Πέθανε ο 16χρονος που πυροβολήθηκε από αστυνομικό στη Θεσσαλονίκη, κατέληξε στα τραύματά του μετά από αρκετές ημέρες νοσηλείας. Φίλοι και συγγενείς του παιδιού είναι απαρηγόρητοι, ενώ ο πατέρας του, δεν είχε κουράγιο ούτε να μιλήσει.
Απαρηγόρητος είναι ο πατέρας του 16χρονου, δεν έχει κουράγιο να μιλήσει, κρατά απλώς το κεφάλι του με απελπισία μόλις έμαθε το τραγικό νέο, ότι ο γιος του, μόλις 16 ετών κατέληξε αφού πυροβολήθηκε στο κεφάλι από έναν αστυνομικό.
Ο παππούς του 16χρονου συγκλονίζει μιλώντας στο Star, «η ταυτότητά μας δεν γράφει Ρομά. Γράφει Έλληνας πολίτης. Αμαρτία από τον Θεό να αφαιρέσουν τη ζωή από ένα 16χρονο παιδί. Να μην αφήσουν τον αστυνομικό ελεύθερο» λέει απαρηγόρητος και γεμάτος οργή ενώ ζητά δικαιοσύνη.
Όλοι οι κάτοικοι του οικισμού έχουν να θυμούνται από τον Κώστα μόνο τα καλύτερα, καθώς όπως λένε ήταν ένα παιδί χαρούμενο, «ένα παράδειγμα για όλα τα παιδιά. Πολύ κρίμα, λιώνει η ψυχή μας. Τρελάθηκαν από τη στενοχώρια η μαμά του και ο μπαμπάς του, κρίμα από τον Θεό. Δεν πρόλαβαν να δουν και να χαρούν το μωράκι τους με τη γυναίκα του» λέει μια κάτοικος του οικισμού.
Το νέο του τραγούδι λέγεται «Πουτ@ν@» και ο σεξισμός είναι λίγος για να περιγράψει το πόσο επικίνδυνο είναι
Tο εμετικό τραγούδι του Βαλάντη δείχνει πού βρισκόμαστε ακριβώς ως κοινωνία.
Βαλάντης- Νίνο Ξυπολητάς, Νίνο Ξυπολητάς- Βαλάντης. Δεν ξέρω με ποια σειρά να τους βάλω γιατί δεν θέλω και να αδικήσω δύο καλλιτέχνες που έστυψαν το μυαλό τους για να σκεφτούν ένα τραγούδι, που θα περιγράφει τον έρωτα, μία γυναίκα που άλλαξε γνώμη, και όλα αυτά με έναν τρόπο που να ταιριάζει στο 2022. Πουτ@ν@ ήταν η καταληκτική σκέψη τους και δεν υπήρξε άνθρωπος που να μην έμεινε με το στόμα ανοιχτό.
Πώς να ξεχάσω, τα μάτια σου σκέφτομαι, γίνομαι χάλια,
Πώς να ησυχάσω όταν βλέπω τα χείλη σου στ’ άδεια μπουκάλια,
Πώς πας και κάνεις τα ίδια με άλλον, Πουτάνα θα ήσουνα μάλλον.
Προσοχή για να μην παρεξηγηθούν οι αοιδοί. Δεν είναι ότι θεωρούν όλες τις γυναίκες π@τ@νες. Είσαι π@τ@να μόνο αν έχεις κάνει σχέση μαζί τους, αν σε έχουν ερωτευτεί και αν χώρισες και προχώρησες στην επόμενη σχέση. Πρέπει να έχεις αναπτύξει μία ιδιαίτερη οικειότητα, προκειμένου να κερδίσεις αυτόν τον χαρακτηρισμό.
Θα μου πεις, σάμπως είναι το πρώτο τραγούδι που ακούμε με αυτόν τον χαρακτηρισμό ή με την περιγραφή; Δεν είμαστε ανοργασμικιές, σύμφωνα με τον Μηλιώκα ή κ@ριόλες σύμφωνα με τον Δάντη; Αλλά μήπως δεν έχουν βγει τραγούδια όπου οι γυναίκες «τη ζητάνε τη σφαλιάρα τους από τον άνθρωπο που αγαπούν» και υποτάσσονται και είναι ο θεός τους και όλα αυτά; Υπάρχουν και μετρούν δεκαετίες επιτυχίας.
Ποιο είναι το πρόβλημα; Θα έπρεπε να είναι προφανές και δεν θα έπρεπε να χρειαστεί να το εξηγήσουμε, αλλά αφού επιτρέπεται να βλέπουν το φως τη δημοσιότητας τέτοια τραγούδια, δεν είναι και τόσο προφανές. Αφού κατηγορήσαμε την τραπ (και καλά κάναμε) για τον υπερσεξισμό που διακατέχει το 99% των τραγουδιών, ώρα να επιστρέψουμε στα κλασικά λαικά.
«Ο Βαλάντης είναι εδώ με ολοκαίνουργιο music video, για το ανατρεπτικό του single «Πουτάνα». Σε μουσική και στίχους Νίνο Ξυπολητά και την παθιασμένη ερμηνεία του Βαλάντη, το “Πουτ@ν@” είναι το εκρηκτικό αποτέλεσμα της συνάντησης των δύο καλλιτεχνών. Πρόκειται για ένα τραγούδι γεμάτο νόημα, που μιλάει απευθείας στις ραγισμένες καρδιές, αφού υμνεί τον πόνο που προκαλεί ο έρωτας, τον χωρισμό και την προδοσία». Το δελτίο Τύπου της εταιρίας παραγωγής του κομματιού επιβεβαιώνει ότι ο πόνος που προκαλείται από τον έρωτα είναι οκ και δικαιολογεί τα πάντα. Και τη λεκτική, και την ψυχολογική και τη σωματική βία. Όταν κάποιος πίνει πολύ για να ξεχάσει και βρίζει τη γυναίκα που (υποτίθεται πως) αγαπούσε είναι άντρας που τιμά τα παντελόνια του (για να το πω και στη γλώσσα που καταλαβαίνουν άνθρωποι σαν τον Βαλάντη και τον Νίνο Ξυπολητά.
Ένα τέτοιο τραγούδι θα μπορούσε να έχει και τον εναλλακτικό τίτλο «Γυναικοκτονίες: Κεφάλαιο πρώτο». Πώς ξεκινούν αλήθεια οι γυναικοκτονίες και από ποιον διαπράττονται; Μα από πληγωμένους ερωτικούς συντρόφους, που ζήλεψαν πολύ ή που δεν άντεξαν τον χωρισμό. Κάπως όμως καταφέρνουμε να διαχωρίζουμε το έγκλημα από ένα τραγούδι που είναι γεμάτο πάθος, πόνο και λεκτική βία. Κάπως νιώθουμε ότι αυτό είναι ανάλαφρο, χαριτωμένο έως και συγκινητικό που ένας πληγωμένος άντρας αποκαλεί την πρώην του ΠΟΥΤ@Ν@.
Και επειδή είμαστε woke (και τιμή μας και καμάρι μας), να ενημερώσουμε τους δημιουργούς ότι δεν είναι οκ να λες πουτ@ν@, γιατί θέλουν να συνδέσουν τη λέξη με το επάγγελμα, το οποίο πλέον είναι αποδεκτό ως sex worker. Θα έγραφες ένα τραγούδι με τίτλο «Π@στης»; Ναι θα έγραφες, τι ρωτάω κι εγώ.
Αν το επέτρεπαν οι κανονισμοί, τότε θα είχε θέση στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς στην εν λόγω κατηγορία του Όσκαρ. Ο Pinocchio του ντελ Τόρο μπορεί να μην έχει αυτή τη δυνατότητα, αλλά θα πάρει άνετα το Όσκαρ «Ταινίας που σε κάνει να πλαντάζεις στο κλάμα».
Η Disney έχει τον δικό της Pinocchio που φτιάχτηκε το 1940 και η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα δεν είχε ξεπεραστεί από τις αρκετές προσπάθειες που είχαν γίνει. Ο Μπενίνι πριν μερικά χρόνια πλησίασε, αλλά όχι τόσο ώστε να ξεπεράσει.
Ε, με όλον τον σεβασμό στον Μπενίνι, ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο είναι ένας και μόνον αυτός θα μπορούσε να πετύχει κάτι τέτοιο.
Πολύ σωστά τα έλεγε πρόσφατα η, έτοιμη να κάνει το σκηνοθετικό της ντεμπούτο, Τέιλορ Σουίφτ που επέλεξε τον ντελ Τόρο ως τον άνθρωπο με τον οποίο θα αντάλλαζε ζωή για μία μέρα, μόνο και μόνο για να έχει ένα 24ωρο το μυαλό του.
Εγώ θα ικανοποιούμουν και με μερικές ώρες. Είμαι βασικά ικανοποιημένος και με το παραπάνω από κάθε ταινία του που βλέπω τα τελευταία χρόνια κι από την σειρά του, που κυκλοφόρησε στο Netflix.
Αυτό όμως που κάνει με τον Pinocchio ο ντελ Τόρο είναι κάτι το ασύλληπτο για τον θεατή. Πρόκειται για μια ιστορία που από μόνη της έχει την προοπτική να σε συγκινήσει. Κι εγώ να φτιάξω αύριο ένα φιλμάκι ή να διαβάσω με συναίσθημα την ιστορία, ένα δάκρυ θα το προκαλέσω.
Ο ντελ Τόρο το πάει στο μεθεπόμενο επίπεδο σε σχέση με κάθε άλλη αποτύπωση αυτής της ιστορίας. Ειδικά τα τελευταία δέκα λεπτά της ταινίας είναι για να πάρεις σφιχτά στα χέρια σου ένα μαξιλάρι και να το γεμίσεις δάκρυα και μυξούλες και μετά να τρέξεις στην αγκαλιά της μαμάς σου και να ποτίσεις τη μπλούζα της.
Οκ, μπορεί να σου ακούγεται παιδιάστικο, αλλά αυτός δεν είναι υποτίθεται και ο στόχος ενός παραμυθιού; Να απελευθερωθείς από την ενήλικη υπόσταση και να αφεθείς σε όλα αυτά που η μνήμη του ενήλικου εαυτού σου, η μνήμη της οδύνης και των εμπειριών, δε σου επιτρέπει να αφεθείς.
Αν είσαι ενήλικος, μια σταγόνα βροχής στο κεφάλι σου θα σε πειράξει. Αν είσαι παιδί, ένα χωράφι με φρεσκοβρεγμένο χώμα, δηλαδή λάσπη, θα γίνει καμβάς, θα γίνει το κρεβάτι σου. Έτσι είναι και τα συναισθήματα: σταγόνα για τον ενήλικο εαυτό σου, λασποχώραφο για το παιδί μέσα σου.
Κι αφού έγινα λίγο παραπάνω μπάρμπας απ΄αυτό που ήθελα, ας επανέλθω στα της ταινίας.
Τι έλεγα; Α ναι, δεν έλεγα, έγραφα, γιατί είμαστε σε σάιτ όχι στο ραδιόφωνο. Ο Pinocchio του ντελ Τόρο έχει κάτι το μοναδικό. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ στην πλοκή.
Αυτό που δίνει το έξτρα στην ούτως ή άλλως δυνατή ιστορία είναι η αποτύπωση του Τζίμινι Κρίκετ και η αφήγησή του, με τη φωνή του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ να τα κάνει όλα πιο όμορφα, αλλά και περισσότερο λυπητερά. Το ίδιο πετυχαίνει και ο υπέροχος Ντέιβιντ Μπράντλεϊ που κάνει τον Τζεπέτο.
Θυμίζει σε αρκετά σημεία animation μιας άλλης εποχής του σινεμά, είναι πιο ρομαντική με τρόπο που εγώ ως θεατής δεν μπορώ να βρω λέξεις να τον περιγράψω και δεν έχω και το γνωστικό υπόβαθρο να το κάνω και κάνει πολύ ξεκάθαρο και κάτι που προσωπικά με βασανίζει ως φιλοσοφική αναζήτηση τα τελευταία αρκετά χρόνια.
Ο Pinocchio μπορεί να πεθάνει άπειρες φορές και να επιστρέψει στη ζωή. Έχει την ευχή να είναι πάντα ζωντανός, έστω και ως ξύλο. Αλλά μια ευχή δεν έρχεται ποτέ δίχως κατάρα. Απλώς στην αρχή, το θάμβος της ευχής σε τυφλώνει και δεν κοιτάς που πίσω της είναι σκοτεινή σαν τη Σελήνη. Το παράκανα με τις λογοτεχνικές μεταφορές σήμερα.
Το να μπορείς να ζεις για πάντα, φαντάζει τέλειο σε πρώτο άκουσμα και δη για ένα παιδί που πάντοτε αγνοεί τον κίνδυνο. Αλλά πόσες απώλειες δικών σου ανθρώπων μπορείς να αντέξεις; Μπορείς να αντέξεις να ζεις σε έναν κόσμο που όλοι σου οι άνθρωποι δε θα υπάρχουν και δε θα σε ξέρει πια κανείς;
Κι άντε, πες, φίλους και σχέσεις ξανακάνεις. Γονείς όμως δεν ξαναποκτάς. Γιατί μπορεί να μην πεθαίνεις ποτέ, αλλά η γέννηση σου παραμένει μία. Κι η απώλεια των ανθρώπων που μας έδωσαν ζωή, είναι η μεγαλύτερη οδύνη.
Ο Pinocchio ως ταινία, όπως τελειώνει, είναι μια παρήγορη ταινία για όλους εμάς που έχουμε ακόμα τους γονείς μας και υποσυνείδητα μας προετοιμάζουμε για την εποχή όπου θα είμαστε οι μεγαλύτεροι στην οικογένεια μας. Άουτς. Το βάρυνα το ξέρω.
Είμαι ακόμα στο effect της ταινίας. Δείτε την κι εσείς να με συντροφεύσετε στο πλάνταγμα. Αν το λάπτοπ ήταν χαρτί, θα ήταν σαν το γράμμα που έγραψε η Στέλλα στο Είσαι Το Ταίρι Μου για τον Σωτήρη. Απλά σε μένα θα ήταν από δάκρυα κι όχι λάδι από σουβλάκι.
Σε όλη της τη ζωή ήθελε να είναι μαζί με τα παιδιά, να τα βοηθάει, να τα διδάσκει και φυσικά να τους χαρίζει τη χαρά.
Γι αυτό η 41χρονη δασκάλα ανέβηκε στη σκεπή του σχολείου για να μπορέσει να το στολίσει με χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και να ομορφύνει το σχολείο στα μάτια των μαθητών της, τις ημέρες των εορτών. Ωστόσο η μοίρα της επιφύλασσε το πιο άσχημο παιχνίδι.
9 χρόνια πέρασαν από τότε που η 41χρονη καθηγήτρια εικαστικών, Ελευθερία Ρούσσου, έπεσε στο κενό καθώς στόλιζε το 21ο δημοτικό σχολείο Θεσσαλονίκης, στο οποίο εργαζόταν.
Η άτυχη δασκάλα, μητέρα δύο παιδιών, φέρεται να πήρε μόνη της το χερούλι της πόρτας από το γραφείο του διευθυντή, ο οποίος απαγόρευσε την είσοδο στη σοφίτα επειδή δεν ήταν ασφαλής, και ανέβηκε να πάρει τον χριστουγεννιάτικο διάκοσμο για να στολίσει το σχολείο.
Δεν πρόσεξε όμως, πάτησε στο εύθραυστο πλεξιγκλάς, εκείνο υποχώρησε και βρέθηκε στο κενό από ψευδοροφή της σοφίτας, ύψους 10 μέτρων. Ο θάνατός της ήταν ακαριαίος.
H γραμματέας Δήμητρα Φώτου, του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 109ου Δημοτικού Σχολείου, που συστεγάζεται με το 21ο όπου κι έγινε το τραγικό συμβάν, είπε ότι η άτυχη δασκάλα ήταν η ψυχή του σχολείου στις εκδηλώσεις.
«Τη γνώριζα πολύ καλά. Πρόπερσι ήταν και στο δικό μας σχολείο. Ό,τι ομορφιά διαθέτει το σχολείο μας την έχει κάνει η Ελευθερία. Ό,τι έχει να κάνει με ζωγραφική, καλλιτεχνικά, τα έχει κάνει εκείνη. Αν δείτε το σχολείο, τις πανέμορφες γωνιές, όλα οφείλονται σε εκείνη, πραγματικά. Το λάτρευε τόσο πολύ όλο αυτό που πέθανε κάνοντας αυτό που αγαπούσε» ανέφερε η κ. Φώτου.
Ένα κεράκι για τη ψυχούλα μιας δασκάλας που στις 5 Δεκεμβρίου του 2012, έφυγε κάνοντας μέχρι και τελευταία στιγμή, αυτό που αγαπούσε περισσότερο!
Νέο έξτρα επίδομα μπορούν να διεκδικήσουν οι μακροχρόνια άνεργοι πριν τα Χριστούγεννα, με έναν πολύ εύκολο και γρήγορο τρόπο.
Υποβάλλοντας την αίτησή τους, μπορούν να έχουν επίδομα 200 ευρώ τον μήνα στον τραπεζικό τους λογαριασμό για διάστημα ενός έτους.
Θα χρειαστούν μόλις δύο δικαιολογητικά και τα στοιχεία τους, όπως ΑΜΚΑ και ταυτότητα, και με μια πολύ απλή διαδικασία μπορούν να διεκπεραιώσουν άμεσα ό,τι ζητείται από τη ΔΥΠΑ (π.ΟΑΕΔ).
Ποιοι δικαιούνται το εν λόγω επίδομα
Το επίδομα αφορά σε μακροχρόνια άνεργους από 20 έως 66 ετών, των οποίων έχει λήξει η τακτική επιδότηση και δεν πρέπει το ετήσιο οικογενειακό εισόδημα να υπερβαίνει τα 10.000 ευρώ, ενώ προσαυξάνεται κατά 586,08 ευρώ για κάθε ανήλικο τέκνο.
Δεν προσμετράται στο ετήσιο οικογενειακό εισόδημα: το επίδομα ανεργίας, ασθενείας, μητρότητας, καθώς και το επίδομα μακροχρονίως ανέργου (για τυχόν χορήγηση του κατά το επόμενο ημερολογιακό έτος).
Πού κάνετε αίτηση
Οι ενδιαφερόμενοι υποβάλλουν, εντός αποσβεστικής προθεσίας δυο (2) μηνών από τη λήξη της τακτικής επιδότησης ανεργίας, τις αιτήσεις και τα απαραίτητα δικαιολογητικά με τους εξής τρόπους:
Aυτοπροσώπως στις αρμόδιες Υπηρεσίες του ΟΑΕΔ του τόπου κατοικίας τους ή της τελευταίας απασχόλησής τους
Ηλεκτρονικά, μέσω του e-services – Μέσω των ΚΕΠ
Το ύψος του επιδόματος καθορίζεται στο ποσό των 200 ευρώ και χορηγείται προσωπικά στον ίδιο το δικαιούχο για όσο χρονικό διάστημα είναι άνεργος και σε καμία περίπτωση πέρα από 12 μήνες.
Η Ρίκα Βαγιάνη πήρε το επίθετό της από τα αρχικά του ονόματος της μητέρας της, Βαρβάρας σε συνδυασμό με το μικρό όνομα του θετού της πατέρα, Γιάννη Διακογιάννη. Μια όμορφη και πρωτότυπη πράξη που φανερώνει την υπέροχη σχέση ενός πατριού που – δικαίως – μπορούσε να αποκαλεί την κόρη της γυναίκας του, «παιδί του».
Ο Γιάννης Διακογιάννης πέθανε σε ηλικία 91 ετών και ο θάνατός του σκόρπισε θλίψη στο Πανελλήνιο, κάνοντας φτωχότερο τον χώρο της αθλητικής δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Υπήρξε νυμφευμένος με τη Βαρβάρα Δράκου, υιοθετώντας την κόρη της (από το γάμο με το δημοσιογράφο Οδυσσέα Ζούλα), Ρίκα Βαγιάνη.
Η Ρίκα Βαγιάνη έφυγε από τη ζωή, πρόωρα, στις 7 Αυγούστου 2018 από καρκίνο και λάτρευε τον πατριό της, Γιάννη Διακογιάννη, ο οποίος την μεγάλωσε σαν κόρη του. Συνήθιζε να μιλά δημόσια για εκείνον με τα καλύτερα λόγια και έδειχνε πόσο πολύ τον αγαπούσε με την πρώτη ευκαιρία.
«Της φέρνει νέα και ψαρόσουπα από τη διπλανή ταβέρνα»
Το 2012 η Ρίκα Βαγιάννη έγραψε ένα συγκινητικό κείμενο για τον θετό της πατέρα, στο οποίο φαίνονται μικρές λεπτομέρειες της σχέσης τους και το οποίο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα protagon.gr:
«Μούχει σπάσει τα νεύρα», μουρμούραγε η μάνα μου στις φιλενάδες της τα ολυμπιακά καλοκαίρια.
Κρυφάκουγα .
«Ότι τι, δηλαδή;”
«Ποτέ, μα ποτέ, δεν είναι εδώ. Δεν έχω άντρα εγώ!».
«Μα λείπει για τους Αγώνες! Είναι αυτός λόγος διαζυγίου;»
Ποτέ δεν ήταν “εδώ” τέτοια εποχή, Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο σπίτι μας είχαν πάντα τον τίτλο της ίδιας ταινίας: «Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές» – και να σκεφτείτε πώς η ταινία δεν είχε καν γυριστεί.
Αν δεν είχαμε Ολυμπιακούς, είχαμε Μουντιάλ. Κι αν δεν είχαμε Μουντιάλ είχαμε Παγκόσμιο Στίβου, κι αν δεν είχαμε Παγκόσμιο Στίβου, είχαμε Τελικούς Κυπέλλου, Πρωταθλητριών, ή Κυπελλούχων ή Ουέφες, ή Πανευρωπαϊκό, και πάει λέγοντας.
«Μεγαλώσαμε μαζί του», μου λένε όλοι, σαν συνενωμένοι. «Μεγαλώσαμε με τη φωνή του».
Κι εγώ με τη φωνή του μεγάλωσα. Ποτέ δεν ήταν σπίτι. Κι όταν ήταν, πάλι δεν ήταν. Αν δεν είχε ταξίδια, είχε εφημερίδα, κι αν δεν είχε εφημερίδα, είχε εκπομπή, η «Αθλητική Κυριακή» και ο «Κόσμος της Μπάλας». Κι αν δεν είχε εκπομπή, είχε γήπεδο, ή σύσκεψη και δεν ξέρω κι εγώ ποια άλλη ζουρλαμάρα.
Δεν κατάφερε να με κάνει να αγαπήσω το γήπεδο. Θυμάμαι το δέος του μπροστά στον Πελέ και τον Κρόιφ. Ο μεγάλος αθλητής του έφερνε ρίγη, σε όποιο αγώνισμα κι αν κατέβαινε.
Στο γήπεδο, πάντως, αρχίσαμε άσχημα. Με πήρε κάνα δυό φορές μαζί του, εγώ, αντί για φάσεις και τεχνικές ξεσήκωσα ο,τι μπινελίκι και γαμοσταβρίδι εκσφενδονιζόταν στη Λεωφόρο. Μισή μερίδα παιδί. Ένα κυριακάτικο απόγευμα ρώτησα τη μαμά μου αν χωράει στον ποπό του διαιτητή μια ολόκληρη ποδοσφαιρική μπάλα. Και αλήθεια βοηθάει να βάλεις βαζελίνη για να περάσει από τη σούφρα του και επίσης, τι ακριβώς είναι η σούφρα, μαμά;
Κάπως έτσι κόπηκαν τα σούρτα – φέρτα στα ματς. Μαχαίρ.
Κατάφερε όμως να με κάνει να αγαπήσω το στίβο. Ο στίβος ήταν άλλο πράμα-εκκλησία. Η μαμά με άφηνε να πηγαίνω μαζί του όσο ήθελα. Στο στίβο, κανείς δεν ήθελε να βάλει τίποτα στον πωπό κανενός, με βαζελίνη ή χωρίς. Ή, τουλάχιστον, δεν το ξεφώνιζε. Ο στίβος ήταν Αγώνες. Άμιλλα. Κάτι σαν έντονη πνευματική εμπειρία στην οποία συμμετείχαν σε κρεσέντο όλες οι αισθήσεις αν το έβλεπε κανείς, τουλάχιστον, από τη δική του ματιά.
«Και πάμε στο ύψος: Εδώ οι αθλητές προετοιμάζονται για το άλμα» ανακοίνωνε ψιθυριστά στη μετάδοση, σαν να προέτρεπε το κοινό να μην ταράξει την ηρεμία του άλτη. Έδινε σήμα στον ηχολήπτη ότι ετοιμάζεται να «κόψει» μικρόφωνο. Κι άρχιζε τα πριβέ: Στριμωχτή εγώ, μισό παιδί, πολύ αδύνατο, στην καμπίνα δίπλα του. Κάπνιζε αμέτρητρα Gitanes στον κλειστό θαλαμίσκο. Στην Αμερική του σήμερα, θα τον είχαν πάει μέσα για έκθεση ανηλίκου σε θανατηφόρο παθητικό κάπνισμα. Δεν ήθελε να πάει Ατλάντα: Δεν γούσταρε. Εβλεπε μέσα από τον αθλητισμό να έρχονται σκοτεινές εποχές, έβλεπε πράγματα που οι άλλοι δεν διακρίναμε, ήταν φάσεις μπροστά, κουσούρι της δουλειάς, να προβλέπει.
Χρόνια πριν, εγώ μισή μερίδα παιδί: Στα τρία μέτρα μπροστά μας, ο Βζόλα, ετοιμάζεται να καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ, μετά την απόσπαση του Πανευρωπαϊκού χρυσού Nέων στο ύψος. Ή κάτι τέτοιο. Άρχιζαν τα πριβέ.
«Κοίτα τον. Όχι, το άλμα, Ρίνγκο: Την αυτοσυγκέντρωση να βλέπεις, εδώ είναι η δύναμη, Αυτός, θα δεις, θα γίνει μέγας άλτης. Θα γράψει ιστορία.”
Μάλιστα. Τσεκ.
Όχι το άλμα, λοιπόν, αλλά το αμέσως πριν: Την προς τα μέσα κατάδυση.
«Κάνε άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά», έγραφε το “Σηματολόγιο” του Ελύτη. Aυτά τα φρόντιζε η μάνα μου στο σπίτι, αφήνοντας – τάχα μου – τυχαία ανοιχτά βιβλία στο τραπέζι της κουζίνας.
Έκανε απελπισμένες προσπάθειες να μην εξελιχθώ σε γρυλλίζοντα σκυλο-χούλιγκαν, αλλά πλαγίως, ήξερε ότι δεν θα διάβαζα ποτέ κάτι που θα μου υποδείκνυε, δήθεν για να “καλλιεργηθώ”. Υποδορείως κούμπωναν εντός μου, κλικ-κλακ, η ποίηση κι ο αθλητισμός, το κορμί το σάρκινο και το Άλλο, το πώς το λέγανε, να δεις, ψυχή το λέγανε. Κλικ-κλακ.
Μεγάλωνα.
Ανάμεσα στον Πελέ και τον Ελύτη, τη Μοσχολιού και το Φον Κάραγιαν. Όλα έβγαζαν νόημα. Ακόμα και τα πιο ανεξήγητα. Από το λυσασμένο Μπερναμπέου ως την Επίδαυρο της ΅Ορέστειας΅ του Κουν, κι από τον Τάφο του Ινδού ως τη Scala, με κόκκινη Πανσέληνο. «Νessouno, mai», κι όμως, όλα είχαν νόημα.
Η ζωή μας, ένα Gitanes με φίλτρο.
Ψαχνόμουν. Μισή γυναίκα πια.
«Κοίτα τις που είναι σαν άντρες, Ρίνγκο»: Δεν μάσαγε τα λόγια του για τα γενειοφόρα θηλυκά εκτρώματα του «μεγαλείου» της τότε Ανατολικής Γερμανίας, «Κοίτα τις. Αυτό δεν είναι αθλητισμός, είναι τερατογένεση- ο άνθρωπος πρέπει να αγωνίζεται στα ανθρώπινα μέτρα, μόνο τότε αξίζει. Που θα μας οδηγήσουν όλες αυτές οι επιδόσεις, όλα αυτά τα ρεκόρ, αναρωτιέμαι…
Δεν είχε απάντηση. Καμιά φορά όμως, αξίζει να κάνεις μόνο την ερώτηση: Η προς τα μέσα κατάδυση, που λέγαμε.
Έλειπε πολύ. Συνέχεια. Αλλά εμένα, δεν μου «έλειπε». Η αγάπη εκπέμπει πιο δυνατά από το τηλεοπτικό σήμα.
Εντάξει, μείνανε και κάτι ψιλο-οιδιπόδεια – τα λένε και σύνδρομα της Ηλέκτρας- αν είστε πολύ ψείρας στα ψυχαναλυτικά. Εντάξει, ακόμα βλέπω Αγώνες από ξένα μόνο κανάλια, ή με τη φωνή στο mute. Από κακία που δεν είναι η φωνή του.
Μου έμαθε πως οι Ολυμπιακοί κύκλοι συμβολίζουν τις ανθρώπινες φυλές- κι ο τελευταίος όλη την ανθρωπότητα: Όλοι μας, από ένας κρίκος στης ζωής την εύθραυστη, αλλά αιώνια αλυσίδα. Η πάσα ουσία είναι η ισότητα και η συνύπαρξη, αλλιώς δεν αγωνιζόμαστε, απλώς πηδάμε παλούκια, σαν τα πιθήκια, με το συμπάθειο κιόλας.
Κανένα αξίωμα δεν δέχτηκε, καμιά τιμή δεν καταδέχτηκε. Όταν τα παράτησε, τα παράτησε ξερά. Όπως τα Gitanes– πέταξε το πακέτο μαζί με τα μικρόφωνα και δεν ξανακοίταξε καπνό. Χωρίς εθισμούς και κολλήματα σε «περασμένα μεγαλεία».
Στο φίνις κρίνονται όλα.
«Οι κίτρινοι, Ρίνγκο, είναι καλοί στο πίνγκ πόνγκ, ας πούμε, και στα γυμναστικά. Οι άσπροι στο τένις και τα άλματα, οι μαύροι στις αποστάσεις και τα σπριντ. Αλλά αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα, Ρίνγκο. Το φυσικό πλεονέκτημα καλό είναι, αλλά ο αθλητισμός είναι μαγεία είναι ζωή, όλο απρόοπτα, κανενός το χρώμα δεν σημαίνει τίποτα. Στο φίνις κρίνονται όλα.»
Τώρα λείπει πάλι.
Αυτές τις μέρες, κάπου στις μικρές Κυκλάδες, ίσως πάρει το μάτι σας έναν όμορφο, ηλιοκαμένο παππού, που μπαινοβγαίνει ακατάπαυστα σ’ ένα επαρχιακό νοσοκομείο: Προσέχει τη γυναίκα του που ανέβασε πυρετό στις διακοπές. Της φέρνει νέα, αναψυκτικά και ψαρόσουπα από τη διπλανή ταβέρνα.
Η εξέλιξη του συναρπαστικού αγώνα «Μαμά vs Πνευμονία», αναμεταδίδεται στο τηλέφωνο λεπτομερώς, ανάλαφρα, ελλειπτικά, αλλά ουσιαστικά: Δεν σας κάνω πλάκα, είναι γοητευτικός, ακόμα κι όταν περιγράφει νοσηλείες! Aχ, όντως, Νessouno, mai…
«Μου σπάει τα νεύρα», μουρμουράει η μάνα μου. «Δεν φεύγει λεπτό από εδώ. Του λέω, έλα, πήγαινε μια βόλτα, να δεις κανένα αγώνισμα, να ξεσκάσεις, αυτός τίποτα, εδώ, μπάστακας δίπλα μου, όλη μέρα, ασχολείται μαζί μου. Κι έχουμε και Ολυμπιακούς αγώνες!».
«Ρε μάνα, το ότι σου συμπαραστέκεται ολοψύχως ο άντρας σου όταν ασθενείς, δεν το λες ακριβώς και λόγο διαζυγίου».
«Το ξέρω. Άρρωστη είμαι, παιδί μου, όχι ηλίθια»
Η προς την αγάπη κατάδυση. Πριν το άλμα και μετά. Πάνω από τη φθορά.
Στο σπίτι το δικό μας, πάλι, στην άλλη άκρη της Ελλάδας, οι Oλυμπιακοί Αγώνες παίζουν επί 24ώρου βάσεως.
Με τη φωνή στο mute, μπαμπά. Νessouno,mai…
Και με το νου στο finish, εκεί που κρίνονται όλα.
«Η Ρίκα έχει καρκίνο»
Ήταν Ιούλιος του 2014, όταν ο μεγάλος αθλητικογράφος εμφανίστηκε στην εκπομπή της ΕΡΤ (τότε ΝΕΡΙΤ) μαζί με την θετή του κόρη, Ρίκα Βαγιάννη που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών, τον Αύγουστο του 2018, δίνοντας μεγάλη μάχη με τον καρκίνο.
Τρία χρόνια μετά την κοινή τους εμφάνιση, τον Οκτώβριο του 2017, ο Γιάννης Διακογιάννης είχε βρεθεί στην ΕΣΗΕΑ προκειμένου να συμπαρασταθεί στους συναδέλφους του για την απεργία που γινόταν εκείνες τις ημέρες. Ο ίδιος τότε είχε αποκαλύψει ότι η Ρίκα Βαγιάνη, είχε καρκίνο.
Τη συγκεκριμένη αποκάλυψη είχε κάνει μέσω του προσωπικού της λογαριασμού στο Facebook η δημοσιογράφος και φίλη της Ρίκας Βαγιάνη, Αφροδίτη Υψηλάντη.
«Να σας πω και κάτι που θα σας στενοχωρήσει: Η Ρίκα έχει καρκίνο…». Αυτό μας εκμυστηρεύτηκε ο πατριός της Ρίκας μας, Γιάννης Διακογιάννης όταν πέρασε από την ΕΣΗΕΑ, για να μας συμπαρασταθεί στην απεργία πείνας.
Σοκαριστήκαμε, αλλά του δώσαμε κουράγιο. Πού να φανταστούμε ότι η Μαρίκα Ζούλα, το Ρικάκι, θα έφευγε τόσο αθόρυβα και παράλληλα με τόσο πάταγο!» είχε γράψει στην προσωπική της σελίδα στο Facebook η δημοσιογράφος.
Σκηνικό τρόμου καταγράφηκε στα βόρεια προάστια της Αττικής, ειδικότερα στο Κεφαλάρι, με δύο μεγαλόσωμους σκύλους να κινούνται απειλητικά προς το μέρος μιας γυναίκας και τελικά το ένα από αυτά να κατασπαράζει το κατοικίδιο.
Στη συνέχεια οδηγός ΙΧ, λόγω του τεταμένου κλίματος, σταμάτησε και τελικά πυροβόλησε τον σκύλο ράτσας Ντόγκο Αρτζεντίνο που έκανε την επίθεση.
Όλα ξεκίνησαν το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής, γύρω στις 17.30. Γνωστή επιχειρηματίας βρισκόταν με τον σκύλο της ράτσας κοκόνι, σε απόσταση 200 μέτρων, από το σπίτι της στο Κεφαλάρι όταν είδε δυο μεγαλόσωμα σκυλιά να κατευθύνονται προς το μέρος της. Ένα αδέσποτο κι έναν σκύλο ράτσας Ντόγκο Αρτζεντίνο με κομμένα αυτιά που είχε κολάρο.
Tο Ντογκο Αρτζεντινο δάγκωσε και την ιδιοκτήτρια του μικρόσωμου σκύλου που υπέστη τραύματα στο σώμα, κάτι που διαπιστώθηκε κατά την εξέτασή της, από τον ιατροδικαστή, τη Δευτέρα το πρωί. Επιπλέον, σύμφωνα με την παθούσα, ο οδηγός που πυροβόλησε τον άγριο σκύλο, δέχθηκε επίσης δάγκωμα στο πόδι.
«Όλα συνέβησαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα» λέει η γυναίκα στο protothema. «To Ντόγκο Αρτζεντίνο σε έξαλλη κατάσταση επιτέθηκε στον σκύλο μου, του όρμηξε και άρχισε να το δαγκώνει με μανία. Τα’ χασα. Προσπάθησα να αντιδράσω για να σώσω το σκύλο μου. Άρχισα να τραβάω από το λουρί το Ντόγκο Αρτζεντίνο και να το χτυπάω με κλωτσιές, όμως εκείνο ήταν αφηνιασμένο, δεν σταματούσε με τίποτα» επισημαίνει ακόμη.
Τις φωνές της επιχειρηματία άκουσε ιδιωτικός σεκιούριτι που προσπάθησε να βοηθήσει, δίνοντας κι εκείνος μάχη με τη σειρά του για να απομακρύνει το Ντόγκο Αρτζεντίνο, όμως τελικά ήταν αδύνατο. Ο άγριος σκύλος επιτέθηκε και στους δύο.
«Κάποια στιγμή, ο σεκιούριτι κατάφερε να ανοίξει το αυτοκίνητο του για να σώσουμε τον σκύλο μου από τα δόντια του Ντόγκο Αρτζεντίνο, δυστυχώς χωρίς να τα καταφέρουμε αφού το εκτός ελέγχου σκυλί μπήκε μέσα στο όχημα και άρχισε να κατασπαράζει το δικό μου» τονίζει η επιχειρηματίας.
Λόγω του πανικού, σταμάτησε ένα διερχόμενο όχημα, ο οδηγός του οποίου κατέβηκε για να βοηθήσει. Επιχείρησε να σώσει το κατοικίδιο από τα δόντια του Ντόγκο Αρτζεντίνο, όμως δέχθηκε επίθεση και δαγκωματιές.
Ο οδηγός, τα στοιχεία του οποίου δεν έχουν γίνει γνωστά, οπλοφορούσε. Έβγαλε ένα πιστόλι και πυροβόλησε τον σκύλο με αποτέλεσμα να το σκοτώσει. Στη συνέχεια εξαφανίστηκε.
Τελικά το μικρό σκυλάκι πέθανε από τα τραύματα που του προκάλεσε το Ντόγκο Αρτζεντίνο. Η επιχειρηματίας, τελικά, κατέθεσε μήνυση κατά της ιδιοκτήτριας του σκύλου που σκότωσε το δικό της.
Ο οδηγός που πυροβόλησε το Ντόγκο Αρτζεντίνο αναζητείται από την ΕΛ.ΑΣ.
Το Ντόγκο Αρτζεντίνο θεωρείται ένα από τα πιο επιθετικά σκυλιά. Για τον λόγο αυτό, έχει απαγορευτεί ως κατοικίδιο σε χώρες όπως η Ουκρανία, η Ισλανδία, η Αυστραλία και η Σιγκαπούρη. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, είναι παράνομο να έχει κάποιος Ντόγκο χωρίς νομική εξουσιοδότηση και η μέγιστη ποινή που επιβάλλεται είναι έως και φυλάκιση έξι μηνών.
Ο Ιππόκαμπος ανήκει στο ομώνυμο γένος των ιχθύων, της οικογένειας των συγναθιδών, της κλάσης των ακτινοπτερυγίων. Απαντάται στα παράλια ύδατα, κυρίως στις βόρειες θάλασσες και στη Μεσόγειο.
lovethesepics
Το σώμα του είναι πεπιεσμένο που καλύπτεται εξ ολοκλήρου από διογκωμένα λέπια που απολήγουν σε ακίδες κατά εμφανείς χρωματικές ζώνες. Ως κακός κολυμβητής χρησιμοποιεί πολύ συχνά την συλληπτήρια ουρά του για να γαντζωθεί σε σταθερά αντικείμενα, όπως κοράλλια.
squarespace
Όσο παράξενο και αν σας φαίνεται, ο αρσενικός ιππόκαμπος είναι αυτός που κυοφορεί το έμβρυο. Η σελίδα Mom.me αναφέρει, “Αν και κυοφορεί τα αυγά ο αρσενικός ιππόκαμπος, δεν τα φτιάχνει ο ίδιος.
ctvnews
Αφού ο αρσενικός και ο θηλυκός ιππόκαμπος περάσουν χρόνο φλερτάροντας, ο θηλυκός ιππόκαμπος αφήνει τα αυγά της μέσα στον θύλακα του αρσενικού. Αυτός γονιμοποιεί τα αυγά μέσα στον θύλακα.
Ο θύλακας είναι ένα περίπλοκο όργανο, που ρυθμίζει την θερμοκρασία, την ροή του αίματος και την αλατότητα του νερού, ώστε τα μωρά να είναι όσο πιο προετοιμασμένα γίνεται για την ζωή στον ωκεανό. Ανάλογα με το είδος ο ιππόκαμπος μπορεί να γεννήσει μέχρι και 1.000 μωρά σε μια μόνο γέννα.”
