Ίσως 60 χρόνια μετά να είναι πολλά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για την αλήθεια και την αποκατάσταση της.
Η 18χρονη Αλεξάνδρα ήρθε στο Αιγάλεω από τη Μάνη για να μάθει ραπτική. Έμενε σε ένα σπίτι με συγγενείς της, τότε που στη γειτονιά είχε μόνο προσφυγικά σπίτια και πολλά δωματιάκια με κοινή αυλή.
Ήταν πολύ όμορφη. Δεν πήγαινε πουθενά αλλού, εκτός από το σπίτι, τη μοδίστρα και το περίπτερο.
Στο περίπτερο καθόταν με τη θεία μου τη Μαίρη, συνομήλικες τότε.
Αρραβωνιασμενη και ερωτευμένη, κάτι τη βασάνιζε αλλά φοβόταν να μιλήσει. Οι φίλες της όμως καταλάβαιναν.
Η σπιτονοικοκυρά της Ε., σχεδόν 80 πια, δε μπορεί να ξεχάσει την εικόνα με το κεφάλι της ανοιγμένο και τα μυαλά χυμενα στον τοίχο.
Έκανε πολλές απόπειρες να τη βιάσει ο θείος της, ο ίδιος ο αδερφός της μάνας της κι εκείνο το βράδυ, η Αλεξάνδρα, φαίνεται, αντιστάθηκε όσο ποτέ.
Της τίναξε τα μυαλά με το όπλο του.
Αν τώρα, στο 2020, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που λένε για την Ελένη Τοπαλουδη, ότι προκάλεσε, ότι εκδιδόταν, αν τώρα πέφτουν ισχυρά μέσα να καλύψουν τους φρικτούς δολοφόνους της, για σκεφτειτε τότε; τότε που ακόμα τα εγκλήματα τιμης, ήταν καθημερινότητα.
Η Αλεξάνδρα δεν έπαιρνε σκονάκια με τον μπακάλη, δεν έβγαινε βόλτες, δεν ήξερε πράγματι τι θα πει άνδρας. Ούτε καν ήξερε πού είναι το “Ροζικλαίρ”.
Η Αλεξάνδρα ήταν ένα φοβισμένο κορίτσι που νόμιζε ότι ο αρραβωνιαστικος της θα την έσωζε από το εφιάλτη που βιωνε καθημερινά.
Λένε ότι ο δολοφόνος ο ίδιος, ο θείος της δηλαδή, έγραψε τους στίχους και τους έδωσε. Για να μείνει στην ιστορία σαν πουτανα.
Στ ορκίζομαι Βαγγέλη μου
Για κάτσε να τα πουμε:
Η Αλεξάνδρα δολοφονήθηκε από τον ανώμαλο θείο της. Και βιάζεται καθημερινά εδώ και μισό αιώνα κάθε φορά που ακούγεται αυτό το τραγούδι. Μπείτε και δείτε ακόμα τι σχόλια αφήνει ο κόσμος για την δολοφονημένη Αλεξάνδρα.
Mε βίασαν όταν ήμουν 17, γέννησα στα 18 και το μωρό πέθανε όταν ήμουν 19.
Δεν μπορώ να θυμηθώ το χρώμα του ουρανού όταν ξύπνησα το πρωί μετά το βιασμό ή πώς ήταν η ζωή μου πριν την επίθεση. Πιστεύω πως έτσι γίνεται με όλες τις γυναίκες που βιάστηκαν. «Παγιδεύονται» κάπου ανάμεσα στο πριν και το μετά. Θυμάμαι όμως αυτό: ένα αγόρι από το σχολείο μου που πίστευα ότι ήταν φίλος μου. Τον κάλεσα σπίτι μου να δούμε ταινία και από την αρχή κιόλας του έργου άπλωσε το χέρι του και χάιδεψε το πόδι μου. Όταν του ζήτησα να σταματήσει μου είπε με θράσος «δεν θέλω». Σκέφτηκα πως αν σηκωθώ και φύγω δεν θα με ακολουθούσε και έτσι πήγα στην κουζίνα να πιω νερό.
Εκείνος όμως με ακολούθησε και θυμάμαι να με πιέζει έντονα πίσω από τον πάγκο της κουζίνας και να μου κόβει την αναπνοή. Το χέρι του από το στόμα μου πήγε στο λαιμό μου και με έπνιγε. Θυμάμαι τον ήχο των ρούχων μου που σκίζονταν, τα ουρλιαχτά μου και την απεγνωσμένη προσπάθειά μου να ξεφύγω. Ο χρόνος δεν περνούσε με τίποτα. Όσο κι αν πάλευα να ξεφύγω δεν μπορούσα μέχρι που στο τέλος κατέρρευσα και αφέθηκα στη μοίρα μου. Σταμάτησα να παλεύω και έμεινα ακίνητη. Ήταν λες και η ψυχή μου είχε αφήσει το σώμα μου και ο, τι συνέβαινε δεν συνέβαινε σ’ εμένα.
Δεν τον θυμάμαι να φεύγει από το σπίτι μου. Θυμάμαι μόνο το αίμα στον λευκό πάγκο της κουζίνας. Γενικά δεν θυμάμαι και πολλά. Δεν θυμάμαι αν όντως ούρλιαζα. Με θυμάμαι να μαζεύω τα ρούχα μου και να πηγαίνω στο δωμάτιό μου. Δεν σκέφτηκα να το πω στη μητέρα μου ή να καλέσω την αστυνομία. Γενικά δεν ήμουν σε θέση να επεξεργαστώ ό, τι μου είχε συμβεί. Κάθισα στο κρεβάτι και τύλιξα τα χέρια μου γύρω από τους ώμους μου, αλλά δεν άντεχα ούτε τα δικά μου χέρια. Αναρωτήθηκα αν ήμουν ικανή να αυτοκτονήσω, να πέσω και να πνιγώ στην πισίνα του σπιτιού μας. Φανταζόμουν τον εαυτό μου να βυθίζεται κοιτάζοντας τον πάτο της πισίνας και ανοίγοντας το στόμα.
Ήμουν αριστούχα μαθήτρια, μαζορέτα και μέλος της χορωδίας. Ήμουν μία κλασική έφηβη που ανησυχούσε για τις επιδόσεις της και αποζητούσε την τελειότητα. Ήμουν φιλόδοξη και είχα μεγάλες προσδοκίες από τον εαυτό μου, αλλά μέσα σε τρεις μήνες μετά το βιασμό οι βαθμοί μου έπεσαν κατακόρυφα, έφυγα από τις μαζορέτες, άρχισα να αρρωσταίνω όλο και πιο συχνά και να λείπω από το σχολείο, έχασα κιλά, προσπάθησα να αυτοκτονήσω και σταμάτησα να κάνω σχέδια.
Λίγους μήνες μετά το βιασμό μου η μητέρα μου βρήκε ένα βιβλίο με τίτλο «Πώς θα συνέλθεις μετά από ένα βιασμό» τυλιγμένο σε μία εφημερίδα κάτω από το κρεβάτι μου. Έβαλε τα κλάματα και μου ζήτησε συγνώμη γιατί όπως μου είπε, δεν κατάλαβε τι μου συνέβαινε, ενώ ήταν φως φανάρι. Ένιωσα την ενοχή και την ανησυχία της σαν δύο χοντρά, ασφυκτικά πλοκάμια γύρω μου. Εκείνη την εποχή δεν ήθελα να με αγαπάει κανείς. Ένιωθα ότι το σώμα και η ψυχή μου ήταν βρώμικα.
Τη στιγμή που πίστευαν ότι τίποτα δεν μπορούσε να κάνει τα πράγματα χειρότερα, μία επίσκεψη στο γυναικολόγο με διαβεβαίωσε ότι μπορούσαν να γίνουν πολύ χειρότερα απ’ ότι πίστευα. Ήθελε η μητέρα μου να με εξετάσει ο γιατρός για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, αλλά η διάγνωση ήταν άλλη: εγκυμοσύνη. Ήμουν τόσο ασταθής διανοητικά τους μήνες μετά το βιασμό, το μυαλό μου ήταν τόσο μακριά από το σώμα μου, που δεν σκέφτηκα καν ότι οι αναγούλες, οι εμετοί και οι ίλιγγοι το διάστημα μετά ήταν συμπτώματα εγκυμοσύνης. Η περίοδος μου ήταν πάντα ασταθής και το στομάχι μου τώρα τελευταία όχι στα καλύτερά του, αλλά μια εγκυμοσύνη; Τι θα γινόταν παρακάτω;
Η νοσοκόμα μου έριξε μία γρήγορη ματιά και ξεκίνησε να γράφει. «Ξέρεις ποιος είναι ο πατέρας;», ρώτησε ξερά και αυταρχικά.
«Με βίασαν» της είπα καθώς παρακολουθούσα το στείλω να σταματάει ανάμεσα στα δάχτυλά της.
Η μητέρα μου ήταν μαζί μου σε κάθε εξέταση και σε κάθε υπερηχογράφημα που έκανα. Ήμουν τόσο φοβισμένη στο καθένα απ’ αυτά που δεν ήθελα να κοιτάξω καν την οθόνη και να αντιμετωπίσω τα αδιαμφισβήτητα αποδεικτικά στοιχεία το βιασμού μου.
«Θέλετε μήπως αυτή τη φορά να μάθετε το φύλο;», μας ρώτησε ο γιατρός και εγώ εντελώς άνευρα έγνεψα καταφατικά.«Είναι κορίτσι». Δεν υπήρχε λόγος να αρνούμαι. Σε ένα μήνα θα γεννούσα, έπρεπε να ξέρω.
Αμέσως παρατήρησα το βλέμμα του να σκοτεινιάζει. Σκούπισε τον ιδρώτα του, κοίταξε και ξανακοίταξε την οθόνη, συνοφρυώθηκε. Η νοσοκόμα καθάρισε την κοιλιά μου από το ζελέ και μας ζήτησε να την ακολουθήσουμε στο γραφείο του γιατρού. Μόλις καθίσαμε η μητέρα μου έπιασε το χέρι μου. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κοιτάζω την καρέκλα απέναντί μου. Και οι δύο ξέραμε ότι θα ακούγαμε κάτι τρομερό.
Ο γιατρός μπήκε στην αίθουσα κρατώντας το υπερηχογράφημα. Μας έδειξε μία περιοχή στον εγκέφαλο του παιδιού, που ενώ έπρεπε να είχε γκρίζο χρώμα είχε μαύρο. Το αποκάλεσε υδρανεγκεφαλία, ένα συγγενές ελάττωμα κατά το οποίο προκαλείται συσσώρευση υγρού στον εγκέφαλο λόγω διαταραχών του ισοζυγίου υγρών. Το έμβρυο συνεχίζει να μεγαλώνει επειδή το στέλεχος του εγκεφάλου είναι ακόμα άθικτο, αλλά θα γεννηθεί τυφλό, με περιορισμένες γνωστικές ικανότητες, επιρρεπές σε κρίσεις, διαβήτη, αϋπνία, υποθερμία και πολλά άλλα. Ο κατάλογος ήταν τεράστιος.
«Τα παιδιά αυτά δεν ζουν καθόλου ή ζουν ελάχιστα», είπε ο γιατρός όσο πιο ουδέτερα μπορούσε σαν θεατής σε καταστροφή. Η μητέρα μου ρώτησε ποιες ήταν οι επιλογές μας, αλλά η εγκυμοσύνη μου είχε προχωρήσει (ήμουν ήδη 8 μηνών) και η έκτρωση δεν ήταν ανάμεσα στις επιλογές μας. Ούτε πριν όταν το μάθαμε ήταν. Είχε περάσει το προβλεπόμενο διάστημα.
«Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι», είπε. «Λυπάμαι πολύ».
Οι λέξεις που μου ήρθαν στο μυαλό ήταν «άδικο» και «απάνθρωπο». Είχα ήδη υποστεί ένα τραύμα. Δεν ήταν αρκετό; Ήμουν τόσο εύθραυστη, η ζωή μου κρεμόταν από μία κλωστή, ήμουν απελπισμένη για μία έστω ψεύτικη αίσθηση ομαλότητας, αλλά ο Θεός δεν σκόπευε να μου κάνει τη χάρη.
Παράτησα το σχολείο λίγο πριν το τελειώσω. Λίγο η προχωρημένη εγκυμοσύνη, λίγο ο βιαστής μου, που τον έβλεπα παντού μπροστά μου και ας μην ήταν εκεί με ανάγκασαν να μείνω σπίτι και να περιμένω να γεννήσω. Η μητέρα μου και ο πατριός μου με ρώτησαν πολλές φορές αν ήθελα να τον καταγγείλω, αλλά δεν είχα τη δύναμη να πω όλα όσα έγιναν εκείνη τη νύχτα σε ένα δωμάτιο μπροστά σε τόσους αγνώστους. Δεν ήμουν αρκετά δυνατή. Ήμουν σε μία φάση που με το ζόρι επιβίωνα. Η κατάθλιψη, το άγχος, ο θυμός, η θλίψη ήταν τα συναισθήματα που είχαν ριζώσει βαθιά μέσα στην καρδιά μου.
Η κόρη μου γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου του 2005. Την ονόμασα Zoe Lily. Στο μαιευτήριο δεν ήθελα καν να την αγγίξω, γιατί πίστευα ότι και εγώ και εκείνη θα πονούσαμε περισσότερο. Φοβόμουν μήπως πέθαινε στην αγκαλιά μου, φοβόμουν να την κοιτάξω. Τις πρώτες μέρες οι γιατροί έκριναν καλύτερο να την πάρουν μακριά μου. Με επισκέφτηκε ένας ψυχίατρος, ο οποίος με ρώτησε πώς ήθελα να συνεχίσουμε. Με ρώτησε αν ήθελα να την ταΐσω με το μπιμπερό ή να τη θηλάσω. Το παιδί λόγω της ασθένειάς του δεν είχε το ένστικτο να τραφεί από μόνο του και μου μίλησε γενικά και για κάποια άλλα μέτρα που έπρεπε να πάρουμε για να τη βοηθήσουμε να κρατηθεί στη ζωή. Μου εξήγησε ότι οι πιο βασικές λειτουργίες του σώματος της ελέγχονταν από το μυαλό της, αλλά ένα παιδί με υδρανεγκεφαλία δεν λειτουργεί όπως ένα φυσιολογικό παιδί. Μου εξήγησε ευγενικά ότι έπρεπε να κάνουμε τη ζωή της όσο πιο άνετη μπορούσαμε μέχρι τη στιγμή που θα έφευγε ειρηνικά από κοντά μας.
Με θυμάμαι… Ένα κοριτσάκι 18 ετών θύμα βιασμού, που είχε παραλύσει. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα εξελίσσονταν τα πράγματα. Τελικά τη θήλασα και όλα αυτά ήταν σαν ένα κακόγουστο αστείο. Γιατί να πρέπει να φάει αφού σε λίγο θα πεθάνει; Γιατί να το αγαπήσω και μετά από λίγο να μου φύγει; Γιατί να γεννηθεί αν ήταν να υποφέρει έτσι;
Λίγες μέρες μετά πήραμε το μωρό μαζί μας στο σπίτι παρόλο που ξέραμε καλά ότι θα πέθαινε. Έζησε μόνο ένα χρόνο, αλλά την αγαπήσαμε πολύ.
Για να την ταΐσουμε έπρεπε να χρησιμοποιούμε κόλπα. Μόλις βάζαμε το μπιμπερό στο στόμα της πιέζαμε απαλά με το δάχτυλό μας κάτω από το πηγούνι της προς τα πάνω μέχρι να κρατήσει τη θηλή του μπιμπερό στο στόμα της και να ρουφήξει το γάλα. Μας έπαιρνε δύο ώρες για να πιει όλο της το γάλα. Την κρατούσαμε αγκαλιά ολόκληρες νύχτες, άγρυπνες ώρες επειδή το σώμα της δεν μπορούσε να μεταβολίσει τις ορμόνες του ύπνου. Πάθαινε επιληπτικές κρίσεις και προσπαθούσα να την κρατήσω ακίνητη για να μη χτυπήσει. Την έπαιρνα αγκαλιά και μύριζα το προσωπάκι της, τα μαλλιά της προσπαθώντας να απομνημονεύσω την απαλή μυρωδιά της. Πολλές φορές ευχήθηκα η καρδιά της να σταματήσει για να μην ταλαιπωρείται.
Μέσα στο κατακαλόκαιρο, τυλιγόμασταν με κουβέρτες γιατί δεν μπορούσε να ρυθμίσει τη θερμοκρασία της. Για έναν ολόκληρο χρόνο μπαινοβγαίναμε στα νοσοκομεία. Δεν γνωρίσαμε γιορτές, Χριστούγεννα. Ανήμερα των Χριστουγέννων συγκεκριμένα, τα χείλη της έγιναν μπλε και σταμάτησε να τρώει επειδή είχε μία λοίμωξη στα νεφρά. Παραλίγο να χάσει τη ζωή της από τα τόσα αντιβιοτικά που πήρε.
Άρχισαν οι φλέβες της να σπάνε. Πήρε κυριολεκτικά μία σακούλα φάρμακα. Λίγο αργότερα διαγνώστηκε με διαβήτη. Τα προβλήματα υγείας της ήταν πολλαπλά, την ταλαιπωρούσαν, την πονούσαν και δεν ήξερα τι να κάνω για να την ανακουφίσω.
Το παιδί βρισκόταν πια σε μία κατάσταση που δεν μπορούσαμε να του προσφέρουμε τίποτα. Πιστέψαμε πως ήταν καλύτερα να μείνει στο νοσοκομείο. Στο σπίτι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα για εκείνη και εν τω μεταξύ η μητέρα μου έπρεπε να επιστρέψει και πάλι στη δουλειά της. Με το παιδί στο νοσοκομείο και τη μητέρα μου να δουλεύει ξεκίνησα μαθήματα στο τοπικό πανεπιστήμιο. Έκανα μία σχέση με έναν άντρα, ο οποίος δύο χρόνια αργότερα έγινε σύζυγός μου. Η ζωή μου ήταν ακόμα σε μία φάση που δεν μπορούσα να την ελέγξω. Μου έλειπε το παιδί μου, αλλά στο σπίτι δεν μπορούσα να του προσφέρω καμία βοήθεια.
Το Πάσχα έπαθε μία λοίμωξη στο ουροποιητικό και είχε υψηλό πυρετό. Ο γιατρός μας ζήτησε να προετοιμαστούμε γιατί το τέλος πλησίαζε. Όταν η κατάστασή της κρίθηκε σταθερή, ο γιατρός μας επέτρεψε να την πάρουμε σπίτι.
Σε αντίθεση με την ημέρα του βιασμού μου που την είχα πια ξεχάσει, θυμάμαι ξεκάθαρα την ημέρα που το παιδί μου πέθανε. Τίποτα δεν συγκρίνεται με τη μέρα εκείνη.
Προς το τέλος οι γιατροί πρότειναν να πάρουμε το παιδί στο σπίτι. Θα ήταν πολύ καλύτερα αν «έφευγε» στο σπίτι του κοντά σε αγαπημένα του πρόσωπα. Το επόμενο πρωί αποφασίσαμε να μην πάει η μητέρα μου στη δουλειά της για να κάτσει με τη μικρή, ενώ εγώ θα πήγαινα στο μάθημά μου γιατί ήμασταν κοντά σε περίοδο εξεταστικής και κάποια εργαστήρια δεν μπορούσα να τα χάσω. Μόλις θα τελείωνα, θα γύρναγα σπίτι για να φύγει η μητέρα μου. Φίλησα τη μικρή και έφυγα για το πανεπιστήμιο.
Την ώρα που μιλούσα με τον καθηγητή μου εξηγώντας του την κατάσταση – ότι έπρεπε να φύγω λίγο νωρίτερα από το μάθημα, αλλά και ότι θα απουσιάσω από το απογευματινό – ένιωσα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Πήρα τηλέφωνο τη μητέρα μου, αλλά δεν απαντούσε. Την ξαναπήρα, το ίδιο.
Τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για την απώλεια του παιδιού σου, ακόμα και όταν ξέρεις ότι πλησιάζει. Την ώρα που έφτασα σπίτι μου είδα να βγαίνει ο καλύτερός μου φίλος. «Πρέπει να πάμε αμέσως στο νοσοκομείο», μου είπε. «Η Zoe μόλις πέθανε». Σωριάστηκα στο έδαφος. Δεν με κρατούσαν τα πόδια μου. Έβγαλα μία κραυγή όπως τότε μετά το βιασμό. Ένιωσα όπως τότε. Λες και η ψυχή μου δεν ήταν στο σώμα μου.
Η καρδούλα της δεν άντεξε και σταμάτησε. Πέθανε στα χέρια του πατριού μου. Δεν μπόρεσα να είμαι κοντά της όταν πέθανε. Ένιωσα τελείως άδεια μέσα μου. Στο σπίτι εξαφανίσαμε ό, τι ήταν δικό της. Το μόνο που κράτησα ήταν μία πετσετούλα της και ένα ζευγάρι καλτσάκια. Πόσο θα ήθελα να ήταν εδώ, να φιλήσω τα χεράκια της. Αποφάσισα να τη θάψουμε με την κουβερτούλα της, την οποία όσο ζούσε δεν αποχωριζόταν στιγμή. Ήθελα να ήταν εδώ, να ξαπλώσω δίπλα της, να της πω ότι όλα πέρασαν και να μη στεναχωριέται. Πώς θα μπορούσα να συνεχίσω τη ζωή μου; Ήταν λες και άνοιξε μία τεράστια μαύρη τρύπα και είχα πέσει μέσα.
Η θλίψη εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να κατέχει ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μου. Έχουν περάσει 12 χρόνια από τότε, αλλά δεν το έχω ξεπεράσει. Μέσα μου νιώθω κομμάτια. Ένα μέρος μου εξακολουθεί ακόμα να σκουπίζει το αίμα από το λευκό πάγκο. Ένα μέρος μου εξακολουθεί να είναι ακόμα σωριασμένο στον κήπο έξω από το σπίτι μου. Μπορεί να έχω κάνει τρεις κόρες, που λατρεύω, αλλά θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι δεν πονάω γι’ αυτό που ο θάνατος μου πήρε. Θυμάμαι πώς ήμουν τότε πριν με βιάσει ο φίλος μου. Ένα κορίτσι γεμάτο όνειρα και φιλοδοξίες. Ένα κορίτσι που τραυματίστηκε ανεπανόρθωτα και που σε τόσο νεαρή ηλικία πέρασε τα πάνδεινα. Αυτό το κορίτσι δεν άξιζε το έλεος του Θεού; Ή ζωή μου ήταν λιγότερο σημαντική;
Αν είχα τη δυνατότητα να κάνω έκτρωση, θα την έκανα και δεν μετανιώνω καθόλου γι’ αυτό που λέω. Δεν θα ήταν δολοφονία, αλλά χάρη προς το παιδί μου που υπέφερε τόσα. Ένα τόσο δα μωράκι δεν πρέπει να υπομένει τόσο πολύ πόνο στο σύντομο χρονικό διάστημα της ζωής του. Μπορεί να το αγάπησα όσο τίποτε άλλο στη ζωή μου, αλλά πονάω για όσα αναγκάστηκε να ζήσει. Η καρδούλα της θα μπορούσε να είχε σταματήσει όσο ήταν ακόμα ζεστή και ασφαλής μέσα μου, να είχε πεθάνει τότε στην κοιλιά μου και όχι να ταλαιπωρηθεί τόσο.
Όλα αυτά τα χρόνια παρακολουθώ πολλές γυναίκες που έπεσαν θύματα βιασμού και άλλες που κυοφορούν άρρωστα παιδιά και μοιράζονται με άλλες γυναίκες το δίλημμα τους για το αν πρέπει να κάνουν έκτρωση ή όχι. Βλέπω ότι τα σώματά μας συνεχίζουν να εμπορευματοποιούνται και να εκμεταλλεύονται χάριν της άγνοιας. Ο φόβος, η δειλία και η προκατάληψη είναι ό, τι χειρότερο στη ζωή ενός ανθρώπου. Ή θρησκεία επίσης συμβάλει στην άγνοια. Όταν κουβαλάς μέσα σου ένα άρρωστο παιδί, το οποίο έχει ελάχιστο προσδόκιμο ζωής, γιατί να το αφήσεις να υποφέρει τόσο και μαζί του και εσύ; Αν έχετε αντίθετη άποψη, σας καλώ να καθίσετε απέναντί μου και να ακούσετε την ιστορία μου με κάθε λεπτομέρεια και τότε θα μου πείτε: Τι θα κάνατε εσείς στη θέση μου;
Ξόδεψα 12 χρόνια κρατώντας τα μυστικά αυτά μέσα μου. Κουράστηκα πια. Γιατί να τα κρατάω τη στιγμή που μπορούν να βοηθήσουν τόσες άλλες γυναίκες; Κοιτάξτε τη φωτογραφία μου με την κόρη μου και πείτε μου. Εξακολουθείτε να έχετε την ίδια άποψη;
Το άρθρο αυτό απευθύνεται σε όλα τα 17χρονα κορίτσια που βιάστηκαν, σε όλα εκείνα τα 18χρονα κορίτσια που έγιναν μανούλες παρά τη θέλησή τους, σε όλες εκείνες τις γυναίκες που έφεραν στον κόσμο παιδιά με ειδικές ανάγκες και παιδιά καταδικασμένα να ζήσουν λίγο. Είναι δικό σου το σώμα, όπως και η ζωή σου και οι κρίσιμες αποφάσεις βαρύνουν μόνο εσένα. Κανείς δεν χρειάζεται να ζητάει ειδική άδεια για να αποφασίσει τί είναι καλύτερο για τον εαυτό του και τα παιδιά του, ακόμα και εκείνα που ποτέ δεν μπόρεσαν να γεννηθούν και ίσως δεν γεννηθούν ποτέ.
Μια σοκαριστική υπόθεση βλέπει το φως της δημοσιότητας στη Νέα Ιωνία Βόλου, καθώς μια μητέρα παρέδωσε το 9χρονο παιδί της σε ορφανοτροφείο, λόγω χρεών όπως διαβάσαμε στο Έθνος.
Η 48χρονη μητέρα εμφανίστηκε στην Πρόνοια και είπε: «σας δίνω το παιδί μέχρι να σταθώ στα πόδια μου. Δεν μπορώ να το ζήσω». Όσον αφορά στην άτυχη 9χρονη κόρη, που παρακολουθούσε μαθήματα στο Ειδικό Σχολείο, υποβάλλεται σε μετάγγιση αίματος κάθε 20 ημέρες, σύμφωνα με την τοπική ιστοσελίδα gegonota.news.
Στο σπίτι της ζούσε χωρίς ρεύμα και νερό, ενώ πολλές φορές της έλειπε και το φαγητό. Η ασθένεια της μικρής δρομολόγησε άμεσα τις διαδικασίες και δόθηκε στο Ορφανοτροφείο με εισαγγελική παραγγελία. Έκλαιγε ασταμάτητα για 15 ημέρες η μικρή και ηρέμησε μόνο όταν είδε ξανά την μητέρα της.
«Πώς να ζούσα το παιδί, χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό , χωρίς φαγητό. Μετά τον θάνατο του πατέρα της πριν τρία χρόνια κοιμόταν μαζί μου. Έπρεπε να της δώσω να καταλάβει πως την αφήνω για το καλό της και πως σύντομα θα είμαστε ξανά μαζί. Έκτοτε, πέρασαν έξι μήνες και το παιδί παραμένει στο ίδρυμα», είπε η μητέρα στα gegonota.news.
Η 48χρονη μοδίστρα, έχασε τον σύζυγό της πριν από τρία χρόνια από πνευμονία. Οι συνθήκες εργασίας του δημιούργησαν το πρόβλημα της υγείας του. Η οικονομική κατάστασή τους ήταν εξαιρετικά δύσκολη, αλλά μετά τον θάνατο του συζύγου υπήρξε η οικονομική κατάρρευση.
«Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ»
«Ο πατέρας μου θα μπορούσε να βοηθήσει αλλά δεν θέλει. Δεν ενέκρινε ποτέ τον σύζυγό μου και οι σχέσεις μας διαταράχθηκαν. Έχει μια νέα ζωή και δεν χωράμε σε αυτή, παρότι από την πρώην σύζυγο αποκόμισε μια μεγάλη κληρονομιά. Με τον ίδιο τρόπο συμπεριφέρεται και στην ετεροθαλή αδελφή του. Παντού λοιπόν έβλεπα αδιέξοδο. Μια ημέρα είπα πως δεν θα πεθάνει το παιδί μου και έτσι σηκώθηκα το πρωί, την φίλησα και πήγα γραμμή στην Πρόνοια. Δεν μπορώ να ζήσω το παιδί , θα πεθάνει. Δεν έχω φαγητό, ρεύμα, νερό. Πόνεσα βαθιά αλλά λύση δεν υπήρχε. Εάν δεν το έδινα εγώ, κάποια στιγμή θα έπαιρναν το παιδί. Μάνα είμαι. Έπρεπε να αποφασίσω εάν θα πεθάνει δίπλα μου με την κατάσταση που ζούσαμε ή θα σωθεί μακριά μου», είπε.
Η μητέρα βλέπει την 9χρονη κόρη της κάθε 20 ημέρες. Την συνοδεύει στο Νοσοκομείο για τις μεταγγίσεις, ενώ η ίδια ζει σε ένα συγγενικό σπίτι, σε κάποιο χωριό της Θεσσαλίας, που για ευνόητους λόγους δεν καταγράφουμε.
Tο χρέος στη ΔΕΗ είναι 10.000 ευρώ και στη ΔΕΥΑΜΒ 2. 650 ευρώ. Από το 2014 κανένας διακανονισμός δεν τηρήθηκε και το χρέος εκτοξεύθηκε. «Μπορώ να δουλέψω ως μοδίστρα στο σπίτι και να φροντίζω το παιδί μου ταυτόχρονα. Μπορώ να κάνω όποια δουλειά χρειαστεί. Πρέπει να ζήσουμε και το μόνο που ζητάω είναι να δουλέψω», κατέληξε.
Η Δούκισσα Νομικού δεν καλημέρισε σήμερα τους τηλεθεατές μέσα απο το «Πρωινό», με τον Γιώργο Λιάγκα να γνωστοποιεί ότι απουσιάζει για επαγγελματικούς λόγους από την εκπομπή.
Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν ισχυεί, αφού η ίδια δεν ταξίδεψε στο Μιλάνο για την Εβδομάδα Μόδας, όπως είχε ακουστεί.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η Δούκισσα Νομικού δε βρίσκεται στο πλευρό του Γιώργου Λιάγκα, εξαιτίας κάποιων ενστάσεων που είχε σχετικά με τη θεματολογία της εκπομπής, αλλά και του γενικότερου κλίματος που επικρατούσε τις τελευταίες μέρες στα Studio ΚΑΠΑ.
Συγκεκριμένα τα χαμηλά νούμερα τηλεθέασης που σημειώνει η εκπομπή σε συνδυασμό με ορισμένα αστεία που δεν άρεσαν στην παρουσιάστρια, η έλλειψη χημείας με τους συνεργάτες της, αλλά και το αίτημα της να βγαίνει από τις 10:00 στον αέρα, συντέλεσαν στην εξέλιξη αυτή.
Μάλιστα η απόφασή της να μη συνεχίσει στην πρωινή εκπομπή, λίγες μέρες μετά την πρεμιέρα της, φαίνεται να είναι οριστική με τους ιθύνοντες του καναλιού να συνεδριάζουν αυτήν την ώρα, προσπαθώντας είτε να τη μεταπείσουν, είτε να οργανώσουν ένα πλάνο, προκειμένου η αποχώρησή της να μην πάρει μεγάλες διαστάσεις.
Το μέλλον της ξανθιάς παρουσιάστριας στο «Πρωινό» παραμένει άγνωστο με τους υπεύθυνους του σταθμού να κρατάνε έως τώρα σιγή ιχθύος επί του θέματος.
Επιστήμονες ανακάλυψαν έναν νέο κορωνοϊό στις νυχτερίδες, ικανό να μολύνει ανθρώπους και να παρακάμψει την ανοσολογική προστασία από τα εμβόλια COVID-19.
Σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLoS Pathogens, οι επιστήμονες με επικεφαλής τον Michael Letko, επίκουρο καθηγητή στη Σχολή Δημόσιας Υγείας Paul Allen του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, βρήκαν μια ομάδα κορωνοϊών παρόμοιων με τον SARS-CoV-2, να ζει σε νυχτερίδες στη Ρωσία το 2020. Εκείνη την εποχή, οι επιστήμονες δεν πίστευαν ότι ο ιός, που ονομάζεται Khosta-2, αποτελεί απειλή για τους ανθρώπους.
Όταν όμως η ομάδα του Michael Letko έκανε μία προσεκτικότερη ανάλυση, διαπίστωσε ότι ο ιός μπορούσε να μολύνει ανθρώπινα κύτταρα στο εργαστήριο, κι αυτό ήταν το πρώτο προειδοποιητικό σημάδι ότι θα μπορούσε να αποτελέσει πιθανή απειλή για τη δημόσια υγεία.
Ένας συγγενής ιός που βρέθηκε επίσης στις ρωσικές νυχτερίδες, ο Khosta-1, δεν μπορούσε να μπει εύκολα στα ανθρώπινα κύτταρα, αλλά ο Khosta-2 μπορούσε. Ο ομάδα των ερευνητών διαπίστωσε ότι ο ιός Khosta-2 μπορεί να χρησιμοποιήσει τις πρωτεΐνες ακίδας του για να μολύνει ανθρώπινα κύτταρα, όπως ακριβώς κάνει ο SARS-CoV-2
Μάλιστα φαίνεται να μολύνει εύκολα τα ανθρώπινα κύτταρα. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι, όταν ο ιολόγος και επικεφαλής της μελέτης, Michael Letko, θέλησε στη συνέχεια να μάθει εάν ο ιός θα μπορούσε να αποφύγει την ανοσία που προσφέρουν είτε προηγούμενες λοιμώξεις από κορωνοϊό είτε εμβόλια κατά της COVID-19. Χρησιμοποιώντας ορό που προέρχεται από άτομα που είχαν εμβολιαστεί κατά της COVID-19, η ομάδα ανακάλυψε ότι ο νέος ιός δεν εξουδετερώθηκε από τα τρέχοντα εμβόλια. Δοκίμασαν επίσης ορό από άτομα που είχαν μολυνθεί με την παραλλαγή «Όμικρον», αλλά και εκεί τα αντισώματα ήταν αναποτελεσματικά.
«Δεν θέλουμε να τρομάξουμε κανέναν και να πούμε ότι πρόκειται για έναν εντελώς ανθεκτικό στον εμβολιασμό ιό», λέει ο Letko. «Αλλά είναι ανησυχητικό ότι υπάρχουν ιοί που κυκλοφορούν στη φύση και έχουν αυτές τις ιδιότητες»
Τα καλά νέα είναι ότι οι μελέτες του ιολόγου δείχνουν ότι, όπως και η παραλλαγή Όμικρον του SARS-CoV-2, ο Khosta-2 δεν φαίνεται να έχει γονίδια που θα έδειχναν ότι θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή ασθένεια στους ανθρώπους. Αυτό όμως θα μπορούσε να αλλάξει αν ο Khosta-2 αρχίσει να κυκλοφορεί ευρύτερα και να αναμιγνύεται με γονίδια από τον SARS-CoV-2.
Ο ιολόγος Michael Letko εργάζεται πάνω στη δημιουργία μιας βάσης δεδομένων που παρέχει πληροφορίες σχετικά με το ποιους ανθρώπινους υποδοχείς χρησιμοποιούν οι ιοί για να μολύνουν τα κύτταρα και κατά πόσον οι ιοί αυτοί μπορούν να παρακάμψουν ή όχι τα υπάρχοντα εμβόλια. Με αυτόν τον τρόπο, λέει, όταν ανακαλύπτονται νέα μικρόβια που είναι παρόμοια με εκείνα της βάσης δεδομένων, οι ερευνητές θα έχουν ένα προβάδισμα στο να κατανοήσουν πώς να τα ελέγξουν. «Κάποια στιγμή στο μέλλον, καθώς αυτά τα ξεσπάσματα θα συνεχίζονται, δεν θα χρειάζεται να “τρέχουμε” κάθε φορά που ένας νέος ιός μολύνει τους ανθρώπους”, λέει αλλά «θα μπορούσαμε να εισάγουμε τον ιό στη βάση δεδομένων και να καταλάβουμε πώς εισέρχεται στα ανθρώπινα κύτταρα και σε ποια εμβόλια ή θεραπείες μπορεί να είναι ανθεκτικός. Είναι ένας στόχος 10 έως 20 ετών, αλλά είναι εφικτός. Δεν είναι απλώς ένα όνειρο απατηλό».
Η κάμερα της εκπομπής Super Κατερίνα συνάντησε τον Μαυρίκιο Μαυρικίου στη σχολή την οποία εργάζεται. Εκεί μάλιστα είχε νωρίσει και την αγαπημένη του, Ιλάειρα Ζήση.
Ο Μαυρίκιος Μαυρικίου, στην εκπομπή της Κατερίνας Καινούργιου, μίλησε για τη γνωριμία του με την Ιλάειρα, για το πότε θα αποκτήσουν παιδί, ενώ εξομολογήθηκε ότι υπήρχαν άνθρωποι σε κανάλια που τους εκμεταλλεύτηκαν προκειμένου να κάνουν νούμερα.
«Πέρυσι τέτοιο καιρό, σε αυτή την αίθουσα εδώ γνωριστήκαμε με την Ιλάειρα. Δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι μέσα σε ένα χρόνο θα γινόντουσαν τόσα πράγματα», είπε αρχικά ο Μαυρίκιος Μαυρικίου.
Στη συνέχεια ο Μαυρίκιος Μαυρικίου απάντησε και στο αν θα ήθελε να μείνει άμεσα έγκυος η αγαπημένη του λέγοντας: «Έχουν πέσει πολλές εγκυμοσύνες στον χώρο και είπα να το καθυστερήσουμε λίγο».
Τέλος, αναφέρθηκε σε όσους τον εκμεταλλεύτηκαν για να κάνουν νούμερα τονίζοντας: «Το να ξεφεύγεις από την σκληρή πραγματικότητα είναι σημαντικό. Καλώς ή κακώς κάποιες φορές τα πράγματα γίνονται μόνα τους. Αυτή η ιστορία έγινε viral και εγώ φταίω.
Το Ιράν, η δική μας Περσία, στην μακραίωνη ιστορία του έχει βιώσει συνεχείς μεταβολές. Αλλαγές στην εδαφική του επικράτεια, την γραφή του, τους θεσμούς του, τα πρόσωπά του και τον τρόπο ζωής του πληθυσμού του.
Κάθε καθεστώς, ταυτίζεται με μια ιδιαίτερη «αφήγηση». Ιστορικά γεγονότα όπως πραξικοπήματα, ξένες εισβολές ή επαναστάσεις, μεταγγίζουν μια νέα κοσμοθεωρία.
Ιστορικά σοκ που ανακόπτουν την ζωή και την ξανά θέτουν σε λειτουργία αφότου έχουν αλλάξει τα ονόματα λεωφόρων, οδών, πλατειών, πανεπιστημίων, λιμανιών και φραγμάτων. Έχουν υποχρεώσει τον πληθυσμό σε διαφορετικό τρόπο ντυσίματος, συμπεριφοράς και διασκέδασης. Του έχουν προωθήσει διαφορετικά πρότυπα μίμησης και του έχουν αλλάξει τον καθημερινό χαιρετισμό, εναλλάσσοντας το αραβικό «Salam alaikoum» με το αρχαίο περσικό «Doroud bar shomma»
Κάπως έτσι, η επικράτηση της Ισλαμικής Επανάστασης του 1979 ανέτρεψε την μοναρχία των Παχλαβί και το θεοκρατικό καθεστώς των ημερών μας, κληροδότησε στους Ιρανούς μια διαφορετική αφήγηση. Μια αφήγηση χωρίς ακάλυπτες γυναίκες, μανεκέν, διαγωνισμούς ομορφιάς, σύμβολα του σεξ και αλκοόλ.
Εντυπωσιακό το σκηνικό που διαδραματίστηκε σε πολύ του Ιράν, όπου ένας ψευτόμαγκας χαστουκίζει γυναίκα, όπως πιθανότατα έχει συνηθίσει. Αυτό που ακολούθησε, είναι σίγουρο πως δεν το φανταζόταν. Να αγιάσουν τα χέρια των ανδρών που επενέβησαν. Γιατί αυτοί είναι οι πραγματικοί «άντρες».
Δείτε το βίντεο (βάλτε ήχο):
The internet is now being cut in Iran because they don’t want people to see things like this: a man slaps a woman and thinks he can calmly walk away. Where such actions were commonplace before, there are now dire consequences – significantly handed out by other men. pic.twitter.com/iQ2llURxLS
Περισσότερα από ένα επαγγελματικό ραντεβού έκρυβε τελικά η απουσία της Δούκισσας Νομικού από την πρωινή εκπομπή του ΑΝΤ1 «Πρωινό», την οποία παρουσιάζει εμ τον Γιώργο Λιάγκα.
Παρότι, στο ξεκίνημα της εκπομπής ο παρουσιαστής προσπάθησε να περάσει αθόρυβα την απουσία της παρτενέρ του, οι πληροφορίες θέλουν την Δούκισσα Νομικού να αποχωρεί από το «Πρωινό» με δική της πρωτοβουλία, μετά από σύγκρουση που είχε με τον συμπαρουσιαστή της την Πέμπτη, ενώ υπήρχαν προβλήματα από την αρχή της συνεργασίας τους.
Όπως και να ‘χει η Δούκισσα θα παραμείνει στο δυναμικό του ANT1, αφού έχει υπογράψει συμβόλαιο με το κανάλι.
