Ακολουθεί μια συγκλονιστική μαρτυρία μητέρας η οποία και έχασε το παιδί της θεωρώντας υπεύθυνη την πεθερά της…

Η Πεθερά μου στοίχισε τη ζωή του παιδιού μου

Γενικά δεν αφήναμε το παιδί στην πεθερά μου συχνά. Δεν χρειάστηκε κιόλας, καθώς εργάζομαι από το σπίτι και ήμουν εγώ μαζί με το παιδί πάντα.

Εκείνη την εποχή και ο σύζυγός μου και εγώ, αγοράσαμε ένα σπίτι, και έπρεπε να την αφήσουμε κάπου για να πάμε στο δικηγορικό γραφείο να κανονίσουμε τα συμβόλαια κτλ. Την αφήσαμε στην πεθερά μου για να την προσέχει όσο εμείς κάναμε τη δουλειά μας.

Ήταν καλοκαίρι και ακριβώς απέναντι από στο σπίτι της πεθεράς μου που υπήρχε μια λίμνη. Η κόρη μου αγαπούσε το νερό, η ώρα του μπάνιου ήταν η αγαπημένη της ωρα.

Έπαιζαν στην άκρη της λίμνης και στη συνέχεια η πεθερά μου θυμήθηκε ότι έπρεπε να βγάλει ρούχα από το στεγνωτήριο και άφησε ένα 2χρονο μόνο του δίπλα στο νερό.

Η παιδική περιέργεια της κόρης μου καθώς και η αγάπη της για το νερό είχε ως αποτέλεσμα να μπει στο βαθύ μέρος της λίμνης και να πνιγεί. Όλα επειδή η πεθερά θεώρησε οτι τα ρούχα στο στεγνωτήριο αρκετά σημαντικός λόγος για να αφήσει ένα τόσο μικρό παιδί χωρίς επίβλεψη…

Η πεθερά μου στοίχισε τη ζωή του παιδιού μου

Όταν επέστρεψε, κατάλαβε τι έχει συμβεί, άρχισε να πανικοβάλλεται και να φωνάζει για βοήθεια. Η γειτόνισσα της την άκουσε, μπήκαν στη λίμνη, έβγαλαν το παιδί και κάλεσαν ασθενοφόρο, αλλά ήταν πολύ αργά.

Φανταστείτε πώς είναι να επιστρέφεις να πάρεις το παιδί σου απο το άτομο στο οποίο εμπιστεύθηκες το παιδί σου, και σου λένε ότι το παιδί σου είναι νεκρό.

Η πεθερά μου μας ικέτευε να μην εμπλέξουμε την αστυνομία σε αυτό, συνέχισε να επαναλαμβάνει ότι ήταν ατύχημα και “δεν ξέρει πώς έγινε”, “έφυγε μόνο για μια στιγμή”, “αισθάνεται ακόμη χειρότερα από εμάς” και “το να καλέσεις την αστυνομία δεν θα την φέρει πίσω”.

Φυσικά, καλέσαμε την αστυνομία και κατηγορήθηκε για εγκληματική αμέλεια και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 3 ετών, (πλήρωσε χρήματα και δεν μπήκε φυλακή) αλλά κατά τη γνώμη μου, ήταν πολύ ελαφριά η ποινή των 3 ετών.

Ούτε εγώ, ούτε ο σύζυγός μου θα την συγχωρήσουμε ποτέ για αυτό

Ούτε εγώ, ούτε ο σύζυγός μου θα την συγχωρήσουμε ποτέ για αυτό. Ούτε ζήτησε συγχώρεση, το μόνο που μας έλεγε ήταν δικαιολογίες και πάλι δικαιολογίες.

Στην αίθουσα του δικαστηρίου, ο σύζυγός μου της είπε ότι δεν είναι πια η μητέρα του, ότι έχει πεθάνει γι ‘αυτόν και ότι ποτέ δεν θέλει να την ξανάδει μπροστά στα μάτια του. Ο γάμος μας είχε επίσης καταστραφεί, ήμασταν μέσα στην κατάθλιψη, πολεμήσαμε πολύ, υπήρχαν στιγμές που βρισκόμασταν στα πρόθυρα του διαζυγίου.

Χωρίσαμε για λίγο, έφυγα για μια άλλη χώρα νομίζοντας ότι αυτό είναι μια λύση. Ωστόσο, ο σύζυγός μου ήρθε να με ψάξει και καταφέραμε να σώσουμε την οικογένειά μας και να συνεχίσουμε τη ζωή μας μαζί. Κενοί και οι δυο.

Δεν μπορούσα να κάνω άλλο παιδί. Δεν ήθελα με τίποτα.

Αλλά τελικά, έμεινα έγκυος ξανά και το περασμένο καλοκαίρι καλωσόρισα τον γιο μας, είναι 9 μηνών τώρα.

Προφανώς, δεν θέλαμε να πούμε στην πεθερά μου πως γίναμε γονείς πάλι, αλλά μας είδε να περπατάμε με ένα καροτσάκι μωρού και συνειδητοποίησε ότι έχει ένα εγγόνι. Έτσι προσπάθησε να έρθει σε επαφή με τον άντρα μου.

Πρώτον, τον κατηγόρησε επειδή δεν την έχει επισκεφθεί, φώναξε για πόσο δύσκολο ήταν να περάσει όλα αυτά τα χρόνια χωρίς να της μιλάει ο ίδιος της ο γιος, ότι θα μπορούσε να είχε πάει στη φυλακή αν δεν είχε τα χρήματα να πληρώσει την ποινή της και πώς μπορούσε να το κάνει αυτό στην ίδια του τη μητέρα. Γιατί την είχε εγκαταλείψει…

Τότε του είπε: “Αλλά είδα ότι έχεις ένα νέο μωρό, είμαι τόσο χαρούμενη που έχω ένα εγγόνι ξανά!” Συνέχισε να ρωτάει αν είναι αγόρι ή κορίτσι, πότε θα είναι σε θέση να το δει και να το συναντήσει γιατί θέλει να το φροντίσει τόσο πολύ.

Ο σύζυγός μου της είπε αμέσως ότι δεν έχει τίποτα, αυτό είναι το παιδί μας, και είναι μόνο δικό μας. Ο γιος μας δεν έχει γιαγιά, θα του το λέμε αυτό καθώς μεγαλώνει. Και δεν θα είναι ποτέ γύρω της.

Είμαστε 100% σύμφωνοι με τον άντρα μου σχετικά με αυτό

Είμαστε 100% σύμφωνοι με τον αντρα μου σχετικά με αυτό. Η απώλεια της κόρης μας πονάει ακόμα και θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να προστατεύσουμε τον γιο μας από αυτήν. Δεν χρειάζεται μια ανεύθυνη γιαγιά που πιθανόν να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του, όπως έκανε με την αδελφή του.

Εκείνη σοκαρίστηκε που το άκουσε και άρχισε να φωνάζει ότι είμαστε τόσο κακοί και σκληροί απέναντί ​​της, που θα το κρατήσουμε εναντίον της για πάντα, παρόλο που το πλήρωσε και δεν μπορούμε να είμαστε τόσο άκαρδοι και να την εμποδίσουμε να δει το εγγόνι της .

Αλλά τι φαντάστηκε; Τι περίμενε; Ότι θα την αφήσουμε πραγματικά γύρω από το μωρό μας; Ότι θα την εμπιστευόμασταν ποτέ ξανά με το μωρό;

Ειλικρινά, δεν είμαι σίγουρη αν μπορώ να αφήσω τον γιο μου ούτε καν με κάποια επαγγελματία μπέιμπι σίτερ. Δεν εμπιστεύομαι πια κανέναν, γιατί αν μια γιαγιά μπορεί να είναι τόσο απρόσεκτη, ώστε να αφήσει ένα παιδί να πεθάνει, ποιός ξέρει τι θα μπορούσε να κάνει ένα άσχετο άτομο.

Έτσι, ο σύζυγός μου της είπε κάθετα ότι δεν θα έχει πρόσβαση στο μωρό και δεν θέλει να της μιλήσει ποτέ ξανά. Πρέπει να κάνει κάτι χρήσιμο με τη ζωή της και να μας αφήσει ήσυχους.

Η πεθερά δεν άκουσε. Εκείνο το βράδυ ήρθε στο σπίτι μας, ζητώντας να δει ξανά το εγγόνι της. Προφανώς δεν την αφήσαμε να μπει και άρχισε να τρελαίνεται, ισχυριζόμενη ότι ως γιαγιά, έχει δικαιώματα να συναντήσει το εγγόνι της.

Της είπαμε ότι έχασε όλα τα δικαιώματά της όσον αφορά τα παιδιά μας όταν άφησε την κόρη μας να πνιγεί. Υπάρχουν μερικά πράγματα που απλά δεν μπορούν να συγχωρηθούν.

Εκείνη μας είπε τότε ότι θα πάει στο δικαστήριο και θα απαιτήσει νομική άδεια να συναντήσει το μωρό. Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχει κάτι τέτοιο, αλλά αν είναι αλήθεια, αμφιβάλλω πολύ ότι θα το πάρει, λαμβάνοντας υπόψη το ποινικό της μητρώο.

Εάν πρέπει να πάμε στο δικαστήριο και να αποδείξουμε ότι δεν είναι άξια εμπιστοσύνης, θα το κάνουμε. Αν επιστρέψει ξανά, θα καλέσουμε την αστυνομία.

Θα πάρουμε ασφαλιστικά μέτρα. Εάν πρέπει να φύγουμε από αυτήν τη χώρα και να ζήσουμε κάπου αλλού για να είμαστε μακριά από αυτήν, θα το κάνουμε επίσης.

Με εκπλήσσει το θράσος της. Ξέρει πολύ καλά ότι κατέστρεψε τη ζωή μας πριν από 3 χρόνια. Κανένας γονέας δεν πρέπει να χάνει το παιδί του. Εκείνη είναι υπεύθυνη γι αυτό που μας συνέβη. Τώρα έρχεται σαν να είναι η καλύτερη γιαγιά που έχει υπάρξει ποτέ, σαν να μην έχει συμβεί ποτέ τίποτα.

Έχασα το ένα παιδί μου λόγω αυτής της γυναίκας και το πληρώνω κάθε μέρα με πόνο ψυχής. Δεν υπάρχει περίπτωση να την αφήσω κοντά στο άλλο.

** Η παραπάνω ιστορία είναι πραγματική ανάρτηση μιας μητέρας που αποφάσισε να μοιραστεί τον πόνο της με τους αναγνώστες της ηλεκτρονικής πλατφόρμας Reddit. **

Πηγή: badmoms.gr

Η πεθερά μου ήταν ένοχη για το θάνατο της εγγονής της, της κόρης μου. Ήταν 2 χρονών. Γενικά δεν αφήναμε το παιδί στην πεθερά μου συχνά. Δεν χρειάστηκε κιόλας, καθώς εργάζομαι απο το σπίτι και ήμουν εγώ μαζί με το παιδί πάντα.

Εκείνη την εποχή και ο σύζυγός μου και εγώ, αγοράσαμε ένα σπίτι, και έπρεπε να την αφήσουμε κάπου για να παμε στο δικηγορικό γραφείο να κανονίσουμε συμβόλαια κτλ. Την αφήσαμε στην πεθερά μου για να την προσέχει όσο εμείς κάναμε τη δουλειά μας.

Ήταν καλοκαίρι και ακριβώς απέναντι απο στο σπίτι της πεθεράς μου που υπήρχε μια λίμνη. Η κόρη μου αγαπούσε το νερό, η ώρα του μπάνιου ήταν η αγαπημένη της ωρα. Έπαιζαν στην άκρη της λίμνης και στη συνέχεια η πεθερά μου θυμήθηκε ότι έπρεπε να βγάλει ρούχα από το στεγνωτήριο και άφησε ένα 2χρονο μόνο του δίπλα στο νερό.

Η παιδική περιέργεια της κόρης μου καθώς και η αγάπη της για το νερό είχε ως αποτέλεσμα να μπει στο βαθύ μέρος της λίμνης και να πνιγεί. Όλα επειδή η πεθερά θεώρησε οτι τα ρούχα στο στεγνωτήριο αρκετά σημαντικός λόγος για να αφήσει ένα τόσο μικρό παιδί χωρίς επίβλεψη…

Όταν επέστρεψε, κατάλαβε τι έχει συμβεί, άρχισε να πανικοβάλλεται και να φωνάζει για βοήθεια. Η γείτονισσά της την άκουσε, μπήκαν στη λίμνη, έβγαλαν το παιδί και κάλεσαν ασθενοφόρο, αλλά ήταν πολύ αργά.

Φανταστείτε πώς είναι να επιστρέφεις να πάρεις το παιδί σου απο το άτομο στο οποίο εμπιστεύθηκες το παιδί σου, και σου λένε ότι το παιδί σου είναι νεκρό.

Η πεθερά μου μας ικέτευε να μην εμπλέξουμε την αστυνομία σε αυτό, συνέχισε να επαναλαμβάνει ότι ήταν ατύχημα και “δεν ξέρει πώς έγινε”, “έφυγε μόνο για μια στιγμή”, “αισθάνεται ακόμη χειρότερα από εμάς” και “το να καλέσεις την αστυνομία δεν θα την φέρει πίσω”.

Φυσικά, καλέσαμε την αστυνομία και κατηγορήθηκε για εγκληματική αμέλεια και καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 3 ετών, (πλήρωσε χρήματα και δεν μπήκε φυλακή) αλλά κατά τη γνώμη μου, ήταν πολύ ελαφριά η ποινή των 3 ετών.

Ούτε εγώ, ούτε ο σύζυγός μου θα την συγχωρήσουμε ποτέ για αυτό. Ούτε ζήτησε συγχώρεση, το μόνο που μας έλεγε ήταν δικαιολογίες και πάλι δικαιολογίες.

Στην αίθουσα του δικαστηρίου, ο σύζυγός μου της είπε ότι δεν είναι πια η μητέρα του, ότι έχει πεθάνει γι ‘αυτόν και ότι ποτέ δεν θέλει να την ξανάδει μπροστά στα μάτια του. Ο γάμος μας είχε επίσης καταστραφεί, ήμασταν μέσα στην κατάθλιψη, πολεμήσαμε πολύ, υπήρχαν στιγμές που βρισκόμασταν στα πρόθυρα του διαζυγίου.

Χωρίσαμε για λίγο, έφυγα για μια άλλη χώρα νομίζοντας ότι αυτό είναι μια λύση. Ωστόσο, ο σύζυγός μου ήρθε να με ψάξει και καταφέραμε να σώσουμε την οικογένειά μας και να συνεχίσουμε τη ζωή μας μαζί. Κενοί και οι δυο.

Δεν μπορούσα να κάνω άλλο παιδί. Δεν ήθελα με τίποτα. Αλλά τελικά, έμεινα έγκυος ξανά και το περασμένο καλοκαίρι καλωσόρισα τον γιο μας, είναι 9 μηνών τώρα.

Προφανώς, δεν θέλαμε να πούμε στην πεθερά μου γίναμε γονείς πάλι, αλλά μας είδε να περπατάμε με ένα καροτσάκι μωρού και συνειδητοποίησε ότι έχει ένα εγγόνι. Έτσι προσπάθησε να έρθει σε επαφή με τον άντρα μου.

Πρώτον, τον κατηγόρησε επειδή δεν την έχει επισκεφθεί, φώναξε για πόσο δύσκολο ήταν να περάσει όλα αυτά τα χρόνια χωρίς να της μιλάει ο ίδιος της ο γιος, ότι θα μπορούσε να είχε πάει στη φυλακή αν δεν είχε τα χρήματα να πληρώσει την ποινή της και πώς μπορούσε να το κάνει αυτό στην ίδια του τη μητέρα. Γιατί την είχε εγκαταλείψει…

Τότε του είπε: “Αλλά είδα ότι έχεις ένα νέο μωρό, είμαι τόσο χαρούμενη που έχω ένα εγγόνι ξανά!” Συνέχισε να ρωτάει αν είναι αγόρι ή κορίτσι, πότε θα είναι σε θέση να το δει και να το συναντήσει γιατί θέλει να το φροντίσει τόσο πολύ.

Ο σύζυγός μου της είπε αμέσως ότι δεν έχει τίποτα, αυτό είναι το παιδί μας, και είναι μόνο δικό μας. Ο γιος μας δεν έχει γιαγιά, θα του το λέμε αυτό καθώς μεγαλώνει. Και δεν θα είναι ποτέ γύρω της.

Είμαστε 100% σύμφωνοι με τον αντρα μου σχετικά με αυτό. Η απώλεια της κόρης μας πονάει ακόμα και θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να προστατεύσουμε τον γιο μας από αυτήν. Δεν χρειάζεται μια ανεύθυνη γιαγιά που πιθανόν να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του, όπως έκανε με την αδελφή του.

Εκείνη σοκαρίστηκε που το άκουσε και άρχισε να φωνάζει ότι είμαστε τόσο κακοί και σκληροί απέναντί ​​της, που θα το κρατήσουμε εναντίον της για πάντα, παρόλο που το πλήρωσε και δεν μπορούμε να είμαστε τόσο άκαρδοι για να την εμποδίσουμε να δει το εγγόνι της .

Αλλά τι φαντάστηκε; Τι περίμενε; Ότι θα την αφήσουμε πραγματικά γύρω από το μωρό μας; Ότι θα την εμπιστευόμασταν ποτέ ξανά με το μωρό; Ειλικρινά, δεν είμαι σίγουρη αν μπορώ να αφήσω τον γιο μου ούτε καν με κάποια επαγγελματία μπέιμπι σίτερ. Δεν εμπιστεύομαι πια κανέναν, γιατί αν μια γιαγιά μπορεί να είναι αρκετά απρόσεκτη για να αφήσει ένα παιδί να πεθάνει, ποιος ξέρει τι θα μπορούσε να κάνει ένα άσχετο άτομο.

Έτσι, ο σύζυγός μου της είπε κάθετα ότι δεν θα έχει πρόσβαση στο μωρό και δεν θέλει να της μιλήσει ποτέ ξανά. Πρέπει να κάνει κάτι χρήσιμο με τη ζωή της και να μας αφήσει ήσυχους.

Η πεθερά δεν άκουσε. Εκείνο το βράδυ ήρθε στο σπίτι μας, ζητώντας να δει ξανά το εγγόνι της. Προφανώς δεν την αφήσαμε να μπει και άρχισε να τρελαίνεται, ισχυριζόμενη ότι ως γιαγιά, έχει δικαιώματα να συναντήσει το εγγόνι της.

Της είπαμε ότι έχασε όλα τα δικαιώματά της όσον αφορά τα παιδιά μας όταν άφησε την κόρη μας να πνιγεί. Υπάρχουν μερικά πράγματα που απλά δεν μπορούν να συγχωρηθούν.

Εκείνη μας είπε τότε ότι θα πάει στο δικαστήριο και θα απαιτήσει νομική άδεια να συναντήσει το μωρό. Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχει κάτι τέτοιο, αλλά αν είναι αλήθεια, αμφιβάλλω πολύ ότι θα το πάρει λαμβάνοντας υπόψη το ποινικό της μητρώο.

Εάν πρέπει να πάμε στο δικαστήριο και να αποδείξουμε ότι δεν είναι άξια εμπιστοσύνης, θα το κάνουμε. Αν επιστρέψει ξανά, θα καλέσουμε την αστυνομία. Θα πάρουμε ασφαλιστικά μέτρα. Εάν πρέπει να φύγουμε από αυτήν τη χώρα και να ζήσουμε κάπου αλλού για να είμαστε μακριά από αυτήν, θα το κάνουμε επίσης.

Με εκπλήσσει το θράσσος της. Ξέρει πολύ καλά ότι κατέστρεψε τη ζωή μας πριν από 3 χρόνια. Κανένας γονέας δεν πρέπει να χάνει το παιδί του. Εκείνη είναι υπεύθυνη γι αυτό που μας συνέβη. Τώρα έρχεται σαν να είναι η καλύτερη γιαγιά που έχει υπάρξει ποτέ, σαν να μην έχει συμβεί ποτέ τίποτα.

Έχασα το ένα παιδί μου λόγω αυτής της γυναίκας και το πληρώνω κάθε μέρα με πόνο ψυχής. Δεν υπάρχει περίπτωση να την αφήσω κοντά στο άλλο.

** Η παραπάνω ιστορία είναι πραγματική ανάρτηση μιας μητέρας που αποφάσισε να μοιραστεί τον πόνο της με τους αναγνώστες της ηλεκτρονικής πλατφόρμας Reddit. **

Πηγή: Reddit
Το διαβάσαμε στο https://badmoms.gr/

Τελικά, είναι παγκόσμιο φαινόμενο! Οι πεθερές που ανακατεύονται στην ανατροφή των εγγονιών τους είναι πολλές και, αρκετές μάλιστα, δεν γνωρίζουν όρια.

Όσες μαμάδες έχετε παρόμοιες εμπειρίες, θα καταλάβετε σίγουρα την ιστορία που μας έστειλε η παρακάτω μαμά για την απόφαση που πήρε η πεθερά της μαζί με τον σύζυγό της πίσω από την πλάτη της.

«Είμαι ακόμα πολύ ενοχλημένη με αυτό. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Και περισσότερο “τα έχω πάρει” με το σύζυγό μου, που έκανε ό,τι έκανε πίσω από την πλάτη μου.

Το μωρό μου γεννήθηκε πριν λίγους μήνες και, όπως είναι φυσικό, δεν είχε πολλά μαλλάκια. Η πεθερά μου όταν ήρθε τον πρώτο μήνα που ήμασταν στο σπίτι με το μωρό μου – ταλαιπωρημένη από τη γρίπη, να σημειώσω – είπε ότι πρέπει να ξυρίσω το κεφαλάκι της για να δυναμώσουν τα μαλλιά της και να γίνουν πιο πυκνά. Πράγμα και το οποίο αρνήθηκα! Ο σύζυγός μου πρότεινε το ίδιο, αλλά όταν του εξήγησα τους φόβους μου, φάνηκε να κατάλαβε.

Την παραμονή των Χριστουγέννων, όμως, όταν γύρισα στο σπίτι από τα τελευταία ψώνια, είδα το μωρό μου χωρίς μαλλιά! Όπως, ακριβώς, το φαντάζεστε! Το κεφαλάκι της ήταν… καθαρό, το υπέροχο χνουδάκι που είχε, εξαφανίστηκε.

Είχα κάνει το λάθος να αφήσω την πεθερά μου και τον άντρα μου μόνους στο σπίτι, για ΜΙΑ ώρα, και εκείνοι δεν έχασαν λεπτό! Το κοριτσάκι μου ήταν τόσο γενναίο, δεν έκλαψε λεπτό, μου είπαν. Αλλά δεν ήταν το μόνο που με ένοιαζε. Το μωρό μου φαινόταν… αστείο!

Αντιλαμβάνομαι ότι, αυτή η τακτική για τα μαλλιά του μωρού ήταν πολύ δημοφιλής παλιότερα, αλλά σήμερα είναι, πλέον, γνωστό ότι η ανάπτυξη των μαλλιών ορίζεται από τα γονίδια και όχι από το αν θα κόψουμε τα μαλλιά του μωρού, που μόλις γεννήθηκε!

Μίλησα, μάλιστα, με την παιδίατρό μου και εκείνη μου επιβεβαίωσε όσα ήδη ήξερα. “Πολλά μωρά γεννιούνται με απαλό χνούδι στο κεφαλάκι τους. Πολλά εμφανίζουν, αρκετές φορές, και κενά στο τριχωτό της κεφαλής τους. Η κατάσταση αυτή όμως αλλάζει, συνήθως από τον τρίτο μήνα και μετά, και στην ηλικία των 2, πλέον, οι επιδερμικές τρίχες έχουν αντικατασταθεί από κανονικά μαλλιά.”

Δεν φαντάζεστε πόσο είχα εξοργιστεί με το σύζυγό μου, κυρίως! Πώς μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο πίσω από την πλάτη μου!

“Τα κρανία των μωρών είναι πολύ ευαίσθητα και το δέρμα τους πολύ λεπτό. Η κίνηση αυτή ήταν απερίσκεπτη. Οι γονείς πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί όταν αποφασίζουν να κουρέψουν το παιδί τους και καλύτερο είναι να το κάνουν μετά από μια συγκεκριμένη ηλικία!”, ήταν τα ακριβή λόγια της γιατρού και όταν τα μετέφερα στο σύζυγό μου εκείνος χλόμιασε!

Μου εξήγησε πως δεν μου είπε κάτι, επειδή ήξερε πώς θα αντιδράσω, αλλά το μόνο που ήθελε ήταν η κόρη του να έχει όμορφα μαλλιά. Νομίζει πως δεν συμμετέχει αρκετά στην ανατροφή του παιδιού και πως η γνώμη του δεν “περνάει”, αλλά αυτός δεν ήταν τρόπος να εκφράσει το παράπονό του!

Είμαι ακόμα πολύ θυμωμένη με την πεθερά μου, αλλά και το σύζυγό μου! Τα μαλλιά της μικρής δεν μεγαλώνουν πολύ γρήγορα, ενώ φοβάμαι να τους ξαναφήσω μόνους με το παιδί. Γιατί αυτό, όπως φαίνεται, ήταν μόνον η αρχή. Η πεθερά μου ήρθε πρόσφατα στο σπίτι με τρία ζευγάρια σκουλαρίκια, επειδή η μικρή, έτσι όπως είναι, μοιάζει με αγόρι! Εξοργίστηκα, τσακωθήκαμε και, αν αυτό συνεχιστεί, θα λάβω πιο δραστικά μέτρα. Δεν θέλω το παιδί μου να μεγαλώσει με τον “φόβο” της γιαγιάς που κάνει ό,τι θελήσει…»

Πηγή:  infokids.com.cy

Καλημέρα, το πρόβλημα που αντιμετωπίζω εδώ και χρόνια είναι η πεθερά μου.

Καλώς ή κακώς μένουμε σε μία τριώροφη οικοδομή, τα πεθερικά μου, εμείς και η κουνιάδα μου. Το πρόβλημα είναι ότι ανεβαίνει συνέχεια πάνω σε εμάς ό, τι ώρα να είναι και μέχρι πριν λίγο καιρό ο άντρας μου μόλις ξυπνούσε έβγαζε τα κλειδιά έξω από την πόρτα και εκείνη έμπαινε χωρίς να χτυπήσει. Το είπα αρκετές φορές να σταματήσει να τα βγάζει απέξω, αλλά εκείνη ερχόταν με τα δικά της τα κλειδιά και έμπαινε πάντα χωρίς να χτυπήσει. Κάποιες φορές και ο πεθερός μου. Έτυχε στιγμή που μπήκε μέσα ο πεθερός μου μια Κυριακή και εγώ ήμουν με το εσώρουχο.

Πριν 11 μήνες γέννησα το πρώτο μου παιδάκι. Δεν θυμάμαι μια φορά να θήλασα το μωρό χωρίς να είναι εκεί η πεθερά μου. Αυτή η κατάσταση με έχει κουράσει υπερβολικά πολύ. Και θεωρώ αυτό είναι κάτι που πρέπει να το λύσει ο άντρας μου και όχι εγώ. Το σπίτι είναι του άντρα μου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορούν να έρχονται ό, τι ώρα θέλουν. Δεν εργάζομαι οπότε είμαι όλη μέρα σπίτι με το μωρό. Και τη μητέρα μου ενώ θέλει να έρχεται σκέφτομαι τα μούτρα της πεθεράς μου κάθε φορά που τη βλέπει και αποφεύγω να της λέω να έρχεται συχνά. Φυσικά και δεν εμπιστεύομαι την πεθερά μου να μου κρατήσει το μικρό, όσες φορές το έκανα δεν ασχολείται μαζί του, δεν το αλλάζει την ώρα που πρέπει και έτσι αποφεύγω.

Επίσης ένα βράδυ που θέλαμε να βγούμε μας πήρε μετά από 2 ώρες τηλέφωνο και ενώ ο μικρός κοιμόταν να μας πει να γυρίσουμε γιατί νύσταξε και ήθελε να κοιμηθεί. Η μητέρα μου όσες φορές της ζήτησα να έρθει ποτέ δεν με πήρε. Έφευγα και ήμουν ήσυχη. Τον τάιζε, τον έκανε μπάνιο και τον κοίμιζε. Σε αντίθεση με την πεθερά μου που έπρεπε να τα έχω κάνει αυτά για να τον κρατήσει. Γενικά η πεθερά μου πιστεύει ότι στο γιο της άξιζε κάτι καλύτερο και μου το έχει πει κιόλας. Τα νεύρα μου αρχίζουν και σπάνε.

Δεν είμαι καλά, και ο άντρας μου, που λείπει και όλη μέρα από το σπίτι με θεωρεί υπερβολική. Δεν ξέρω που θα οδηγήσει όλο αυτό. Sos!

Απαντά η ψυχολόγος κυρία Βίκυ Μιχελή

Αγαπητή φίλη,

καταλαβαίνω και συναισθάνομαι τη θέση σου και είναι αρκετά πιεστική η συγκατοίκηση με άτομα χωρις όρια και διακριτικότητα. Αυτό που καταρχήν αντιλαμβάνομαι χωρίς ωστόσο να αναφέρεις είναι πως με τον σύζυγό σου αποφασισατε μαζί να μείνετε στην τριώροφη οικογενειακή πολυκατοικία για λόγους κυρίως οικονομικούς και πολύ καλά το σκεφτηκάτε φυσικά.

Από τη στιγμή λοιπόν που έχεις επιλέξει να μένεις εκεί είναι το σπίτι σου. Σαφώς μπορεί να μην είναι στο σπίτι σου στα χαρτιά κι επίσημα αλλά δεν παύει να είναι το σπίτι που στεγάζει τη οικογένεια που έχεις δημιουργήσει με τον σύζυγό σου.
Γιατί λοιπόν στο σύζυγο να βάζουμε δίπλα την κτητική αντωνυμία “σου” κι όχι και στο σπίτι;

Η σχέση με την πεθερά σου δεν με εκπλήσσει, καθώς δεν είναι η πρώτη φορά που ακούω κάτι παρεμφερές.
Θεωρώ όμως πως η σχέση με την πεθερά σου είναι δική σου και εσυ πρέπει να την αντιμετωπίσσεις, χωρίς να περιμένεις ο σύζυγός να σου τη λύσει. Είναι κι αυτός σε δύσκολη θέση, σε ποια γυναίκα από τις δύο να χαλάσει την καρδιά; Δεν είναι κάτι που είναι όμορφο κι ααυτό που κάνει αλλά αυτό μπορεί.

Θα σου πρότεινα να μιλήσεις ανθρώπινα με την πεθερά σου, σαν γυναίκα προς γυναίκα, σαν νύφη προς πεθερά. Όσο θα την βλέπεις ως παντοδύναμη σε σχέση με την συγκατοίκηση και την οικογένεια σου, αυτό και θα υλοποιείται, θα γίνεται παντοδύναμη. Κι εσύ όλο και θα απογοητεύεσαι και θα κουράζεσαι.

Μίλα της λοιπόν κι εξήγησέ της πως έχεις συνηθίσει αλλιώς να κινείσαι μέσα στο σπίτι σου, πώς καταλαβαίνεις την ανάγκη της να είναι κοντά σας να σας βοηθάει ακι να βλέπει το εγγόνι της (ακόμα και αν δεν τα πιστεύεις) αλλά κι εσύ έχεις την κούρασή σου με το μωρό και την καθημερινότητα, έχεις ανάγκη ιδιωτικότητας. Πες της ότι θα εκτιμούσες παρα πολύ να σου τηλέφωνεί πριν έρθει είτε για να ετοιμαστείς (αναφέρεις και το σκηνικό με το πεθερό σου) είτε για να την ενημερώσεις πως δεν μπορείς και να το αφήσετε για άλλη στιγμή.

Γενικά βάλει όρια και κάνε πολύ συγκεκριμένο πως θέλεις να είναι η μεταξύ σας σχέση, μην περιμένεις τίποτα από το σύζυγο πάνω σε αυτό το θέμα. Κι όσον αφορά στο κομμάτι πως δεν σε θέλει για τον γιο της καθώς θα μπορούσε να βρει κάτι καλύτερο, αυτό δεν θα πρέπει να σε αγγίζει γιατί παρά τα όσα πιστεύει εκείνη, εκείνος ακολουθεί την επιλογή του και είναι αμαζί σου γιατί εκείνος πιστεύω πως είσαι το καλύτερο!!! Κι αυτό είναι που μετράει, ότι εκείνος είναι σταθερός στην επιλογή του και δεν έχει επηρεαστεί. Και κάτι τελευταίο αφηνοντάς την να κυριαρχεί στη ζωή σου, καταφέρνεις εσύ να συρρικώνεσαι σαν προσωπικότητα και στο μυαλό της να επιβεβαιώνεται για την επιλογή που έκανε ο γιος της.

Φαντάζομαι πως δεν θέλεις να την επιβεβαιώσεις έτσι δεν είναι;

Αυτά τα άτομα, όπως και όλους πρέπει να τους αντιμεπτωπίζουμε ευθέως προτάσσοντας τη θέση μας και τον εαυτό μας.

Σου εύχομαι καλή επιτυχία, που την έχεις δεδομένη καθώς ο σύζυγος υποστηριζει την επιλογή του με την σταθεροτητα του.
Μέχρι εκεί μπορεί όμως!!

Βίκυ Μιχελή
Ψυχολόγος Πανεπιστημίου Αθηνών
Φοίβου & Αθηνάς 10
19005, Νέα Μάκρη
Τηλ: 2294300825
Κιν: 6944315963
E mail: [email protected]
Facebook: https://www.facebook.com/vickymicheli.psychologist.neamakri/
Skype: vicky_micheli

Καλησπέρα, είμαι 30 ετών και μαμά ενός δίχρονου αγοριού τον οποίο λατρεύω. Το θέμα που έχω αφορά την στάση των πεθερικών μου όσων αφορά θέματα θρησκείας/ εκκλησίας σε συνάρτηση με το παιδί. Προσωπικά, δεν είμαι ιδιαίτερα θρήσκα, κάτι το οποίο ο άντρας μου γνώριζε πολύ καλά όταν αποφασίσαμε να κάνουμε παιδί. Ο ίδιος προέρχεται από τρομερά θρησκόληπτη οικογένεια (για να καταλάβετε πρώτο δώρο που μου έκανε η πεθερά μου αποτελούνταν από θρησκευτικό βιβλίο, κομποσκοίνι, σταυρουδάκι και εικόνα), χωρίς όμως ίδιος να έχει κολλήματα να πηγαίνει στην εκκλησία κλπ.

Τα τελευταία 2 χρόνια πήγε πέντε φορές. Το πρόβλημα μου είναι το εξής. Οι γονείς του ενώ γνωρίζουν ότι εγώ δεν έχω καλή σχέση με την εκκλησία κλπ, επιδεικτικά προσπαθούν να μυήσουν το παιδί σ αυτό το μονοπάτι. Πριν καλά καλά μιλήσει το βάζανε να κάνει το σταυρό του και όποτε πηγαίνει σπίτι τους του δίνουν και φιλάει κάποιες από τις άπειρες εικόνες τους.

Επίσης, καθ’ όλη τη διάρκεια της καραντίνας (όπου και βαπτίστηκε το παιδί) επέμεναν να το πάμε να κοινωνήσει και μάλιστα τρεις φορές. Εν μέσω πανδημίας! Τον κοινώνησα μία φορά για να σταματήσουν και αυτό μόνο γιατί ήταν πρώτος στη σειρά ο μικρούλης – διαφορετικά δε θα το έκανα. Το πραγματικά δύσκολο είναι ότι η πεθερά μου συγκεκριμένα βάζει λόγια στον άντρα μου ο οποίος έρχεται σπίτι μετά από βόλτα στους γονείς του και μου ζητάει να πάμε το παιδί σε μοναστήρι να κοινωνήσει πάλι.

Πώς να χειριστώ την κατάσταση; Είμαι απεγνωσμένη. Δε σέβονται καθόλου τις επιθυμίες μου. Ώρες ώρες νιώθω ότι πιστεύουν πως για το παιδί θα αποφασίζουν τα πεθερικά και ο άντρας μου. Σα να μην υπάρχω. Είναι κακό που δε θέλω το παιδί μου να φιλάει όποια εικόνα βλέπει και να κοινωνεί;

Απάντηση:
Αγαπητή αναγνώστρια,

Όπως έχουμε συζητήσει πολλές φορές στο παρελθόν με αφορμή διάφορα ερωτήματα που φτάνουν στη στήλη μας, όταν δύο σύντροφοι έρχονται κοντά, δύο ξένοι κόσμοι συναντιούνται!

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αναμένεται να υπάρχουν πολλές μικρές και μεγάλες διαφορές ανάμεσα στα πρόσωπα, στις πατρικές οικογένειες και στην ιστορία τους, αλλά και ομοιότητες. Το στοίχημα για τους συντρόφους είναι πώς θα κερδίσουν από τις διάφορες τους, πως θα εμπλουτιστούν από τα νέα δεδομένα και πως δε θα αποτελέσουν αυτά αιτία για απομάκρυνση.

Το θέμα που ανοίγετε είναι πολύ σημαντικό καθώς αφορά την επικοινωνία και τη διαφορετικότητα του ζευγαριού. Αφορά εσάς, τον σύντροφό σας και τις αξίες που επιθυμείτε να εμφυσήσετε στον γιο σας.

Είναι ένα θέμα λοιπόν που έχει να συζητηθεί και να διαπραγματευτεί μεταξύ του ζευγαριού. Στην πορεία, αφού καταλήξετε πώς θέλετε να προχωρήσετε και πάρετε αποφάσεις, τις επικοινωνείτε σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο με τη μορφή ανακοίνωσης.

Η διαφορετική ματιά σας θα μπορούσε να αφορά οποιοδήποτε θέμα θρησκείας, παιδείας, διατροφής, εκπαίδευσης και πολλά άλλα. Αυτό που έχει νόημα είναι να εστιάσετε στην επικοινωνία με τον σύντροφό σας κι όχι στις διάφορες με την πατρική του οικογένεια. Εκεί θα βρείτε τις απαντήσεις σας, εκεί είναι η δύναμη σας!

Σας ευχαριστώ.

*Η Ρομίνα Σαλούστρου είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.

Πηγή: mama365.gr

Είμαι 7 χρόνια με τον σύζυγο μου.. και 4 χρόνια παντρεμένη.. έχουμε αποκτήσει ένα κοριτσάκι..

Γνώρισα τον σύζυγο μου σε μια περίοδο της ζωής του και τις ζωής μου που γενικά είχαμε προβλήματά με τους δικούς μας.. Με τους γονείς του δεν μίλαγε ούτε εγώ με τη μη-τερά μου.. ο πατέρας μου έχει χαθεί έδω και χρόνια.. Μια ζωή η μάνα μου με ποτιζε με μίσος..θα κάνεις πεθερά και θα σου βγάλει το λάδι.. καμία δεν είναι σαν εμένα..

Όταν γέννησα έκανα το βήμα και πήρα τα πεθερικά μου τηλέφωνο εγώ η ίδια.. τους ανακοίνωσα τον ερχομό του πρώτου τους εγγονάκι… όταν σαραντησα συναντήθηκαμε εγώ μόνο παρούσα με το παιδί χωρίς τον άντρα μου. Θυμάμαι ή πεθερά μου έκλαιγε από συγκίνηση μου έδωσε ένα δακτυλίδι της βγάζοντας το από το χέρι της ως δώρο.. Με τα πολλά σήμερα εχω αποκτήσει την καλύτερη σχέση που θα μπορούσε να χε νύφη με πεθερά..

Η μη -τερα μου από παιδί με μισούσε..με καταριοταν .. μέχρι να χασω το παιδί μου είπε.. μαυρα στέφανα.. γιατί; γιατί δεν την αφήνω να κάνει κουμάντο στο σπίτι μου.. Αγωγή να με πετάξει έξω από σπίτι που πληρώνω δάνειο θέλοντας να κάνει χρήση επικαρπιας ενώ έχει σπίτι άλλο.. Τον πατέρα μου τον έσκασε.. αδυναμία εκείνη στον ένα γιο.. Η πεθερά μου πότε δεν με εβρισε…πότε δεν με έκρινε.. κάθε μέρα αν δεν της μιλήσω 2 φορές δεν νιώθω καλά.. Δεν ξέρω γιατί το νιώθω αυτό. Αλλά νομίζω ότι είναι η μάνα που στερηθηκα από τα παιδικά μου χρόνια.

Ζητάω τη γνώμη της.. δέχεται συζητήσεις.. Είναι εκεί διπλα μου..Προσεχει το εγγόνι της που η μανα μου ηθελε να το αποκόψει απο κεινη.Το φροντίζει.. Σε λιγο θα μενουμε στη ίδια πολη ..και τώρα είμαστε κοντά..Ειμαι χαρούμενη που θα την έχω διπλα μου… Το ξεκαθαρισα και στον αντρα μου.. οτι αν ποτε δεν την βαστηξουν τα ποδια της..εγω θα μαι διπλα της να την φροντίζω.. ενα φαγητό. .. μια αγκαλιά..

Δεν εχω σκοπους ουτε να κληρονομησω κατι ουτε τίποτα.. ολα αυτα έχουν μοιραστεί

Ξέρετε γιατί.. ;γιατι αυτη η γυναίκα με γέννησε οχι απο τα σπλαχνα της αλλα απο την καρδιά της.. Είναι μανα μου!

Ελισσάβετ