Ηθοποιοί, αγαπημένα πρόσωπα του ελληνικού κινηματογράφου. Κάποιοι τους γνώρισαν από το μεγάλο πανί και οι περισσότεροι από την τηλεόραση. Το ταλέντο τους τους οδήγησε στην επιτυχία. Έγιναν αναγνωρίσιμοι σε μεγάλη ηλικία. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πως υπήρξαν νεότεροι.

Οι ηθοποιοί αυτοί έχουν εντυπωθεί στη μνήμη μας ως πεθερές, μάνες, μεγαλοκοπέλες, κακές μητέρες.

Γεωργία Βασιλειάδου

Η Γεωργία Βασιλειάδου (1 Ιανουαρίου 1897 – 12 Φεβρουαρίου 1980) γεννήθηκε στην Αθήνα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Γεωργία Αθανασίου. Υποχρεώθηκε να αφήσει νωρίς το σχολείο για να εργαστεί στο κατάστημα του θείου της. Ήταν παιδί δωδεκαμελής οικογένειας και από μικρή έχασε τον πατέρα της. Μετά από πτώση από άλογο, ο οποίος ήταν αξιωματικός του ιππικού.

Ρένα Βλαχοπούλου

Η Ρένα Βλαχοπούλου γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου του 1923 στην Κέρκυρα. Σύμφωνα με το βιβλίο του Κώστα Παπασπήλιου ” Πινακοθήκη γέλιου “, αναφέρεται πως η Βλαχοπούλου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο Μακέδου στην Αθήνα, στα 18 της χρόνια. Ο πατέρας της, Γιάννης Βλαχόπουλος, ανήκε στην αριστοκρατία του νησιού. Η μητέρα της, Καλλιόπη, ήταν κόρη κάποιας υπηρέτριας που εργαζόταν στο σπίτι των Βλαχόπουλων. Οι γονείς της αγαπήθηκαν και, παρά τις αντιδράσεις της οικογένειας του νέου που τον αποκλήρωσε, παντρεύτηκαν κι έκαναν εννιά παιδιά. Τα έβγαζαν πέρα με δυσκολία. Η Ρένα ήταν το πέμπτο τους παιδί.

Ταϋγέτη Μπασούρη η ηθοποιός χρησιμοποιούσε έντονα το στοιχείο του αυτοσαρκασμού

Η Ταϋγέτη Μπασούρη είναι γνωστή από τους κωμικούς της ρόλους σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Τις περισσότερες φορές οι ρόλοι που ενσάρκωνε περιστρέφονταν γύρω από το ιδιαίτερο παρουσιαστικό της. Η ηθοποιός χρησιμοποιούσε έντονα το στοιχείο του αυτοσαρκασμού. Η Ταϋγέτη συγκαταλέγεται, μαζί με τη Γεωργία Βασιλειάδου και την Αθηνά Μερτύρη, στις «άσχημες» του ελληνικού κινηματογράφου. Μάλιστα η ίδια η Βασιλειάδου είχε αναφέρει ότι αν γινόντουσαν καλλιστεία για άσχημες, η ίδια θα έβγαινε σταρ Ελλάς και η Ταϋγέτη Μις Ελλάς.

Σαπφώ Νοταρά

Η Σαπφώ Νοταρά με τη χαρακτηριστική ατάκα «μπουρλότο» ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, του κινηματογράφου και του θεάτρου. Το πραγματικό της επώνυμο ήταν Χανδάνου. Σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και στη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου. Το επώνυμο Νοταρά το πήρε από το δρόμο που βρισκόταν η δραματική σχολή στην οποία φοιτούσε. Βλέποντάς τη σε φωτογραφία σε νεαρή ηλικία θα μπορούσε να πει κάποιος ότι μοιάζει με σταρ του βωβού κινηματογράφου.

Ελένη Ζαφειρίου

Η Ελένη Ζαφειρίου γεννήθηκε στην Λάρισα το 1916. Πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου 2004, σε ηλικία 88 ετών, μετά από μάχη με αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια. Υπήρξε απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Υποδύθηκε δεκάδες ρόλους κυρίως του κλασικού ρεπερτορίου. Στην τηλεόραση χαρακτηριστικός παρέμεινε ο ρόλος της “Καμπουρίτσας” που ερμήνευσε στη σειρά “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” τη δεκαετία του ’70. Κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Χαλανδρίου.

Ηθοποιοί στα νιάτα τους

Τζόλυ Γαρμπή

Η Τζόλυ Γαρμπή γεννήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ από Κεφαλονίτες γονείς, το 1913 και πέθανε τον Δεκέμβριο του 2002. Ήταν για 60 χρόνια σύζυγος του επίσης ηθοποιού Θόδωρου Μορίδη. Η είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή στα ΜΜΕ μετά από 10 μέρες και πέθανε ξεχασμένη. Κηδεύτηκε στον Μαραθώνα. Τη λάτρεψε το κοινό στις ταινίες: Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες – 1960, Η νεράιδα και το παλλικάρι -1969.

Νίτσα Τσαγανέα

Η Νίτσα Τσαγανέα ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και αγωνίστρια της Εθνική αντίστασης. Δεύτερος σύζυγός της ήταν ο επίσης ηθοποιός Χρήστος Τσαγανέας. Πιο γνωστές ταινίες της είναι οι “Ένας ήρωας με παντούφλες” και “Οι Γερμανοί ξανάρχονται”. Κατέληξε φτωχή και το νοίκι της το πλήρωνε ο Δημήτρης Χορν. Κηδεύτηκε στο Α΄ νεκροταφείο, δίπλα από την αγαπημένη της κόρη, την επίσης ηθοποιό Λιάνα Βιτσώρη. Θεϊκή ατάκα που της έχουν απευθύνει «… και έχει ένα περίεργο σχήμα η μύτη σου απόψε».

Σμάρω Στεφανίδου

Η Σμάρω Στεφανίδου γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1913 στην Αθήνα και πέθανε στις 7 Νοεμβρίου του 2010. Ήταν Μικρασιάτισσα από τους γονείς και τους παππούδες της. Τελείωσε την Εμπορική Σχολή στην Αθήνα, έμαθε ξένες γλώσσες και πιάνο. Από πολύ μικρή έπαιζε θέατρο και έκανε παραστάσεις στα παιδιά.

Τασσώ Καββαδία, Ορέστης Μακρής, Μήτση Κωνσταντάρα

Η Τασσώ Καββαδία γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1921 στην Πάτρα. Σπούδασε πιάνο στην Αθήνα, ζωγραφική και διακόσμηση στο Παρίσι, σκηνογραφία και ενδυματολογία κοντά στο Γιάννη Τσαρούχη και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης κοντά στον Κάρολο Κουν. Χαρακτηρίζεται συνήθως ως η «κακιά» του ελληνικού κινηματογράφου, καθώς λόγω του «βλοσυρού» παρουσιαστικού της ερμήνευε «αυστηρούς» ρόλους, όπως της κακιάς πεθεράς, μάνας, αδερφής κ.ά. Πέθανε στις 18 Δεκεμβρίου του 2010.

Ορέστης Μακρής

Ο Ορέστης Μακρής (30 Σεπτεμβρίου 1898 – 29 Ιανουαρίου 1975) εκτός από Έλληνας ηθοποιός ήταν και τενόρος της οπερέτας. Γεννήθηκε στη Χαλκίδα και πέθανε στην Αθήνα. Είχε τελειώσει το Ελληνικό Ωδείο Αθηνών και εμφανίσθηκε στη σκηνή πρώτα ως τενόρος στο θίασο Ροζαλίας Νίκα το 1925, κατόπιν στον θίασο Παπαϊωάννου και αργότερα μεταπήδησε στο είδος των κωμικών ρόλων. Ως ηθοποιός διέπρεψε σε απόδοση λαϊκών τύπων, όπως ο «μεθύστακας», που αποτέλεσε σταθμό στο ελληνικό θέατρο.

Μήτση Κωνσταντάρα

Η γεροντοκόρη του σινεμά, Μήτση Κωνσταντάρα (1922 – 22 Δεκεμβρίου 1985) ήταν το μικρότερο παιδί της οικογένειας Κωνσταντάρα, αδερφή του μεγάλου ηθοποιού Λάμπρου Κωνσταντάρα. Σπούδασε στην δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, όπου αποφοίτησε με άριστα και πρωτοεμφανίστηκε το 1945 στην Πρώτη Κρατική Σκηνή με το έργο Αρλεζιάννα. Η Μήτση υπηρέτησε στα “Μπουλούκια” με μεγάλη επιτυχία, κάτι όμως που την έκανε το μαύρο πρόβατο της οικογένειας για το δρόμο που ακολούθησε. Όταν το 1985 πέθανε ο Λάμπρος, η Μήτση έπεσε σε μεγάλη κατάθλιψη. Πέθανε πιθανόν από ανακοπή καρδιάς στον ύπνο της, έξι μήνες μετά.

Ηθοποιοί αγνώριστοι σε πιο μικρή ηλικία 

Διονύσης Παπαγιαννόπουλος

Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος γεννήθηκε στο Διακοφτό Αχαΐας στις 12 Ιουλίου 1912. Σπούδασε στην Αθήνα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Συνολικά για 46 χρόνια, ερμήνευσε και έπαιξε στους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής του. Πρώτη του ταινία ήταν, το 1947, τα «Παιδιά της Αθήνας». Συνολικά έπαιξε σε 136 ταινίες, ανάμεσά τους «Ένας ιππότης για τη Βασούλα», «Η βίλα των οργίων», «Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται». Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ολομόναχος και πέθανε στις 13 Απριλίου 1984. Βρέθηκε στο σπίτι του, λίγες μέρες αργότερα.

Χρήστος Τσαγανέας

Ο Χρήστος Τσαγανέας γεννήθηκε στη Ρουμανία και καταγόταν από εύπορη και αριστοκρατική οικογένεια. Αποφοίτησε από το ελληνικό γυμνάσιο της Ρουμανίας και ήρθε στην Αθήνα για ακαδημαϊκές σπουδές.
Γράφτηκε αρχικά στην Ιατρική, αλλά σύντομα την παράτησε και πήγε στην Νομική, από την οποία δεν πήρε ποτέ πτυχίο.
Η αιτία αυτού του γεγονότος ήταν η γνωριμία και ο έρωτάς του για την κατά εφτά χρόνια μεγαλύτερή του ηθοποιό Νίτσα Βιτσώρη, για χάρη της οποίας εγκατέλειψε τις σπουδές του και άρχισε να εμφανίζεται στο θέατρο.
Υπήρξε δεύτερος σύζυγος της επίσης ηθοποιού Νίτσας Τσαγανέα και πεθερός του Γιώργου Οικονομίδη. Πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του 2 Ιουλίου 1976 (70 ετών) και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Την επόμενη ημέρα της εκταφής του ετάφη στο ίδιο μνήμα ο μεγάλος Έλληνας λαϊκός συνθέτης Βασίλης Τσιτσάνης.

Μαρίκα Κρεββατά

Kόρη του Σταμάτη Κρεβατά (μουσικού) και της Σοφίας (επίσης ηθοποιού – στην Κωνσταντινούπολη, το γένος Παντελιάδη), η Μαρίκα Κρεββατά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1910. Γρήγορα όμως σε ηλικία 2 ετών έχασε τον πατέρα της και τη μικρότερη αδελφή της, Θάλεια. Τα παιδικά της χρόνια ήταν φτωχά. Εγκατέλειψε τη θεατρική σκηνή το 1973. Ήταν μόνιμη κάτοικος Αθηνών και μιλούσε γαλλικά. Πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 1994 σε ηλικία 84 ετών σε Κλινική της Αθήνας και κηδεύτηκε στον Κόκκινο Μύλο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, έπασχε από άνοια.

Η ζωή των Ελλήνων ηθοποιών

Νίκος Σταυρίδης

Ξεκίνησε την καριέρα του το 1929 στο μουσικό θέατρο, συμμετέχοντας σε επιθεωρήσεις, οπερέτες και παραστάσεις βαριετέ. Τη δεκαετία του 1940 άρχισε να συγκροτεί δικούς του θιάσους και να συνεργάζεται με σπουδαίους συναδέλφους του, όπως τη Ρένα Βλαχοπούλου, τις αδελφές Καλουτά, την Καίτη Ντιριντάουα και τη Μαρίκα Νέζερ και την Καίτη Μπελίντα, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο και τη Σοφία Βέμπο (1959), τον Κώστα Χατζηχρήστο (1963) κ.ά. Ο μεγάλος κωμικός έπαιζε ρόλους νευρώδη ηλικιωμένου, που στο τέλος μαλάκωνε υπό την “πίεση” της όμορφης ηθοποιού και χορεύτριας. Έφυγε από τη ζωή στις 12 Δεκεμβρίου 1987 (77 ετών).

Βασίλης Λογοθετίδης

Ο Βασίλης Λογοθετίδης ήταν ένας από τους πιο αγαπητούς κωμικούς του θεάτρου και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης και το 1915. Το 1918 ήρθε στην Αθήνα και την επόμενη χρονιά εντάχθηκε στο δυναμικό του θιάσου της Μαρίκας Κοτοπούλη.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του εμφανίστηκε μόνο σε 12 κινηματογραφικές ταινίες, αλλά άφησε εποχή με τις θεατρικές του ερμηνείες. Στις περισσότερες εμφανίσεις του, παρτενέρ του ήταν η Ίλια Λιβυκού, με την οποία υπήρξαν ζευγάρι και στη ζωή, χωρίς όμως ποτέ να παντρευτούν. Το 1957 έπαθε έμφραγμα, αλλά συνέχισε τις επαγγελματικές του δραστηριότητες. Λίγο πριν από το μοιραίο, είχε εξομολογηθεί στους φίλους του ότι θα ήθελε να πεθάνει στο θέατρο. Έφυγε καθ΄οδόν.

Αγνώριστοι οι ηθοποιοί στα νιάτα τους

Μαρίκα Νέζερ

Η Μαρίκα Νέζερ είναι η προξενήτρα στην ταινία Μπακαλόγατος με τον απολαυστικό Ζήκο, Κώστα Χατζηχρήστο. Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Νέζερ και της ηθοποιού και μίμου Κλεοπάτρας Νέζερ, αδερφή του Χριστόφορου Νέζερ (1903-1995), εξαδέλφη του Χριστόφορου Νέζερ (1887 – 1970) και εγγονή του Χριστόφορου Νέζερ, φρούραρχου Αθηνών και Υπασπιστή του Βασιλιά της Ελλάδας Όθωνα. Από 13 ετών ανήλθε στη θεατρική σκηνή στο Κάιρο όπου και κατέλαβε διαπρεπή θέση κυρίως στο μουσικό επιθεωρησιακό είδος.
Διέπρεψε στις επιθεωρησιακές παραστάσεις και τα συγκροτήματα της Σοφίας Βέμπο με το χαρακτηριστικό τύπο της “καρατερίστας”. Σημείωσε μεγάλη επιτυχία στο ρόλο της Μαντάμ Σουσούς του Ψαθά, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ήταν κατάκοιτη, μαζί με την επίσης κατάκοιτη αδερφή του άντρα της. Απεβίωσε το 1989 και κηδεύτηκε με παρουσία τεσσάρων μόνο καλλιτεχνών, στο Κοιμητήριο του Βύρωνα. Εγγονός της, είναι ο ηθοποιός Γιώργος Πυρπασόπουλος.

Βασίλης Αυλωνίτης

Ο Βασίλης Αυλωνίτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Θησείο. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 1924 στην οπερέτα του Ν. Χατζηαποστόλου Το κορίτσι της γειτονιάς. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους σε οπερέτες και κωμωδίες, μέχρι το 1928, οπότε και στράφηκε προς την επιθεώρηση επικεφαλής δικού του θιάσου. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1929 στην ταινία του Αχιλλέα Μαδρά, Μαρία Πενταγιώτισσα, ενώ ακολούθησαν δεκάδες άλλες έως το 1970, όπως Η αριστοκράτισσα κι ο αλήτης, όπου εμφανίστηκε στον τελευταίο του ρόλο. Λίγες μέρες μετά την ολοκλήρωσή αυτής της ταινίας πέθανε από καρδιακή προσβολή. Συνολικά πρωταγωνίστησε ή εμφανίστηκε σε μικρότερους ρόλους σε 75 ταινίες. Είχε ήρεμη προσωπική ζωή, ενώ φέρεται να έχει κάνει δύο γάμους.

Λάμπρος Κωνσταντάρας και Θανάσης Βέγγος οι αγαπημένοι ηθοποιοί του κινηματογράφου

Λάμπρος Κωνσταντάρας

Ο Κωνσταντάρας γεννήθηκε στην οδό Πλουτάρχου 13 στο Κολωνάκι στις 13 Μαρτίου 1913, σε οικογένεια με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη. Αδερφή του ήταν η ηθοποιός Μίτση Κωνσταντάρα. Το 1930 κατατάχθηκε μετά από επιμονή της οικογένειάς του και χωρίς την δική του θέληση στην Σχολή Υπαξιωματικών Ναυτικού στην Κέρκυρα, από όπου τελικά δραπέτευσε κολυμπώντας.
Το 1934 μετέβη στο Παρίσι προκειμένου να σπουδάσει χρυσοχόος, με σκοπό να αναλάβει στην συνέχεια το οικογενειακό χρυσοχοείο στο κέντρο της Αθήνας. Εγκατέλειψε τις σπουδές του κι έκανε διάφορες δουλειές, ώσπου τον ανακάλυψε ο Γάλλος σκηνοθέτης Λουί Ζουβέ να παίζει ως κομπάρσος σε θεατρική παράσταση.
Σπούδασε ηθοποιός στο θέατρο «Ατενέ» και το καλοκαίρι του 1938 επέστρεψε στην Ελλάδα, ξεκινώντας πλέον καριέρα ηθοποιού. Πέθανε στις 28 Ιουνίου 1985 (72 ετών) στο «Ασκληπιείο» της Βούλας, ενώ νωρίτερα (1978 και 1983) είχε υποστεί δύο εγκεφαλικά επεισόδια.

Θανάσης Βέγγος

Θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ μέχρι και το τέλος της ζωής του συνέχιζε να εμφανίζεται σε ταινίες, στην τηλεόραση και το θέατρο. Ο Θανάσης Βέγγος ήταν γνωστός και ως ο «Καλός μας άνθρωπος». Γεννήθηκε στον Πειραιά, στο Νέο Φάληρο και ήταν μοναχοπαίδι.
Ο πατέρας του ήταν δημόσιος υπάλληλος, στην Εταιρεία Ηλεκτρισμού, και ήρωας της αντίστασης. Τα χρόνια 1948-1950 υπηρέτησε τη θητεία του ως “ανεπιθύμητος” στρατιώτης στη Μακρόνησο, όπου γνωρίστηκε με τον μετέπειτα γνωστό σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο. Αυτή η γνωριμία οδήγησε στην πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο, το 1954, στην ταινία Μαγική Πόλη του Κούνδουρου.
Απεβίωσε πλήρης ημερών στον “Ερυθρό Σταυρό” λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου στις 3 Μαΐου 2011, λίγο πριν συμπληρώσει τα 84. Τάφηκε στην Αμοργό, τόπο καταγωγής της μητέρας του και της γιαγιάς του.

Είκοσι παλιοί Έλληνες ηθοποιοί που μέσα από το φωτογραφικό υλικό είδαμε πως ήταν και στα νιάτα τους.

Στις 7 Μαΐου 1989 προβλήθηκε το πρώτο επεισόδιο της σειράς “Στο κάμπινγκ” από την ΕΡΤ1. Κεντρικοί χαρακτήρες ήταν οι εργαζόμενοι ενός κάμπινγκ στην Πελοπόννησο, ο ιδιοκτήτης Τάκης, τον οποίο υποδυόταν ο ηθοποιός Τάκης Μόσχος, ο Μήτσος, που φρόντιζε τα άλογα και τον υποδυόταν ο Νίκος Καλογερόπουλος, ο ναυαγοσώστης Τεό και η Γερμανίδα Σαμάνθα, που έπαιζε η ηθοποιός Τζούλια ντε Ρος.

Το σενάριο είχε υπογράψει ο Κώστας Γκάτζιος, ο οποίος εμπνεύστηκε την υπόθεση από τις καλοκαιρινές του διακοπές σε ένα κάμπινγκ. Τότε “γεννήθηκε” ο χαρακτήρας του Μήτσου, τον οποίο έγραψε έχοντας στο μυαλό του τον Νίκο Καλογερόπουλο. Αφού ολοκληρώθηκε το σενάριο και βρήκαν τους βασικούς συντελεστές, συμφώνησαν με την ΕΡΤ να γίνει σειρά. Ο Γκάτζιος προσάρμοσε το σενάριο, καθώς το προόριζε για ταινία και έκανε πρόταση στον σκηνοθέτη Ανδρέα Θωμόπουλο, ο οποίος δέχτηκε αμέσως μόλις το διάβασε, καθώς ήταν λάτρης των κάμπινγκ.

Λυδία Λένωση, Αντώνης Αλεξίου και Νίκος Καλογερόπουλος

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο Τολό, στο κάμπινγκ Τρίτων όπου το συνεργείο και οι ηθοποιοί έμεναν πράγματι σε σκηνές από τον Αύγουστο μέχρι τον Νοέμβριο. Οι κομπάρσοι ήταν όντως παραθεριστές, ενώ τα γυρίσματα ξεκινούσαν από νωρίς το πρωί και τελείωναν με τη δύση του ηλίου.

Ο Καλογερόπουλος ενσάρκωσε δύο χαρακτήρες, τον Μήτσο και τον Μάιμο, ο οποίος αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό για τις ξεκαρδιστικές του ατάκες. Η ερμηνεία του ήταν εξαιρετική και όπως είχε πει, ταξίδεψε στο χωριό του για να μελετήσει τον ρόλο, ενώ πηγή έμπνευσης αποτέλεσαν οι προσωπικές του εμπειρίες και οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες που είχε δει.

Τη μουσική των τίτλων αρχής έγραψε ο συνθέτης Παναγιώτης Καλαντζόπουλος. Ήταν μια κωμική σειρά με φόντο την ελληνική θάλασσα και τα ευτράπελα που συμβαίνουν στα καλοκαιρινά κάμπινγκ. Αποτύπωνε με τον καλύτερο τρόπο την ατμόσφαιρα της εποχής του ’80 η οποία έφτανε στο τέλος της, ενώ οι χαρακτήρες ήταν βγαλμένοι από την ελληνική καθημερινότητα.

Το κάθε επεισόδιο διαρκούσε 50 λεπτά και συνολικά κυκλοφόρησαν 13 επεισόδια. Όταν προβλήθηκε πρώτη φορά σημείωσε μεγάλη επιτυχία, ενώ ακολούθησαν αρκετές επαναλήψεις τη δεκαετία του ’90. Σήμερα, 30 χρόνια μετά, θεωρείται μια από τις καλύτερες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης.

Όλα τα επεισόδια:

Απάντηση μητέρας: Μια μητέρα πήγε στο σούπερ μάρκετ με το γιο της. Τα πράγματα, όμως, δεν εξελίχθηκαν όπως επιθυμούσαν. Η Ντάλας Λιν και ο δίχρονος, Τζέιμς, περίμεναν στο ταμείο από το σούπερ μάρκετ.

Κάποια στιγμή, ο Τζέιμς ζήτησε αγκαλιά και η μητέρα του, του την έδωσε. Όμως, άφησε το στομάχι του παιδιού εκτεθειμένο. Κάπου εκεί ξεκινά και η απαίσια εμπειρία της οικογένειας, την οποία ανάρτησε η Ντάλας Λιν στο Facebook.

Απάντηση μητέρας – Ντάλας Λιν: «Φάνηκε η κοιλιά του, με τις σακούλες

«Σήμερα ήμασταν στο σούπερ μάρκετ και περιμέναμε στην ουρά για το ταμείο. Ο γλυκός 2χρονος γιος μου ήθελε να με πάρει αγκαλιά. Καθώς τον σήκωνα από το καρότσι, ανέβηκε η μπλούζα του και φάνηκε η κοιλιά του με τις σακούλες. Συνήθως, του φοράω μια φόρμα κάτω από τη μπλούζα, αλλά σήμερα τον έντυσα γρήγορα για να προλάβουμε το σούπερ μάρκετ. Η φόρμα βοηθάει στο να μένουν στη θέση τους οι σακούλες και να μην τις πειράζει.

Από πίσω μου στην ουρά στεκόταν μια μεγαλύτερη γυναίκα, η οποία τον είδε και μου είπε ενοχλημένη: ”Μα για ποιον λόγο θα άφηνες κάποιον να του το κάνει αυτό;”.

Γύρισα και την κοίταξα, έχοντας χάσει τα λόγια μου και εκείνη με ρώτησε, γιατί είχαμε τις σακούλες. Της εξήγησα εν συντομία ότι το παχύ του έντερο δεν είχε αναπτυχθεί πλήρως, οπότε τις χρειαζόταν. Παρέλειψα να της πω ότι ο γιος μου πάσχει από μια σπάνια ασθένεια, που ονομάζεται Hirschsprung και δεν της το ανέφερα, γιατί με ενόχλησε η αρχική της αντίδραση. Εκείνη συνέχισε λέγοντας μου ότι ‘το θέαμα είναι αποκρουστικό’ και αν μπορώ να κατεβάσω τη μπλούζα του. Εκείνη τη στιγμή ήθελα να τη χτυπήσω και να της φωνάξω: ‘Ποιο είναι το πρόβλημά σου;’ Αντ’ αυτού, την καληνύχτισα και πήγα σε άλλη ουρά.”».

Απάντηση μητέρας – Ντάλας Λιν: «Δεν υπάρχει τίποτα αποκρουστικό πάνω στο γιο μου»

«Οπότε, τώρα μοιράζομαι αυτή τη φωτογραφία μαζί σας, γιατί δεν υπάρχει τίποτα αποκρουστικό πάνω στο γιο μου. Από ό,τι φαίνεται, η ασθένεια του παιδιού μου είναι θέμα ταμπού, παρόλο που πάσχουν από αυτήν πάνω από 500.000 Αμερικανοί. Η ασθένεια του παιδιού μου μπορεί να είναι σπάνια, όμως οι τρύπες που έχει στην κοιλίτσα του, δεν είναι.

Όσον αφορά την ασθένεια από την οποία πάσχει ο γιος μου, του έχουν ανοίξει δύο τρύπες στο παχύ έντερο, που του επιτρέπουν να αποβάλει τα απόβλητα. Αν με ρωτάτε αν είμαι χαρούμενη για αυτό που συμβαίνει στο γιο μου, η απάντηση είναι σίγουρα όχι! Αλλά αυτή ήταν η μόνη του ελπίδα για να ζήσει.

Όταν ήταν μόλις 2 εβδομάδων, το παχύ του έντερο έσπασε. Αυτό του άφησε μια πολύ επικίνδυνη και θανατηφόρα μόλυνση. Αυτές οι σακούλες του έσωσαν τη ζωή. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χρειάζεται να τις φοράει για το υπόλοιπο της ζωής του και υποχρέωσή μου είναι να του μάθω να βλέπει θετικά τον εαυτό του και το σώμα του. Είναι δουλειά μου να του μάθω να αγαπάει τον εαυτό του και τις σακούλες του. Αν ήταν λίγο μεγαλύτερος και μπορούσε να καταλάβει την άγνοια αυτής της κυρίας, μπορείτε να φανταστείτε την αρνητική επιρροή που θα είχε αυτή η αντίδραση πάνω του;

Αυτό που δεν καταλαβαίνει αυτή η γυναίκα, είναι ότι όταν ο γιος μου είναι υγιής, δε διαφέρει σε τίποτα από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του. Τρέχει, κολυμπάει, παίζει. Όταν είναι υγιής, κανείς δε μπορεί να καταλάβει ότι έχει κάνει πάνω από 20 χειρουργικές επεμβάσεις και τον περιμένουν ακόμα πολλές άλλες. Δεν καταλαβαίνει κανείς ότι κάνει στο σπίτι επώδυνες διαστολές δυο φορές την ημέρα κάθε μέρα ή ότι κάθε μέρα βάζει καθετήρα για να “ταΐσει” το παχύ του έντερο. Είναι τόσο αστείος και έχει υπέροχη προσωπικότητα. Είναι γλυκός και ευγενικός, αλλά ταυτόχρονα και πολύ δυναμικός.

Σας παρακαλώ, να είστε ευγενικοί και σκεφτείτε πριν μιλήσετε, ειδικά αν επιλέξετε να σχολιάσετε κάτι που δε σας αφορά. Ο καθένας δίνει μια μάχη που δε γνωρίζει κανένας και ο γιος μου κερδίζει τη δική του».

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ο Σοβιετικός γιατρός, Λέονιντ Ρογκόζοφ, μέλος μιας ερευνητικής αποστολής στην αφιλόξενη Ανταρκτική, βασανιζόταν από οξεία σκωληκοειδίτιδα. Χρειαζόταν άμεση επέμβαση ώστε να μην πεθάνει από περιτονίτιδα. Υπό αντίξοες συνθήκες και ενώ ήταν ο μοναδικός γιατρός της αποστολής, συνειδητοποίησε ότι θα έπρεπε να χειρουργήσει τον εαυτό του. Η ιστορία του θα μπορούσε να είναι βγαλμένη από ταινία, αλλά είναι πραγματική.

Στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Σοβιετική Ένωση έστειλαν πολλούς επιστήμονές στην Ανταρκτική.

Σκοπός τους ήταν να κατασκευάσουν φυλάκια και να πραγματοποιήσουν έρευνα για την σχετικά ανεξερεύνητη ήπειρο.

Ο μοναδικός γιατρός της 6ης Σοβιετικής Αποστολής στην Ανταρκτική

Το 1960, πραγματοποιείτο η έκτη Σοβιετική Αποστολή στην Ανταρκτική. Το πλοίο της αποστολής Ομπ ξεκίνησε το ταξίδι του από το Λένινγκραντ, για την παγωμένη ήπειρο στις 5 Νοεμβρίου 1960.

Μετά από 36 ημέρες, τα 13 μέλη της αποστολής έφτασαν στην Ανταρκτική. Έπρεπε να κατασκευάσουν μια πολική βάση, έχοντας χρονοδιάγραμμα εννέα εβδομάδων. Στις 18 Φεβρουαρίου 1961, ο σταθμός Νοβολαζαρέβσκαγια ολοκληρώθηκε στην ώρα του.

Για ένα χρόνο, το πλοίο θα έμενε στο σταθμό Νοβολαζαρέβσκαγια. Η επικοινωνία με τον έξω κόσμο δεν ήταν πλέον δυνατή, το ψύχος ήταν δριμύ και τα μέλη της αποστολής θα έπρεπε να βασιστούν ο ένας στον άλλο.

Ανάμεσά τους βρισκόταν ένας 27χρονος, ο Λέονιντ Ρογκόζοφ. Ήταν ο μοναδικός γιατρός της αποστολής και είχε διακόψει μια πολλά υποσχόμενη ακαδημαϊκή σταδιοδρομία.

Ο Λέονιντ Ρογκόζοφ, ο μοναδικός γιατρός της 6ης Σοβιετικής Αποστολής στην Ανταρκτική – Πηγή εικόνας: Youtube

Όταν η σκωληκοειδίτιδα τού “χτύπησε την πόρτα”

Στις 29 Απριλίου 1961, ο Ρογκόζοφ άρχισε να νιώθει κόπωση και αδυναμία. Είχε, επίσης, ναυτία και βασανιζόταν από οξύ πόνο στη δεξιά πλευρά της κοιλιάς του. Η θερμοκρασία του σώματός του έφτασε τους 37,5 βαθμούς Κελσίου.

Στο ημερολόγιο που κρατούσε, ο Ρογκόζοφ έγραψε: “Φαίνεται ότι έχω σκωληκοειδίτιδα. Παραμένω όμως ήρεμος και που και που χαμογελάω. Γιατί να τρομάξω τους φίλους μου;”

Δεδομένου ότι είχε ολοκληρώσει τη γενική ιατρική του εκπαίδευση και είχε ξεκινήσει να κάνει την ειδικότητά του στη χειρουργική, μπορούσε εύκολα να καταλάβει τα συμπτώματά του.

“Πονάει σαν να με τρυπάει ο διάβολος! Αλλά δεν μπορώ να τα παρατήσω”

Στις 30 Απριλίου, η κατάσταση χειροτέρευε για τον Σοβιετικό γιατρό. Άρχισε να εμφανίζει τα πρώτα συμπτώματα περιτονίτιδας, οπότε η ζωή του “κρεμόταν” από μία “κλωστή”.

“Δεν κοιμήθηκα καθόλου χθες το βράδυ. Πονάει σαν διάβολος! Μία χιονοθύελλα διαπερνούσε το μέσα μου, σαν να κλαίνε εκατό τσακάλια“, ήταν τα λόγια με τα οποία περιέγραψε την κατάστασή του.

Ο πολικός χειμώνας βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, συνεπώς καμία άμεση βοήθεια δεν θα μπορούσε να σταλεί. Συν τοις άλλοις, ο πλησιέστερος σταθμός βρισκόταν πάνω από 1.000 μίλια μακριά από το Νοβολαζαρέβσκαγια. Δεν του έμενε άλλη επιλογή παρά να χειρουργήσει τον εαυτό του!

“Αυτό είναι… Πρέπει να σκεφτώ σοβαρά τη μόνη μου διέξοδο: να εγχειρίσω τον εαυτό μου… Είναι σχεδόν αδύνατο… Αλλά δεν μπορώ να μείνω απλώς με σταυρωμένα χέρια και να τα παρατήσω“, έγραψε στο ημερολόγιό του.

Η προετοιμασία ενός ριψοκίνδυνου αλλά αναγκαίου αυτοχειρουργείου

Ο Ρογκόζοφ έπρεπε να λάβει υπόψη και την παραμικρή λεπτομέρεια πριν προχωρήσει στο χειρουργείο. Επιπλέον, ο διοικητής του σταθμού έπρεπε να πάρει το “οκ” της Μόσχας.

Ένας θάνατος μέλους αποστολής θα αποτελούσε τεράστιο πλήγμα για τους Σοβιετικούς ενόσω βρισκόταν σε εξέλιξη ο Ψυχρός Πόλεμος.

Όρισε, λοιπόν, δύο βασικούς βοηθούς: ο ένας θα έριχνε φως με την λάμπα και θα του έδινε τα χειρουργικά εργαλεία και ο άλλος θα κρατούσε έναν καθρέφτη ώστε ο Ρογκόζοφ να βλέπει τα όργανά του για να κάνει την επέμβαση.

Επίσης, το “παρών” στο χώρο έδωσε ο διοικητής του σταθμού, σε περίπτωση που είτε ο Ρογκόζοφ είτε κάποιος από τους δύο του βοηθούς λιποθυμούσε.

Αφού ολοκληρώθηκε η προετοιμασία και οι αναγκαίες απολυμάνσεις και αποστειρώσεις, το χειρουργείο ξεκίνησε, γύρω στις 2 τα μεσάνυχτα της 1ης Μαϊου 1961.

Ο Ρογκόζοφ έκανε τοπική αναισθησία με προκαΐνη και, ύστερα, μια τομή 10 με 12 εκατοστά στο τοίχωμα της κοιλιάς του. Παρά τη βοήθεια του καθρέφτη, ήταν η αίσθηση της αφής αυτό που καθοδήγησε το Σοβιετικό γιατρό.

Ο Ρογκόζοφ έπρεπε να λάβει υπόψη και την παραμική λεπτομέρεια πριν προχωρήσει στο αυτοχειρουργείο – Πηγή εικόνας: Youtube

“Επιτέλους, ιδού, η καταραμένη απόφυση!”

Ο Ρογκόζοφ ξεκουραζόταν για 20 με 25 δευτερόλεπτα, κάθε τέσσερα με πέντε λεπτά περίπου. “Ο ίδιος ήταν ήρεμος και επικεντρώθηκε στη δουλειά του, αλλά ο ιδρώτας έτρεχε κάτω από το πρόσωπό του.

Για εμάς ήταν κάτι δυσάρεστο, αλλά μπορέσαμε να μείνουμε ψύχραιμοι”, είπε ένας εκ των βοηθών του.

Καθώς ο Ρογκόζοφ έφτανε στο τελευταίο και πιο δύσκολο μέρος της επέμβασης, παραλίγο να χάσει τις αισθήσεις του. Τελικά, μετά από σχεδόν δύο ώρες χειρουργείου, τα κατάφερε. “Επιτέλους, ιδού, η καταραμένη απόφυση”, ήταν η φράση που είπε, όταν συνειδητοποίησε πως όλα πήγαν καλά.

Ο Ρογκόζοφ συνομιλεί με ένα μέλος της σοβιετικής αποστολής μετά τοχειρουργείο – Πηγή εικόνας: Youtube

Ο Ρογκόζοφ επανήλθε στα καθήκοντά του μετά από περίπου δύο εβδομάδες. Αργότερα, έγραψε στο ημερολόγιό του για τη μοναδική εμπειρία του:

“Οι καημένοι οι βοηθοί μου! Λίγο πριν πάρω το νυστέρι, έριξα μία τελευταία ματιά πάνω τους. Ήταν κάτασπροι, πιο λευκοί και από τις ολόλευκες ιατρικές στολές που είχαν φορέσει. Και εγώ φοβόμουν πάρα πολύ.

Αλλά όταν ένιωσα την βελόνα με την προκαΐνη από την ένεση που έκανα μόνος μου, κατά κάποιο τρόπο μπήκα σε κατάσταση “αυτόματου πιλότου” και δεν έδινα σημασία σε τίποτα άλλο“.

Ήταν η απόδειξη της αποφασιστικότητας και της θέλησής του για ζωή

Το 1962, o Ρογκόζοφ επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση κι έγινε δεκτός σαν εθνικός ήρωας.

Η ιστορία επιβίωσής του αποτέλεσε ένα ισχυρό εργαλείο για τη σοβιετική μηχανή προπαγάνδας, η οποία τον εγκωμίασε με ανάλογο τρόπο όπως έκανε για τον Γιούρι Γκαγκάριν.

Ο Ρογκόζοφ τιμήθηκε με το Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου της Εργασίας, όμως απέφευγε τη δημοσιότητα και συνέχισε την ιατρική του καριέρα με ταπεινότητα.

Όταν ρωτήθηκε για την περίφημη επέμβαση, απάντησε χαμογελώντας: “Μια δουλειά όπως όλες οι υπόλοιπες, μια ζωή σαν όλες τις άλλες”

Όταν ο Ρογκόζοφ επέστρεψε στη Σοβιετική Ένωση, έγινε δεκτός σαν εθνικός ήρωας – Πηγή εικόνας: Youtube

Ο Ρογκόζοφ ήξερε ότι “έπαιξε” τη ζωή του “κορώνα γράμματα”. Η σκωληκοειδής απόφυσή του θα μπορούσε να σκάσει και, αν αυτό συνέβαινε, μάλλον θα πέθαινε.

Όπως είπε ο γιος του:

“Αν βρεθείτε σε μια φαινομενικά απελπιστική κατάσταση, όταν όλες οι πιθανότητες είναι εναντίον σας, ακόμα κι αν βρίσκεστε στη μέση του πιο εχθρικού περιβάλλοντος, μην τα παρατάτε. Πιστέψτε στον εαυτό σας και παλέψτε, παλέψτε για τη ζωή σας“.

Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του, ο Ρογκόζοφ επικεντρώθηκε στην επιστήμη του και από το 1986 μέχρι το 2000 διετέλεσε επικεφαλής του τμήματος χειρουργικής στο Ινστιτούτο Ερευνών της Αγίας Πετρούπολης.

Πέθανε το 2000, σε ηλικία 66 ετών, από καρκίνο του πνεύμονα.

«Συγνώμη εαυτέ μου, σε ταλαιπώρησα…», ένα κείμενο που θα καταλάβει και θα νιώσει κάθε γυναίκα. Κάθε γυναίκα που έχει επωμιστεί βάρη περισσότερα απ’ όσα μπορεί!

Κάθε γυναίκα που έχει αφήσει στην άκρη τον εαυτό της, τα θέλω της, τις ανάγκες της. Και παλεύει για τις ανάγκες άλλων, για τα θέλω άλλων. Σε μία καθημερινότητα που την τρώει και την απορροφάει αργά και βασανιστικά…

Ένα κείμενα που θα σας ταρακουνήσει και θα σας κάνει να καταλάβετε ίσως πόσο σημαντικό είναι να ζούμε πρώτα απ ’όλα για μας!

«Συγνώμη εαυτέ μου, σε ταλαιπώρησα…»
“Κουράστηκα. Ναι, κουράστηκα.

Το νιώθω πια, συγγνώμη εαυτέ μου, σε ταλαιπώρησα τόσο και δεν το άξιζες.

Πόσο άργησα, άραγε, να σου δείξω σεβασμό! Πόσο άργησα να βάλω αναχώματα σε σένα, άραγε!

Αρχίζω λοιπόν να σκέφτομαι ποια πράγματα στον κόσμο, στους ανθρώπους με ενοχλούν, σε ποιες συμπεριφορές δε θέλω να έχω πια υπομονή, τι με έχει κουράσει.

Με κούρασε να περιμένω κάτι που δεν πρόκειται να έρθει ποτέ, θέλω να φύγω, να ταξιδέψω σε άλλες πολιτείες.

Μπορώ να χτίσω άλλες, πιο όμορφες, πιο ιδανικές.

Με κούρασε αυτή η κατάχρηση της λέξης «σ’αγαπώ» και το πόσο γρήγορα την ξεχνούν αυτοί που τη λένε, κουράστηκα να την πιστεύω και να απογοητεύομαι.

Κουράστηκα να αφήνω την ευτυχία μου σε χέρια που τρεμοπαίζουν και στο τέλος να την αφήνουν και να φεύγουν.

Δεν έχω πια υπομονή για περιττές συνομιλίες, για ανθρώπους αγενείς, για ανθρώπους χωρίς σεβασμό στον εαυτό τους και στους άλλους.

Κουράστηκα να περιμένω το τηλέφωνο, το μήνυμα, το κάλεσμα που ξέρω βαθιά μέσα μου ότι δεν θα έρθει ποτέ.

Με κούρασε η ρηχότητα, η ιδιοτέλεια, ο παρτακισμός, η χυδαιότητα που είναι διάχυτη πλέον παντού.

Κουράστηκα να περιφέρομαι και να προσπαθώ να με αγαπήσουν. Να με αγαπήσουν αυτοί που δε με αγαπούν. Να γίνω αρεστή σε αυτούς που δε με συμπαθούν.

Να προσπαθώ συνεχώς να μου δώσουν μία θέση στην καρδιά τους άτομα που δεν το επιθυμούν.

«Συγνώμη εαυτέ μου, σε ταλαιπώρησα…»
Κουράστηκα να περπατώ πάνω από ερείπια και να προσπαθώ να τα χτίσω από την αρχή. Ξέρω ότι υπάρχουν τοποθεσίες μαγικές, κρυμμένες και με περιμένουν να τις ανακαλύψω.

Με κούρασε το zapping στη φθηνή (πλέον) τηλεόραση, η παραπληροφόρηση, με κούρασε η αναξιοκρατία και η ισοπέδωση των πάντων.

Με κούρασε η παχυλή αμάθεια, ο κανιβαλισμός, η εκμετάλλευση του πόνου του άλλου για μερικά νούμερα τηλεθέασης παραπάνω.

Δεν έχω πια υπομονή για όλα αυτά…

Δεν έχω πια υπομονή να παλεύω με ωκεανούς για κόκκους σκόνης.

Κουράστηκα να βλέπω ότι γκρεμίζουν τα όνειρά μου και να νομίζω ότι η αλλαγή θα έρθει χωρίς να χρειαστεί να αλλάξω εγώ.

Κουράστηκα να τροχίζω αποστάσεις για να βρεθώ κοντά σε ανθρώπους που δεν θα έκαναν ούτε ένα βήμα για εμένα.

Και.. θέλω να φύγω… θέλω να βγω και να χορέψω στη βροχή. Θέλω το κορμί μου να ζωγραφίσει χορευτικές φιγούρες πάνω σε αυτή.

Θέλω να γίνω ένας Gene Kelly. Θέλω να νιώσω ένα παιδάκι που τρέχει και οι μεγάλοι του φωνάζουν να σταματήσει.

Αυτό το παιδάκι όσο μεγαλώνει και βλέπει την παγωνιά γύρω του, πόσο θα λαχταρήσει άραγε τις εποχές που τσαλαβουτούσε στη βροχή!

Κουράστηκα από όλα αυτά, εαυτέ μου… είναι καιρός πια να προχωρήσω, να πάω παρακάτω.

Σε πολιτείες καραμελωμένες, στολισμένες, γεμάτες λιακάδα και πράσινο.

Δεν έχω πια υπομονή όχι από αλαζονεία, κακία, εγωισμό.

Αλλά, να εαυτέ μου, δεν σε εκτίμησα ποτέ όσο σου έπρεπε, αρχίζω να το βλέπω καθαρά τώρα.

Ετοίμασε βαλίτσες εαυτέ μου, πάμε σε άλλες πολιτείες, γεμάτες με νέκταρ και μέλι.

Κλείσε την πόρτα σε ό,τι σε πλήγωσε πια και φύγε!

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνης

Εξαιρετικό!

Να λες στον άνθρωπό σου, «Σ’ ευχαριστώ για όσα έχεις κάνει για μένα.

Που υπάρχεις, που με βασανίζεις. Με βοηθάς να μαθαίνω να σε συγχωρώ»

Η αγάπη είναι το επιστέγασμα και η βάση. Αυτή σκεπάζει όλες τις αρετές.

Είναι η ασφάλεια και η σιγουριά ότι πας καλά. Διότι, αν όλα αυτά τα κάνεις χωρίς αγάπη, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, δεν έχει νόημα.

Διότι όλα αυτά τα βρίσκεις κι αλλού: σε αρχαίους φιλοσόφους, ρήτορες, ιδρυτές διάφορων φιλοσοφικών συστημάτων. Είχαν τιθασεύσει, ίσως, το «εγώ» τους, δεν έπιναν πολύ, δεν έτρωγαν, δεν κοιμούνταν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είχαν κι αγάπη.

Αγάπη να ‘χεις. Αγάπη να βγάζεις. Αγάπη ν’ αφήσεις. Κι όσοι θα έρχονται έπειτα από χρόνια κοντά στον τάφο σου και θα σε θυμούνται και θα σε φέρνουν στη σκέψη και στο μυαλό τους, θα λένε: «Α, αυτός ο άνθρωπος είχε αγάπη.

Είχε καλοσύνη. Σε κανέναν δεν είπε κάτι κακό ούτε κράτησε σε κάποιον κακία. Λόγο για κάποιον δεν είπε. Δεν τον θυμάμαι να κατηγόρησε, να κατέκρινε. Ποτέ. Τα χέρια του, συνέχεια ελεημοσύνες. Το στόμα του έσταζε μέλι. Τα μάτια του, πάντα γεμάτα δάκρυα απ’ τον πόνο των ανθρώπων. Τα πόδια του πήγαιναν συνέχεια εδώ κι εκεί, σε αρρώστους και βασανισμένους».

Αυτό μ’ αρέσει πολύ. Είναι κάτι που ζηλεύω. Είναι το ανώτερο χάρισμα. Ετσι δεν λέει και η Αγία Γραφή; «Πίστη, ελπίδα κι αγάπη. Μείζων δε τούτων, η αγάπη».

Το ανώτερο. Σήμερα μιλήσαμε για τα ανώτερα. Καλή δύναμη σου εύχομαι. Κάνε ένα βήμα ν’ αγαπήσεις, να χαρείς, να νιώσεις τον πλούτο αυτής της ομορφιάς μες στην ψυχή σου. Και μην πληγώνεσαι αν δεν σ’ αγαπούν. Δεν αξίζει να στενοχωριέσαι αν δεν σε αγαπούν.

Μην ασχολείσαι με το πώς σου φέρονται οι άλλοι, διότι θα αρρωστήσεις. Μάθε εσύ ν’ αγαπάς. Ανεξαρτήτως του τι κάνουν οι άλλοι. Μάθε εσύ -σαν τον Θεό- να δίνεις. Σαν τον ήλιο να λάμπεις. Ασε τους άλλους. Αν δεν σ’ αγαπούν, δεν πειράζει. Γιατί ούτε κι εσύ αγαπάς πάντα. Αν μάθεις την τέλεια αγάπη, τότε θ’ αγαπάς. Ωσπου να μάθεις, κάνεις λάθη. Ετσι είναι οι άνθρωποι. Μην περιμένεις πολλά απ’ τους ανθρώπους.

Μην απαιτείς και λες: «Εγώ σ’ αγάπησα. Τώρα θέλω κι εσύ να μ’ αγαπάς». Μην κινείσαι έτσι. Εσύ θα τρέφεσαι απ’ αυτή την πηγή, που θα βγαίνει από μέσα σου. Κι αν οι άλλοι σου ανταποδώσουν την αγάπη, θα ‘ναι ωραία. Αν δεν σου την ανταποδώσουν, δεν πειράζει. Μην γκρινιάζεις, γιατί μετά χάνεις αυτό το καλό που κάνεις και είναι μισό. Εσύ θ’ αγαπάς. Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Ωραία λέξη. Καλή δύναμη.

Και γράψε αυτή τη λέξη στην καρδιά σου. Λέγε τη και με το στόμα σου. Και πες τη και σήμερα σε κάποιον. Πες τη στο παιδί σου, στη γυναίκα σου, στον άντρα σου, πες τη στα αδέλφια σου.

Σε παρακαλώ, σήμερα βρες κάποιον και πες του τη λέξη «σ’ αγαπώ». Σ’ εμένα μην την πεις πάλι. Διότι εγώ το ξέρω. Μου την έχεις ξαναπεί τόσες φορές. Πες την όμως και σε κάποιους που δεν την έχεις πει, γιατί δυσκολεύεσαι. Εκεί θέλω να το πεις. Κι αν σε κοροϊδέψουν και λίγο, δεν πειράζει.

Συνέχισε να τη λες έπειτα από μέσα σου. Μην τη λες με τρόπο που να προκαλείς. Να λες στον άνθρωπό σου: «Σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ για όλα όσα έχεις κάνει για μένα. Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις.

Που με βοηθάς. Που με στηρίζεις. Που με βασανίζεις. Και με βοηθάς και με τον τρόπο αυτό να μαθαίνω. Και με βοηθάς να σε υπομένω, να σε συγχωρώ».

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος»