Η Χόλυ Σπρινγ είναι μια τρυφερή μητέρα που άρχισε να ασχολείται με την φωτογραφία όταν η μικρή της κόρη η Βάιολετ έχασε το αριστερό χέρι της. Η Χόλυ χρησιμοποίησε την φωτογραφία για δείξει στο μικρό κοριτσάκι της ότι δεν υπάρχουν όρια για αυτήν και ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει στην ζωή της, εάν πιστέψει στον εαυτό της.
‘Η κόρη μου είναι η μούσα μου και η καρδιά μου με εμπνέει για να ακολουθώ το πάθος μου και να μοιράζομαι αυτές τις μοναδικές φωτογραφίες και την ψηφιακή τέχνη με εσάς,’ λέει η Χόλυ.
Είμαστε πολύ ευτυχείς που μοιραζόμαστε με εσάς μερικά από τα ωραιότερα κομμάτια της δουλειάς αυτής της δυνατής σε θέληση οικογένειας.
Η μητέρα όλων των καταιγίδων ,σύμφωνα με πολλούς, ήταν αυτή της 2ας Νοεμβρίου του 1977 που έπληξε την Αθήνα και τον Πειραιά.
Περισσότερο επλήγησαν περιοχές του Πειραιά όπου σημειώθηκαν βιβλικές καταστροφές. Η φοβερή νεροποντή κράτησε από τις 6 το απόγευμα έως λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Σε πολλές συνοικίες πλημμύρισαν καταστήματα και αναρίθμητα υπόγεια και ισόγεια.
Από τα νερά αποκλείσθηκαν ολόκληρες περιοχές όπως το Νέο Φάληρο οι Τζιτζιφιές και ο Ταύρος ενώ μεγάλες πλημμύρες σημειώθηκαν και στο Περιστέρι. Στο Μοσχάτο χρειάστηκε η βοήθεια του στρατού για να σωθούν χιλιάδες αποκλεισμένοι. Το ύψος του νερού σε πολλούς δρόμους ξεπέρασε και τα δύο μέτρα ενώ για πολλές ώρες η κυκλοφορία στον δρόμο που ένωνε την Αθήνα με τον Πειραιά (Πειραιώς) είχε διακοπεί.
Κεραυνοί κατέστρεψαν τα τηλεπικοινωνιακά κέντρα της αμέσου δράσεως στον Λυκαβηττό και της αμέσου επεμβάσεως στην Πάρνηθα. Συνολικά τα θύματα που άφησε πίσω της η σφοδρή κακοκαιρία έφτασαν τα 36 ενώ μόνο στην Αθήνα 972 υπόγεια πλημμύρισαν και 100 αυτοκίνητα παρασύρθηκαν από τα ορμητικά νερά.Στην Ν. Φιλαδέλφεια η ένταση της βροχής έφτασε τα 61mm σε 12 ώρες.
Στα 18 μου αποφάσισε η μητέρα μου να μου πει όλη την αλήθεια, ότι δηλαδή ο πατέρας που με μεγάλωσε δεν ήταν ο πραγματικός μου πατέρας. Αυτό ήταν το πρώτο σοκ. Το δεύτερο ήταν ότι αρνήθηκε να μου πει ποιος ήταν.
Από τότε που το έμαθα προσπαθώ απεγνωσμένα να βρω το βιολογικό μου μπαμπά, αλλά η μάνα μου δεν ξέρω πως την έχει δει και δεν αποκαλύπτει τίποτα. Το μόνο που μου είπε είναι πως όταν έμαθε ότι είναι έγκυος, ο άντρας αυτός προσφέρθηκε να τη βοηθήσει οικονομικά να μεγαλώσει το παιδί, αλλά εκείνη αρνήθηκε λέγοντάς του «Ή θα με παντρευτείς ή τίποτα». Η μάνα μου τέτοιος τύπος είναι. Όλα ή τίποτα. Το αποτέλεσμα; Το τίποτα. Μεγάλωσε το παιδί της με έναν άντρα, ο όποιος ήξερε ότι δεν είμαι βιολογικό του παιδί αλλά με αγάπησε περισσότερο απ’ ότι αν ήμουν δική του. Εγώ όμως τι φταίω να μεγαλώνω με κάποιον που δεν είναι πατέρας μου και να το μαθαίνω σε τόσο μεγάλη ηλικία;
Έχω πιέσει τους πάντες στο σόι μου να μου δώσουν έστω μια τόση δα πληροφοριούλα, το παίζουν Κινέζοι. Η μοναδική που φάνηκε κάπως διαλλακτική, ήταν η θεία μου, η αδερφή της μαμάς μου, η οποία μου είπε: «Τι τα θες κορίτσι μου και τα σκαλίζεις; Άστα όπως είναι. Αν μαθευτεί ποιος είναι ο πραγματικός σου πατέρας, θα ξεσπάσει μεγάλο σκάνδαλο στην οικογένειά μας».
Σκάνδαλο στην οικογένειά μας; Τι εννοούσε; Και γιατί να ξεσπάσει σκάνδαλο; Ξέρω ότι γνώριζε, αλλά την αλήθεια ούτε εκείνη δέχτηκε να μου την πει. Έπρεπε να βγάλω μόνη μου το φίδι από την τρύπα.
Ψάξε, ψάξε, βρήκα ένα παλιό ξεχασμένο άλμπουμ που η μητέρα μου είχε ξεχωρίσει από τα υπόλοιπα και το είχε κρύψει στη ντουλάπα της. Από την ημερομηνία που έγραφε πίσω από κάθε φωτογραφία κατάλαβα ότι τραβήχτηκαν πριν από 28-29 χρόνια (σήμερα είμαι 27), δηλαδή λίγο πριν μείνει έγκυος και γεννήσει εμένα. Σε όλες τις φωτογραφίες είναι παρέα με τον ξάδερφό της, με τον οποίο γνωρίζω ότι έκαναν πολλή παρέα στα νιάτα τους. Τον άνθρωπο αυτό δεν τον έχω γνωρίσει ποτέ. Τον γνωρίζω μόνο σαν όνομα.
Στις φωτογραφίες που λέτε η μάνα μου και ο ξάδερφός της είναι μαζί σε γλέντια, μαζί σε βόλτες, μαζί σε εκδρομές, μαζί διακοπές στο χωριό, μαζί ταξίδια, μαζί παντού. Είναι φανερό ότι έκαναν πολλή παρέα και μου κάνει εντύπωση που η μητέρα μου δεν τον έχει αναφέρει [παρά ελάχιστες φορές. Που βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος; Τι έγινε και χάθηκαν; Γιατί έκοψαν επαφές; Μήπως έχει σχέση με το σκάνδαλο που λέγαμε; Και πάλι, αν έμεινε η μητέρα μου έγκυος από εκείνον, θα του ζητούσε γάμο; Είναι δυνατόν;
Δύο μήνες πριν γεννήσει, παντρεύτηκε τον «πατέρα» μου, τον πατριό μου δηλαδή και έβαλε το δικό του όνομα στα χαρτιά μου.
Σήμερα στα 27 μου θέλω όσο τίποτε άλλο στον κόσμο να συναντήσω τον πραγματικό μου πατέρα. Είπα στη μητέρα μου τις υποψίες μου αλλά πήγε να με βγάλει τρελή. Εγώ όμως είμαι σχεδόν σίγουρη. Αυτός πρέπει να είναι ο πατέρας μου. Αν είναι αλήθεια είμαι αποτέλεσμα αιμομιξίας. Ίσως από αυτή την αλήθεια θέλει να με προστατεύσει η μάνα μου. Είχαν σχέση; Μήπως τη βίασε; Δεν ξέρω πια. Αν είχαν σχέση, θα έπρεπε να ήταν πιο υπεύθυνοι και προσεκτικοί. Με τον ξάδερφό της βρήκε; Είναι απαράδεκτα αυτά τα πράγματα. Χάθηκαν οι άντρες;
Δεν ξέρω πια τι να σκεφτώ. Όσο και αν την πιέζω, δεν λέει τίποτα και στο τέλος καταλήγουμε σε τσακωμό. Με ποιο τρόπο να μάθω; Ούτε το όνομά του ξέρω, ούτε τίποτα. Μόνο ένα σκέτο «Κώστας»…
Έχεις κοιμηθεί ποτέ όρθια; Δεν ήξερα καν, ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο μέχρι, που είδα να συμβαίνει στη μητέρα μου το καλοκαίρι που μας πέρασε. Είχε μόλις γυρίσει το απόγευμα απ’ τη δουλειά. Με τα ρούχα της δουλειάς, όπως ήταν, με πήρε και φύγαμε για να προλάβουμε το ραντεβού μας με τον ορθοδοντικό. Δεν είχαμε περιθώριο. Έπρεπε σε μισή ώρα να είμαστε εκεί, αλλιώς θα χάναμε το ραντεβού μας και άντε μετά να βρούμε άλλο. Στο λεωφορείο με άφησε να κάτσω στην τελευταία κενή θέση που υπήρχε και εκείνη στάθηκε όρθια να κρατιέται απ’ τις χειρολαβές. Τα μάτια της κλείνανε, το έβλεπα. Το κεφάλι της έγερνε προς τα μπρος και η αναπνοή της γινόταν όλο και πιο αργή. Το πόδια της δεν την κρατούσαν, λύγιζαν. Ευτυχώς φτάσαμε εκείνη την ώρα στη στάση μας, οπότε την ταρακούνησα και κατεβήκαμε από το λεωφορείο.
Την έπαιρνε ο ύπνος, όπου έβρισκε. Στο ιατρείο του ορθοδοντικού, στον καναπέ του σπιτιού μας, στο τραπέζι της κουζίνας, στο μετρό, στα λεωφορεία. Μια φορά, ο αδελφός μου ή εγώ φωνάξαμε τελευταία στιγμή “μαμά!” και την ξυπνήσαμε, πριν το τσιγάρο, που κρατούσε της κάψει το χέρι. Είχε αποκοιμηθεί για άλλη μια φορά.
Ήταν πάντα κουρασμένη. Αυτό θυμάμαι. Στο μυαλό μου η μητέρα μου είναι μια superwoman, που έτρεχε να τα προλάβει όλα και να μη μας λείψει τίποτα. Δεν ήταν απ’ αυτές τις γυναίκες, που είχαν την πολυτέλεια να μένουν σπίτι να μεγαλώνουν τα παιδιά τους έχοντας το κεφάλι τους ήσυχο, γιατί υπάρχει ένας άντρας, που τρέχει, για να τους τα φέρνει όλα έτοιμα. Ο πατέρας μου έφυγε, όταν ο αδελφός μου ήταν 4 ετών και εγώ 3 εβδομάδων.
Είμαι σίγουρη, μιας και το έζησα από κοντά, ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να είσαι μόνος γονέας με δυο μικρά παιδιά. Η δουλειά της στο εργοστάσιο ήταν σκληρή. Ξυπνούσε στις 5 η ώρα το πρωί. Νύχτα έφευγε από το σπίτι. Μας ξυπνούσε 10 λεπτά, πριν ξεκινήσει και νυσταγμένα, όπως ήμασταν, μας πήγαινε στη γειτόνισσα, που μας πρόσεχε μέχρι να σχολάσει. Λεφτά για νταντάδες και παιδικούς σταθμούς δεν υπήρχαν. Υπήρχε μόνο μια μικρή ηλεκτρική σόμπα που η μητέρα μου άναβε κάθε πρωί για 10 λεπτά, για να ντυθούμε χωρίς να κρυώνουμε.
Η γειτόνισσα, άγιος άνθρωπος, ήταν η καλύτερη φίλη, που μπορούσε να έχει η μητέρα μου. Ήταν πάντα κοντά της και τη βοηθούσε με εμάς, όποτε χρειαζόταν. Είχε ένα πανέμορφο λαμπραντόρ, που το λέγανε ”Μπέιμπι”. Όταν η μητέρα μου ερχόταν μετά τη δουλειά να μας πάρει, ο Μπέιμπι καθόταν στον καναπέ δίπλα της και ακουμπούσε το χεράκι του στον ώμο της, σαν να της έλεγε «Κουράγιο. Σε καταλαβαίνω. Φαίνεται, ότι είσαι κουρασμένη. Υπομονή. Όλα καλά θα πάνε».
Έκανε θυσίες. Πολλές θυσίες. Μας λάτρευε και το έδειχνε σε κάθε ευκαιρία. Δεν άφησε ποτέ τίποτα να μας λείψει. Είχε, δεν είχε μας τα παρήχε όλα. Δεν μας άφησε ποτέ να νιώσουμε φτωχοί. Θυσίασε τα πάντα για μας. Το χρόνο της, την προσωπική της ευτυχία, τον ίδιο της τον εαυτό.
Θυμάμαι, ότι το σπίτι που μετακομίσαμε, όταν ο πατέρας μου μας παράτησε, είχε μόνο ένα υπνοδωμάτιο, στο οποίο κοιμόμασταν εγώ και ο αδερφός μου. Η μητέρα μου είχε ένα ράντζο στο καθιστικό και κοιμόταν εκεί. Υπήρχε και άλλο ένα δωματιάκι, το οποίο χρησίμευε ως αποθηκούλα και δεν είχε καθόλου παράθυρα. Όταν ο αδερφός μου μεγάλωσε λίγο και δεν ήθελε πια να μοιράζεται το δωμάτιό του μαζί μου, τη μετέτρεψε σε δωμάτιο. Δεν χώραγε ούτε κρεβάτι εκεί μέσα. Ένας φίλος του με τη φαντασία, που είχε, πήρε ένα στρώμα, το έκοψε κατά κάποιο τρόπο στη μέση και το τοποθέτησε στη γωνία της αποθήκης πάνω σε μια κατασκευή από ξύλινες παλέτες.
Μερικά χρόνια μετά το διαζύγιό της με το μπαμπά μου, βρήκε άλλη δουλειά καλύτερη, αλλά με μεγαλύτερο ωράριο. Τη βλέπαμε μόνο το βράδυ και με το ζόρι. Η γειτόνισσα; Δεύτερη μάνα μας. Αν δεν ήταν κι αυτή…. Κοίταζα τη μαμά μου με υπερηφάνεια. Η νέα της δουλειά ήταν συναρπαστική και την έβλεπα πιο ήρεμη. Παρόλο, που ήξερα, ότι ήταν διαφορετική από τις άλλες μαμάδες –απουσίαζε πολλές ώρες, δεν ερχόταν στις γιορτές του σχολείου, δεν βγαίναμε ποτέ βόλτες μαζί – ποτέ δεν ένιωσα θυμό, αδιαφορία ή λύπη, ούτε στενοχωρήθηκα ποτέ, που δεν μπορούσε να έχει τον ενεργό ρόλο, που ήθελα στη ζωή μου. Ήμουν περήφανη, πιο περήφανη δεν θα μπορούσα να είμαι.
Με το νέο της μισθό, που ήταν σαφώς καλύτερος, πάλευε να πληρώσει τα χρέη, που της είχε αφήσει ο πατέρας μου φεύγοντας. Ακόμα κι έτσι, όμως, δεν παραπονέθηκε ποτέ. Με τη στάση της έδειχνε, πόσο ικανές είναι οι γυναίκες και τί μπορούν να καταφέρουν αρκεί να το θέλουν.
Όσο μεγάλωνα, τόσο πιο πολλές ενοχές αισθανόμουν. Με πλήγωνε να βλέπω τη μάνα μου να παλεύει τόσο σκληρά για χάρη μας. Ένιωθα συχνά να σφίγγεται το στομάχι μου από τις τύψεις. Ξέρω, ότι δεν έφταιγα εγώ για αυτή την κατάσταση, αλλά δεν έφταιγε ούτε κι εκείνη. Εκείνη είναι, όμως αυτή, που τα τράβαγε όλα. Και δεν είπε ποτέ ούτε ένα παράπονο, ούτε μια κακή κουβέντα για τον πατέρα μου. Άντεχε αγόγγυστα επί δεκαετίες, δούλευε σαν το σκυλί και ήταν πάντα εκεί για μας. Μας έστελνε διακοπές στο εξοχικό της γειτόνισσας και αυτή έμενε πίσω να δουλέψει, για μας. Όλα για μένα και τον αδελφό μου.
Πριν δύο χρόνια, βγήκε στη σύνταξη. Ξαφνικά, η ζωή της άλλαξε ριζικά. Τέρμα το πρωινό ξύπνημα. Τώρα ξεκούραση, διασκέδαση, γυμναστήριο και τα απογεύματα σινεμά με τη γειτόνισσα, που εν τω μεταξύ είχε μείνει χήρα. Άπλετος χρόνος για όλους μας. Για νέους και παλιούς φίλους. Η ζωή, που δεν έζησε ήταν τώρα εδώ και την υποδεχόταν όλο χαρά. Δεν είχε πια καμία υποχρέωση απέναντί μας μιας και είχαμε μεγαλώσει, αλλά όχι. Ήταν ακόμη εδώ και για τους δυο μας. Πάντα πλάι μας, πάντα στυλοβάτης.
Πλέον μπορώ να πω, ότι η ανακούφιση, που νιώθω είναι τεράστια. Η καρδιά μου πήγε πάλι στη θέση της και νιώθω λες και μαζί με το δικό της βάρος, έφυγε από την πλάτη μου και το δικό μου. Νιώθω απίστευτη ευτυχία και ηρεμία. Ξέρω, ότι είναι καλά. Μετά από τόσα χρόνια, είναι καλά. Κοιμάται τόσο, όσο δεν κοιμήθηκε ποτέ στη ζωή της. Παίρνει επιτέλους αυτό, που της έλειπε. Ύπνο, ξεκούραση και στιγμές μαζί μας. Οι ενοχές, που αισθανόμουν χάθηκαν. Κάθε φορά, που μου στέλνει ένα μήνυμα και μου λέει, ότι θα κάνει κάτι, που την ευχαριστεί και ποτέ δεν το έκανε, παίρνει και ένα κιλό από πάνω μου. Υπάρχουν, όμως, πολλά κιλά ακόμα να διώξει. Και από εμένα και από τον ίδιο της τον εαυτό.
Θυμάμαι. Πάντα θα θυμάμαι το παγωμένο νερό, που έριχνε στο πρόσωπό της, για να κρατηθεί ξύπνια, τα 3 πουλόβερ που φόραγε στο σπίτι, επειδή κρύωνε και δεν είχε δεύτερη σόμπα να βάλει δίπλα στο κρεβάτι της να ζεσταθεί, αφού λεφτά για πετρέλαιο δεν είχαμε. Θυμάμαι τα 2/3 του μισθού της να φεύγουν για χάρη κάποιου, που ποτέ δεν τηλεφώνησε καν να δει, τί κάνουμε, αν ζούμε, πώς τα βγάζουμε πέρα. Αλλά γιατί να πάρει; Τα χρέη του ήταν όλα τακτοποιημένα κι ας στερούμασταν εμείς τη μάνα μας.
Πλέον ξεκουράζεται και πολύ καλά μάλιστα. Η ζωή της χαμογέλασε στο τέλος. Τώρα πια, μπορώ να καταλάβω, γιατί εργάστηκε τόσο σκληρά. Ήθελε η ζωή μου και του αδερφού μου να είναι καλύτερη και ευκολότερη από τη δική της, έτσι ώστε να μην κουραστώ τόσο, όσο κουράστηκε εκείνη όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι, ώστε να μην αποκοιμηθώ ποτέ όρθια.
Ο μπαμπάς μου ήταν 40 χρονών όταν παντρεύτηκε τη μαμά μου, η οποία ήταν μόλις 18.
Ο πατέρας μου ήταν πολύ επιτυχημένος τραπεζίτης και είχε ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση λίγα χρόνια πριν αισθανθεί έτοιμος να κάνει οικογένεια.
Η αναζήτηση της κατάλληλης συζύγου τον οδήγησε στη μητέρα μου. Γεννήθηκα ένα χρόνο αργότερα και δύο χρόνια μετά από μένα η μητέρα μου έφερε στη ζωή δίδυμα, ένα αγόρι και ένα κορίτσι.
«Ήμασταν μία αγαπημένη και ευτυχισμένη οικογένεια όταν ο μπαμπάς μου ήταν σπίτι, όταν όμως ήταν στη δουλειά η μητέρα μου με έβαζε να φυλάω τα δίδυμα για να πάει στις φίλες της να παίξει χαρτιά. Επέστρεφε λίγο πριν τις 6 το απόγευμα και με έβαζε να μαγειρεύω, ενώ εκείνη έμπαινε να κάνει μπάνιο. Μόλις άκουγε την πόρτα του γκαράζ να ανοίγει, έβαζε κάτι πρόχειρο και πήγαινε στην κουζίνα για να νομίζει ο πατέρας μου ότι μαγείρευε εκείνη. Δεν με πείραζε όμως. Όταν ο μπαμπάς επέστρεφε, η μαμά μου γινόταν η πιο υπέροχη μαμά στον κόσμο.
Όταν πήγαινα στην πέμπτη δημοτικού και τα αδέρφια μου στην τρίτη, ο μπαμπάς μου άνοιξε υποκατάστημα σε άλλη χώρα και έπρεπε να πάει για να το διευθύνει τουλάχιστον στις αρχές. Και τα τρία παιδιά θέλαμε να πάμε με το μπαμπά, αλλά η μητέρα μου δεν ήθελε να μετακομίσει. Είπε πως δεν ήθελε να αφήσει τη μαμά της που ήταν μεγάλη σε ηλικία και άρρωστη. Εγώ πάλι πιστεύω πως δεν ήθελε να χάσει τις φίλες της και το τζόγο. Ο μπαμπάς έδειξε κατανόηση και είπε ότι θα μας έστελνε κάθε μήνα χρήματα, ενώ κάθε δύο μήνες θα ερχόταν να μας βλέπει. Επίσης είπε ότι μπορούσαμε να πηγαίνουμε και εμείς να τον βλέπουμε στις σχολικές μας διακοπές μέχρι να γίνει καλά η γιαγιά και να μπορεί να έρχεται και η μαμά μας.
Από την πρώτη στιγμή που ο πατέρας μας έφυγε, η μητέρα μου έγινε ο χειρότερος εφιάλτης και αυτό κράτησε δύο ολόκληρα χρόνια.
Ο μπαμπάς μου πριν φύγει άνοιξε από ένα τραπεζικό λογαριασμό στον καθένα μας για να μας στέλνει λεφτά, αλλά η μητέρα μου την επόμενη κιόλας μέρα πήρε τις κάρτες και των τριών μας τάχα μου για να τις φυλάξει και δεν μας άφηνε φράγκο μέσα. Τα έπαιζε όλα στα χαρτιά.
Ξεχνούσε να πάει για ψώνια αφήνοντας μας και τα τρία παιδιά νηστικά. Μοναδική της έγνοια ήταν πότε θα πάει να παίξει. Μας έστελνε στο σχολείο χωρίς να έχουμε φάει τίποτα και όταν ο μπαμπάς τηλεφωνούσε για να δει αν είμαστε καλά στεκόταν με ένα σκουπόξυλο λίγο παραπέρα και μας κοιτούσε απειλητικά σαν να μας έλεγε ότι αν λέγαμε στο μπαμπά μας την αλήθεια θα μας χτυπούσε.
Υπήρχαν φορές που μας ανάγκαζε να ζητάμε από τον πατέρα μας επιπλέον χρήματα επειδή θέλαμε να αγοράσουμε κάποιο παιχνίδι ή για να πάμε εκδρομή με το σχολείο και όταν ο μπαμπάς τα έστελνε, μας τα έπαιρνε και έβγαινε έξω να τα φάει στα μπαράκια.
Λίγο αργότερα γνωρίστηκε με κάποιον. Τον έφερνε σπίτι νύχτα και έφευγε το επόμενο πρωί.
Μία μέρα αυτός έφερε μαζί και τους φίλους του και έκατσαν όλοι στην αυλή. Ήταν όλοι τους μεθυσμένοι και εμείς που θέλαμε να πάμε σχολείο, δεν τολμούσαμε να βγούμε να περάσουμε από μπροστά τους. Καθόμουν πίσω από την πόρτα ενώ τα αδέρφια μου ήταν στο δωμάτιό τους και περίμενα πότε θα φύγουν για να μπορέσουμε επιτέλους να φύγουμε και εμείς. Τότε είδα τον αδερφό μου να κατεβαίνει τα σκαλιά με μάγουλο γδαρμένο και γεμάτο αίματα. Πήγα κοντά του και τον ρώτησα τι συνέβη. Μου είπε ότι ο φίλος της μητέρας μου τον είχε χτυπήσει και είχε πάει με το ζόρι τη μικρή μας αδερφή στο μπάνιο. Εκείνος προσπάθησε να τον σταματήσει και τον χαστούκισε.
Ήμουν μόνο 14 ετών, αλλά με όλη τη δύναμη που είχα μέσα μου έσπασα την πόρτα του μπάνιου και τον χτύπησα με το σίδερο σιδερώματος. Ήταν τόσο μεθυσμένος που δεν πρόλαβε να αντιδράσει και έπεσε κάτω. Ευτυχώς έφτασα έγκαιρα πριν βιάσει την αδερφή μου.
Πήρα τα παιδιά και φύγαμε τρέχοντας από το σπίτι για να πάμε σχολείο. Όταν ο δάσκαλος του αδερφού μου είδε το μάγουλό του τον ρώτησε τι συνέβη και του είπαμε όλη την αλήθεια. Μας κάλεσε στο γραφείο του και πήρε τηλέφωνο τον πατέρα μου, ο οποίος ήρθε με το πρώτο αεροπλάνο. Το πρόσωπό του ήταν σκοτεινιασμένο όταν έφτασε στο σχολείο. Μας πήγε και τα τρία παιδιά στο νοσοκομείο για να σιγουρευτεί ότι ήμασταν καλά.
Ευτυχώς δεν είχε συμβεί τίποτα το ανεπανόρθωτο στην αδερφή μου. Ο γιατρός περιποιήθηκε το τραύμα του αδερφού μου και στη συνέχεια πήγαμε με τον πατέρα μας στην αστυνομία για να καταγγείλουμε το περιστατικό. Το περιπολικό που έφτασε σπίτι για να συλλάβει τον άντρα αυτόν βρέθηκε μπροστά στο εξής σκηνικό: όλοι οι μεθυσμένοι φίλοι του εραστή της μητέρας μου είχαν φύγει ενώ εκείνη και ο εραστής της κοιμόντουσαν μεθυσμένοι και γυμνοί στο σαλόνι.
Μαζί στο σπίτι ήρθαν και τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια της μητέρας μου που όταν είδαν την κατάστασή της ντράπηκαν τόσο που πήραν ένα ρούχο και κάλυψαν τα επίμαχα σημεία της μητέρας μου και του φίλου της.
Ο πατέρας μου ζήτησε από τους αστυνομικούς να φύγουν και να ξαναέρθουν το πρωί να τους συλλάβουν όταν θα είχαν ξεμεθύσει.
Το πρωί εκείνος ξύπνησε πριν τη μητέρα μου. Ήταν φανερά τρομοκρατημένος και μετανιωμένος. Οι αστυνομικοί τον πήραν για ανάκριση και δεν τον ξαναείδα από τότε. Η μητέρα μου δεν είπε λέξη. Απλά ντύθηκε και πήγε στο αστυνομικό τμήμα, όπου εκτός από τον εραστή της είχαν οδηγήσει εκεί και τους φίλους του. Και η μητέρα μου και ο φίλος της καταδικάστηκαν σε 18 μήνες φυλάκιση. Ο μπαμπάς μου πούλησε το σπίτι, πήρε διαζύγιο από τη μητέρα μου και μας πήρε μακριά στο καινούργιο του σπίτι.
Σήμερα είμαι 19 χρονών και δευτεροετής στο πανεπιστήμιο. Εκτός αυτού είμαι τρισευτυχισμένη που είμαι με το μπαμπά μου και με τα αδέρφια μου και μπορώ να πω ότι μεγαλώνουμε επιτέλους καλά.
Ο μπαμπάς μου είναι κάτι περισσότερο από πατέρας για εμάς. Είναι πατέρας και μητέρα μαζί, ο καλύτερός μας φίλος, ο βράχος μας. Ό, τι δεν ήξερε έκατσε και το έμαθε: να πλένει, να μαγειρεύει, να μας φτιάχνει τα μαλλιά και όλα εκείνα που κάνουν οι μαμάδες.
Ο αδερφός που εξακολουθεί να έχει μία ουλή στο μάγουλο του και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Σημασία έχει το ότι είμαστε αυτοί που είμαστε χάρις στον μπαμπά μας που είναι πραγματικός ήρωας.
Δεν παντρεύτηκε ποτέ ξανά. Αφιέρωσε όλο του το χρόνο στη δουλειά του και σε εμάς και δεν άφησε χρόνο για τον εαυτό του.
Καθώς σας γράφω την ιστορία μας ακούω την πόρτα να ανοίγει και ξέρω ότι είναι ο μπαμπάς μου. Τα μαλλιά του είναι πλέον γκρίζα, αλλά δεν με νοιάζει. Εύχομαι να ζήσει για πάντα και να γνωρίσει μία καλή γυναίκα και να ξαναπαντρευτεί. Εμείς κάποια στιγμή που θα μεγαλώσουμε λίγο ακόμα θα φύγουμε από το σπίτι. Εκείνος τι θα κάνει; Δεν θέλω να τον αφήσω μόνο του. Του λέω συχνά ότι πρέπει να βρει μία σύντροφο, αλλά μου λέει ότι οι μπαμπάδες δεν έχουν ανάγκη από καμία σύντροφο όταν έχουν δίπλα τους τις κόρες τους.
Σκέφτομαι συχνά τη μαμά μου και λυπάμαι γι’ αυτήν. Μακάρι να μας αγαπούσε το μισό από όσο μας αγαπά ο μπαμπάς μας.
Σας τα λέω όλα αυτά επειδή βαρέθηκα να διαβάζω παντού για απόντες μπαμπάδες που παρατάνε γυναίκα και παιδιά και φεύγουν από το σπίτι ή που κακοποιούν την οικογένειά τους.
Υπάρχουν και εκείνοι οι μπαμπάδες που είναι ευλογημένοι και που τα παιδιά τους είναι τυχερά.
Να εκτιμάτε τους γονείς σας. Κάνουν καθημερινά πολλές θυσίες για εσάς για να έχετε φαγητό, τροφή, στέγη και πάνω απ’ όλα αγάπη.
Τη γνώρισα σε μια κοινή παρέα. Περίεργη κοπέλα, κλειστός χαρακτήρας. Η μία μπύρα έφερε την άλλη. Μου ανοίχτηκε. Με ρώτησε πώς με λένε και τί δουλειά κάνω. Όταν της είπα για το Singleparent έγινε κατακόκκινη. “Κι εγώ κατά μια έννοια, μόνη μεγάλωσα. Δεν ξέρεις πώς είναι να μεγαλώνεις με τους παππούδες και να σε φωνάζουν το παιδί της φόνισσας” μου είπε με παράπονο παρ’ όλο που γνωριζόμασταν μόλις μιάμιση ώρα. Της ζήτησα να μου μιλήσει και δέχτηκε. “Η μητέρα μου σκότωσε τον πατέρα μου” μου είπε κοιτάζοντας τον τοίχο απέναντι, σαν να εκφωνούσε τις ειδήσεις. Από τώρα θα την πούμε Ευριδίκη.
-Η μάνα μου σκότωσε τον πατέρα μου γιατί κατάλαβε ότι με βίαζε από όταν ήμουν 6 χρονών. Το κατάλαβε μετά από ένα χρόνο. Τον ξεμπροστιασε και μου φώναζε “Πες στον μπαμπά τί μου είπες ότι σου έκανε, πες του μιλα!”. Κατουρήθηκα από τον φόβο μου, ήθελα να τα βγάλω όλα σαν νερό, τον τρόμο που ζούσα αλλα φοβόμουν μη με σκοτώσει ή μη σκοτώσει τη μανα μου.
-Αλλά τελικά τον σκότωσε η μάνα σου;
-Έγινε μεγάλος καυγάς και πάνω στον καυγά, πήρε ένα μαχαίρι από την κουζίνα και τον έκανε κομμάτια. Δεν ξέρω πόση ώρα τον κάρφωνε, θυμάμαι αίματα στους τοίχους, εμένα να τσιρίζω, αίματα στα ρούχα της μάνας μου, τον πατέρα μου αναίσθητο με τα μάτια γουρλωμένα.
-Και μετά;
-Μετά εκείνη παραδόθηκε μονη της. Πήρε το 100 κι ήρθε ένα περιπολικό. Εμένα με κράτησε μια αστυνομικίνα έξω από το σπίτι. Φασαρία, κακό, μαζεύτηκε κόσμος πολύς. Με τράβηξε ένα χέρι, της γιαγιάς μου μες από τον κόσμο και με πήγε σπίτι της. Εκεί μεγάλωσα, με τον παππού και τη γιαγιά από εκείνη τη μέρα μέχρι τα 19.
-Η μάνα σου;
-Η μάνα μου ξαφνικά έγινε πόρνη. Και τί δεν είπαν. Ότι είχε εραστή και σκότωσε τον πατέρα μου για να μείνει μαζί του, ότι ήταν τρελλή, ότι ο πατέρας μου υπέφερε μαζί της. Δεν ακούστηκε ούτε μισή αλήθεια τότε. Οι γονείς της, οι παππούδες μου, γνώριζαν αλλά δεν μιλούσαν για να μην ακούσω εγώ κάτι. Φύγαμε από το σπίτι τους και πήγαμε στο χωριό τους.
-Η μαμά σου τί απέγινε;
-Η μαμά μου δικάστηκε σε 12 χρόνια και μπήκε στις γυναικείες φυλακές. Την είδα πρώτη φορά ξανά στα 10 μου σε ένα επισκεπτήριο. Έκλαιγε και μου φίλαγε τα χέρια, έκλαιγα και εγώ. “Σε παρακαλώ συγχώρεσέ με” μου έλεγε αλλά δεν ήξερε ότι εγώ την είχα ήδη συγχωρέσει από την ώρα που του κάρφωνε το μαχαίρι για να σώσει εμένα. Τη θεωρώ δυο φορές μάνα.
-Την έβλεπες συχνά τη μάνα σου;
-Όχι, μια φορά τον χρόνο αλλά όταν έμαθα καλύτερα τα γράμματα, αλληλογραφούσαμε συνέχεια.
-Τί σου έγραφε; Πέρναγε καλά εκεί;
-Ούτε καν. Στα γράμματα δεν έγραφε κάτι. Όταν βγήκε όμως, και μεγάλωσα, μου τα είπε όλα. Ειδικά στην αρχή τη βίαζαν οι άλλες συγκρατούμενες, έτσι μου έλεγε. Τη χτυπούσαν, δεν την άφηναν να κοιμηθεί, έβαζαν φωτιά στο στρώμα της. Τον πρώτο χρόνο έκανε κάποιες απόπειρες αλλά δεν τα κατάφερε να αυτοκτονήσει. Μετά “πάλιωσε” και τα πράγματα ηρέμησαν.
-Γιατί αυτό; Αφού η μαμά σου σκότωσε για να σε προστατέψει.
-Ναι αλλά παραέξω είχε ακουστεί μια άλλη ιστορία. Η οικογένεια του πατέρα μου είχε πολλά λεφτά και κατάφεραν να δημιουργήσουν ακόμα περισσότερο μια καλή εικόνα για το παιδί τους. Το….”θύμα” (ειρωνικό ύφος).
-Πώς ήταν η ζωή με τους παππούδες;
-Όχι καλή. Με αγαπούσαν, μου φέρονταν καλά αλλά δεν μπορουσαν να μου προσφέρουν κάποια πράγματα λόγω ηλικίας. Δεν μπορούσαν να με διαβάσουν, δεν ήξεραν γράμματα. Σε πάρτι δεν μπορούσα να πάω ήταν πολύ αυστηροί και φοβόντουσαν. Με αγόρι βγήκα πρώτη φορά στα 20 όταν είχαν πεθάνει και οι δύο. Τους αγαπώ όμως και τους ευχαριστώ. Ήταν μεγάλοι και ταλαιπωρημένοι άνθρωποι και όμως έκαναν τα πάντα για μένα για να μην μου λείψει τίποτα.
-Θείοι, ξαδέρφια, οι γονείς του πατέρα σου; Ήταν δίπλα σας;
-Είσαι καλά; Ούτε να μας ξαναδουν. Όλη μέρα έβριζαν τη μάνα μου και τους γονείς της. Ποτέ δεν ρώτησαν τί έγινε, είχαν φτιάξει μια δική τους βολική ιστορία για να μην βοηθήσουν και να μην έχουν επαφές μαζί μας.
-Τελικά; Βγήκε η μάνα σου από τη φυλακή;
-Ναι. Όταν έγινα 20. Έκανε όλη την ποινή της. Οι παππούδες μου πέθαναν όταν έγινα 19 με διαφορά 3 μηνών ο ένας από τον άλλον. Έμεινα ένα χρόνο τελειως μόνη και μετά όταν αποφυλακίστηκε η μάνα μου, ήρθε και μείναμε μαζί.
-Πώς ήταν η ζωή σας μετά;
-Σαν να ήμουν πάλι 6 χρονών. Σπάνια έβγαινα με φίλους για να αναπληρώσω τον χρόνο που έχασα, να τη χορτάσω. Δεν τη χόρτασα μετά από 3 χρόνια έβγαλε καρκίνο και πέθανε πολύ γρήγορα. Ήταν μονο 49 χρονών. Την έκλαψα πολύ, την κλαίω ακόμα και σήμερα μετά από 10 χρόνια. Μου λείπει.
-Θες οικογένεια;
-Όσο τίποτα. Δεν έχω βρει ακόμα τον άνθρωπο αλλά όλο και κάποιον θα στείλει η μαμά μου από εκεί ψηλά.
-Τί έχεις να πεις στον κόσμο που μας διαβάζει;
-Να κλείσει το στόμα του όταν δεν ξερει τον σταυρό που κουβαλά ο άλλος.
Σηκώθηκε, πήρε τη μπύρα της που είχε αφήσει κάτω, έστριψε ένα τσιγάρο και χάθηκε μέσα στη νύχτα….
Ακούω για μανάδες που παράτησαν τα παιδιά τους στον σύζυγο και έφυγαν. Ή δεν υπήρχε καν σύζυγος και τα παράτησε στους παππούδες.
Εμένα ο πατέρας μου με άφησε στη γυναίκα του που δεν ήταν καν βιολογική μου μητέρα αλλά για μένα είναι πιο μάνα από τις μάνες.
Οι γονείς μου γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν μέσα σε ένα χρόνο. Πολύ μεγάλος έρωτας. Η μητέρα μου όμως δεν μπορούσε να κάνει παιδιά. Άρχισαν οι καυγάδες, μπήκαν και τα επαγγελματικά στη μέση όταν άνοιξαν μαγαζί μαζί και η προοπτική του παιδιού πήγε περίπατο. Πώς να έχεις την ψυχική ηρεμία και την ισορροπία να κάνεις θεραπείες για να γίνεις γονιός όταν στήνεις μαγαζί από το μηδέν;
Όσο γρήγορα ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν τόσο πιο γρήγορα έγιναν ξένοι. Ο πατέρας μου άρχισε τα ξενοπερπατήματα ώσπου την πάτησε με την υπάλληλο που είχαν πάρει στο μαγαζί, δεν ήταν ούτε 19 χρονών. Η κοπέλα έμεινε αμέσως έγκυος σε εμένα. Ο πατέρας μου από τη μία ήθελε να χαρεί από την άλλη πώς θα το έλεγε στη μάνα μου;
Της το είπε και φυσικά έγινε χαμός. Τον έδιωξε από το σπίτι και αυτός πήγε και έμεινε με την κοπέλα. Η μάνα μου έπεσε περισσότερο με τα μούτρα στο μαγαζί για να ξεχάσει. Μετά από ένα χρόνο οι γονείς μου τα ξαναβρήκαν, η μάνα μου τον συγχώρεσε. Η κοπέλα δεν μπορούσε να με μεγαλώσει, με άφησε στον πατέρα μου, του έκανε και κάποια χαρτιά σε συμβολαιογράφο κι έφυγε. Μέχρι σήμερα δεν ξέρω που βρίσκεται, μόνο το όνομά της έχω αλλά δεν με νοιάζει και να τη βρω.
Οι γονείς μου με τον ερχομό μου σαν να ξανάνιωσαν, άρχισαν να τα βρίσκουν. Δεν ήμουν ούτε 1,5 χρονών όταν ο πατέρας μου έφυγε ξανά με άλλη.
Εξαφανίστηκε 6 μήνες μαζί της και όταν γύρισε, ζήτησε να με πάρει μαζί του για να μεγαλώσω με εκείνον και τη νέα του σύντροφο.
“Θα σου γράψω όλο το μερίδιό μου από το μαγαζί και το σπίτι αρκεί να μου αφήσεις τη Μαρκέλλα” του είπε κι έτσι έγινε.
Η μάνα μου, απαρνήθηκε όλη της την περιουσία, όλα όσα έφτιαξε με κόπο για χρόνια, για να έχει ένα παιδί, εμένα, που όχι μόνο δεν ήμουν δικό της αλλά ήμουν καρπός παράνομης σχέσης του άντρα της με άλλη. Δηλαδή πώς να την πω αυτή τη γυναίκα αν όχι-δυο φορές-μάνα;
Εκεί λοιπόν που η μάνα μου είχε τα πάντα, σπίτια αυτοκίνητα και μαγαζί, κατέληξε να καθαρίζει σκάλες για να μεγαλώσω και να μένει σε μια υπόγεια γκαρσονιέρα.
Κάθε μέρα όμως έλεγε δόξα Το Θεό.
Η ζωή την αντάμειψε γιατί όταν έγινα 20 χρονών, της έστειλε έναν πολύ καλό άνθρωπο με πάρα πολλά λεφτά που την πήρε στις επιχειρήσεις του.
Και τότε ακόμα όμως πάλι εμένα σκέφτηκε “Θα έρθω να δουλέψω αλλά θα πάρεις και τη Μαρκέλλα στη δουλειά”. Πάντα μαζί εγώ και εκείνη.
Τον πατέρα μου δεν τον ξαναείδαμε. Ξέρω μόνο ότι μένει ακόμα με την τελευταία του σύντροφο, εκείνη με την οποία ήθελε να με μεγαλώσει και καλά, και έχει κάνει άλλα 3 παιδιά.
Έχω ετεροθαλή αδέρφια αλλά δεν νιώθω την ανάγκη να τα γνωρίσω.
Η μάνα μου έφυγε πέρσι από καρκίνο στα 64 της χρόνια.
Έκανα δυο παιδάκια και έδωσα το όνομά της στην πρώτη μου κόρη.
Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για εκείνη που αντί να βρει έναν άλλον άνθρωπο να φτιάξει τη ζωή της και να κάνει δικά της παιδιά, “εξαργύρωσε” όλο της το βιος για να με έχει στη ζωή της.
Μαμά μου σ ευχαριστώ που αντί να με γεννήσεις απο την κοιλιά, με γέννησες ολόκληρη μες από την ψυχή σου
Η μαμά μου είναι ένα τέρας. Μέχρι τώρα ήταν όλα πολύ καλά μεταξύ μας. Είχαμε άριστες σχέσεις και ήταν το μόνο άτομο που εμπιστευόμουν απόλυτα… Μέχρι που κάποια στιγμή συνέβη κάτι που μου έριξε αρκετά την ψυχολογία. Έδειξα ερωτικό ενδιαφέρον σε έναν παιδικό μου φίλο και εκείνος είπε ότι με βλέπει σαν φίλη. Από τότε που της το εξομολογήθηκα και έδειξα την θλίψη μου, μού λέει συνέχεια “είσαι χοντρή για αυτό δεν σε θέλει”, “είσαι χοντρή για αυτό δεν έχεις φίλες”, “χάσε κανένα κιλό μου θες και γκόμενο” και τέτοια. Εγώ γενικά είμαι και ευαίσθητη και είμαι στα πρόθυρα της κατάθλιψης με αυτά που μου λέει (είμαι 17 χρονών).
Σας παρακαλώ βοηθήστε με! Ευχαριστώ εκ των προτέρων!
Απαντάει η Συμβουλευτική Ψυχολόγος – Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεύτρια
Ειδικευμένη στη Σεξουαλική Υγεία κυρία Φρόσω Φωτεινάκη
Στο μήνυμά σας περιγράφετε μια άριστη σχέση με την μητέρα σας, που ξεφινκά μετετράπη σε μια προσβλητική και δύσκολη για εσάς σχέση, έπειτα από μια ερωτική σας απογοήτευση. Η μητέρα σας, αφότου μοιραστήκατε μαζί της τα όσα έγιναν με το αγόρι που σας ενδιέφερε, ξεκίνησε να αποδίδει τις όποιες δυσκολίες μπορεί να έχετε αντιμετωπίσει στις διαπροσωπικές σας σχέσεις στο βάρος σας και στην εικόνα του σώματός σας.
Αρχικά, καθότι βρίσκεστε σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη περίοδο, στο κλείσιμο της εφηβείας σας, στο πέρασμα σας από την παιδική στην ενήλικη ζωή, είναι σπουδαίο να αρχίσετε να αναγνωρίζετε πως κάποιες φορές οι άνθρωποι γύρω μας, ακόμη και οι πιο δικοί μας άνθρωποι, δεν έχουν τα σωστά «εργαλεία», τις σωστές επικοινωνιακές δεξιότητες για να μας βοηθήσουν σε μια δύσκολη συναισθηματικά περίοδο. Πολλές φορές οι άνθρωποι θεωρούμε πως πιέζοντας, ακόμη και προσβάλλοντας- ηθελημένα ή άθελα μας- τους ανθρώπους δίπλα μας, θα τους κινητοποιήσουμε, θα τους ξεσηκώσουμε ώστε να προχωρήσουν παρακάτω ή ακόμη ώστε να αλλάξουν στη ζωή τους αυτά που εμείς θεωρούμε πως χρειάζεται να αλλάξουν. Από την άλλη, καθότι ωριμάζετε, μεγαλώνετε και φυσικά αλλάζουν οι ανάγκες και οι σχέσεις σας, είναι εξαιρετικά σημαντικό να αναγνωρίσετε πως η μαμά μας δεν είναι η φίλη μας, δεν είναι ο άνθρωπος που τα λέμε όλα, αλλά εκείνος που μοιραζόμαστε όσα έχουμε εμείς ανάγκη να μοιραστούμε, ενώ παράλληλα φροντίζουμε να έχουμε μια ισορροπημένη ζωή με ενεργοποιημένες και τις υπόλοιπες εξαιρετικά σημαντικές σχέσεις- φιλικές και προσωπικές. Βέβαια η πιο σπουδαία σχέση μας, η μόνη που μας ακολουθεί από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή της ύπαρξής μας, είναι η σχέση μας με τον εαυτό μας, και αυτή η σχέση είναι που χρειάζεται την περισσότερη φροντίδα- εσείς άραγε πως φροντίζετε τον εαυτό σας; Κάνετε πράγματα που σας κάνουν καλό; Έχετε ενδιαφέροντα, hobbies, ασχολίες που σας προσφέρουν χαρά; Έχετε όνειρα, προσπαθείτε για αυτά ώστε να κυνηγήσετε την εξέλιξη σας; Σας αγαπάτε;
Κλείνοντας, σας ενθαρρύνουμε να εκφράσετε ανοιχτά στην μητέρα σας το πόσο σας πληγώνει αυτή της η επικριτική συμπεριφορά και ,φυσικά, το πόσο δε σας βοηθά σε μια αλλαγή που θα μπορούσατε να κάνετε για τον εαυτό σας, όπως είναι η απώλεια βάρους, αν εσείς θεωρείτε πως την χρειάζεστε. Βάζοντας όρια στη σχέση με την μητέρα σας, εξηγώντας σε εκείνη πως νιώθετε με όσα σας λέει, δείχνοντας διάφανα τον εσωτερικό σας κόσμο, θα της δώσετε την ευκαιρία να τροποποιήσει την συμπεριφορά της και να καταλάβει πως δε σας βοηθά, αντίθετα σας πληγώνει βαθιά. Επιπλέον, θα αισθανθείτε περισσότερο δυνατή, βάζοντας τα όριά σας και περισσότερο διεκδικητική ως προς τον τρόπο που θα θέλατε να σας φέρονται οι άνθρωποι σας.
Είμαι 30 χρονών και ο πατέρας μου μας παράτησε και έφυγε από το σπίτι όταν ήμουν 10 χρονών και η αδερφή μου 12. Μπορεί η μητέρα μου να κατέρρευσε όταν ο πατέρας μου μας παράτησε ωστόσο για εμάς τα αδέρφια ήταν μία ανακούφιση αφού η ατμόσφαιρα στο σπίτι ήταν τοξική και είχαμε καθημερινά άσχημους καυγάδες στους οποίους δεν χαίρομαι που ήμουν μάρτυρας.
Βλέποντας την κατάσταση της μητέρας μας και εγώ και η αδερφή μου μισήσαμε ακόμα περισσότερο τον πατέρα μας. Ήμουν αρκετά μικρή τότε οπότε δεν μπορώ να ξέρω περισσότερες λεπτομέρειες για τη σχέση τους γιατί η μαμά μου ακόμα και σήμερα δεν θέλει να μιλάει για εκείνον ή για το γάμο τους.
Παρόλο που έπρεπε να μας βλέπει μία φορά την εβδομάδα το έκανε μόνο ελάχιστες φορές στην αρχή. Στη συνέχεια δεν τον ξαναείδαμε ούτε γνωρίζαμε πού βρίσκεται. Συνεχίσαμε κανονικά τις ζωές μας όπως τη συνέχισε και εκείνος και θα μπορούσα να πω ότι παρά το χάλι της μητέρας μου, ησυχάσαμε σε αυτό το σπίτι.
Για να μη σας τα πολυλογώ ήρθε σε επαφή μαζί μας πρόσφατα μέσω του θείου μας και ζήτησε να του στείλουμε τα νέα μας και φωτογραφίες των οικογενειών μας. Ήταν μεγάλο το σοκ για μένα. Πήρα τηλέφωνο την αδερφή μου και μετέφερα το αίτημά του. Και εκείνη όπως και εγώ είμαστε θυμωμένες που μετά από 20 χρόνια απουσίας θυμήθηκε ξαφνικά ότι υπάρχουμε. Ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει τι θα κάνουμε. Να δεχτούμε ή να πούμε στο θείο μας να του πει ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση μαζί του;
Δεν είμαι σίγουρη αν μετά από ένα τόσο μεγάλο διάστημα αξίζει τον κόπο. Θα ήθελα πολύ τη γνώμη σας.
Λοιπόν, θα ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μου ως είδος ψυχοθεραπείας μήπως και βρω λίγο ανακούφιση.
Προέρχομαι από μια μεσαία οικογένεια, δεν είχαμε ούτε λίγα, ούτε πολλά, ο πατέρας μου και η μάνα μου βιοπαλαιστές, ίσα ίσα να περνάμε καλά εγώ και ο αδερφός μου. Όταν μεγαλώσαμε, ο αδερφός μου γνώρισε μια κοπέλα η οποία ήταν ευκατάστατη. Σπίτια, μετρητά και άλλα πολλά. Στον γάμο, πήρανε στον αδερφό μου δώρο Ρόλεξ και βέβαια μείνανε στη μεζονέτα τους σε καλή γειτονία.
Από τότε με είχε φάει η μάνα μου, πρόσεξε να πάρεις γυναίκα με λεφτά και να καλοπαντρευτείς σαν τον αδερφό σου.
Βέβαια, συγγνώμη αλλά δεν είμαι κανένας προικοθήρας. Οπότε τα έφερε η ζωή και ερωτεύτηκα μια κοπέλα που τι να κάνουμε δεν είχε λεφτά. Οι γονείς της μένανε στο νοίκι (ακόμα εκεί μένουνε) και είχαν να της δώσουν μόνο την ευχή τους. Για να καταλάβετε, για να παντρευτούμε βάλαμε τις οικονομίες μας η γυναίκα μου και εγώ, και είχαμε ίσα ίσα τα λεφτά για το τραπέζι και το δώρο του κουμπάρου.
Όταν ανακοίνωσα στη μάνα μου ότι θέλω να την παντρευτώ έγινε χαμός. Και τι πας να κάνεις, θα καταστραφείς, και δε σε μεγάλωσα εγώ για να ζεις μια ζωή στο τσίμα-τσίμα. Ε μεγάλο παιδί και εγώ όπως καταλαβαίνετε, δεν έδωσα σημασία.
Τέλος πάντων παντρευτήκαμε και άρχισα να βλέπω πως η οικογένεια του αδερφού μου μας σνομπάριζε. Για να σας δώσω να καταλάβετε δε μας καλέσανε μια φορά σαν ζευγάρι να φάμε ένα βράδι μαζί τους. Μας καλούσανε μόνο στις τυπικές εκδηλώσεις, γιορτές, γενέθλια μαζί με όλους τους άλλους λες και ήμουν κανα τριτοξάδερφο. Όμως δεν έδινα σημασία είχαν και μικρά παιδιά και έλεγα εντάξει που να βρουν χρόνο τώρα με τα παιδιά.
Πέρασε ο καιρός και έκανα και εγώ ένα παιδί. Και τότε πραγματικά κατάλαβα τι συμβαίνει πραγματικά.
Στην βάφτιση του παιδιού μου, γυρίζει μια φίλη και λέει στη μάνα μου, «να χαίρεστε και το όνομά σας» και λέει η μάνα μου: «σιγά, το έχω δώσει ήδη στο πρώτο μου εγγόνι!!!».
Μόλις το μαθαίνω αυτό έκανα ένα καυγά τρικούβερτο και από τότε δε ξαναμίλησα με τη μάνα μου.
Είτε το πιστεύετε είτε όχι, δε μας μιλάνε γιατί είμαστε φτωχοί, γιατί είμαστε παρακατιανοί ενώ αυτοί είναι πλούσιοι.
Δε με νοιάζει για τον αδερφό μου, καλά κάνει και κοιτάει την οικογένεια του, και εγώ στην θέση του το ίδιο θα έκανα. Αν η γυναίκα του είναι ψηλομύτα και θεωρεί πως δεν μπορεί να έχει νταραβέρια με δυο μεροκαματιάρηδες που μένουν στο νοίκι όπως εμείς το καταλαβαίνω.
Αλλά τα βράδια πολλές φορές δε μπορώ να κοιμηθώ γιατί δε μπορώ να χωνέψω πως η μάνα μου με ξέγραψε για τον ίδιο λόγο. Καμμιά φορά βλέπω κανένα σήριαλ στη τηλεόραση με γονείς και παιδιά που αγκαλιάζονται και βάζω τα κλάματα ολόκληρος μαντράχαλος. Δε μπορούσα να πιστέψω πως μια μάνα μπορεί να απαρνηθεί το παιδί της επειδή επέλεξε να είναι αξιοπρεπής και όχι προικοθήρας.
Και έχει πολύ πλάκα. Γιατί να πεις να ήταν καμμιά πλούσια η μάνα μου να το καταλάβω. Αλλά και αυτή της βιοπάλης ήταν.
Υπάρχει όμως κάτι ακόμη χειρότερο. Δυστυχώς η γυναίκα μου δεν έχει αδέρφια και το παιδί μου δεν έχει άλλα ξαδερφάκια παρά μόνο τα παιδιά του αδερφού μου. Κάποιες φορές λοιπόν με κοιτάζει με παράπονο και μου λέει: «Μπαμπά, εγώ γιατί δε παίζω με τα ξαδερφάκια μου». Δεν έχω τι να απαντήσω. Χαμηλώνω τα μάτια και μου έρχεται ένας κόμπος στο λαιμό.
Γι’ αυτό όσοι έχετε τους γονείς σας ή και τα αδέρφια σας και σας αγαπάνε, μη νομίζετε ότι είναι αυτονόητο. Δεν είναι.
Τίποτα δεν είναι δεδομένο, ούτε η αγάπη της μάνας, ούτε η αγάπη του αδερφού.
