Την ανάγκη να υπάρξει μια νέα συμφωνία ανάμεσα στην πρωτεύουσα και το ελληνικό κράτος, επισημαίνει ο Δήμαρχος Αθηναίων μέσα από την εφ’ όλης της ύλης συνέντευξή του -σήμερα- στην “Καθημερινή της Κυριακής”.
«Η Αθήνα επιστρέφει. Επενδύσεις, τουρίστες, υπηρεσίες, έργα. Η διαφορά με τη προηγούμενη δεκαετία είναι μεγάλη. Ταυτόχρονα, όμως, μάς έχει έρθει ο λογαριασμός για χρόνια αδιαφορίας και εγκατάλειψης. Είμαστε σε οριακό σημείο, αλλά έχουμε μια μεγάλη ευκαιρία. Ο Δήμος Αθηναίων και το κεντρικό κράτος χρειάζεται να αλληλοσυμπληρώνονται, αλλιώς ποιότητα και ασφάλεια στις ζωές μας δε θα υπάρξουν. Έχει φτάσει η ώρα για μια νέα συμφωνία της πρωτεύουσας με το ελληνικό κράτος. Συνολικά», ανέφερε ο Κ. Μπακογιάννης, εξηγώντας ότι μία τέτοια συμφωνία θα συνέβαλε πρωτίστως, στην καλύτερη λειτουργία της πόλης. «Λ.χ., να επανεξετάσουμε το ωράριο φορτοεκφόρτωσης. Ζητάμε να απαλειφθούν οι εξαιρέσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας που προκαλούν εμφράγματα στην κυκλοφορία. Όπως προτείνουμε νομοθετική ρύθμιση που θα απαγορεύει να κλείνει το κέντρο για αθλητικούς αγώνες και μεγάλες διοργανώσεις κατά τις εργάσιμες ημέρες και ώρες», ανέφερε.
Τέλος, ο κ. Μπακογιάννης επανέλαβε ότι θα θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για τον Δήμο της Αθήνας. «Για να ολοκληρώσουμε αυτά που ξεκινήσαμε. Κυρίως, έχοντας ξεμπερδέψει με τις εκκρεμότητες του παρελθόντος να βάλουμε τον πήχη ακόμα ψηλότερα. Για μια Αθήνα που να ανταποκρίνεται στα όνειρα και στα αιτήματα της εποχής».
Ο κ. Μπακογιάννης αναφέρθηκε και σε μία δεύτερη ευκαιρία που χάθηκε σε προγραμματικό επίπεδο συνεννόησης δήμου και κράτους. «Η κοινωνική κατοικία. Είναι αδιαμφισβήτητα σωστά τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, χαίρομαι που έγινε δεκτή η πρόταση του δήμου για μετασχηματισμό του προγράμματος «Εστία» σε ένα πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας. Αντικειμενικά, όμως, μπορούσαμε να είχαμε προχωρήσει περισσότερο: αντί να υπάρχει μια «οριζόντια» λογική για όλη τη χώρα, να μιλήσουμε ειδικά για τα μεγάλα αστικά κέντρα και ακόμα πιο ειδικά για την Αθήνα. Μπορεί να είμαστε όλοι ίσοι, αλλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι», υπογράμμισε.
Ένα ιδιαίτερο γλυπτό – μνημείο ως φόρο τιμής στις γυναίκες του Ιράν σχεδίασε σε υπολογιστή με την βοήθεια της τεχνικής νοημοσύνης ο αρχιτέκτονας, Τιμ Φου.
Ο αρχιτέκτονας, της ομάδας της Ζάχα Χαντίν στο Λονδίνο, που εξειδικεύεται στον προηγμένο υπολογιστικό σχεδιασμό και την τεχνολογία τεχνητής νοημοσύνης, εμπνεύστηκε για το έργο του από τη «θηλυκότητα και τη γενναιότητα» των γυναικών του Ιράν για το έργο του που προορίζεται για μια πλατεία τής «μετά-ισλαμικής δημοκρατίας του Ιράν».
Με τίτλο «Flowing Free», η κίνηση του γλυπτού θυμίζει μαλλιά γυναικείου κεφαλιού.
Ο θάνατος της 23χρονης Μαχσά Αμινί έχει προκαλέσει οργισμένες διαδηλώσεις στη χώρα, αλλά και το θάνατο δεκάδων άλλων ανθρώπων στην άγρια καταστολή των διαμαρτυριών τους.
Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν στις 16 Σεπτεμβρίου και εντάθηκαν σε πόλεις σε όλο το Ιράν, προκαλώντας διεθνή κατακραυγή.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, μέχρι στιγμής 52 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στα πολυήμερα επεισόδια, με τον αριθμό ωστόσο να πιστεύεται πως είναι υψηλότερος.
Δείτε το γλυπτό που προς το παρόν έχει δημιουργηθεί σε υπολογιστική προσομοίωση τεχνικής νοημοσύνης:
Για τη χρονιά που πέρασε, τα μετάλλια, τις επιδόσεις της αλλά και τους στόχους που έχει τη φετινή αθλητική χρονιά μίλησε η χρυσή Ολυμπιονίκης Κατερίνα Στεφανίδη, στην εκπομπή Open Sport.«Κάνω αυτό που αγαπάω και θα συνεχίσω να το κάνω όσο μου επιτρέπει το σώμα μου» τόνισε η αθλήτρια.
«Είχα ένα 4.80 – 4.85 μέσα μου»
Για τον απολογισμό της φετινής χρονιάς μίλησε στην εκπομπή η Κατερίνα Στεφανίδη λέγοντας πως «Ξεκινήσαμε τη χρονιά με τον Μιτς έχοντας ως πρώτο στόχο με διαφορά να μην πονάω. Είχαμε περάσει 2μιση χρόνια με πολλούς τραυματισμούς οπότε μας βγήκε τέλεια αυτό που είχαμε στο μυαλό μας. Θεωρώ ότι αν είχα πιστέψει λίγο περισσότερο εγώ ότι με αυτή την λιγότερη και πιο προσεκτική προπόνηση μπορούσα να είχα φτάσει στο ίδιο επίπεδο, πιστεύω ότι είχα ένα 4.80- 4.85 μέσα μου αλλά νομίζω δεν άφησα τον εαυτό μου να το καταφέρει. Ε και βέβαια το ότι ήρθε ακόμα ένα μετάλλιο δε μπορώ να πω ότι δε με ευχαριστεί!
«Μου φαίνεται τρελό που έχω φτάσει τα 11 μετάλλια»
Για την πορεία της, η ίδια πρόσθεσε πως δεν φανταζόταν ότι θα έφτανε εδώ. «Θυμάμαι να λέω στη Ζυρίχη το 2014 στο πρώτο μετάλλιο, ότι αυτό είναι το πρώτο από πολλά μετάλλια. Αλλά είχα στο μυαλό μου 3-4 μετάλλια, 3-4 από όλες τις διοργανώσεις εννοώ. Τώρα που φτάσαμε στα 11, σίγουρα το λέω και δεν το συνειδητοποιώ, μου φαίνεται λίγο τρελό».
Επόμενος στόχος το Ευρωπαϊκό κλειστού στην Κωνσταντινούπολη
«Το φθινόπωρο – χειμώνας το 2022 και το ξεκίνημα το 2023 θα είναι πιο δυνατά σε ό,τι έχει να κάνει με την προπόνηση ώστε να αφήσουμε το σώμα μου να είναι πιο υγιές στην Ολυμπιακή χρονιά. Θέλω να πιστεύω ότι θα είμαστε στο Ευρωπαϊκό κλειστού στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος θα είναι ο πρώτος στόχος για το 2023. Σίγουρα σκέφτομαι και το Παγκόσμιο ανοιχτού στη Βουδαπέστη το καλοκαίρι, να επιστρέψω στα μετάλλια και σε παγκόσμιο επίπεδο» είπε για τους επόμενους στόχους της η χρυσή Ολυμπιονίκης.
Σοκολάτες με … παραισθησιογόνες ουσίες έφαγαν οικιακές βοηθοί, οι οποίες εργάζονταν σε ενοικιαζόμενες βίλες στη Μύκονο.
Οι οικιακές βοηθοί για κακή τους τύχη, δοκίμασαν τα γλυκά που βρήκαν χωρίς όμως να γνωρίζουν τι περιείχαν μέσα. Εντός λίγων λεπτών οι καθαρίστριες είχαν παραισθήσεις, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν στο Κέντρο Υγείας της Μυκόνου.
Οι σοκολάτες που υπήρχαν ξεχασμένες στα ψυγεία ή σε αλλα σημεία των πολυτελών επαύλεων περιείχαν ψιλοκυβίνη. Οι επιδράσεις της ψιλοκυβίνης είναι γενικά παρόμοιες με εκείνες του LSD.
Σημειώνεται πως οι πιθανές επιδράσεις της ψιλοκυβίνης περιλαμβάνουν ευφορία, γαλήνη, πνευματική αφύπνιση, γρήγορα μεταβαλλόμενα συναισθήματα, αποπραγματοποίηση, ή το αίσθημα ότι το περιβάλλον δεν είναι πραγματικό, οπτική αλλοίωση και παραμόρφωση, όπως φωτοστέφανα και έντονα χρώματα, μειωμένη συγκέντρωση και ασυνήθιστες σωματικές αισθήσεις ή ψευδαισθήσεις.
Πρεμιέρα για μια ακόμα χρονιά έκανε το “The Voice” το βράδυ της Κυριακής, με τον Γιώργο Λιανό να κρατάει το “τιμόνι” της παρουσίασης.
Οι κριτές επέστρεψαν στη βάση τους, με τον Κωνσταντίνο Αργυρό, την Έλενα Παπαρίζου, τον Σάκη Ρουβά και τον Πάνο Μουζουράκη να ψάχνουν τον επόμενο νικητή, με την εμφάνιση του Κωνσταντίνου Αργυρού να κάνει το twitter να… παραληρεί.
Γεια σας. Με λένε Ανθή και όταν γνώρισα τον άντρα μου ήμουν 22 χρονών κοπέλα. Καθώς η σχέση μας προχωρούσε μου αποκάλυψε πως είναι χήρος και πατέρας 2 διδύμων παιδιών μόλις 10 μηνών,χάνοντας την σύζυγο στην γέννα.Φυσικά αυτό δεν με πτόησε καθόλου,ήμουν ερωτευμένη και σίγουρη πως βρήκα το άλλο μου μισό,που στο χρόνο πάνω της σχέσης μας, παντρευτήκαμε.Τα παιδιά του έγιναν παιδιά μου και η ζωή τους, ζωή μου.
Τα 4 πρώτα χρόνια ήταν τα ωραιότερα τής ζωής μου,τόσο ευτυχισμένη με τον άντρα μου και τα παιδιά,είχα 2 πλασματάκια να μου γελούν και να με φωνάζουν μαμά και εκείνη την περίοδο ήμουν 2 μηνών έγκυος.Ξαφνικά και χωρίς να έχω καταλάβει τίποτα,o σύζυγος μου ανακοινώνει πως μας εγκαταλείπει και φεύγει με την γκόμενα στο εξωτερικό όσο για τα παιδιά μου είπε ” επειδή δεν είναι δικά σού ας τα κλείσει όποιος θέλει σε ορφανοτροφείο!”.Τρελάθηκα,δεν ήξερα τι να κάνω,μέχρι να πάω να πάρω τα παιδιά μου από το σχολείο είχε εξαφανιστεί.O γολγοθάς μου όμως τώρα ξεκινούσε…
Απευθύνθηκα στην πεθερά και στον κουνιάδο μου,μα έπεσα και εκεί από τα σύννεφα.Το μόνο πού τους ένοιαζε ήταν το σπίτι και η επιχείρηση πού είχαμε από κοινού με τον άντρα μου,μιας και τα υπόλοιπα είχε προλάβει να τα πουλήσει για να τα πάρει με την γκόμενα.Μου έλεγαν “εμάς δεν μας ενδιαφέρει,θα τα πάμε σε ίδρυμα,εσύ όμως θα μας δώσεις το σπίτι και την επιχείρηση του γιου μου”.Ήμουν απελπισμένη,φοβισμένη,φώναζα “είναι τα παιδιά μου δεν μπορώ να τα χάσω,εγώ τα μεγαλώνω,όταν κλαίνε στην αγκαλιά μου έρχονται,την ζωή μου δίνω για αυτά…”. Καμιά ανταπόκριση,και κανένα ίχνος από την οικογένεια της βιολογικής τούς μαμάς,κάποιος να με βοηθήσει….!
Στο τέταρτο μήνα έχασα το μωρό μου αλλά δεν είχα χρόνο να κλάψω. Με ένοιαζαν τα αλλα 2 παιδιά μου και o δικαστικός αγώνας πού είχα αρχίσει.Πέρασαν χρόνια μέχρι να βγάλω άκρη και διάφορες μάχες μην αγγίξουν τα παιδιά μου.Έβγαλα άκρη με πλάγιο τρόπο όμως, υποσχέθηκα στην πεθερά και στον κουνιάδο μου πως αν υπογράψουν να πάρω τα παιδιά, θα τούς δώσω το σπίτι και την επιχείρηση,έτσι και έγινε. Μείναμε στον δρόμο,χωρίς τίποτα αλλά δεν με ένοιαζε. Κανένας δεν θα ακούμπαγε και δεν θα έπαιρνε τα παιδιά μου. Καθάριζα σκάλες και σπίτια και τα καταφέραμε…!
Σήμερα έχω ένα λεβέντη 2 μέτρα και μια κοπελαρα σαν τα κρύα τα νερα, που μου χάρισε και 2 εγγονάκια.Δεν ξανά έφτιαξα την ζωή μου και δεν το μετανιώνω,είμαι 57 χρονών σήμερα και μου αρκεί πού τα παιδιά μου είναι γερά και ευτυχισμένα….!
Ποιος δε θα μπορούσε να ανασύρει από το κουτί των παιδικών του αναμνήσεων τη γλυκιά προσμονή του νονού τις μέρες του Πάσχα; Η λαμπάδα, το δώρο, το σοκολατένιο αβγό, η ίδια η παρουσία του νονού είναι βασικό χαρακτηριστικό των ημερών αυτών. Ο νονός δεν είναι, όμως, απλά ο άνθρωπος που φέρνει τα τυπικά δώρα κατά τη διάρκεια των γιορτών.
Η βάφτιση είναι ένα Μυστήριο το οποίο τον ενώνει ουσιαστικά με το παιδί εφ’ όρου ζωής, σε μια σχέση πιο βαθιά και ουσιαστική από την απλή κοινωνική της διάσταση. Η σημασία του για το παιδί είναι μεγάλη, αφού ως «πνευματικός» του γονέας δένεται πραγματικά μαζί του, με έναν παντοτινό δεσμό, ο οποίος είναι μοναδικός και αναντικατάστατος. Ο νονός πρέπει να είναι συχνά παρών και να συντροφεύει το παιδί κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του, να το συμβουλεύει, να το νοιάζεται, να αλληλεπιδρά και να συμμετέχει ουσιαστικά στη ζωή του, να είναι πάνω απ’ όλα ένα κοντινό πρόσωπο αναφοράς μετά την οικογένεια.Η επίσκεψη δυο φορές το χρόνο για τυπικούς λόγους τον αποξενώνει από το παιδί και στερεί και από τους δύο πολύτιμο χρόνο και κοινές εμπειρίες.
Πολλές φορές, δυστυχώς, ορισμένοι νονοί απουσιάζουν από τη ζωή του παιδιού, είτε γιατί οι ίδιοι δεν πήραν πολύ σοβαρά και υπεύθυνα το ρόλο τους, είτε γιατί κάποια σύγκρουση με τους γονείς του παιδιού τους ανάγκασε να απομακρυνθούν. Η απουσία ή η αδιαφορία του νονού είναι μια κατάσταση η οποία πληγώνει το παιδί και το κάνει να νιώθει μειονεκτικά σε σχέση με τα άλλα παιδιά γύρω του. Το παιδί μπαίνει συχνά στη διαδικασία να αυτοκατηγορείται και να αναρωτιέται πού φταίει το ίδιο και στερείται το νονό του. Όταν, δε, ο νονός έχει κόψει κάθε επικοινωνία με το παιδί και την οικογένειά του, ο γονέας καλείται συχνά να αντιμετωπίσει τις συνεχείς ερωτήσεις του παιδιού, το οποίο δικαιολογημένα ρωτά πού είναι ο νονός του και γιατί δε θέλει να το δει. Είναι πολύ δύσκολο για τον γονέα να βλέπει στο πρόσωπο του παιδιού του τη μελαγχολία και την απογοήτευση που προκαλεί η ανεκπλήρωτη επιθυμία και προσμονή του να έχει και εκείνο το μερίδιό του στην επίσκεψη του νονού τις μέρες του Πάσχα. Το ζητούμενο είναι πώς πρέπει να αντιδράσει ο γονέας μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση.
Εκείνο το οποίο μπορεί να κάνει σε ένα πρώτο επίπεδο ο γονέας είναι να καθησυχάσει το παιδί λέγοντάς του ότι οι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την πραγματικότητα δεν έχουν καμία σχέση με το ίδιο και τη συμπεριφορά του. Αν ο νονός έχει «εγκαταλείψει» το βαφτιστήρι του χωρίς κάποιον εμφανή λόγο, ο γονέας μπορεί να του εξηγήσει ότι πολλές φορές δεν είναι όλοι άνθρωποι έτοιμοι να αναλάβουν έναν τόσο σημαντικό ρόλο και κάποιες φορές απομακρύνονται. Μπορούν να το καθησυχάσουν λέγοντάς του ότι εκείνο δεν έχει καμία ευθύνη, αλλά καλό θα ήταν, όσο θυμωμένοι κι αν είναι οι ίδιοι με αυτό που συμβαίνει, να μην κατηγορούν το νονό μπροστά στο παιδί τους.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο, και αν η απουσία του νονού έχει προέλθει από τη σύγκρουσή του με τους γονείς, μπορούν εκείνοι να έρθουν σε επικοινωνία μαζί του και να του εξηγήσουν ότι όποια διαφορά κι αν τους χωρίζει το παιδί είναι το μόνο το οποίο δε φέρει καμία ευθύνη. Μπορούν να τονίσουν ότι ο νονός είναι απαραίτητο πρόσωπο κατά την αναπτυξιακή διαδικασία του παιδιού και πως η παρουσία του είναι σημαντική και αναντικατάστατη. Αν η σύγκρουση είναι πολύ μεγάλη και βαθιά μπορεί ο νονός να παίρνει το παιδί, εκτός σπιτιού για μια βόλτα, προκειμένου να αποφεύγεται το φορτισμένο κλίμα ανάμεσα σε εκείνον και τους γονείς.
Συνοψίζοντας, καλό θα ήταν να έχουμε πάντα υπόψη μας πως όποια και να είναι τα προβλήματα της καθημερινότητας κι όσο κι αν οι ανθρώπινες σχέσεις αποτελούν ένα πεδίο με συγκρούσεις και διαφωνίες, ο ρόλος του νονού ή της νονάς, είναι ένας ρόλος «ιερός» και αναντικατάστατος και θα πρέπει να είμαστε πολύ συνειδητοποιημένοι για την απόφασή μας να εμπλακούμε σε ένα δεσμό αυτού του είδους με το παιδί. Από τη στιγμή που θα αναλάβουμε αυτό το ρόλο είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε δίπλα στο βαφτιστήρι μας και να μην το απογοητεύσουμε με κανέναν τρόπο και για κανένα λόγο.
Πριν από πολλά χρόνια, μια αγαπημένη φίλη άλλαξε εν μια νυχτί συμπεριφορά απέναντι μου. Άρχισε να μου πιάνει το χέρι, να με αγκαλιάζει και γενικά να επιδιώκει «τυχαίες» σωματικές επαφές. Στην αρχή ο νους μου δεν πήγε στο κακό. Άλλωστε κάθε φορά που συναντιόμασταν αγκαλιαζόμασταν εν θερμώ λόγω της αγάπης που μας ενώνει από παιδιά.
Αυτά τα τυχαία αγγίγματα, συνεχίστηκαν όλο και πιο έντονα στις συναντήσεις που ακολούθησαν. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως η παιδική μου φίλη με δυο μικρά παιδιά και έναν ευτυχισμένο γάμο -με έναν κούκλο και μάλιστα νεότερο της άντρα- πως άρχισε να με βλέπει ερωτικά. Αρχικά έκανα πως δεν καταλαβαίνω. Ήταν τόσο ισχυρό το σοκ που δεν πίστευα ό,τι και αν ζούσα.
Μια μέρα που μου ζήτησε να πάμε στα μαγαζιά -για να διαλέξουμε ένα δώρο για τα γενέθλια του άντρα της. Σκέφτηκα πως θα του αγοράσουμε πουκάμισο, γραβάτα, ένα πουλόβερ κάτι φυσιολογικό… Αντ’ αυτού, με πήγε σε ένα μαγαζί που πωλούσε σέξι εσώρουχα και ερωτικά παιχνίδια. Κόντεψε να μου πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Τι γυρεύουμε εδώ την ρώτησα;
Και έως εκείνη την στιγμή δεν ήξερα το μυστικό της… το ορκίζομαι! Μου ανέφερε πως από τότε που γεννήθηκε ο δεύτερος γιος της, ο άντρας της έπαψε να τη βλέπει ερωτικά. Ο σύζυγός της άρχισε να τη βρίσκει βαρετή μάνα και όχι τη δίμετρη κορμάρα που ερωτεύτηκε. Άρχισε να την αποφεύγει στο κρεβάτι, να λέει πως έχει πονοκέφαλο και πως δεν του «βγαίνει η αρσενική του φύση μαζί της».
Μόνο που δε λιποθύμησα από το σοκ. Από τη μια ήθελα να την παρηγορήσω και από την άλλη να το βάλω στα πόδια. Τέλος πάντων αφού διαλέξαμε ένα sexy κορμάκι για εκείνη και κάποια ερωτικά βοηθήματα για το σύζυγό της και την ίδια πήγαμε να πιούμε ένα καφέ.
Κατά την ώρα του καφέ την ανάγκασα να μου μιλήσει έξω από τα δόντια. Η Μαρία μου άνοιξε την καρδιά της και εκεί θα πρέπει να γύρισε το μισό καφέ και να μας κοιτά. Τι μου είπε και με έκανε να χλομιάσω και να χυθεί ο μισός καπουτσίνο πάνω μου; Ακούστε!
Ο σύζυγος -είπαμε νεότερος και κούκλος- άρχισε από το πούθεν να έχει ερωτικές ανησυχίες. Άρχισε μετά από μια περίοδο μεγάλης ερωτικής ανομβρίας να ρίχνει «στο τραπέζι» την ιδέα της ανταλλαγής συντρόφων.
Ο Νίκος, (ο κούκλος που είπαμε), της έλεγε της Μαρίας πως κάθε ζευγάρι που γνωρίζεται από παιδί έχει ανάγκη από μια πικάντικη αλλαγή που θα ανανεώσει τη σχέση και θα απογειώσει ερωτικά το ζευγάρι.
Τη διαβεβαίωσε πως την αγαπά, πως τη σέβεται αλλά πως τη φαντασιώνεται να «παίζει με άντρες και γυναίκες» μπροστά του. Μόνο τότε την ποθούσε.
Με τα πολλά της πρότεινε να βάλουν μια αγγελία στο διαδίκτυο- συνοδευόμενη από φωτογραφία από ερωτική τους περίπτυξη και να γράψουν τις φαντασιώσεις τους – ώστε να βρουν ένα ζευγάρι του ιδίου επιπέδου με αυτούς και να πειραματιστούν.
Πράγματι, το δοκίμασαν και η εμπειρία τους άρεσε πολύ. Μετά από πολλές αναζητήσεις και επίπεδα παιχνιδιού η φίλη μου σκέφτηκε να με βάλει στο κόλπο. Και τότε μου είπε ανοιχτά πως με ήθελαν ως τρίτη στο κρεβάτι τους. Ήθελε να με δει να κάνω έρωτα με τον άντρα της και στη συνέχεια οι δύο μας μαζί του. Ως ιδέα τα πρώτα δευτερόλεπτα το οραματίστηκα.
Πάντα μου άρεσε εμφανισιακά ο άντρας της. Αν το έλεγα στο δικό μου άντρα, θα με έσφαζε στο γόνατο… Μήπως να ήταν το δικό μου κρυφό μυστικό; Και αν το ανακάλυπτε; Θα με θεωρούσε τουλάχιστον τσούλα. Ο δικός μου άντρας ήταν και είναι αρκετά παραδοσιακός τύπος. Δεν ξέρω τι σκέφτεται κατά την ερωτική μας συνεύρεση αλλά απέναντι μου είναι κύριος.
Ευτυχώς, πρυτάνευσε η λογική. Της ζήτησα να απομακρυνθούμε για κάποια περίοδο διότι φοβήθηκα τον ίδιο μου τον εαυτό. Σκέφτηκα πως μπορεί να ερωτευόμουν τον άντρα της, να φάω ένα μπερντάκι ξύλο από το δικό μου σύντροφο και να μπούμε όλοι μας σε περιπέτειες. Μη σας πω να μας γράψουν και όλες οι εφημερίδες.
Η Μαρία αναγκαστικά το αποδέχθηκε, τι μπορούσε να κάνει άλλωστε… Φυσικό ήταν η φιλία μας να κλονιστεί βαθιά.
Για δύο ολόκληρα χρόνια χαθήκαμε. Απέφευγα τις επαφές μαζί της και την έπαιρνα μόνο σε γιορτές και γενέθλια. Τυπικά αλλά με πόνο στην ψυχή γιατί ήταν η πρώην κολλητή μου και μου έλειπε πολύ.
Μια μέρα εντελώς τυχαία την είδα έξω από μια βιτρίνα να χαζεύει παπούτσια. Ήταν κούκλα, με πολύ ανανεωμένη εμφάνιση και δίπλα της ένας κύριος κάπως μεγαλύτερος της καλοστεκούμενος πολύ ευπρεπής και γλυκός.
Με κάλεσαν να πάμε για φαγητό και εγώ ενέδωσα με χαρά και περιέργεια. Την ώρα του γλυκού μου αποκάλυψε (η Μαρία) πως χώρισε από τον πρώην σύζυγό της. Δεν μπόρεσε να αντέξει ο γάμος της το παιχνίδι με τη φωτιά.
Το πρώην ζευγάρι χωρίς την παρουσία άλλων παρτενέρ δεν μπορούσε πλέον να συνευρεθεί. Έτσι ο γάμος κατέρρευσε ως τραπουλόχαρτο.
Σήμερα, είναι πολύ ευτυχισμένη, ερωτευμένη και θεωρεί πως ήταν η ευκαιρία που ζητούσε για να κάνει μια νέα αρχή.
Φεύγοντας, σκέφτηκα πως με ευλόγησε ο Θεός που δεν μπήκα στον πειρασμό. Όχι από πουριτανισμό αλλά γιατί αγαπώ τον άντρα μου και θέλω να πειραματιζόμαστε μόνοι μας όσα κάνουμε κέφι και μας ευχαριστούν. Μόνοι μας χωρίς να σπαταλιόμαστε και να γινόμαστε βορά στη σκέψη αγνώστων…
Το πρωί πονούσα τόσο πολύ, που έβαζα τα κλάματα. Με δυσκολία περπατούσα από τον πόνο. Θυμάμαι τη δυσκαμψία και το πρήξιμο στα δάκτυλα μου…
“Ξέρεις τι είναι να μην μπορείς να κόψεις μια φέτα ψωμί;” Αυτή είναι μία ατάκα που έχω ακούσει άπειρες φορές στη ζωή μου. Από τη γιαγιά μου, που ξαφνικά στα 40 της διαγνώστηκε με ρευματοειδή αρθρίτιδα και από τη νονά μου που παλεύει κυριολεκτικά με αυτή την ασθένεια από τα 25 της.
Ήμουν ακόμη μικρό κορίτσι όταν ήρθα σε επαφή μέσω των αγαπημένων μου συγγενών με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Τότε δεν μπορούσα να κατανοήσω, ούτε να συναισθανθώ τον ατέλειωτο πόνο, τις ατέλειωτες θεραπείες, ενέσεις, φάρμακα, κορτιζόνες, νοσοκομεία και γενικώς όλον αυτόν τον αγώνα ζωής στον οποίο είχαν επιδοθεί και οι δύο.
Λανθασμένα πίστευα ότι η ρευματοειδής αρθρίτιδα είναι ένα είδος απλών αρθριτικών κι ότι συμβαίνει μόνο σε ηλικιωμένους.
Μέχρι που μια μέρα είδα τη γιαγιά μου σκυθρωπή, λυπημένη, απελπισμένη να κοιτάει τα παραμορφωμένα της δάχτυλα μπροστά από το ψωμί που μόλις είχε αγοράσει από τον φούρνο. «Μπορείς σε παρακαλώ να μου κόψεις μία φέτα;», με ρώτησε και σχεδόν την ειρωνεύτηκα «Τι έγινε Αλικάκι μου; Βαριόμαστε λίγο παραπάνω σήμερα;».
Προσπάθησε να ανοίξει τις παλάμες της, να τεντώσει τα παραμορφωμένα της δάχτυλα και έβγαλε ένα πνιχτό βογκητό. «Μακάρι να ήταν αυτό… Νιώθω σαν παράλυτη. Δε μπορώ να κεντήσω, να ράψω, να μαγειρέψω.
Ούτε καν να γράψω…». Άκουγα τη γενναία γιαγιά Αλίκη να λέει που δεν έχει παραπονεθεί ποτέ για αρρώστιες και πόνους. Θα μπορούσα να την συμπεριλάβω στους τρεις ανθεκτικότερους ανθρώπους στον πόνο. Κι όμως…
Για πολλά χρόνια γύρω από τη ρευματοειδή αρθρίτιδα υπήρχε ένα πέπλο μυστηρίου και μία ελλιπής γνώση για την ίδια την ασθένεια. Πλέον τα συμπτώματα είναι πολύ συγκεκριμένα και «μιλούν» μόνα τους.
Πριν λίγες μέρες έφτασε στα χέρια μου αυτό το γράμμα από άγνωστο παραλήπτη. Το διάβασα και με γέμισε με ανάμεικτα συναισθήματα. Βασικά με αφύπνισε και με ευαισθητοποίησε ακόμη περισσότερο για τους ασθενείς που πάσχουν από ρευματοειδή αρθρίτιδα.
«Όλα ξεκίνησαν όταν ήμουν 32 ετών. Ένιωθα πόνο στις παλάμες και τα πέλματα. Το πρωί ξυπνούσα με μουδιασμένα χέρια. Οι κινήσεις μου έγιναν πιο δύσκολες. Με τον καιρό τα συμπτώματα χειροτέρευαν.
Πόνος στις αρθρώσεις, κόπωση, ναυτία, ημικρανίες. Μετά από άσκοπες επισκέψεις σε ορθοπεδικούς και φυσικοθεραπευτές, κατέληξα στο ρευματολόγο. Διάγνωση: Ρευματοειδής Αρθρίτιδα. Πανικοβλήθηκα. Με κατέβαλε ο φόβος. Φόβος που σε παραλύει.
Ακολούθησαν εφιαλτικά χρόνια. Η κατάστασή μου χειροτέρευε. Απογοητεύτηκα. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Κάποιες μέρες δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Κάποιες μέρες δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ήθελα να ξυπνήσω μια μέρα και να μην πονάω. Ήθελα όλα αυτά να είναι ένα κακό όνειρο.
Το πρωί πονούσα τόσο πολύ, που έβαζα τα κλάματα. Με δυσκολία περπατούσα από τον πόνο. Θυμάμαι τη δυσκαμψία και το πρήξιμο στα δάκτυλα μου. Δεν μπορούσα να κάνω απλές κινήσεις. Ξέρεις τι είναι να μην μπορείς να κόψεις μια φέτα ψωμί; Ξέρεις τι είναι να σου πέφτουν τα αντικείμενα από τα χέρια; Μια μέρα η κούπα του καφέ γλίστρησε από τα χέρια μου. Ο καφές χύθηκε πάνω μου. Έπρεπε να αλλάξω ρούχα.
Δυσκολευόμουν να κουμπώσω ακόμη και το πουκάμισο μου. Πάλι πήγα καθυστερημένη στο γραφείο. Ήταν η μέρα που έχασα τη δουλειά μου. Κάποια στιγμή θα συνέβαινε. Είχα κουραστεί πια να απολογούμαι. Έβρισκα συνέχεια δικαιολογίες για να μείνω στο σπίτι. Λόγω του πόνου, δεν μπορούσα πιά να εργαστώ.
Πώς θα ήταν η ζωή μου αν είχα πάει νωρίτερα στο ρευματολόγο; Θυμώνω με τον εαυτό μου. Έπρεπε να είχα δώσει περισσότερη σημασία στα πρώτα συμπτώματα: κόπωση, πρωινή δυσκαμψία, πρήξιμο στις αρθρώσεις. Τότε δεν ήξερα και τα αγνόησα. Αν είχα ξεκινήσει νωρίτερα θεραπεία, τώρα θα ήμουν πολύ καλύτερα.
Πέρασαν πάνω από δέκα χρόνια για να λάβω την κατάλληλη βοήθεια. Απέκτησα ξανά μια ολοκληρωμένη ζωή. Έχω δώσει πολύ σκληρή μάχη. Αρνούμαι όμως να τα παρατήσω! Πλέον νιώθω πολύ αισιόδοξη. Βλέπω φως σε κάθε βήμα της ασθένειάς μου. Αντιμετωπίζω κάθε μέρα όπως έρχεται. Άλλοτε πονάω λιγότερο και άλλοτε περισσότερο. Παρά τον πόνο, εξακολουθώ να ζω τη ζωή μου!
Πολλοί άνθρωποι πάσχουν από Ρευματοειδή Αρθρίτιδα και δεν το γνωρίζουν. Κι όμως, αν διαγνωστεί έγκαιρα, η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα μπορεί να αντιμετωπιστεί. Μέσα από αυτό το γράμμα, σου ζητώ να διαδώσεις το μήνυμα για ενημέρωση και έγκαιρη διάγνωση της νόσου. Σου ζητώ να μπεις για λίγο στη θέση μου.
Να γίνεις εσύ η φωνή μου. Να προσπαθήσεις να νιώσεις τι σημαίνει να δυσκολεύεσαι να κάνεις ακόμη και τις πιο απλές κινήσεις. Όπως να πιάσεις ένα μολύβι και να γράψεις. “Πιάσε το μολύβι”, βίωσε για λίγο αυτή τη δυσκολία και ενημέρωσε τους φίλους σου. Μπορεί το μήνυμά σου να αλλάξει τη ζωή ενός ανθρώπου!».
