Η πεθερά μου, όπως και πολλές πεθερές άλλωστε, δεν μου έχει και μεγάλη αδυναμία. Ευτυχώς μένουν στην επαρχία και έτσι δεν τους βλέπουμε συχνά.
Πηγαίνουμε όμως κανένα Σαββατοκύριακο μια φορά στους δύο μήνες, ή για εορταστικό 3ήμερο μαζί με τα παιδιά, προκειμένου να περάσει και χρόνο μαζί τους, και να δει και ο σύζυγός μου τους γονείς του.
Πάντα ξινή και με ένα κακόβουλο σχόλιο στο στόμα, έτσι έχω σταματήσει εδώ και πολλά χρόνια να δίνω σημασία σε αυτά που λέει.
Όλα όμως ξεκίνησαν όταν είχαμε περάσει 3 μέρες στο σπίτι τους τον περασμένο χειμώνα. Φτάσαμε στο σπίτι, τους τηλεφωνήσαμε να ξέρει οτι φτάσαμε καλά και να τους ευχαριστήσουμε ξανά για τη φιλοξενία. Η πεθερά μου ξεκίνησε τη μουρμούρα, πως τα παιδιά της είχαν κάνει το σπίτι χάλια και πως τα είχαν αφήσει όλα άνω κάτω.
Δεν ίσχυε τίποτα από αυτά, καθώς για να αποφύγω όσο μπορώ τα σχόλιά της, διπλοτσεκάρω τα δωμάτιά μας, για να σιγουρευτώ οτι είναι πεντακάθαρα. Μάλιστα, πάντα φροντίζω να κάνω και ένα σκούπισμα και σφουγγάρισμα πριν φύγουμε.
Για να μην τα πολυλογώ, μας είπε οτι τα αφήσαν τόσο χάλια που έπρεπε να φέρει καθαρίστρια (εκείνη δεν μπορεί με τη μέση της), αλλά δεν έιχε χρήματα να την πληρώσει γιατί περίμενε τη σύνταξή της.
Εκνευρίστηκα πάρα πολύ, παρόλα αυτά της έστειλα μέσω τράπεζας χρήματα, για να πάρει μια κοπέλα να της καθαρίσει αυτό που υποτίθεται οτι έκαναν τα παιδιά.
Πέρασε ο καιρός, και το ξέχασα. Την επόμενη φορά που τους επισκεφθήκαμε μας φώναξε και μας έβγαλε έξω από το αυτοκίνητο κακήν κακώς για να μας δείξει κάτι μούχλες στο μπάνιο, επιμένοντας οτι βγήκαν τώρα επειδή εγώ δεν είχα ανοίξει να αεριστεί. Τώρα θα έπρεπε να ξαναφέρει την κοπέλα.
Ξαναπληρώσαμε να φέρει κοπέλα να καθαρίσει, και φτάνει το καλοκαίρι, όπου πάμε για μια εβδομάδα. Την προηγούμενη της αναχώρησής μας, μας κάθισε κάτω με τον άντρα μου και μας έδωσε ένα χαρτί με όλες τις “ζημιές” που είχαν γίνει κατά την επίσκεψή μας.
Να σημειώσω οτι οι ζημιές, ήταν ζημιές που είχα παρατηρήσει χρόνια, και όταν το ανέφερα και εγώ αλλά και ο άντρας μου, εκείνη μας έβγαλε τρελούς.
Ήθελε λεφτά να φέρει γυναίκα να καθαρίσει. Από το καλοκαίρι δεν έχουμε ξαναπάει (δεν μπορούμε κιόλας – αλλά δεν θέλουμε γιατί θεωρούμε οτι δεν είναι σωστό αυτό που κάνει).
Ο άντρας μου πέθανε πριν από μερικούς μήνες σε ηλικία μόλις 30 ετών από καρκίνο. Το πάλευε 3 ολόκληρα χρόνια αλλά δεν τα κατάφερε.
Παρόλο που ήμουν κάπως προετοιμασμένη για το θάνατό του, όταν πέθανε, κατέρρευσα. Ήμουν για πολύ καιρό σε κατάσταση σοκ και δεν μπορούσα να λειτουργήσω πόσο μάλλον να οργανώσω μία κηδεία.
Ο άντρας μου ήταν αισιόδοξος μέχρι και την τελευταία στιγμή και πίστευε ότι θα γίνει καλά γι’ αυτό και δεν συζητήσαμε ποτέ τι θα γινόταν σε περίπτωση που πέθαινε.
Όταν έφυγε από κοντά μας ανέλαβαν να οργανώσουν την κηδεία η μητέρα του και η αδερφή του. Θα τα κάνουμε εμείς, εσύ έχεις τον πόνο σου, μου είπαν και μέσα στο πένθος μου το δέχτηκα, που να φανταστώ! Εγώ ήθελα μία απλή κηδεία ή καύση αλλά εκείνες έκαναν τις πιο ακριβές επιλογές, με αποτέλεσμα να μου έρθει ο λογαριασμός πάνω από 5.000 ευρώ.
Με το σύζυγό μου ήμασταν μαζί 7 χρόνια αλλά παντρεμένοι μόλις έξι μήνες κι έχουμε ένα μωράκι 2 μηνών. Παντρευτήκαμε όταν ήδη γνωρίζαμε ότι ήταν άρρωστος γιατί πίστευα ότι έτσι θα έπαιρνε ακόμα περισσότερη δύναμη να πολεμήσει την ασθένεια του, αλλά όπως αποδείχτηκε ήταν πιο δυνατή από εκείνον.
Όταν μου ήρθε η «λυπητερή» πήρα τηλέφωνο τη μητέρα του και τη ρώτησα αν με την κόρη της ήξεραν ότι η κηδεία που ετοίμασαν κόστιζε τόσο πολύ και μου απάντησαν «Μπροστά στο λεβέντη που χάσαμε τα χρήματα δεν είναι τίποτα. Το κόστος δεν μας αφορά». Άμα δεν σας αφορά, πηλρώστε εσείς, εγώ έχω μωρό παιδί, πώς θα πληρώσω 5 χιλιάρικα; Στην ίδια συζήτηση με θράσσος μου είπαν κιόλας, ότι οικονομικά δεν βρίσκονται και στην καλύτερη φάση και ότι δεν μπορούν να με βοηθήσουν με τα έξοδα της κηδείας.
Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα οι κυρίες. Να συμμετέχουν δεν μπορούν, να διαλέξουν όμως τα ακριβότερα ήξεραν. Από φέρετρο μαόνι μέχρι στολισμό στέψης αυτοκράτορα, ακριβότερη επιλογή δεν είχαν να κάνουν. Θεωρώ ότι το έκαναν επίτηδες για να με βάλουν να πληρώσω τα σπασμένα. Ποτέ δεν με συμπάθησαν, ειδικά η μάνα του και χρησιμοποίησε το θάνατο του γιου της για να με βλάψει. Τόσο της κόβει. Δεν σκέφτηκε καν ότι ήμασταν ένα νέο ζευγάρι που από πολύ νωρίς μπήκε στα δύσκολα και αναγκάστηκε να χαλάσει όλες του τις οικονομίες σε γιατρούς και νοσοκομεία. Δεν σεβάστηκε ούτε το εγγονάκι της.
Να δω τι θα κάνω που το ποσό αυτό δεν μπορώ να το πληρώσω. Έχω αγχωθεί πολύ. Σκέφτομαι να πάω στο γραφείο τελετών που ανέλαβε την κηδεία και να τους πω «Να σας πληρώσει αυτός που σας τα παράγγειλε».
Η αγαπημένη ηθοποιός Πέγκυ Σταθακοπούλου, στα 65 της χρόνια, συνεχίζει να εμπνέει με την αυθεντικότητα και τη φυσική της ομορφιά.
Σε μία κίνηση που ξεχωρίζει σε μια εποχή όπου τα φίλτρα και οι αισθητικές επεμβάσεις κυριαρχούν, δημοσίευσε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram μια φωτογραφία χωρίς μακιγιάζ και φίλτρα, δείχνοντας με περηφάνια το φυσικό της πρόσωπο.
Στη λεζάντα της φωτογραφίας, η ηθοποιός έγραψε:
«Αφήνοντας τον χρόνο να μου υπενθυμίζει πόσο πολύτιμη είναι η κάθε στιγμή μου! Κορίτσια επιτρέψτε στον εαυτό σας να μεγαλώνει φυσιολογικά. Μπορούμε να είμαστε ωραίες γυναίκες και χωρίς επεμβάσεις!»
Με τα λόγια της, η Πέγκυ Σταθακοπούλου θέλησε να ενθαρρύνει τις γυναίκες να αγκαλιάσουν τον χρόνο και τη φυσικότητά τους. Στον σημερινό κόσμο, όπου οι προσδοκίες για την εμφάνιση συχνά επιβάλλονται από την τεχνολογία και τα κοινωνικά δίκτυα, το μήνυμά της αποτελεί υπενθύμιση της σημασίας της αποδοχής και της αυτοπεποίθησης.
Η ανάρτησή της γέμισε από σχόλια θαυμασμού και στήριξης, καθώς πολλοί την επαίνεσαν για το θάρρος της να μιλήσει για την αληθινή ομορφιά που κρύβεται στην απλότητα και τη φυσικότητα.
Το παράδειγμα της φυσικής ομορφιάς
Η Πέγκυ Σταθακοπούλου, με την πολυετή πορεία της στον καλλιτεχνικό χώρο, συνεχίζει να είναι σύμβολο της γυναικείας δύναμης και γοητείας. Με αυτή τη συμβολική κίνηση, έδειξε ότι η ομορφιά δεν έχει ηλικία και ότι η φυσικότητα είναι κάτι που πρέπει να γιορτάζεται.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, τέτοιες πρωτοβουλίες είναι απαραίτητες για να υπενθυμίζουν στις γυναίκες πως η αυτοεκτίμηση και η αποδοχή του εαυτού μας είναι τα πιο ισχυρά «όπλα» για να αισθανόμαστε και να είμαστε όμορφες.
Eίπε μια μεγάλη αλńθεια για τη μέρα που διάλεξε να «φύγει» ο μεγάλος Βασίλης Καρράς
Η Πέγκυ Ζήνα σε συνέντευξή της στην εκπομπή «Συνδέσεις», μίλησε για τον Βασίλη Καρρά, που έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 70 ετών, χθες Κυριακή, από επιπλοκές του κορωνοϊού, στο Διαβαλκανικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης.\
Η γνωριμία της Πέγκυς Ζήνα με τον Βασίλη Καρρά
Όπως υπογράμμισε η τραγουδίστρια «τον Βασίλη τον γνωρίζω από πριν γίνω τραγουδίστρια, όταν τραγουδούσε με τη μητέρα μου. Ήταν ο άνθρωπος που της φέρθηκε στην καριέρα της πιο γενναιόδωρα από κάθε άλλο καλλιτέχνη. Όταν μπήκα κι εγώ στο χώρο, έτυχε να δουλέψω μαζί του, είχαμε μια πάρα πολύ ζεστή σχέση, μοιραστήκαμε και ένα τραγούδι. Ο Βασίλης ήταν πολύ γενναιόδωρος, πολύ γλυκός, πολύ αυθεντικός σαν καλλιτέχνης και με πολύ χιούμορ. Ήταν αποδεκτός από όλους τους χώρους του τραγουδιού».
Συντετριμμένη η Πέγκυ Ζήνα
Και πρόσθεσε η Πέγκυ Ζήνα «η σημερινή παραμονή Πρωτοχρονιάς, επειδή ακόμα δεν έχουμε κοιμηθεί, ήταν η πιο άβολη που έχουμε βιώσει, πιστεύω και οι συνάδελφοί μου και εγώ. Ήταν πολύ άβολα σήμερα και ο κόσμος ήταν πολύ μαγκωμένος, έλαβα μια τεράστια συγκίνηση απόψε. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι ο Βασίλης πάλευε πάρα πολύ με την ανίατη ασθένειά του. Πάλεψε πιο πολύ από κάθε άλλον άνθρωπο που πέρασε αυτή τη δοκιμασία, το γνωρίζουμε όλοι στο χώρο. Οπότε, ίσως του άξιζε μια τέτοια ευλογημένη μέρα να ταξιδέψει προς τον ουρανό με ελεύθερη την ψυχή του».
Αντιδράσεις για το βιβλίο Ιστορίας Γ’ Λυκείου. Η ΠΓΔΜ εμφανίζεται στον χάρτη του βιβλίου, ως ‘Μακεδονία’. Η απάντηση του αρμοδίου υπουργείου και πού παραπέμπει ο Ν. Φίλης.
Εντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει το γεγονός ότι σε χάρτη του βιβλίου Ιστορίας γενικής κατεύθυνσης της Γ’ Λυκείου η ΠΓΔΜ απεικονίζεται με την ονομασία “Μακεδονία”.
Αν και το βιβλίο αυτό μοιράζεται στους μαθητές από πέρυσι, ο χάρτης στον οποίο τα Σκόπια παρουσιάζονται ως “Μακεδονία” έγινε αντιληπτός μόλις τώρα.
Ο εν λόγω χάρτης υπάρχει στη σελίδα 130 του βιβλίου. Σε αυτόν απεικονίζονται τα κυριότερα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία και την κατεχόμενη Ευρώπη στα οποία θανατώθηκαν εκατομμύρια άνθρωποι, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.
Μέλη της ΟΛΜΕ ζητούν τώρα από το υπουργείο Παιδείας να πάρει θέση, με πολλούς γονείς και εκπαιδευτικούς να κάνουν λόγο για σοβαρό ατόπημα των συγγραφέων, ενώ η ομοσπονδία ετοιμάζεται να θέσει αίτημα αλλαγής του εν λόγω χάρτη στο βιβλίο της Γ’ Λυκείου.
Σε σχετική ερώτηση, ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης είπε ότι είναι σαφές ότι τα Σκόπια δεν συγκροτούν τον χώρο της Μακεδονίας.
“Δεν μας αρέσει η πολιτική ηγεσία να παρεμβαίνει σε θέματα εκπαιδευτικής πολιτικής. Η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία των Σκοπίων γεωγραφικά δεν συγκροτεί το χώρο της Μακεδονίας και αυτό είναι γνωστό”, είπε χαρακτηριστικά ο κ. Φίλης.
Το «περισσευούμενο» δέρμα της εξακολουθεί να την ταλαιπωρεί
Το βάρος της 38χρονης Catrina Raiford πλησίαζε τον μισό τόνο και της είχε δώσει τον θλιβερό τίτλο της παχύτερης γυναίκας στον κόσμο.
Είχε μείνει καθηλωμένη στο κρεβάτι της επί πέντε χρόνια και όταν αντιμετώπισε αναπνευστικά προβλήματα χρειάστηκε να γκρεμιστεί η μία πλευρά του σπιτιού της για να μπορέσει το νοσηλευτικό προσωπικό να τη βγάλει.
Το σοκ αυτό και ο εξευτελισμός έκαναν την 38χρονη να κάνει αυστηρή δίαιτα καταφέρνοντας να χάσει σχεδόν 230 κιλά! Έτρωγε μικρές ποσότητες φαγητού, άπαχο κρέας, φρούτα και λαχανικά και το αποτέλεσμα χωρίς αμφιβολία τη δικαίωσε.
Παραμένει ωστόσο ένα άλυτο πρόβλημα για τη Raiford: το περισσευούμενο πλέον δέρμα της που φτάνει τα 63 κιλά!
«Είμαι πολύ πιο χαρούμενη και νιώθω αυτοπεποίθηση», λέει η ίδια, «ήμουν στο κρεβάτι για τόσο καιρό, τώρα που έχασα βάρος θέλω να είμαι ελεύθερη. Μου αρέσει να πηγαίνω στο γυμναστήριο τρεις ή τέσσερις φορές την εβδομάδα».
Παρά τη στροφή στη ζωή της το επιπλέον δέρμα της αποτελεί γι’ αυτή μεγάλο εμπόδιο. «Οι γιατροί λένε πως πρέπει να χάσω βάρος για να σταματήσω να τραυματίζομαι και να έχω διάφορες επιπλοκές», εξηγεί ύστερα από έναν τραυματισμό στο πόδι που είχε ενώ βρισκόταν στο γυμναστήριο, «αλλά το δέρμα μου που είναι βαρύ και κρέμεται τα κάνει όλα τόσο δύσκολα…».
Ύστερα από χρόνια σεξουαλικής κακοποίησης που υπέστη στην παιδική της ηλικία, η Raiford είχε βρει παρηγοριά στα γλυκά.
Σε ηλικία 12 ετών ήδη η μητέρα της της έφτιαχνε τα ρούχα της καθώς στα μαγαζιά δεν έβρισκε ρούχα που να της κάνουν.
Στα 14 της είχε βάρος 203 κιλά και εισήχθη σε ψυχιατρική κλινική για να λάβει βοήθεια για την υπερφαγία της.
Δεν μπορούσε να μιλήσει όμως σε κανέναν για το πραγματικό πρόβλημά της κι έτσι συνέχισε να τρώει κρυφά και να παίρνει βάρος. Ύστερα από λίγο σταμάτησε να βγαίνει από το σπίτι της, περνούσε τον καιρό της αποφεύγοντας τους άλλους ανθρώπους και τρώγοντας. Δεν μπορούσε να μετακινηθεί εύκολα, έχασε τη δουλειά της και επέστρεψε στο σπίτι της μαμάς της.
Δεν σηκωνόταν από το κρεβάτι επί πέντε χρόνια, περνούσε όλη της την ημέρα στο ίντερνετ υποδυόμενη άλλες, καλλίγραμμες γυναίκες και φτιάχνοντας ψεύτικες σχέσεις με άνδρες. «Ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου, ήθελα μόνο να πεθάνω. Κάθε μέρα μόνο έτρωγα και ήμουν όλη μέρα στο ίντερνετ».
Τον Δεκέμβριο του 2003 άρχισε να αντιμετωπίζει αναπνευστικά προβλήματα και χρειάστηκε να κληθεί ασθενοφόρο. Δεν χωρούσε όμως και, αφού γκρεμίστηκε ένας τοίχος του σπιτιού της, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο στο πίσω μέρος φορτηγού!
«Ήταν το χειρότερο πράγμα που μου έχει συμβεί αλλά ήταν και αυτό που με έσωσε», λέει.
Με τη βοήθεια ειδικών, θερμιδική δίαιτα και πολύ λίγη άσκηση κατάφερε να χάσει 133 κιλά πριν υποβληθεί σε επέμβαση γαστρικού bypass.
Πλέον έχει χάσει 230 κιλά συνολικά και φυσικά νιώθει άλλος άνθρωπος. Ωστόσο το περισσευούμενο δέρμα της εξακολουθεί να τη βασανίζει.
«Πέρσι αγόρασα το πρώτο μπικίνι στη ζωή μου, μου αρέσει ο εαυτός μου. Δεν θέλω να αφαιρεθεί το επιπλέον δέρμα μου για να βελτιώσω την εικόνα μου. Χρειάζομαι αυτή την επέμβαση για να ολοκληρώσω τη διαδικασία που άρχισα και να βελτιώσω την υγεία μου», εξηγεί.
Για το σκοπό αυτό έχει ανοίξει σελίδα GoFundMe προκειμένου να καταφέρει να κάνει την επέμβαση κόστους 10.000 δολαρίων.
Κάνοντας καριέρα με ένα λαχταριστό σάντουιτς -ή κάποιο άλλο φαγώσιμο τέλος πάντων- στο χέρι του, ο Κώστας Μακέδος κατάφερε να γίνει μια από τις πιο αγαπημένες μορφές της ελληνικής βιντεοκασέτας.
Συμπαθής και αρκούντως ευτραφής, ήταν κομμένος και ραμμένος για την τυποποίηση του βίντεο, εκεί που ο κοντός, ο χοντρός και ο χαζός ήταν οι πιο περιζήτητοι ρόλοι της μεγάλης αρπαχτής του θεάματος των ’80s.
Ο ίδιος βέβαια είχε πολλά κιλά ταλέντου και έμοιαζε σωστό πολυεργαλείο της μαγνητοταινίας, χαρίζοντάς μας κλασικές ατάκες που όσοι τις έζησαν, δεν τις ξεχνούν με τίποτα. Ποιος δεν θυμάται την ατάκα-σταθμό του «The Kόπανοι», εκεί που ως βοηθός του χαρτοκλέφτη Κώστα Παληού τον ρωτά μονίμως: «Αφεντικό, να με δείρει;»!
Κι έτσι, απλά και φυσικά, μετατράπηκε στον πιο αγαπημένο «χοντρό» της δεκαετίας του 1980, έναν καλοσυνάτο συνήθως τύπο που το μόνο που ήθελε ήταν να τσιμπολογά κάτι και να κάνει όλη τη χαμαλοδουλειά των δεύτερων ρόλων, κλέβοντας ωστόσο την παράσταση ήδη από τα παρασκήνια.
Ο Μακέδος ήταν από κείνες τις περιπτώσεις που έμοιαζε σαν να μη θέλει να κάνει καριέρα, λες και τον προσγείωναν μαγικά στο καστ μιας ταινίας για να τραβήξει τα βλέμματα και να χαρίσει «εκείνες» τις στιγμές που θα μετέτρεπαν την παραγωγή σε καλτ διαμαντάκι.
Και το έκανε πάντα με τον αβίαστο τρόπο που μόνο ένας καλός ηθοποιός μπορεί να κάνει.
Το ελληνικό κοινό τον γνώρισε και τον αγάπησε στη χειρότερη ίσως κινηματογραφικά δεκαετία της Ελλάδας, κάτι που μόνο ως κρίμα μπορεί να λογιστεί. Γιατί μπορεί να γούσταρες να τον βλέπεις ξέροντας πως θα γελάσεις με την καρδιά σου, ένιωθες ωστόσο πάντα πως εκείνος ήταν πολλά περισσότερα από τον «Φούσκα» της βιντεοκασέτας.
Με τη σεμνότητα που μόνο οι πραγματικοί καλλιτέχνες διαθέτουν, είπε χαρακτηριστικά μερικά χρόνια αργότερα πως «αρνούμαι ότι είμαι ηθοποιός, γιατί πιστεύω ακράδαντα σε έναν κανόνα που αφορά τους ηθοποιούς: ηθοποιός είναι αυτός που έχει τη δυνατότητα να ανανεώνει τα χνάρια του στη σκόνη της σκηνής».
Εξηγώντας πως «τα δικά μου χνάρια έχουν σβήσει εδώ και κάποια χρόνια, γύρω στα έξι, λόγω σκηνής. Όσο ήμουν στη σκηνή, έκανα ψυχοθεραπεία. Τώρα δεν μπορώ να είμαι στη σκηνή, συμβιβάστηκα, προσαρμόστηκα».
Αφού πέρασε και από την τηλεόραση, τα εγκατέλειψε τελικά όλα για να ασκήσει το επάγγελμα που είχε σπουδάσει. Αποδεικνύοντας περίτρανα πως ηθοποιό δεν σε κάνουν οι ρόλοι σου, παρά μόνο εκείνο το κατιτίς που κρύβεις στην ψυχή σου.
Εκείνο που δεν σε αφήνει να ησυχάσεις όποια πορεία κι αν πάρει τελικά η ζωή σου…
Μια ζωή σαν βιντεοκασέτα
Ο βίος του Κώστα Μακέδου είναι σαν να αρχίζει από τη δεκαετία του 1980. Ο ίδιος μας λέει στη λιτή σελίδα του στο Facebook πως πέρασε από το Λύκειο Χαβαλέ, αν και παρακάτω διαβάζουμε για το 3 Λύκειο Χαριλάου, που μοιάζει προφανώς να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Αν και με τον χωρατατζή «Φούσκα» ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος!
Σίγουρο είναι πάντως πως δεν γεννήθηκε στη Μανίλα των Φιλιππίνων ούτε πως το φύλο του είναι γυναίκα, όπως μας πληροφορεί από τη σελίδα του στο Facebook. Κι αν εκείνος δεν θέλει να μας πει τίποτα περισσότερο για τη ζωή του, θα μιλήσουν αναγκαστικά οι ταινίες του.
Ο Κώστας Μακέδος θα ξεκινήσει την τρομερά παραγωγική κινηματογραφική και τηλεοπτική του καριέρα το 1982, όταν ο ελληνικός κινηματογράφος άρχισε να διολισθαίνει στην ευκολία, λειτουργώντας ως προάγγελος του βίντεο που ερχόταν ολοταχώς. Τον συναντάμε στο καστ φιλμ όπως «Και ο πρώτος ματάκιας» (1982) με τον Ψάλτη, «Κομάντος και μανούλια» (1982) με τον Παπαναστασίου, «Σατανάδες στα σχολεία» (1982) και «Σιδηρά κυρία» (1983) με τη Βλαχοπούλου, αλλά και σε παραγωγές που έπαιρναν πιο σοβαρά τον εαυτό τους, όπως στις «Φυλακές ανηλίκων» (1982) του Ντίμη Δαδήρα και τους «Χούλιγκανς» (1983) του Κώστα Καραγιάννη.
Περισσότερο γνωστός θα γίνει από τις ταινίες «Ο Παπασούζας φαντομάς» (1983) με τον Παπαναστασίου, «Στα σαγόνια της εφορίας» (1983) με τον Ηλιόπουλο, αλλά και στα φιλμ «Αν ήταν το βιολί πουλί» (1984) με τον Μουστάκα, «Εθνική παπάδων» (1984) και το ανεκδιήγητο «Σούπερ Λύκειο Νο 1» (1985)!
Ως ένα από τα ηχηρά χαρτιά των ελληνικών teen movies, θα παίξει σε σωρεία τέτοιων φιλμ και βιντεοκασετών, όπως το επίσης αξέχαστο «Μπορούμε και κάτω από τα θρανία» (1984). Στο ενεργητικό του έχει πλήθος συμμετοχών στα φιλμ της εποχής, από τον «Δυναστεία» (1985) και τον «Ροζ γάτο» (1985) μέχρι τους «Πόντιους» (1985), τη «Γυναικάρα από το Κιλκίς» (1985) και τον «Βαμβακούλο και την γκολάρα του» (1987).
Πουθενά βέβαια δεν θα είχε τέτοια απήχηση όσο στους ανεπανάληπτους -και κινηματογραφικούς- «Κόπανους» (1987) του Γιώργου Κωνσταντίνου, ερμηνεύοντας έναν ρόλο-μούρλια που θα τον ταύτιζε στο φαντασιακό του Έλληνα ως τον καλοκάγαθο και σχετικά αλαφροΐσκιωτο χοντρούλη που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα αρπακτικά!
Η πενταετία 1985-1990 ανήκει αναγκαστικά στη βιντεοκασέτα και τον Κώστα Μακέδο φυσικά, όταν θα ξεπηδήσει ένας από τους πιο αγαπημένους ήρωες της μικρής οθόνης! Καμιά πενηνταριά ταινίες αργότερα, έχει βρει τη θέση του στην τυποποίηση που τόσο λάτρευε το ελληνικό θέαμα και οι παραγωγές έρχονται με το τσουβάλι.
Μόνιμο μέλος της μεγάλης παρέας της βιντεοταινίας, πλαισίωνε ιδανικά τα πρώτα ονόματα της εποχής και έκλεβε τις εντυπώσεις όχι με τα κιλά του, αλλά με τον τρόπο που έπαιζε. Γιατί έπαιζε παρά το γεγονός ότι σπανίως του το ζητούσαν! Μέσα στις οκάδες των δεύτερων και τρίτων ρόλων, ο Μακέδος πρωταγωνίστησε κιόλας σε ταινίες κομμένες και ραμμένες για το παράστημά του, όπως στη βιντεοσειρά «Μπωρό και με τα κιλά μου» (1989), αλλά και στις βιντεοκασέτες «Ο κοντός, ο χοντρός και τα μανούλια» (1986), με τον Τάσο Ψωμόπουλο, και «Ένας χοντρός θα μας σώσει».
Ακόμα και οι επιθεωρήσεις που πρωταγωνιστούσε έβγαιναν σε βίντεο, όπως ας πούμε οι «Ρεμούλες στην Κοσκο-Κώσταινα» (1989), «Τα πήρες όλα κι έμεινες» (1987), «Τα πήρε όλα κι έφυγε» (1989) και δεν συμμαζεύεται!
Οι επιθεωρήσεις που έπαιζε και οι βιντεοκασέτες με τη σέσουλα τον έκαναν κι αυτόν μια από τις σταθερές των ’80s. Τελευταία ταινία της περιόδου ήταν η «Απαγωγή στα τυφλά» το 1989, κάνοντας κι ένα come back στο ελληνικό σινεμά το 1996, στον «Οργασμό της αγελάδας»…
Η ζωή μετά τη βιντεοκασέτα
Όλα τα ωραία όμως κάποια στιγμή τελειώνουν, όταν και θα άρχιζαν οι περιπέτειες του Μακέδου να βρει δουλειά και ρόλο που να του αρέσει. Γιατί καλή η τυποποίηση, εκείνος ήταν όμως ηθοποιός και ήθελε να παίξει πράγματα έξω από τα συνήθη.
Τώρα βρήκε μια νέα καριέρα στην επικράτεια των τηλεοπτικών σειρών. Έχοντας εμφανιστεί σε μερικά σίριαλ της δεκαετίας του 1980, όπως «Ο δικός μας άνθρωπος» (1984), «Μη μου γυρνάς την πλάτη» (1986) και οι πολυθρύλητοι «Αυθαίρετοι» (1989), η ιδιωτική τηλεόραση θα τον τιμήσει καθ’ όλα τα ’90s. O Μακέδος εμφανίστηκε σε γνωστές σειρές της εποχής, όπως στα σίριαλ «Εκμέκ παγωτό» (1991), «Τα μπακούρια» (1992), «Η Ελίζα και οι άλλοι» (1992), «Ντόλτσε βίτα» (1995), «Ο πρίγκιπας» (1996), «Καρέ της ντάμας» (1997), «Κάτι τρέχει με τους δίπλα» (1999) κ.ά. Τελευταία τηλεοπτική αναλαμπή το 2006, στην «Οδό Παραδείσου 7».
Οι συνθήκες ωστόσο μόνο ρόδινες δεν ήταν πια: «Είχαν αρχίσει τα πράγματα να δυσκολεύουν», εξομολογήθηκε χαρακτηριστικά σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, «έπεσε η βιντεοκασέτα, έκλεισαν τα βιντεοκλάμπ, ο κινηματογράφος ξανάκλεισε, η τηλεόραση άρχισε να κάνει περικοπές κι έτσι έκανα το επόμενο που μπορούσα να κάνω, που ήξερα να κάνω».
Παρά ταύτα, θα βρει τη θέση του στο δυναμικό του πρωινού μαγκαζίνο «Καλημέρα Ελλάδα» με τον Γιώργο Παπαδάκη, αυτοσχεδιάζοντας ολότελα και κλέβοντας για άλλη μια φορά την προσοχή του τηλεοπτικού κοινού με το πηγαίο χιούμορ του. Εκεί θα περάσει τα επόμενα τέσσερα χρόνια, όταν θα ενημερωθεί ότι η συνεργασία παύτηκε άνωθεν: «Έφυγα από την εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη χωρίς να το ξέρω. Με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι σταματάει η συνεργασία μας για λόγους οικονομικών περικοπών, αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος».
Το τηλέφωνο δεν χτυπούσε πια, κι έτσι ο Μακέδος πήγε για άλλα και πίσω δεν κοίταξε ούτε στιγμή. Είχε σπουδάσει εξάλλου οπτικός και είχε επαγγελματική διέξοδο. Άνοιξε λοιπόν ένα κατάστημα οπτικών στην Κυψέλη αλλάζοντας ολότελα ρότα στη ζωή. Τόσο ολότελα που αρνείται πια τον τίτλο του ηθοποιού!
«Έκανα τις βιντεοκασέτες, αλλά όχι μόνο αυτό. Διατηρώ ένα κατάστημα οπτικών στην Κυψέλη και συμβαίνει σχεδόν καθημερινά να με γνωρίζουν πελάτες», είπε σχετικά, «Με ρωτούν αν είμαι ο ηθοποιός Κώστας Μακέδος κι εγώ το αρνούμαι … Αρνούμαι ότι είμαι ηθοποιός γιατί πιστεύω ακράδαντα σε έναν κανόνα που αφορά τους ηθοποιούς: ηθοποιός είναι αυτός που έχει τη δυνατότητα να ανανεώνει τα χνάρια του στη σκόνη της σκηνής».
Αφού λοιπόν είσαι ανενεργός δεν είσαι ηθοποιός, μας λέει το καλτ σύμβολο των ’80s, λέγοντας πως δεν ήταν δική του επιλογή να παραμείνει μακριά από τη λατρεμένη του υποκριτική: «Τι να έκανα; Δεν αρκεί να το θέλω εγώ, πρέπει να το θέλουν και άλλοι, πρέπει να υπακούσεις και σε κάποιους άγραφους νόμους, οι οποίοι είναι και σκληροί και παράλογοι πολλές φορές … Δεν με ήθελαν άλλο οι συνεργάτες σε επίπεδο παραγωγής, δεν τους ενδιέφερα. Πάντα μου έλεγαν ότι είμαι πολύ καλός ηθοποιός, αλλά ‘‘ειδικός’’».
Τύπος δηλαδή και όχι ηθοποιός: «Μου έλεγαν ότι πρέπει να γράφει ο συγγραφέας δίπλα στα χαρακτηριστικά του ρόλου ‘‘χοντρός, εύσωμος’’, να μου ταιριάζει». Εκείνος όμως ποτέ δεν το ασπάστηκε αυτό: «Έτσι μου έλεγαν, εγώ βέβαια δεν το πίστευα αυτό. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Αν ανατρέξετε στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, της τηλεόρασης, θα δείτε ότι είναι όλα τυποποιημένα, τα πάντα. Ο χοντρός, ο χαζός, ο αδύνατος. Δεν τους ενδιαφέρουν οι χαρακτήρες, αλλά οι τύποι».
Ο Μακέδος έψαχνε πάντα το κάτι παραπάνω στους ρόλους του, τους ήθελε πιο απαιτητικούς. Κι όταν είδε ότι δεν μπορούσε να το έχει αυτό μέσα στις συνθήκες του ελληνικού θεάματος, στράφηκε σε άλλα μονοπάτια: «Τώρα ζω μέσα στον κόσμο ως απλός άνθρωπος, όπως όλοι. Αυτό ανέβαινε και τότε, ποτέ δεν θεωρούσα ότι κάνω κάτι σπέσιαλ και εξαιρετικό».
Τα τελευταία χρόνια διατηρεί τις αποστάσεις του, ισχυριζόμενος ακόμα και πως ήταν ο δίδυμος αδερφός του ο γνωστός ηθοποιός των ’80s! Στην προσωπική του ζωή, είναι παντρεμένος εδώ και πολλά χρόνια και έχει αποκτήσει έναν γιο. Παρά το γεγονός ότι έκλεισε ένα κεφάλαιο της ζωής του για να ανοίξει ένα άλλο, το σαράκι της υποκριτικής δεν τον έχει εγκαταλείψει ποτέ: «Η ψυχή μου δεν έχει χορτάσει», είπε παλιότερα, αποδεικνύοντας πως το να είσαι ηθοποιός δεν είναι κάτι που περνά…
Όταν λοιπόν ήρθε η σειρά του να εμβολιαστεί και ενώ οι συνάδελφοί του παιδευόντουσαν με το να βγάζουν μπλούζες και πουκάμισα, ο ίδιος το μόνο που χρειάστηκε να κάνει είναι απλώς να αποσπάσει τμήμα του μανικιού από το πουκάμισο.
Την… πατέντα της χρονιάς φαίνεται πως ανακάλυψε ο Ρουμάνος υπουργός Παιδείας Σορίν Σιμπεάνου για να κάνει το εμβόλιο για τον κορωνοϊό.
Όταν λοιπόν ήρθε η σειρά του να εμβολιαστεί και ενώ οι συνάδελφοί του παιδευόντουσαν με το να βγάζουν μπλούζες και πουκάμισα, ο ίδιος το μόνο που χρειάστηκε να κάνει είναι απλώς να αποσπάσει τμήμα του μανικιού από το πουκάμισο στο σημείο όπου οι υγειονομικοί πραγματοποίησαν την ένεση.
Ο ίδιος ο υπουργός έδωσε την απάντηση για την προέλευση όσο και για την χρησιμότητα του.
«Είμαι ένας από αυτούς που είναι ιδιαίτερα προετοιμασμένοι για την πράξη του εμβολιασμού από όλες τις απόψεις” ανέφερε εξηγώντας ότι στο παρελθόν είχε συμμετάσχει σε εκστρατείες για το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών».
«Έχω επισκεφθεί περισσότερες από 70 χώρες όπου απαιτούνταν συγκεκριμένοι εμβολιασμοί για αυτές τις περιοχές, οπότε κατάφερα να προετοιμαστώ και για αυτή την περίσταση», κατέληξε ο κ. Σιμπεάνου.
Το μάζεμα της ελιάς είναι δίχως καμία αμφιβολία ιεροτελεστία στην Ελλάδα. Ο καρπός του αιωνόβιου δέντρου αποτελεί τον πυρήνα της γεωργικής παραγωγής του νησιού και την βάση της διάσημης μεσογειακής διατροφής.
Ωστόσο, όσοι έχουν ελιές ή έχουν λάβει μέρος σε λιομάζωμα, σίγουρα γνωρίζουν την δυσκολία που χαρακτηρίζει την διαδικασία και το κόπο ανθρώπων που απαιτεί. Όπως επίσης αμέτρητοι είναι εκείνοι που έχουν προσπαθήσει να κάνουν την δουλειά πιο εύκολη με κάποια πατέντα.
Ανάμεσα σε πάρα πολλές τέτοιες προσπάθειες, το «ελαιόδεντρο αράχνη» έχει ξεχωρίσει για τα καλά.
Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του είναι πως δεν χρειάζεται δεύτερο άτομο για το άπλωμα, δεν επηρεάζεται από χόρτα ή τον αέρα και δεν πατάς πάνω στις ελιές που συλλέγεις. Επίσης, συνδυάζεται άψογα με δονητικά ελαιοραβδιστικά, χτένια ή μάζεμα παραδοσιακά με το χέρι.
Μπορεί να έχει ορισμένες αδυναμίες, αλλά για αρκετές περιπτώσεις είναι η πατέντα που περίμεναν πάρα πολλοί Έλληνες.
