Ένας γάμος μπορεί να μην κρατήσει για πάντα. Δυστυχώς όμως όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά τότε συνήθως δεν βλέπουμε τα λάθη μας. Παρακάτω βλέπουμε μια ενδοσκόπηση που μπορεί να μας δώσει μια διαφορετική οπτική γωνία.

Οι πρώτοι δύσκολοι μήνες

«Ήταν εκείνος που είπε ψέματα και με απάτησε. Ήμουν, όμως, και εγώ που έκανα ορισμένα μεγάλα λάθη.

Στην αρχή μου ήταν εύκολο να τα ρίξω όλα πάνω του που πέταξε τον γάμο μας στα σκουπίδια. Αυτός ήταν που με απάτησε και έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω του. Και πολύ πριν από αυτό, με έβγαζε συνεχώς έξω από τη ζωή του, επιλέγοντας να περνά ώρες ατελείωτες στη δουλειά, χωρίς να ασχολείται με το τι συμβαίνει στο σπίτι μας.

Το να τον κατηγορώ για όλα ήταν ο αμυντικός μηχανισμός μου για να ξεπεράσω τους πρώτους δύσκολους μήνες του χωρισμού μας. Επιστράτευσα δε έναν στρατό από υποστηρικτές, οι οποίοι, όπως εγώ, ήταν εντελώς και απολύτως αηδιασμένοι από το θράσος αυτού του ανθρώπου. Γιατί προφανώς, το να είναι ένας ψεύτης, μοιχός, που εγκαταλείπει την οικογένειά του, ξεπερνά οτιδήποτε μπορεί να είχα κάνει εγώ λάθος στον γάμο μας τα τελευταία δέκα χρόνια, σωστά;

Λάθος.

Του έριχνα κάθε φταίξιμο ως προς την αποτυχία του γάμου μας για μήνες, επιλέγοντας να κρατήσω ως δική μου εικόνα αυτή της ευγενικής, ανιδιοτελούς συζύγου –την εικόνα του θύματος, δηλαδή. Μέχρι τη στιγμή που βρήκα έναν ψυχολόγο, ο οποίος εν πολλοίς μου θύμισε πόσα τραγικά λάθη έχω κάνει εγώ όλα αυτά τα χρόνια στον γάμο μας. Και δεν ήταν καθόλου ευχάριστο.

Ελπίζω, τουλάχιστον, να φανούν χρήσιμες σε εσάς. Πριν να είναι αργά:

Έβαζα τα παιδιά μου πάνω απ’όλα

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να αγαπάς τα παιδιά σου. Δεν θέλει κόπο. Και εκείνα σε λατρεύουν ό,τι κι αν κάνεις. Ο γάμος, όμως, είναι το ακριβώς αντίθετο: Θέλει δουλειά. Και όποτε ο δικός μου γάμος άρχιζε να γίνεται λίγο… απαιτητικός, εγώ “την έκανα με ελαφρά” και πήγαινα να φτιάξω κάστρα με τα Lego ή πήγαινα τα παιδιά σε κανένα μουσείο. Κανόνιζα τις δραστηριότητες αυτές όταν ο άντρας μου δεν μπορούσε (και ξόδευα έτσι τον δικό μου ελεύθερο χρόνο). Έλεγα ότι δεν πειράζει, γιατί έτσι κι αλλιώς προτιμούσε να δουλεύει και κατά κανόνα βαριόταν τις οικογενειακές εξόδους. Τα περισσότερα βράδια επέλεγα να ξαπλώνω δίπλα στα παιδιά μου, κατηγορώντας τον που κοιμόταν πιο αργά από εμένα και που ροχάλιζε. Ως αποτέλεσμα, δεν περνούσαμε σχεδόν καθόλου χρόνο οι δυο μας, ούτε είχαμε κάποιο βράδυ μόνο για εμάς, χωρίς τα παιδιά. Ίσως μόνο μια φορά τον χρόνο, όταν ήταν η επέτειός μας.

Δεν έβαζα όρια στους γονείς μου

Έρχονταν στο σπίτι μας συχνά, μερικές φορές χωρίς καν να μας πάρουν ένα τηλέφωνο πριν και απλά έμπαιναν μέσα. «Βοηθούσαν» με τις δουλειές του σπιτιού, κάνοντας πράγματα που ποτέ δεν τους είχαμε ζητήσει, όπως το να μαζεύουν τα απλωμένα και να τα βάζουν σε λάθος μέρη. Πηγαίναμε διακοπές μαζί τους. Έλεγαν στα παιδιά μας πώς να φέρονται μπροστά μας. Ο φόβος ότι θα δυσαρεστήσω τους γονείς μου με εμπόδιζε από το να βάλω ένα όριο και να απαιτήσω να μην το ξεπερνούν. Ήταν ελάχιστες οι φορές που απαίτησα την αυτονομία της οικογένειάς μου από τους γονείς μου. Ο άντρας μου είχε κυριολεκτικά παντρευτεί και ολόκληρη την οικογένειά μου.

Τον είχα ευνουχίσει

Πίστευα ότι αγάπη σημαίνει ειλικρίνεια, όμως όλοι ξέρουμε ότι η αλήθεια πονάει. Καθώς αυξανόταν η εξοικείωση (βλέπε: βαρεμάρα) στην σχέση μας, σταμάτησα να προσπαθώ να σπάσω το απόστημα. Μιλούσα άσχημα γι’αυτόν στις φίλες μου, στη μάνα μου, στους συναδέλφους μου. ΟΛΗ-ΤΗΝ-ΩΡΑ. “Το πιστεύετε ότι έκανε αυτό;” και “Ποιος άνθρωπος θα έκανε κάτι τέτοιο;”.

Αντί να χτίζω το “εγώ” του, εγώ το τσαλαπατούσα. Τον μείωνα συχνά, λέγοντας ότι η δουλειά του δεν είναι τόσο σημαντική και απορρίπτοντας τους “αδιάφορους και βαρετούς” φίλους του. Τον κατηγορούσα που έκανε κάποια πράγματα λάθος, ενώ στην πραγματικότητα, απλά δεν τα έκανε με τον δικό μου τρόπο. Κάποιες φορές του μιλούσα λες και ήταν μωρό παιδί. Έλεγχα εγώ τα οικονομικά της οικογένειας και του έβγαζα το λάδι ακόμα και για το 1 ευρώ που θα ξόδευε. Και στο κρεβάτι -σωστά το μαντέψατε- τα έκανε και εκεί όλα λάθος, και δεν ντρεπόμουν να του το πω. Όταν πλέον ο γάμος μας άρχισε να καταρρέει, προσπαθούσα συνεχώς να εντοπίσω τα λάθη του, για να δικαιολογήσω τη δική μου ανωτερότητα. Στο τέλος, όμως, είχα χάσει εντελώς τον σεβασμό μου γι’αυτόν και φρόντιζα να του το δείχνω με κάθε τρόπο.

Δεν φρόντισα να μάθω να τσακώνομαι σωστά

Ξέρω ότι ακούγεται παράλογο το «να τσακώνεσαι σωστά», όμως δεν είναι. Εγώ προσπαθούσα πάντα να διατηρώ την ηρεμία στο σπίτι μας, κρατώντας το στόμα μου κλειστό όταν κάτι με ενοχλούσε. Όπως όλοι φαντάζεστε, όλα τα μικρά που με τρέλαιναν κάποια στιγμή γίνονταν μεγάλα, μαζεύονταν σε μια χιονοστιβάδα που έπεφτε με ορμή πάνω μας και ξεσπούσα με αδικαιολόγητη, τρομακτική οργή. Ούρλιαζα και έσπαγα πράγματα σαν υστερική! Τώρα που το σκέφτομαι… ήμουν για το τρελοκομείο εκείνες τις στιγμές.

Με αυτό το mea culpa δεν έχω κανέναν σκοπό να κερδίσω ξανά τον άντρα μου, ή να του ζητήσω να με συγχωρέσει. Το γράφω γιατί δεν μπορώ να πιστέψω πόσο καιρό εθελοτυφλούσα. Ελπίζω, λοιπόν, να κάνω κάποιες γυναίκες να “ξυπνήσουν” και να κοιτάξουν καλά τον καθρέφτη τους. Και παρόλο που με πληγώνει ακόμα το ότι ο άντρας μου επέλεξε να λύσει τα προβλήματά μας στο κρεβάτι μιας άλλης γυναίκας, ενώ ένας σύμβουλος γάμου θα μπορούσε ίσως να μας έχει βοηθήσει, ξέρω καλά ότι σε μεγάλο βαθμό ήταν η συμπεριφορά μου που τον έσπρωξε εκεί.»

Κατά τη διάρκεια του 66ου διαγωνισμού της Eurovision, που πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου (14/5), ο Γιώργος Καπουτζίδης ακομπλεξάριστος όπως πάντα, απάντησε σ’ ένα ομοφοβικό σχόλιο που δέχτηκε, μιλώντας ανοικτά για τον εαυτό του.

«Αυτή ήταν η Cornelia Jakobs από τη Σουηδία, πολύ θερμή υποδοχή στο στάδιο για ένα από τα φαβορί της βραδιάς. Και βλέπετε, εγώ δεν είπα τίποτα. Κύριος, γιατί ψηφίζετε σήμερα και θέλω να έχετε καθαρό μυαλό», είπε αρχικά ο ηθοποιός και παρουσιαστής.

Και συνέχισε: «Επίσης, την Πέμπτη που σχολίαζα τη Σουηδία, κάποιος μου έγραψε ότι είμαι κακιά αδερφή. Που αδερφή είμαι, αλλά είμαι καλή. Κι όμορφη κι έξυπνη και πετυχημένη. Και μη σοκάρεστε, μη σοκάρεστε. Αυτάπρέπει να τα συζητάμε. Και να τα συζητάμε ανοιχτά. Αν δεν τα συζητήσουμε, δεν θα τα αντιμετωπίσουμε ποτέ».

Αγαπητέ φίλε. Ναι σε εσένα μιλάω που έγραψες ότι δεν θέλεις το παιδί σου. Ότι θέλεις η σύντροφος σου να το ρίξει. Ότι προσδοκά σε οικονομικά οφέλη. Ήμουν και εγώ κάποτε σαν εσένα. Είχα τη ζωή μου, τις διακοπές μου, τις γκόμενές μου. Το τελευταίο που ήθελα ήταν ένα παιδί. Και όταν προέκυψε έβγαλα και εγώ όπως εσύ το χειρότερο εαυτό μου.

Όταν μου το είπε η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι με κορόιδευε. Η δεύτερη ότι δεν θα το αναγνώριζα ποτέ, δεν θα έδινα διατροφή ποτέ και δεν θα το γνώριζα ποτέ. «Εγώ με παιδί; Δεν θα’ μαστε καλά. Να εκεί είναι το νοσοκομείο να πας να κάνεις έκτρωση» της είπα, της πέταξα και 300 ευρώ για να τελειώνει το θέμα της (ναι θέμα της) και έφυγα. Δεν θα μου στερούσε την ελευθερία μου ένα λάθος της στιγμής. Έτσι έλεγα.

Πήγε στο δικηγόρο της και ζήτησε να το αναγνωρίσω. Έγινα έξαλλος, έβριζα και χτυπιόμουν. Ένιωθα εγκλωβισμένος. Είχα και μια σχέση τότε που έριχνε περισσότερο λάδι στη φωτιά. Με πήρε ο δικηγόρος της, με πήραν οι γονείς της. Ήμουν αμετακίνητος. Όση ευθύνη είχα εγώ είχε και εκείνη. Με ποια λογική θα με αναγκάσει να γίνω πατέρας; Και αν το έκανε επίτηδες για να μου ρουφάει λεφτά; Επειδή δεν φόρεσα προφυλακτικό πρέπει να το πληρώνω μια ζωή; Ναι τέτοιος ήμουνα αγαπητέ φίλε. Ήθελα να οδηγήσω έναν άνθρωπο στο χειρουργείο, να βάλω την υγεία του σε κίνδυνο και να τον αναγκάσω να κουβαλάει ένα τραύμα μια ζωή. Να κάνω το χειρότερο κακό στον άνθρωπο που ερωτεύτηκα και άφησα έγκυο– γιατί ναι εγώ την άφησα και ναι τη δική σου εσύ την άφησες φίλε μου, δεν έμεινε μόνη της-γιατί κατά βάθος ήξερα πως αν το κρατούσε, δεν θα μπορούσα να κάνω τη ζωή μου γνωρίζοντας πως εκεί έξω υπάρχει ένα παιδί δικό μου. Ήθελα να αντέξει την έκτρωση για να μην αναγκαστώ εγώ να αντέξω τις τύψεις.

Όταν είδα φωτογραφία της κόρης μου, ήμουν περίεργος να δω πως ήταν. Και από φόβο ότι αν έπαιρνα τηλέφωνο και ζητούσα να τη δω, η μητέρα της θα μου έκλεινε τη πόρτα, αποφάσισα να πάω ακάλεστος. Την ώρα που πήγα έβγαινε με τη κόρη μας. Και την είδα. Και τότε κατάλαβα το λάθος μου, το τραγικό μου λάθος. Δεν βγήκα από το αυτοκίνητο, έμεινα μέσα και έκλαψα από ανακούφιση που ευτυχώς η μητέρα του δεν με άκουσε και ντροπή που ήθελα να σκοτώσω αυτό το παιδάκι που δεν μου έφταιγε σε τίποτα.Τότε τα οικονομικά οφέλη που και εγώ κατηγορούσα τη μητέρα του ότι προσδοκούσε, έγιναν «Πάρτα όλα για το παιδί». Μα εκείνη φίλε μου δεν δέχτηκε τίποτα μετά. Ούτε διατροφή ούτε αναγνώριση. Και αυτό το μετά καλέ μου Αλέξανδρε, πίστεψέ με δεν θέλεις να το ζήσεις. Δεν το καταλαβαίνεις τώρα σε νιώθω, ο άντρας γίνεται πατέρας στη γέννα και όχι στην εγκυμοσύνη.  Δεν θέλεις όμως να ξέρεις πως είναι εσύ που παρακαλούσες να πεθάνει το παιδί σου, να παρακαλάς να πεθάνεις επειδή δεν το βλέπεις. Εγώ που δεν το ήθελα, έγινα αυτός που έτρεχε στους δικηγόρους και ικέτευα να το αναγνωρίσω για να μπορώ να το βλέπω.

Είμαι 40 χρονών αγαπητέ φίλε και αυτό το πλάσμα που κάποτε ήθελα να πετάξουν στον αναρροφητήρα, σήμερα είναι ένας κορίτσαρος 10 χρονών. Ευτυχώς που την αναγνώρισα γιατί η μαμά της πέθανε πρίν 5 χρόνια και το παιδί αυτό δεν θα είχε στον ήλιο μοίρα εξαιτίας μου. Έχουν δίκιο όσοι σου λένε πως είναι δικαίωμά σου να μην θες να γίνεις πατέρας, να μην νιώθεις και να μην σε νοιάζει. Δεν είναι όμως δικαίωμά σου να σκοτώνεις δύο ψυχές, μία του παιδιού σου και μια της μητέρας του που θα κουβαλάει την έκτρωση μέσα της μια ολόκληρη ζωή. Αν δεν μπορείς να γίνεις πατέρας, αν δεν θέλεις, φύγε. Μην το αναγνωρίζεις, μην δίνεις διατροφή αλλά μην της ζητάς να το σκοτώσει. Και εσένα κάποτε κάποιος σε κράτησε στη ζωή όχι όμως για να ζητάς από τους άλλους να πεθάνουν!

Φιλικά από κάποιον που θα μπορούσε να είναι αδερφός σου.

Αναστάσης

Δεκαετία του 80: Μια εποχή τόσο κοντινή, όμως τόσο διαφορετική. Η τεχνολογία που υπήρχε ήταν αρκετά διαφορετική. Τα παιχνίδια και οι συνήθειες μας εξίσου. Αν ζήσατε την δεκαετία του 80, τότε σίγουρα θα θυμάστε μοναδικές εμπειρίες.

Δεκαετία του 80: Η καθημερινότητα μας ήταν πολύ διαφορετική

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή να μου λένε οι σοφοί μεγαλύτεροι πως “μεγαλύτερη ευλογία από το να εκτιμάς αυτά που έχεις, δεν υπάρχει”.

Προσπαθούσα με το παιδικό μου μυαλό να κατανοήσω αυτό που μου έλεγαν, με το βλέμμα μου όμως πάντα στραμμένο προς τις μεγαλουπόλεις (έτσι έβλεπαν τα παιδικά μου μάτια ακόμη και μία μικρή κωμόπολη) που ανυπομονούσα να μεγαλώσω και να πάω να ζήσω εκεί. Οπότε, πού προσοχή για να μπορέσω να καταλάβω την αξία αυτής της τόσο σοφής φράσης.

«Ευλογία να εκτιμάς όσα έχεις. Ακόμη και αν αυτά είναι λίγα». Έχοντας περάσει τα 40 μου χρόνια και μένοντας μακριά από το χωριό μου, το μυαλό μου όλο πηγαίνει σε αυτό και στα παιδικά μου χρόνια. Ίσως να φταίει που έχω γίνει μητέρα και καθώς μεγαλώνει το παιδί μου, βλέπω πόσο σαρωτικά έχει μπει η τεχνολογία (τα πράγματα του διαβόλου, όπως έλεγε η γιαγιά μου κάθε τι καινούργιο ερχόταν στο σπίτι) στη ζωή του. Και όσο και αν θέλω να το προστατεύσω από αυτό, μερικές φορές αισθάνομαι να κατεβάζω τα χέρια παραδομένη στον «εχθρό».

Και είναι αυτές οι φορές που μου έρχονται οι παιδικές θύμησες. Η νοσταλγία σε όλο της το μεγαλείο. Αλλά και η θλιβερή διαπίστωση πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα μέσα σε αυτά τα τριάντα και βάλε χρόνια. Πόσο μεγάλες είναι οι διαφορές. Εμείς ζήσαμε παιδικά χρόνια. Με την αθωότητά τους, την αγριότητά τους, την άγνοια, την απόλαυση, τη χαρά, την αφέλεια, την παιδικότητα. Και το κυριότερο; Είτε σε πόλη είτε σε χωριό, μεγαλώσαμε σε γειτονιές.

Σήμερα, οι γειτονιές είναι προνόμιο και τα περισσότερα παιδιά (ακόμη και σε πόλεις της επαρχίας) μεγαλώνουν στα διαμερίσματα. Άρα, ποιος μπορεί να τα κατηγορήσει που αποχαυνώνονται μπροστά από μία οθόνη τηλεόρασης, υπολογιστή ή τάμπλετ.

Δεκαετία του 80: Παιδικά χρόνια στο χωριό

Τότε δεν το εκτιμούσα όσο του άξιζε. Τώρα, ξέρω πόσο τυχερή ήμουν που μεγάλωσα σε χωριό. Σε χωριό τη δεκαετία του ’80. Άλλη αίσθηση, πραγματικά. Αν έχεις μεγαλώσει κι εσύ σε χωριό ή το επισκεπτόσουν τα καλοκαίρια, το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα εκείνη την εποχή, έχεις τις ίδιες θύμησες. Και το κυριότερο, έχεις χορτάσει παιγνίδι.

Στο χωριό ξυπνούσαμε το πρωί, πίναμε το κατσικίσιο γάλα (αν και το δικό μου είχε ποτίσει όλες τις γλάστρες) ή το κλασικό εβαπορέ που μεγάλωσε γενιές και γενιές, ντυνόμασταν και φεύγαμε για το παιγνίδι.

Τηλέφωνα δεν παίρναμε ο ένας τον άλλον. Κι εννοείται ότι ποτέ δεν συνεννοούνταν οι μανάδες μας, αν θα έρθει ο ένας στο σπίτι του άλλου για να παίξουμε. Το ραντεβού κλεινόταν από εμάς τα ίδια τα παιδιά, από το προηγούμενο βράδυ που χωρίζαμε.

Κι αν κάποιος αργούσε να έρθει, πηγαίναμε όλοι μαζί στο σπίτι του και τον παίρναμε. Συνήθως φωνάζαμε όλα μαζί από την αυλόπορτα.

Αγόρια και κορίτσια ήμασταν όλοι μία παρέα. Ένα τσούρμο. Και παίζαμε τα πάντα. Ακόμη και ποδόσφαιρο. Συνήθως, εμάς τα κορίτσια μάς έβαζαν τέρμα ή παίζαμε αγόρια εναντίον κοριτσιών όπου γινόταν το έλα να δεις. Για γήπεδο πηγαίναμε στα χωράφια, τα οποία μόλις είχαν θερίσει και είχαν ακόμη μικρές καλαμιές που μας γρατζούνιζαν παντού ή πηγαίναμε σε αλώνια.

Δεκαετία του 80: Τα πάντα μπορούσαν να γίνουν παιχνίδι

Όταν βαριόμασταν το ποδόσφαιρο, παίζαμε με τα ποδήλατα. Για να τα κάνουμε «αγωνιστικά» βάζαμε τσίγκινα κουτάκια από αναψυκτικό στο φτερό της πίσω ρόδας για να κάνουν τον απαραίτητο θόρυβο. Κόντρες, κολιές, ποδήλατο χωρίς να κρατάμε το τιμόνι, κατεβαίναμε τις κατηφόρες σαν σίφουνες, ματωμένα γόνατα. Η άγνοια κινδύνου σε όλο της το μεγαλείο.

Ακόμη και σήμερα έχω σημάδια από τα πεσίματα. Και όπως μας έλεγαν οι παλαιοί τότε, τα σημάδια δείχνουν ότι έπαιξες. Κι εμείς στα μικράτα μας στο χωριό, χορτάσαμε παιγνίδι.

Τρέξιμο, κρυφτό, κυνηγητό, χαμένος θησαυρός, χαλασμένο τηλέφωνο, μακριά γαϊδούρα, τα μήλα, κουτσό, σχοινάκι, βόλοι… Και σε κάθε παιγνίδι, κάναμε όλοι σαν μικροί Ούνοι.

Φεύγαμε το πρωί από το σπίτι, γυρίζαμε το μεσημέρι για φαγητό, με το ζόρι κρατιόμασταν για λίγη ώρα στο σπίτι και μετά επιστροφή στο δρόμο για παιγνίδι μέχρι να βραδιάσει.

Δεκαετία του 80: Αν έχεις περάσει τα παιδικά σου χρόνια στο χωριό…

Έχεις πάει με τη γιαγιά ή τον παππού να βοσκήσετε τις κατσίκες. Έτρεχες μέσα στα χωράφια, σε έχει τσιμπήσει τσουκνίδα και δάκρυζες από το τσούξιμο. Δεν λογάριαζες αν εκεί υπήρχαν φίδια. Μάζευες αγριολούλουδα, ξάπλωνες στο χωράφι και άκουγες τη γιαγιά ή τον παππού να σου λέει παλαιές ιστορίες.

Έχεις φάει χώμα. Έτρωγες με βρώμικα χέρια. Τα φρούτα απλά τα σκούπιζες στη βρώμικη από σκόνη μπλούζα και μετά τα έτρωγες.

Σκαρφάλωνες στα δέντρα. Έφτιαχνες με τα γειτονόπουλα αυτοσχέδιες κούνιες στο δέντρο. Άκρως επικίνδυνες, αλλά τότε ούτε που το λογάριαζες αυτό.

Τσακωνόσουν με τις φίλες σου ή τους φίλους σου και λύνατε το πρόβλημα μετά μόνοι με ένα «φίλοι; Φίλοι». Οι μαμάδες δεν ανακατεύονταν σε αυτό, όπως τώρα.

Έτρωγες γαριδάκια, όπως τα Φοφίκο, τα Φουντούνια, τα Δρακουλίνια. Έπινες γκαζόζα. Αγόραζες τις τσίχλες-τσιγάρα κι έκανες ότι κάπνιζες. Τρελαινόσουν για τις Κόκο καραμέλες, που σου έδινε ο μπακάλης αντί για ρέστα και με το δάχτυλο καθάριζες αυτή που είχε κολλήσει στον ουρανίσκο. Αηδιαστικό, έτσι; Τότε, όμως, δεν το υπολογίζαμε. Και σήμερα ως γονείς αν δούμε το παιδί να βάζει το χέρι στο στόμα, αρχίζουμε τις φωνές.

Δεκαετία του 80: Το καλοκαιράκι μετρούσαμε τα μπάνια

Μέτραγες τα παγωτά κι έτρωγες και δυο και τρία την ημέρα για να περάσεις τον άλλον. Εννοείται, ότι όλοι βάζαμε επιπλέον παγωτά στο μέτρημα. Αγαπημένα η Πατούσα, το Σικάγο και φυσικά το Τόνγκο. Η παγωτάρα. Ξύλινο με γεύση μπανάνα και σε σχήμα φάτσας.

Μέτραγες τα μπάνια. Αν ήσουν από τους τυχερούς που το χωριό ήταν παραθαλάσσιο, πέρναγες το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας στη θάλασσα. Σημείωση: χωρίς αντηλιακό με δείκτη προστασίας. Αν το χωριό (όπως το δικό μου) ήταν ορεινό, τότε κάθε μέρα όλα τα παιδιά της γειτονιάς ανεβαίναμε στην καρότσα του αγροτικού (τότε οι κούρσες στο χωριό δεν ήταν πολλές) και πηγαίναμε για μπάνιο.

Η αλήθεια είναι πως οι κανόνες ασφαλείας δεν τηρούνταν ούτε από τους ίδιους τους γονείς. Δε νοείται να αφήσω το παιδί στο αυτοκίνητο χωρίς να βάλει ζώνη ασφαλείας. Τότε, εμείς σε ένα αγροτικό με μονή καμπίνα μπαίναμε 2 ενήλικες και 4 παιδιά!

Δεκαετία του 80: Οι τηλεοπτικές εκπομπές ήταν τελείως διαφορετικές

Έβλεπες φανατικά Ντιούκς, έφτιαχνες αυτοσχέδια βουναλάκια και τα πηδούσες, με το ποδήλατο σε ρόλο General Lee ουρλιάζοντας «ΙΙΙΙΙχα». Ναι το κάναμε κι εμείς τα κορίτσια.

Έβλεπες Νιλς Χόλγκερσον και μετά όλοι μαζί τρέχατε σαν το κοπάδι με τις αγριόχηνες. Τι, δεν το κάνατε εσείς;

Τα κορίτσια ήμασταν κολλημένα με το Fame. Πόσο χορό είχαμε ρίξει, θυμάμαι.

Έκανες με την κολλητή ή τον κολλητό τηλεφωνικές φάρσες. Μέχρι που το έπαιρναν χαμπάρι οι δικοί και κλείδωναν το τηλέφωνο. Αλήθεια, τη θυμάσαι την κλειδαριά που την έβαζαν στο μηδέν;

Το βράδυ μαζευόμασταν τα παιδιά της γειτονιάς και λέγατε διάφορες ιστορίες, κυρίως τρόμου. Και αν φοβόσουν να πας σπίτι, σε πήγαιναν όλοι οι υπόλοιποι.

Είχατε κόντρα με τον άλλον μαχαλά.

Πηγαίνατε να πιάσετε βατράχια.

Δεκαετία του 80: Με τον παππού και την γιαγιά

Έχεις μεγαλώσει σε σπίτι όπου έμεναν μαζί και ο παππούς με τη γιαγιά. Εγώ είχα μόνο τη γιαγιά μου και πολλές φορές κοιμόμουνα μαζί της.

Το απόγευμα η γιαγιά σου έφτιαχνε να φας ψωμί με νερό και ζάχαρη. Καμιά φορά αντί για ζάχαρη έβαζε κακάο ή καφέ. Επίσης, μας έφτιαχνε χτυπητό αυγό. Τι είναι αυτό; Αυγό ωμό το οποίο χτυπούσε πολύ καλά με ζάχαρη. Και μετά απορώ γιατί την έχω βγάλει στην καρέκλα του οδοντίατρου.

Τα κορίτσια, όταν βαριόμασταν να παίξουμε, κεντάγαμε. Όπως έλεγαν και οι μανάδες μας, έπρεπε να φτιάξουμε την προίκα μας και να έχουμε να βάλουμε στους τοίχους του σπιτιού μας.

Αγοράζαμε τα κορίτσια Μανίνα και κόβαμε τα σιδερότυπα που είχε στο πίσω μέρος. Μία κούκλα με φορέματα.

Η αλήθεια είναι πως τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά, απορώ για την άγνοια κινδύνου που είχαμε. Απορώ και με τη χαλαρότητα των γονιών μας. Ξέρω, όμως, πως ήταν ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια κι αισθάνομαι τυχερή που τα έζησα.

Σπίτι ερειπωμένο με μόλις 1 λίρα αγόρασε ένα ζευγάρι και μετά από έναν χρόνο εργασιών παρουσίασε το επίτευγμά του. Πρόκειται για την ιδιοκτησία του Sam και της Rachael Kamau στο Wavertree, Liverpool. Η κατοικία διέθετε μια διαλυμένη σκάλα και ένα μπάνιο χωρίς πάτωμα.

Η κατοικία ήταν σε τόσο κακή κατάσταση που δεν μπορούσαν να το δουν μέσα, γιατί ήταν επικίνδυνο.

Οι Kamaus έμεναν στο ενοίκιο στο Λίβερπουλ για 16 χρόνια και αποφάσισαν να δώσουν μια λίρα για να αγοράσουν 1 σπίτι.

Η κα Kamau εξήγησε: «Όταν ακούσαμε για τη συγκεκριμένη κατοικία με 1 λίρα το σκεφτήκαμε γιατί όχι; Είχαμε δύο κορίτσια που έπρεπε πάντα να μοιράζονται ένα υπνοδωμάτιο και το διαμέρισμα που μέναμε ήταν πολύ περιορισμένο.»

«Όταν είδαμε αυτό το σπίτι, ήταν ένα σοκ. Η στέγη δεν είχε επένδυση, το μπάνιο δεν είχε πάτωμα ο σοβάς ξεφλούδιζε στους τοίχους».

Όλα έπρεπε να γίνουν από την αρχή, εκτός από την αντικατάσταση των τούβλων στο εξωτερικό του σπιτιού.

Οι Kamaus με τις κόρες τους, 12 και 19 ετών, πέρασαν το επόμενο έτος στην αποκατάσταση της ιδιοκτησίας τους και χάλασαν δεκάδες χιλιάδες λίρες.

Το σπίτι άνοιξε τις πόρτες του και παρουσιάστηκε στο κοινό

Σήμερα άνοιξαν τις πόρτες τους στα μέσα ενημέρωσης και στο Δήμαρχο του Λίβερπουλ Joe Anderson, για να επιδείξουν το αξιοσημείωτο επίτευγμα τους.

Η κα Kamau είπε: «Ήταν τα περισσότερα χρήματα που έχουμε ξοδέψει ποτέ και το ταξίδι ήταν μια πραγματική περιπέτεια. Ήταν πολύ κουραστικό, αλλά άξιζε τον κόπο.»

«Η πρώτη νύχτα στη νέα μας κατοικία ήταν περίεργη. Ήταν δύσκολο να πούμε αντίο στους παλιούς γείτονές μας, αλλά η νέα ζωή ήταν μπροστά μας.»

«Η χαρά του να ξυπνάς στο δικό σου σπίτι είναι απερίγραπτη.»

Το Συμβούλιο του Λίβερπουλ θέλει να επαναφέρει σε λειτουργία 6.000 ερειπωμένα σπίτια.

Το έργο «Homes for a Pound Plus» περιλαμβάνει 120 ιδιότητες στην οδό Garrick, Webster, Bird, Richardson του Picton.

Συνολικά, σε 100 οικογένειες έχει διατεθεί ένα ακίνητο, ενώ άλλες 350 οικογένειες περιμένουν για μια κατοικία. Τα σπίτια παραδίδονται μόνο με την προϋπόθεση ότι ο αγοραστής θα τα μεταμορφώσει σε ένα αξιοπρεπές σπίτι και δεν θα το πουλήσει για πέντε χρόνια.

Κόκκινες ελιές: Εμφανίζονται μετά τα 25 έως 30 χρόνια και είναι γνωστά ως κερασόχροα αιμαγγειώματα ή στίγματα του δέρματος. Είναι κληρονομικές και αποτελούνται από αιμοφόρα αγγεία.

Εμφανίζονται σε ποσοστό έως και 50% στους ενήλικες και θεωρούνται αρκετά συνηθισμένες, σύμφωνα με μελέτη.

Επειδή βλέποντας τες οι περισσότεροι σκέφτονται ότι πρόκειται για μελάνωμα να διευκρινιστεί ότι πρόκειται για καλοήθεις αγγειακές βλάβες. Το πρόβλημα είναι μόνο αισθητικό. Είναι έκτοπες δυσπλασίες αγγειακής φύσης του δέρματος. Είναι όλα τα σκούρα κόκκινα στίγματα που μπορεί να εντοπίζονται σε διάφορα σημεία του σώματος.

Οι κόκκινες ελιές εμφανίζονται οπουδήποτε στο σώμα, αλλά τα πιο συνηθισμένα μέρη είναι το στήθος, το στομάχι και η πλάτη.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα κερασοειδές αιμαγγείωμα μπορεί να αλλάξει σχήμα με την πάροδο του χρόνου και να γίνει πιο επίπεδο πάνω στο δέρμα.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στο ξύρισμα και στο ξύσιμο. Μπορεί να σπάσει ή να εμφανιστεί αιμορραγία. Εάν αλλάξει μέγεθος, χρώμα, ή υφή, θα πρέπει να ενημερωθεί γιατρός.

Κόκκινες ελιές: Εμφανίζονται έως και 50% στους ενήλικες

Τα κερασοειδή αιμαγγειώματα μπορεί να συγχέονται με τα αγγειώματα αράχνης, τα οποία είναι ένα είδος κόκκινης κηλίδας, πιο σκούρα στη μέση και έχουν κοκκινωπούς ιστούς που εκτείνονται. Τα αγγειώματα αράχνης, είναι σημάδι ηπατικών προβλημάτων.

Γενικά, οι κόκκινες ελιές είναι αβλαβείς αν δεν αλλάζουν πάρα πολύ. Εάν παραμείνουν τα ίδια με την πάροδο του χρόνου, είναι καλοήθεις και δεν προκαλούν πόνο ή μακροπρόθεσμα προβλήματα υγείας.

Σε ηλικία κάτω από 30 ετών και χωρίς ιστορικό κόκκινων ελιών στην οικογένεια, αλλά με εμφάνιση στο δέρμα, υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες κινδύνου για ηπατικές δυσλειτουργίες και ορμονικές αλλαγές.

Υπάρχουν επίσης μελέτες που υποδηλώνουν ότι το χημικό βρωμίδιο, ένα συστατικό που βρίσκεται στα καθημερινά αντικείμενα. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται τα συστατικά ψησίματος, τα συνταγογραφούμενα φάρμακα και τα πλαστικά. Αυτό, δημιουργεί μια ορμονική ανισορροπία που οδηγεί σε κερασοειδή αιμαγγειώματα.

Αν εμφανιστούν κόκκινες ελιές το καλύτερο είναι να επικοινωνήσετε με τον γιατρό σας. Όσο μεγαλώνουμε αλλάζουν, σκεφτείτε ότι το 70% των ατόμων ηλικίας άνω των 70 ετών, έχει ένα ή περισσότερα από αυτά τα μικρά κόκκινα εξογκώματα.