Η γνωστή ηθοποιός σε συνέντευξή της αναφέρθηκε στο κίνημα metoo, στη σχέση της και στον χωρισμό με τον Γιάννη Βούρο αλλά και για την καριέρα της.

Στο περιοδικό Λοιπόν παραχώρησε η Νταίζη Σεμπεκοπούλου μιλώντας για όλα.

Ποια είναι η γνώμη σας για το κίνημα metoo;

Δεν θα ήθελα να σου απαντήσω σε αυτό. Το μόνο που έχω να σου πω είναι ότι οι άνθρωποι που κακοποιούν γενικώς, είτε ψυχολογικά είτε σωματικά, πρέπει να τιμωρούνται με ανάλογες ποινές. Έχει βασανιστεί πολύς κόσμος. Πρέπει και οι γονείς να μεγαλώνουν σωστά τα παιδιά τους. Για κάποιο λόγο κάνουν αυτά που κάνουν κάποιοι. Δεν μπορεί ένα παιδί να γεννηθεί κακό. Αν ένα πλάσμα μεγαλώνει με αγάπη είναι λίγο δύσκολο να κάνει τέτοια πράγματα. Νομίζω ότι από τους γονείς προέρχονται όλα.

Έχετε δεχτεί ποτέ κακοποιητική συμπεριφορά;

Δεν έχω δεχτεί ποτέ κακοποιητική συμπεριφορά γιατί δεν το άφησα ποτέ να συμβεί. Είναι λίγο πάρε δώσε αυτή η διαδικασία. Φυσικά δεν αναφέρομαι σε ένα παιδί που δεν καταλαβαίνει ή δεν ξέρει. Ο καθένας έχει τη δική του προσωπικότητα. Κάποιος μπορεί να φοβάται. Εμένα οι γονείς μου μου είχαν μάθει να τα λάω όλα και να απαιτώ από τον άλλον να μου φέρεται με ωραίο τρόπο.

Είστε μια πάρα πολύ ωραία γυναίκα. Ποιο είναι το πιο ακραίο πράγμα που έχει κάνει κάποιος θαυμαστής για να σας πλησιάσει;

Δεν έχει κάνει κανείς τίποτα. Δεν με πλησίαζαν οι άντρες. Έρχονται τώρα κάποιοι και μου λένε ότι ήταν τρελά ερωτευμένοι μαζί μου αλλά δεν μου το είπαν ποτέ. Όταν τους ρωτούσα γιατί, μου είπαν μα ήσουν με τον Βούρο. Μα εγώ με τον Βούρο έχω χωρίσει εδώ και 26 χρόνια. Κάποιοι ωστόσο μου είχαν γράψει ποιήματα και ωραία γράμματα. Τίποτα ακραίο μόνο τρυφερά.

Πάχη Μεγάρων: Πολλοί όταν σκέφτονται προορισμούς για να πάνε διακοπές σκέφτονται νησιά η κάποιον εξωτικό προορισμό στο εξωτερικό. Η Πάχη όμως, είναι επίσης ένας προορισμός που θα πρέπει να επισκεφτείτε κάποια στιγμή. Είναι μόλις 30 λεπτά μακριά από το κέντρο της Αθήνας και θα σας αφήσει άφωνους.

Πάχη Μεγάρων: Ερημικά και μαγευτικά

Ένα μέρος μαγευτικό με θέα μια απίστευτη θάλασσα και πολλά νησάκια.

Ένας μικρός γραφικός οικισμός ο οποίος συνήθως ξεφεύγει από τον χάρτη προορισμών της νέας γενιάς. Έχει λιγοστούς κατοίκους οι οποίοι κατά κύριο λόγο ζούνε μέσα από την αλιεία.

Το γεγονός του ότι είναι ένας μικρός οικισμός δεν πρέπει να σας αποτρέψει για να επισκεφτείτε αυτό το μαγευτικό μέρος. Υπάρχουν ταβέρνες οι οποίες έχουν σχετικά χαμηλές τιμές με μια θέα που θα σας πάρει το μυαλό. Αν θέλετε μπορείτε επίσης να επισκεφτείτε και κάποια από τις καφετέριες που έχει εκεί έχοντας την θάλασσα δίπλα σας.

Πάχη Μεγάρων: Πως πάμε στον μαγευτικό αυτό προορισμό

Μα πολύ εύκολα και γρήγορα. Μετά τα διόδια της Ελευσίνας και αφού περάσουμε την πρώτη έξοδο για Μέγαρα θα βρούμε την έξοδο που γράφει Πάχη – Μέγαρα θα κάνουμε αριστερά και σε 5 λεπτά θα είμαστε εκεί. Μπορώντας μετά να απολαύσουμε τον ακαταμάχητο αυτόν οικισμό και όλη την γαλήνη που προσφέρει.

Ισχυρισμός:

Η Βίκυ Σταμάτη δήλωσε πως ζει σε άθλιες συνθήκες με 2,400 ευρώ τον μήνα.

Συμπέρασμα:

Η συγκεκριμένη δήλωση της Βίκυς Τσοχατζοπούλου έγινε σε συνέντευξή της τον Ιούνιο του 2019 και όχι πρόσφατα, όπως αφήνουν να εννοηθεί τα υπό εξέταση δημοσιεύματα.

Από τις αρχές Οκτωβρίου του 2022, δημοσιεύματα σε ιστοσελίδες καθώς και αναρτήσεις στο Facebook αναπαράγουν δηλώσεις της Βίκυς Τσοχατζοπούλου σχετικά με τις συνθήκες διαβίωσης της, αφήνοντας να εννοηθεί πως πρόκειται για πρόσφατες. Στην πραγματικότητα όμως οι συγκεκριμένες δηλώσεις έγιναν το 2019.

Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Η ζωή του διάσημου Έλληνα ηθοποιού Αλέκου Τζανετάκου, όπως την περιέγραψε και όπως την βιώσαμε μέσα από το έργο του στις ταινίες και το θέατρο. Το τέλος του ήταν άδοξο, διότι αν και είχε αρραβωνιαστεί 17 φορές, πέθανε μόνος του.

Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Το ξύλο στις ταινίες, ήταν αληθινό πάντα

Το χέρι που, αν το προσέξεις καλύτερα θα δεις πως θυμίζει έντονα σαρκικό κουπί, σηκώνεται κι ετοιμάζεται να κατέβει με πρωτοφανή δύναμη στον ήδη κοκκινισμένο σβέρκο του ήρωα της ιστορίας μας.

Έπειτα, έρχεται το μοιραίο: σλατς! «Ρε Λάμπρο, δεν μπορείς να βάζεις λιγότερη δύναμη;», ρωτάει αυτός που… υποδέχτηκε το χαστούκι. Έπειτα, όπως πάντα, γέλια. Το κοινό στο θέατρο έχει λυθεί και οι πιθανότητες να βρει λίαν συντόμως την αυτοκυριαρχία του είναι λιγότερες κι από το να γίνει η δραχμή ο μπαμπάς του δολαρίου.

«Οι καρπαζιές που έτρωγα βροχή στις ταινίες ήταν αληθινές, ο σβέρκος μου το ξέρει! Στην ταινία σφαλιάρες, το ίδιο και στο θέατρο, δύο παραστάσεις. Έτρωγα ξύλο από τις έξι το πρωί, μέχρι τη μία τη νύχτα. Κάποτε παίζαμε στο θέατρο με τον Λάμπρο τον Κωνσταντάρα, αυτόν τον πρίγκιπα του θεάτρου, που μου είχε κουδουνίσει το μυαλό με τη χερούκλα του…», θα δήλωνε χρόνια αργότερα σε μια συνέντευξή του, λύνοντας το απόλυτο μυστήριο που συμπυκνωνόταν στην πρόταση «Μα δεν μπορεί όλες οι σφαλιάρες να είναι κανονικές! Κανείς δε θ’ άντεχε τόσο ξύλο».

Κανείς, πλην αυτού, δηλαδή. Πλην του Αλέκου Τζανετάκου…

Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Τέχνη καμωμένη από ατόφια ανάγκη

Η οικογένειά του είχε 5 παιδιά, με τον ίδιο, γεννημένο το 1937 στα Μανιάτικα του Πειραιά, ν’ αποτελεί το μοναδικό αγόρι. Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από «ανηλεή» φτώχεια, με τον ίδιο να τονίζει, ενθυμούμενος τα νιάτα του. «Ξεκίνησα να δουλεύω από πολύ μικρός, κάνοντας οποιαδήποτε δουλειά. Σφουγγαρίκι στις αυλές και στα πεζοδρόμια των πλουσίων. Δεν ντρεπόμουν, αλλά ποτέ δεν ζητιάνεψα…».

Το μέγεθος της κακής οικονομικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν, φαίνεται από τα λόγια του. «Περιμέναμε πώς και πώς να έρθει η Κυριακή για να φάμε κρέας με μακαρόνια. Τις άλλες μέρες θυμάμαι τη μάνα μου να βρέχει μια μικρή φέτα ψωμί και να την πασπαλίζει με λίγη ζάχαρη».

Τη λύση στο αθεράπευτο, οικονομικό του πρόβλημα έμελλε να δώσει η Τέχνη. Όταν ο ίδιος βρισκόταν στην εφηβεία είδε τις 2 από τις 4 αδερφές του, τις επονομαζόμενες «Τζάνετ Σίστερς», να σημειώνουν αξιόλογη επιτυχία ως μουσικοχορευτικό ντουέτο. Έτσι, αποφάσισε και ο ίδιος, λαμβάνοντας υπόψη και τις απολαβές των συγγενών του, ν’ ακολουθήσει τα βήματά τους.

Ωστόσο, ο Τζανετάκος επέλεξε να γίνει ηθοποιός. Έτσι, φοίτησε στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, πέρασε και από την κινηματογραφική σχολή του Λυκούργου Σταυράκου, απ’ όπου αποφοίτησε με άριστα.

Μετά είχε φτάσει η στιγμή για την επιδρομή στο πανί.

Α, ναι: και την εκτόξευση στ’ αστέρια.

Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Σανίδι-Πανί-Φεγγάρι

Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ξεκίνησε τις εμφανίσεις στο θέατρο, ενώ το 1956 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μεγάλη Οθόνη. Συμμετείχε στην κωμωδία του Γρηγόρη Γρηγορίου «Η αρπαγή της Περσεφόνης».

Το 1957 έγινε ευρύτερα γνωστός στο θεατρικό κοινό μέσα από το «Οι δικοί μας άνθρωποι» του θιάσου του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου, ενώ 4-5 χρόνια αργότερα επέστη ο καιρός για να εξελιχθεί σε σταρ (σχεδόν) πρώτου μεγέθους: η Φίνος Φιλμ του προσέφερε συμβόλαιο συνεργασίας και η παρουσία του σε πασίγνωστες ταινίες (όπως, φερ’ ειπείν, το «Ο Ηλίας του 16ου» ή το «Μερικοί το προτιμούν κρύο») του έδωσε τη δυνατότητα ν’ αφήσει οριστικά και αμετάκλητα πίσω του την ανέχεια.

Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Ο Φίνος, δεν τον χρησιμοποίησε ποτέ σε πρωταγωνιστικό ρόλο

Μπορεί, όμως, η καριέρα του να πήγαινε από το καλό στο καλύτερο, αλλά το γεγονός πως ο Φίνος δεν τον χρησιμοποίησε ποτέ σε πρωταγωνιστικό ρόλο τον στενοχώρησε βαθύτατα. Γι’ αυτό, πήρε την απόφαση να μετακομίσει στην Καραγιάννης-Καρατζόπουλος (την έτερη μεγάλη εταιρία παραγωγής ταινιών), όπου και του δόθηκε η ευκαιρία να είναι το πρώτο όνομα την εποχή της βιντεοκασέτας.

Κατά τη διάρκεια της ενεργούς πορείας του στα μεγάλα φώτα έγραψε ιστορία και με την παρουσία του στο «Ο τρελός του Λούνα Παρκ» (1969-1970), όταν και πρωταγωνίστησε στο πλάι του Θανάση Βέγγου, «γράφοντας» μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στα χρονικά.

Σταδιακά, αηδιασμένος, όπως σχολίασε ο ίδιος, από το star system που αναπτυσσόταν στην Ελλάδα, άρχισε ν’ αποτραβιέται από τη δημοσιότητα. Το 1985, ίδρυσε το δικό του θίασο, με τον οποίον ανέβασε παραστάσεις εντός των συνόρων αλλά και στο εξωτερικό.

Παρά το γεγονός πως ταυτίστηκε με το χαρακτήρα του «Παιδιού της φάπας» και αυτού του ανεπρόκοπου και χαραμοφάη γιου, τον οποίον καταχέριζαν ο Βουτσάς, ο Κωνσταντάρας και ο Παπαγιαννόπουλος, αγαπήθηκε παράφορα από το ελληνικό κοινό, κι ας ήταν, κατά βάση, δευτεραγωνιστής.

Το ταλέντο του δε χρειαζόταν όλη την οθόνη για να λάμψη. Του αρκούσαν λίγες στιγμές ευφυούς κωμικής παρουσίας.

Έφυγε αγκαλιά με μια Lancia: Αυλαία

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε αποτραβηγμένος απ’ όλους και απ’ όλα, σχεδόν ολομόναχος, μιας και παρά το γεγονός πως είχε κάνει 17 αρραβώνες (όπως έγραψε στην αυτοβιογραφία του), ουδέποτε παντρεύτηκε και δεν έκανε οικογένεια.

«Έμεινα κι εγώ μόνος, ανύπαντρος, ένας μοναχικός λύκος που φωνάζω τις νύχτες επάνω στις βουνοκορφές τη μοναξιά μου και τη λύπη μου. Λύκος μοναχικός, τι έφταιξε που έμεινα μόνος και δεν παντρεύτηκα μέχρι τώρα; Μ’ έφαγε ο έρωτας, έχω κάνει δεκαεπτά αρραβώνες και κανένα γάμο. Ίσως είναι και το κισμέτ, που λένε οι Άραβες. Είμαι όμως καλά, έχω φιλοσοφήσει τη μοναξιά μου και την έχω κάνει φίλη. Είμαι οικονομικά ανεξάρτητος, έχω φτιάξει μια μεγάλη περιουσία και δοξάζω τον Θεό γι’ αυτά που μου έδωσε», είχε πει σε συνέντευξή του λίγα χρόνια πριν πεθάνει.

Εκείνο που ελάχιστοι γνώριζαν για τον Αλέκο είναι ότι εκτός από ηθοποιός είχε τρέλα και με την ταχύτητα. Είχε κατέβει σε αρκετούς αγώνες και μάλιστα, κέρδισε και πολλούς από αυτούς.

Η Lancia που οδηγούσε ήταν «η γκόμενά μου!» και αυτή που του έμεινε πιστή μέχρι το τέλος. Στις 11 Απριλίου του 2010, όταν ήταν καταβεβλημένος από τα σοβαρά προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν, πέθανε.

Μόνος του, κλινήρης για μεγάλο διάστημα, καταπίνοντας τη μη εκπεφρασμένη πικρία του για όλους εκείνους που τα χρόνια της δόξας ήταν δίπλα του, αλλά μετά τον είχαν ξεχάσει.

Όταν ο Τζανετάκος «έφυγε», δεν ακούστηκε κανένας θόρυβος.

Ούτε καν ο ήχος μιας πένθιμης σφαλιάρας, ένα εκκωφαντικά άηχο σπλατς.

Τι παράξενο, αλήθεια…

Ιάπωνας έσωσε τους Έλληνες της Σμύρνης – Η αληθινή ιστορία του: Ολοκαύτωμα ψυχών. Ολοκαύτωμα σωμάτων. Ο λόγος ήταν ο αφανισμός των χριστιανικών λαών της Ανατολής. Το τέλος της Σμύρνης και του οικουμενικού Ελληνισμού. Η Σμύρνη «πνίγηκε» στο αίμα. Ο Κεμάλ Ατατουρκ σκόρπισε τον τρόμο, ενώ οι πολιτικοί της Ελλάαδας ευθύνονταν για εσχάτη προδοσία.

Κλάμα, βουβό ή γοερό, των παιδιών που έχασαν τους γονείς τους, των γυναικών που βιάσθηκαν, των ανδρών που σάλεψαν από τη κτηνωδία. Στιγμές που δοκιμάζεται η ανθρώπινη φύση. Το δίλημμα άνθρωπος ή υπάνθρωπος πάντα παρόν.

«Ένα από τα δυνατότερα συναισθήματα που πήρα μαζί μου απ’ τη Σμύρνη ήταν το συναίσθημα της ντροπής, διότι άνηκα στο ανθρώπινο γένος» γράφει ο τότε Αμερικανός πρόξενος στη Σμύρνη Τζορτζ Χόρτον (George Horton).

«Το χειρότερο ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία» γράφει ο Έρνεστ Χεμινγουέι στο βιβλίο «Στην εποχή μας» και στο κεφάλαιο με τίτλο «Στην προκυμαία της Σμύρνης» (In Our Time – On the Quai at Smyrna).

Εξαθλιωμένοι οι Έλληνες της Σμύρνης μαζεύτηκαν στην αποβάθρα, πίστευαν πως οι Σύμμαχοι θα τους βοηθούσαν, πως δεν θα άφηναν να γίνει η καταστροφή. Τώρα, απλά ήλπιζαν πως θα τους έσωζαν από το θάνατο. Αυτό όμως δεν συνέβαινε.

«Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε… Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα… Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους τους προβολείς και κι αυτές τότε σταματούσαν…» γράφει ο Χέμινγουεϊ.

Ιάπωνας έσωσε τους Έλληνες της Σμύρνης – Η αληθινή ιστορία του: Τι έγινε το 1971

Η Μάρτζορι Χουσεπιάν Ντόμπκιν, Αμερικανίδα αρμενικής καταγωγής, έγραψε ένα βιβλίο με τον τίτλο Smyrna 1922: The destruction of a city (Σμύρνη 1922: Η καταστροφή μιας πόλης). Σε αυτό καταγράφει τις μνήμες ενός πρόσφυγα: « Το νερό ήταν γεμάτο πτώματα…Οι Τούρκοι περπατούσαν ανάμεσα στο πλήθος με σπαθιά, λήστευαν τον κόσμο, άρπαζαν κορίτσια, έκαναν ότι ήθελαν. Τα γαλλικά, αμερικανικά και βρετανικά πλοία δεν έκαναν τίποτα για να βοηθήσουν αυτούς τους ανθρώπους» (πηγή από το αρχείο της Εστίας Νέας Σμύρνης).

«Υπήρχαν πολλά εμπορικά και ξένα πλοία στο λιμάνι του Τσεσμέ. Κανένα δεν δέχθηκε να επιβιβάσει τους απελπισμένους πρόσφυγες. Υπήρξαν άντρες που προσπάθησαν να κολυμπήσουν μέχρι τα πλοία και, μόλις έφτασαν, τους ψέκασαν με καυτό νερό ή τους πέταξαν έξω…» γράφει στο βιβλίο της με τίτλο Demetrios the Survivor (Δημήτριος ο Επιζήσας, 2002) η Τζασμίν Άντριους (Jasmine P. Antrews). Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα βασισμένο στις αληθινές εμπειρίες της οικογένειάς της στην Τουρκία (πηγή: Εστία Νέας Σμύρνης).

«Οι μουσικοί που ήταν επιβιβασμένοι στα αμερικανικά πολεμικά πλοία είχαν εντολή να παίζουν μουσική όσο πιο δυνατά μπορούσαν, ώστε να πνίγουν τις ικετευτικές κραυγές όσων κολυμπούσαν. Οι Άγγλοι έριχναν καυτό νερό στους άμοιρους που έφταναν στα πλοία τους. Το λιμάνι είχε φράξει τόσο πολύ από τα πτώματα, που οι αξιωματικοί συχνά αργούσαν στις συναντήσεις τους για δείπνο, καθώς τα πτώματα μπερδεύονταν στις προπέλες από τις μαούνες τους».

Οι μαρτυρίες δεν έχουν τέλος, όμως εκεί στην κόλαση συνέβη κάτι ανέλπιστο που έσωσε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και έγινε γνωστό πρόσφατα.

Ενώ τότε είχε δοθεί ελληνική βασιλική διαταγή, που απαγόρευε στα ελληνικά πλοία να μεταφέρουν τους κινδυνεύοντες Έλληνες από τη Σμύρνη ή τα μικρασιατικά παράλια και τα ξένα πλοία έπαιρναν μόνο όσους πολίτες είχαν διαβατήρια της σημαίας που έφεραν, ένας καπετάνιος αγνόησε τις εντολές και τις απαγορεύσεις των Τούρκων και έκανε κάτι συγκλονιστικό.

Ιάπωνας έσωσε τους Έλληνες της Σμύρνης – Η αληθινή ιστορία του: Ο καπετάνιος

Επρόκειτο για έναν Ιάπωνα καπετάνιο εμπορικού πλοίου ο οποίος μπροστά στην τραγωδία που έβλεπε δεν άντεξε και χωρίς να διστάσει πέταξε όλο το πανάκριβο εμπόρευμα από μετάξι και δαντέλα που είχε, προκειμένου να πάρει όσους περισσότερους Έλληνες και Αρμένιους μπορούσε.

«Μας έσωσαν κάποιο “ανέγνωροι άνθρωποι” » (παράξενοι στην όψη), είπε μια διασωθείσα, σύμφωνα με μαρτυρία του γιου της, όπως την μετέφερε στη HuffPost η Έφορος Βιβλιοθήκης και Μουσείων της Εστίας Νέας Σμύρνης κ. Θέμις Παπαδοπούλου. Η κ. Παπαδοπούλου είπε πως ο Ιάπωνας καπετάνιος άφησε πολλούς από αυτούς τους πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη.

Οι Έλληνες που διασώθηκαν έμαθαν τη λέξη «Κοκόρο ιτάι» (πονάει η καρδιά μου). Αυτό φέρεται πως είχε πει ο Ιάπωνας καπετάνιος βλέποντας το δράμα αυτών των ανθρώπων. Πολλοί από αυτούς τους Έλληνες προσπάθησαν να τον ευχαριστήσουν στη γλώσσα του. ««αριγκάτο»» μπόρεσαν και ψέλλισαν σε αυτόν και τους ναύτες που τους αγκάλιασαν, οι ξεριζωμένοι Έλληνες.

Η ιστορία αυτή έχει καταγραφεί και έγινε γνωστή μόλις τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο δεν υπάρχουν, εκτός από μια μοναδική φωτογραφία, άλλα στοιχεία με αποτέλεσμα τόσο το όνομα του καπετάνιου όσο και του πλοίου να παραμένουν έως και σήμερα άγνωστα.

Ιάπωνας έσωσε τους Έλληνες της Σμύρνης – Η αληθινή ιστορία του: Οι μαρτυρίες

Ο Αμερικανός πρόξενος στη Σμύρνη, ο Τζορτζ Χόρτον σε τηλεγράφημά του προς το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, στις 18 Σεπτεμβρίου 1922 αναφέρει: «Ένα γιαπωνέζικο πλοίο πήρε μερικούς πρόσφυγες και άκουσα πως πέταξε το φορτίο του για τον σκοπό αυτό. Επιβάτες του πλοίου μιλούν για τη συγκινητικά ευγενική συμπεριφορά του ιαπωνικού πληρώματος».

Η Anne Berrtz (Αν Μπιρτζ) σύζυγος, σύζυγος του Η. Berrtz, καθηγητή του Διεθνούς Κολεγίου της Σμύρνης, αναφέρει στην εφημερίδα «The Boston Globe» της 21ης Οκτωβρίου 1922, όπως μας μεταφέρει η κ. Παυλοπούλου:

«Οι απελπισμένοι πρόσφυγες βρίσκονταν στις αποβάθρες. Το λιμάνι ήταν γεμάτο από άνδρες και γυναίκες που κολυμπούσαν με την ελπίδα να σωθούν, μέχρι που πνίγονταν. Στο λιμάνι εκείνη τη στιγμή ήταν ένα γιαπωνέζικο πλοίο, το οποίο μόλις είχε φθάσει φορτωμένο έως το κατάστρωμα με ένα πολύτιμο φορτίο από μετάξι, δαντέλες μεγάλης αξίας, χιλιάδων δολαρίων. Ο Γιαπωνέζος καπετάνιος, όταν κατάλαβε την κατάσταση που επικρατούσε, δεν δίστασε. Ολόκληρο το φορτίο πετάχτηκε στα βρόμικα νερά του λιμανιού, ενώ το φορτηγό φορτώθηκε και γέμισε με όσες εκατοντάδες πρόσφυγες μπορούσε να μεταφέρει ασφαλείς στον Πειραιά και στις ελληνικές ακτές».

«Την Πέμπτη υπήρχαν έξι ατμόπλοια στη Σμύρνη, για να μεταφέρουν τους πρόσφυγες. Eνα γιαπωνέζικο, δύο γαλλικά, ένα αμερικανικό και δύο ιταλικά. Το αμερικανικό και το γιαπωνέζικο πλοίο δέχθηκαν όλους τους πρόσφυγες, χωρίς να ελέγξουν τα χαρτιά τους, ενώ τα άλλα πλοία πήραν όσους είχαν διαβατήριο» έγραψε ο ανταποκριτής των «New York Times στις 18 Σεπτεμβρίου 1922 (Πηγή Εστία της Νέας Σμύρνης).

Ιάπωνας έσωσε τους Έλληνες της Σμύρνης – Η αληθινή ιστορία του: Οι υπόλοιπες μαρτυρίες

Επίσης, στην εφημερίδα Atlanta Constitution της 15ης Οκτωβρίου αναφέρεται: «Υπήρχε κι ένα φορτηγό πλοίο στο λιμάνι (το γιαπωνέζικο). Έριξε όλο το φορτίο του στη θάλασσα και πήρες όλους τους υπόλοιπους πρόσφυγες και τους μετέφερε στον Πειραιά. Αντίθετα με τις ενέργειες κάθε άλλου πλοίου στη Σμύρνη, αυτό πήρε κάθε πρόσφυγα για το οποίο θα μπορούσε να βρει χώρο πάνω στο σκάφος. Τα αμερικανικά, τα βρετανικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά πλοία έλεγαν στους πρόσφυγες ότι μπορούσαν να πάρουν μόνο τους δικούς τους πάνω στα σκάφη τους. Τότε, απέμειναν οι ταπεινοί Ιάπωνες να αποδείξουν την ευσπλαχνία τους στους πρόσφυγες» (Πηγή: Εστία της Νέας Σμύρνης).

Τις μαρτυρίες αυτές, έπειτα από 84 χρόνια, ανέφερε η Έφορος Βιβλιοθήκης και Μουσείων της Εστίας κ. Θέμις Παπαδοπούλου στον πρέσβη της Ιαπωνίας στην Ελλάδα κ. Μασούο Νισιμπαγιάσι. Ο κ. Νισιμπαγιάσι βραβεύθηκε από τον πρόεδρο της Εστίας Νέας Σμύρνης, τον κ. Ιωάννη Παπαδάτο. Επρόκειτο για τον ελάχιστο φόρο τιμής για τη σωτήρια βοήθεια που πρόσφεραν οι Ιάπωνες ναυτικοί στους εκδιωγμένους Έλληνες. Ο ίδιος, όπως μας είπαν από την Εστία δεν μπόρεσε να κρατήσει τα δάκρυά του ακούγοντας την αφήγηση των ιστοριών.