Ο πατέρας μου πέθανε όταν ήμουν 5 ετών, δεν θυμάμαι πολλά από εκείνον. Θυμάμαι μόνο ότι η μητέρα μου παντρεύτηκε ξανά πολύ γρήγορα, τον πρώτο που βρήκε μπροστά της.

Πολλές φορές με ξάφνιαζε ο χαρακτήρας της, πόσο ψυχρή ήταν, πόσο παγερά λειτουργούσε.

Ένα χρόνο μόλις μετά τον θάνατο του πατέρα μου, η μητέρα μου γνώρισε έναν άλλον άντρα χωρισμένο με δύο κορίτσια μεγαλύτερα από εμένα και πολύ σύντομα παντρεύτηκαν. Δηλαδή μια που τον έφερε σπίτι να γνωριστούμε και μια που σε ένα μήνα ανέβαιναν τα σκαλιά της εκκλησίας.

Αν και μάνα μου ψέματα δεν θα πω: Έβγαζε την ψυχή στις κόρες του άντρα της. Τα κορίτσια παραπονιόντουσαν στον πατέρα τους, αλλά εκείνος δεν έδινε σημασία. Τον βόλευε γιατί είχε σύζυγο και πλύστρα σε ένα, οπότε η μάνα μου, έβγαζε όλη της την κακία και τα απωθημένα στα παιδιά του.

Μπροστά στον άντρα της, εννοείται ήταν γλυκομίλητη και ευγενική αλλά πίσω του, τις έλεγε άχρηστες, τις έπαιρνε τα γουόκμαν να μην ακουν μουσική, τις πίεζε να διαβάσουν ακόμα και αν ήταν διαβασμένες, όποιος τις ζητούσε στο τηλέφωνο, του έλεγε ότι δεν ήταν εκεί ενώ ήταν. Του έλεγε ψέματα ότι την έκλεβαν για να τις βάλει τιμωρία να μην βγουν βόλτα και να τη βοηθήσουν με τις δουλειές. «Κουμάντο κάνω εγώ εδώ μέσα» έλεγε.

Η μητέρα των κοριτσιών τις είχε εγκαταλείψει, δεν είχαν κανέναν να μιλήσουν. Μέχρι που η μάνα μου έπαθε καρκίνο και έπεσε από τα πόδια της.

Ζήτησε βοήθεια από τα κορίτσια τότε αλλά την αμαρτία μου θα την πω, αρνήθηκαν να την βοηθήσουν. Και όχι μόνο αρνήθηκαν, αλλά δήλωσαν επίτηδες πανεπιστήμια εκτός Αθηνών και έφυγαν άρων άρων. Μέχρι σήμερα ο πατέρας τους λέει πόσο αναίσθητες φάνηκαν μπροστά στην αρρώστια της γυναίκας του. Δεν έβλεπε όμως πως τόσα χρόνια, τις έβγαζε τον καρκίνο η μητέρα μου.

Έφυγα κι εγώ μολις ενηλικιώθηκα. Τη βοήθησα με την αρρώστια της και έφυγα. Είμαι 25 χρονών δεν πέρασα κάπου αλλά δουλεύω πολύ και συντηρώ τον εαυτό μου σε ένα μικρό σπιτάκι.

Ελπίζω μια μέρα να μην γίνω η μάνα μου στα δικά μου παιδιά ή στα παιδιά του άντρα μου.

Φωτεινή

Είμαι 20 ετών και αυτό που έμαθα πρόσφατα με έκανε να χάσω όλο το σεβασμό που είχα για τη μητέρα μου.

Ο πατέρας μου, μου τηλεφώνησε πριν από δύο εβδομάδες για να μου πει ότι η μητέρα μου είχε σχέση με άλλον άντρα, πολύ νεότερό της (κοντά στην ηλικία μου – η μαμά μου είναι 40 ετών) και πως όταν της το αποκάλυψε, εκείνη το παραδέχτηκε. Ζήτησε πολλές φορές από το μπαμπά μου να τη συγχωρέσει αλλά κατά τη γνώμη μου δεν πρέπει να τη δεχτεί πίσω. Κατέστρεψε αυτό που χρόνια έχτιζαν με κόπο και έχω χάσει πάσα ιδέα για εκείνη. Πρώτη φορά άκουσα τον πατέρα μου να είναι τόσο χάλια. Ήταν θυμωμένος και έκλαιγε.

Δεν μένω με τους γονείς μου. Έχω νοικιάσει δικό μου σπίτι εδώ και δύο χρόνια. Από τη μέρα εκείνη που έγινε η αποκάλυψη η μητέρα μου προσπαθεί να έρθει σε επαφή μαζί μου αλλά αγνοώ τις κλήσεις και τα μηνύματά της και πρόσφατα την μπλόκαρα. Είμαι τόσο θυμωμένη μαζί της αυτή τη στιγμή που ούτε να τη δω θέλω ούτε να της μιλήσω και από το να της πω κάτι που αργότερα θα μετανιώσω, προτιμώ να μην της μιλήσω καθόλου.

Ήταν πάντα πολύ κοινωνική και έξω καρδιά σε αντίθεση με το μπαμπά μου που ήταν πιο χαμηλών τόνων. Αν με ρωτούσαν ποτέ ποιος πιστεύω ότι μπορεί να απατούσε τον άλλον θα έλεγα η μάνα μου, αλλά πάντα υποθετικά. Ποτέ δεν περίμενα ότι θα έφτανε σε τέτοιο σημείο αλλά να που έφτασε.

Καλά θα κάνει να σκεφτεί σοβαρά αυτό που έκανε. Τώρα το αν θα τη συγχωρήσω είναι άλλο κεφάλαιο.

Κωνσταντίνα

Η μάνα μου άφησε τον πατέρα μου πριν 38 χρόνια και άφησε και εμάς, 4 αδέρφια 3, 5, 8 και 10 χρονών το μεγαλύτερο… Μας εγκατέλειψε και έδωσε για υιοθεσία μια ακόμη αδερφή που είχαμε 1,5 έτους. Ήμασταν 5 αδέρφια και μείναμε 4… Ο πατέρας μας είχε ένα δυστύχημα και έμεινε παράλυτος και αυτή αντί να κάτσει να μας μεγαλώσει και να κοιτάξει τον άντρα της μας παράτησε όλους και έφυγε με τον εραστή της και μαζί του έδωσε και την μικρή μας αδερφή για υιοθεσία για να είναι αυτή ελεύθερη να κάνει τη ζωή της… Εμάς μας μεγάλωσε ο πατέρας μας με τον παππού μας γιατί η γιαγιά μας είχε πεθάνει…

Η μητέρα μας εφόσον έφυγε μ’ αυτόν τον άντρα δεν έμεινε ούτε μαζί του… Άλλαξε πολλούς εραστές ώσπου βρήκε έναν και έκανε οικογένεια και δύο παιδιά… Με τον πατέρα μου ποτέ δεν πήραν διαζύγιο αν και το προσπάθησε αυτή αλλά ποτέ δεν το ολοκλήρωσε και έτσι, παρέμειναν έτσι τα πράγματα…

Όταν γέννησε τα άλλα δύο παιδιά της τα έγραψε στου μπαμπά μου το επίθετο και στη δική μας οικογενειακή μερίδα εφόσον στα χαρτιά ήταν ακόμη παντρεμένη με τον πατέρα μου… Μέχρι τώρα που έχει πεθάνει ο μπαμπάς μου έχουν το δικό μας επίθετο τα παιδιά της και αυτή έχει κάνει αίτηση για σύνταξη χηρείας και από το νόμο τη δικαιούται λένε γιατί ποτέ δεν πήραν διαζύγιο…

Πώς μπορώ εγώ νομικά να διεκδικήσω την ακύρωση της σύνταξης και να πάρω το επίθετο του πατέρα μου πίσω από τα παιδιά της εφόσον δεν είναι δικά του; Να σημειώσω ότι και ο δικός τους πατέρας έχει πεθάνει και δεν μπορούμε να κάνουμε αναγνώριση πατρός… Θα κινηθώ νομικά και δικαστικά για όλο αυτό το θέμα γιατί είναι άδικο να βολευτεί αυτή με τη σύνταξη χηρείας εφόσον τον παράτησε στη χειρότερη περίοδο της ζωής του με 4 παιδιά… Τόσα χρόνια έπαιρνε το επίδομα πολυτέκνων και τάιζε τα παιδιά της μ’ αυτά τα χρήματα… Εμείς τα αδέρφια ποτέ μας δεν είδαμε κανένα βοήθημα απ’ αυτήν… Τώρα όλοι μεγαλώσαμε όπως και τα παιδιά της και έχουν οικογένειες και τα παιδιά τους φέρουν το δικό μας επίθετο… Αυτό είναι άδικο για τον πατέρα μου που τυραννήθηκε όλη του τη ζωή να μας μεγαλώσει με μια σύνταξη αναπηρίας που έπαιρνε… Όσο για τα παιδικά μας τραύματα που ζήσαμε όλα τα αδέρφια, αυτά ακόμα μας πονάνε αν και φτάσαμε σε ηλικία πλέον όλοι μας πάνω από 40.

Γι’ αυτό θέλω να πάω δικαστικά γι’ αυτά τα θέματα… Απαλλαγή των παιδιών της από το επίθετό μας και απαλλαγή από τη σύνταξη χηρείας που δεν δικαιούται ουσιαστικά…

Αυτά είχα να πω… Δεν θέλω να μπω σε περαιτέρω… Να σας πω λεπτομέρειες τι περάσαμε εμείς μέχρι να μεγαλώσουμε και να παντρευτούμε γιατί πονάνε πολύ ακόμα αυτές οι αναμνήσεις…

Σας ευχαριστώ πολύ!

Αγάπη