Τα τελευταία γεγονότα γύρω από τον Γιώργο Μαζωνάκη δημιουργούν ένα σκηνικό που μοιάζει περισσότερο με στοχευμένη αποδόμηση παρά με απλή αλληλουχία συμπτώσεων.
Πρώτα, η είδηση για εγκλεισμό σε ψυχιατρική δομή, στη συνέχεια καταγγελίες από τρεις άγνωστους τραγουδιστές, οι οποίες προβάλλονται μαζικά πριν ακόμη εξεταστούν σε βάθος. Το ερώτημα που προκύπτει δεν είναι μόνο «τι συνέβη», αλλά κυρίως γιατί συμβαίνει τώρα.
Στον χώρο της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας, η ισχύς δεν μετριέται μόνο σε επιτυχίες, αλλά και σε ανεξαρτησία. Ο Μαζωνάκης υπήρξε επί χρόνια μια φιγούρα που δεν ελέγχεται εύκολα, δεν χωρά σε καλούπια και δεν χρωστά σε μηχανισμούς. Αυτό από μόνο του δημιουργεί εχθρούς.Όταν ένας καλλιτέχνης παραμένει εμπορικά δυνατός χωρίς να «υπακούει» εδώ και 25 χρόνια, γίνεται στόχος.
Σύμφωνα με γενικές εκτιμήσεις της αγοράς και ανθρώπων του χώρου, η συνολική περιουσία του Γιώργου Μαζωνάκη τοποθετείται γύρω στα 10 εκατομμύρια ευρώ. Πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που, παρά τη μακρόχρονη παρουσία του στη νυχτερινή διασκέδαση, δεν έχει συνδεθεί ποτέ με οικονομικά σκάνδαλα ή γνωστά χρέη, διατηρώντας διαχρονικά μια εικόνα οικονομικής αυτάρκειας και ανεξαρτησίας. Με λίγα λόγια είναι ένας απλο ους πιο καθαρούς Έλληνες τραγουδιστές.
Η αρχική εικόνα του «ψυχιατρικού προβλήματος» λειτουργεί επικοινωνιακά ως εργαλείο αποδυνάμωσης. Σπέρνει αμφιβολία, θολώνει την κρίση του κοινού και προετοιμάζει το έδαφος ώστε κάθε επόμενη κατηγορία να φαίνεται πιο «πιστευτή». Δεν είναι η πρώτη φορά που η ψυχική υγεία χρησιμοποιείται για να απαξιωθεί ένας δημόσιος άνθρωπος.
Ακολουθούν οι καταγγελίες. Τρεις άγνωστοι τραγουδιστές, χωρίς προηγούμενη δημόσια παρουσία ή αναγνωρισιμότητα, βρίσκονται ξαφνικά στο προσκήνιο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να διερευνηθούν οι ισχυρισμοί τους — κάθε καταγγελία οφείλει να εξετάζεται σοβαρά. Όμως άλλο η διερεύνηση και άλλο η προδικαστική καταδίκη μέσω τίτλων και υπονοούμενων.
Η χρονική σύμπτωση και ο τρόπος προβολής δείχνουν ένα γνώριμο μοτίβο: πρώτα αποδομείς το πρόσωπο, μετά «φορτώνεις» την κατηγορία και στο τέλος αφήνεις το κοινό να βγάλει συμπέρασμα χωρίς αποδείξεις. Σε αυτή τη διαδικασία, η αλήθεια συχνά χάνεται και η ζημιά έχει ήδη γίνει, ανεξάρτητα από το τι θα αποφανθεί η Δικαιοσύνη.
Σύμφωνα με την άποψη που κυκλοφορεί έντονα στον χώρο, ο πραγματικός λόγος της στοχοποίησής του δεν είναι άλλος από τα χρήματα. Ο Γιώργος Μαζωνάκης παραμένει οικονομικά ισχυρός, ανεξάρτητος και δύσκολα “αγγίξιμος”, χωρίς να μπορεί να πιεστεί ή να ελεγχθεί με τον τρόπο που, όπως λέγεται, έχει συμβεί σε άλλους καλλιτέχνες στο παρελθόν.
Αυτή ακριβώς η αδυναμία χειραγώγησής του είναι που, κατά την ίδια εκτίμηση, τον καθιστά ανεπιθύμητο σε ορισμένους και εξηγεί γιατί επιχειρείται η ηθική και επαγγελματική του αποδόμηση.
Έχετε ποτέ διστάσει πριν δανείσετε κάτι προσωπικό σε έναν φίλο ή γείτονα;
Ενώ η κοινή χρήση συχνά θεωρείται γενναιόδωρη, ορισμένα αντικείμενα έχουν βαθύτερες πολιτισμικές και ενεργειακές σημασίες – τόσο πολύ που σε πολλές παραδόσεις θεωρείται ότι επηρεάζουν την τύχη, την ενέργεια ή την συναισθηματική αρμονία όταν δανείζονται απρόσεκτα.
Είτε έχετε πνευματικές ανησυχίες είτε απλώς απολαμβάνετε να εξερευνάτε πολιτισμικές πεποιθήσεις, αυτά τα πέντε αντικείμενα αξίζει να τα κρατάτε για τον εαυτό σας—για κάθε ενδεχόμενο.
1. Αλάτι: Όχι απλώς ένα είδος κουζίνας
Το αλάτι έχει εκτιμηθεί σε πολλούς πολιτισμούς για τις καθαριστικές και προστατευτικές ιδιότητές του. Από την απομάκρυνση αρνητικής ενέργειας μέχρι τη συντήρηση τροφίμων, δεν είναι μόνο ένα απλό καρύκευμα.
Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, το αλάτι δεν πρέπει ποτέ να “δανείζεται” με την προσδοκία επιστροφής—είναι προτιμότερο να το δίνετε ως δώρο. Γιατί; Πιστεύεται ότι η ανταλλαγή αλατιού διαταράσσει την αρμονία και προκαλεί διαφωνίες ή δυσαρέσκεια στις σχέσεις. Οπότε την επόμενη φορά που κάποιος ζητήσει αλάτι, δωρίστε το αντί να το δανείσετε.
2. Σκούπες: Μην αφήνετε την τύχη σας να σκουπιστεί μακριά
Σε πολλούς πολιτισμούς, οι σκούπες είναι κάτι περισσότερο από εργαλεία καθαρισμού—είναι σύμβολα της ροής ενέργειας και της ευημερίας.
Η λαϊκή σοφία λέει πως δανείζοντας μια σκούπα μπορεί άθελά σας να “σκουπίσετε” τον πλούτο σας, ειδικά αν δεν την αντικαταστήσετε άμεσα. Μερικοί μάλιστα πιστεύουν πως η δωρεά μιας σκούπας χωρίς να αγοράσετε πρώτα καινούργια μπορεί να προσελκύσει οικονομική αστάθεια.
Έτσι, αν αντικαθιστάτε τη σκούπα σας, δωρίστε την παλιά μόνο αφού φέρετε μια καινούργια στο σπίτι σας.
3. Κοσμήματα: Κάτι περισσότερο από απλά στολίδια
Τα κοσμήματα μπορεί να φαίνονται όμορφα, αλλά ενεργειακά λειτουργούν σαν σφουγγάρι—απορροφώντας συναισθήματα, εμπειρίες και προσωπικές δονήσεις αυτού που τα φοράει.
Το να μοιράζεστε δαχτυλίδια, κολιέ ή σκουλαρίκια—ειδικά αυτά που φοριούνται συχνά ή έχουν συναισθηματική αξία—μπορεί ακούσια να μεταφέρει προσωπική ενέργεια. Αν δωρίζετε κοσμήματα, καλύτερα να επιλέγετε κάτι καινούργιο παρά κάτι με ιστορία, εκτός αν η συναισθηματική σύνδεση είναι σκόπιμη (όπως ένα οικογενειακό κειμήλιο).
Αν και μοιάζουν συνηθισμένα, τα πιάτα και τα οικιακά σκεύη μπορεί να μεταφέρουν διακριτικά την ενέργεια του σπιτιού.
Σύμφωνα με το φενγκ σούι, τα σκεύη μπορούν να διατηρούν συναισθηματικά αποτυπώματα από το περιβάλλον τους. Το να τα δανείσετε ή να τα δεχθείτε μπορεί να εισαγάγει λεπτή ένταση, κούραση ή δυσαρμονία σε έναν νέο χώρο.
Επίσης, μία απλή συμβουλή από τις πρακτικές της Ανατολικής Ασίας: πετάξτε τα ραγισμένα ή σπασμένα πιάτα—πιστεύεται πως διατηρούν αρνητική ενέργεια και διαταράσσουν την αφθονία.
5. Ρούχα: Κλωστές με παρελθόν
Τα ρούχα, ειδικά εκείνα που φοριούνται πολύ, όπως παπούτσια ή προσωπικά ενδύματα, απορροφούν την ενέργεια αυτού που τα φόρεσε. Γι’ αυτό στις πνευματικές παραδόσεις, τα μεταχειρισμένα ρούχα συχνά “καθαρίζονται” πριν φορεθούν—με πλύσιμο, έκθεση στον ήλιο, ή ακόμα και με αλάτι ή θυμίαμα.
Όταν δανείζετε ρούχα σε κάποιον άλλο, ειδικά αν βρίσκεστε σε μια ευάλωτη συναισθηματική κατάσταση, είναι καλό να εμπιστεύεστε το ένστικτό σας. Καμιά φορά, η διατήρηση των προσωπικών σας πραγμάτων αφορά λιγότερο τον εγωισμό και περισσότερο την αυτοπροστασία.
Τελική σκέψη: Σεβαστείτε τη σοφία, εμπιστευτείτε το ένστικτό σας
Αν και αυτές οι ιδέες πηγάζουν από λαϊκές παραδόσεις και όχι επιστημονικά δεδομένα, αντανακλούν ένα κοινό θέμα: η ενέργεια των προσωπικών μας αντικειμένων είναι σημαντική. Και μερικές φορές, ο σεβασμός αυτής—είτε μέσω τελετουργιών είτε μέσω απλής επίγνωσης—μπορεί να μας βοηθήσει να νιώθουμε πιο ήρεμοι και προστατευμένοι.
Η Δέσποινα Βανδή μέσα από τη νέα της ανάρτηση στο instagram αποκάλυψε το τατουάζ που έκανε ο 18χρονος γιος της, Γιώργος αφιερωμένο στην ίδια, εκφράζοντας έτσι την αγάπη του στην μητέρα του.
Μπορεί η γνωστή τραγουδίστρια να κάνει εμφανίσεις με την κόρη της, Μελίνα, ωστόσο αναφέρεται συχνά στον γιο της, ο οποίος ασχολείται φανατικά με την μαγειρική.
Όπως αποκάλυψε η Δέσποινα Βανδή σε πρόσφατο live στα social media: «Έχω και εγώ τον σεφ μέσα στο σπίτι μου, είναι ο γιος μου. Και ο Βασίλης μαγειρεύει πάρα πολύ καλά. Ο γιος μου κάνει πιο εξεζητημένα πράγματα, δεν ασχολείται με τις βασικές συνταγές. Ο Βασίλης μαγειρεύει πάρα πολύ ωραία ό,τι έχει σχέση με κρέας και η κόρη μου ό,τι έχει σχέση με ζαχαροπλαστική», είπε η τραγουδίστρια για την καθημερινότητά της με τον Βασίλη Μπισμπίκη και τα παιδιά της.
Ο Γιώργος Νικολαΐδης έκανε τατουάζ την ημερομηνία γέννησης της Δέσποινας Βανδή γράφοντας «ΜΑ» εκδηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο την αγάπη του στη μαμά του.
«Ζωή μου, αγόρι μου» ήταν η αντίδραση της Δέσποινας Βανδή, όπως σχολίασε την εικόνα με το τατουάζ στο χέρι του γιου της.
Γιώργος Νικολαΐδης: Ο 18χρονος γιος της Δέσποινας Βανδή σε μια σπάνια δημόσια εμφάνιση με την αδερφή του, Μελίνα
Μπορεί να είναι γιος δύο πολυσυζητημέων προσώπων της ελληνικής showbiz, όμως ο Γιώργος Νικολαΐδης έχει επιλέξει συνειδητά να μείνει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ο μικρότερος γιος της Δέσποινας Βανδή και του Ντέμη Νικολαΐδη ετοιμάζεται να κλείσει τα 18 τον Αύγουστο, σηματοδοτώντας ένα σημαντικό πέρασμα στην ενήλικη ζωή του.
Αν και κρατά τον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram ιδιωτικό και δεν συνηθίζει τις δημόσιες εμφανίσεις, πρόσφατα ο φακός τον απαθανάτισε σε μια σπάνια στιγμή μαζί με την αδερφή του, Μελίνα Νικολαΐδη. Η 21χρονη Μελίνα, που τα τελευταία χρόνια ζει στο Λονδίνο όπου σπουδάζει υποκριτική και musical theatre, ανάρτησε στα stories της μια κοινή φωτογραφία των δυο τους από κατάστημα οπτικών ειδών, με τα αδέρφια να δοκιμάζουν γυαλιά ηλίου. Αν και δεν έκανε tag τον Γιώργο, οι διαδικτυακοί της φίλοι πρόσεξαν αμέσως την τρυφερή αυτή οικογενειακή στιγμή.
Γιώργος Νικολαΐδης: Ο γιος της Δέσποινας Βανδή και του Ντέμη Νικολαΐδη, μεγάλωσε – Το επάγγελμα που θέλει να ακολουθήσει και οι σπάνιες φωτογραφίες
Ο Γιώργος Νικολαΐδης, γιος της διάσημης τραγουδίστριας Δέσποινας Βανδή και του πρώην ποδοσφαιριστή Ντέμη Νικολαΐδη, έχει μεγαλώσει και πλέον η πορεία του τραβά την προσοχή των μέσων ενημέρωσης και των θαυμαστών της οικογένειας.
Γεννημένος το 2007, είναι το μικρότερο από τα δύο παιδιά της οικογένειας, με τη μεγαλύτερη αδελφή του, Μελίνα, να έχει ήδη προσελκύσει τα φώτα της δημοσιότητας λόγω της προσωπικής της ζωής.
Η Δέσποινα Βανδή με τον Γιώργο σε μικρή ηλικία
Παρότι οι γονείς του είναι ιδιαίτερα γνωστοί, ο Γιώργος κράτησε χαμηλούς τόνους από μικρή ηλικία, με τις δημόσιες εμφανίσεις του να είναι ελάχιστες. Ωστόσο, όσο μεγαλώνει, οι σπάνιες φωτογραφίες του που κυκλοφορούν αποκαλύπτουν έναν ευγενικό και χαμογελαστό νέο που φαίνεται να έχει κληρονομήσει την ομορφιά και το ήθος των γονιών του.
Η καριέρα που σκέφτεται να ακολουθήσει ο Γιώργος Νικολαΐδης
Φαίνεται πως ο Γιώργος δεν σκοπεύει να ακολουθήσει τα βήματα των γονιών του, τουλάχιστον όχι στον χώρο του θεάματος ή του αθλητισμού. Αν και ακόμη είναι νωρίς να αποφασίσει οριστικά για το επαγγελματικό του μέλλον, πηγές κοντά στην οικογένεια αναφέρουν πως έχει εκδηλώσει έντονο ενδιαφέρον για τη γαστρονομία.
Η αγάπη του για τη μαγειρική εκδηλώθηκε από μικρή ηλικία, και η οικογένειά του τον στηρίζει απόλυτα στα ενδιαφέροντά του. Ο πατέρας του, Ντέμης Νικολαΐδης, είχε αναφέρει σε συνέντευξή του ότι πάντα ενθαρρύνει τα παιδιά του να ακολουθούν τα όνειρά τους. Εάν η αγάπη του Γιώργου για την κουζίνα συνεχιστεί, δεν αποκλείεται να τον δούμε να διαπρέπει στον χώρο της μαγειρικής.
Οι σπάνιες εμφανίσεις του
Παρόλο που ο Γιώργος Νικολαΐδης σπάνια κάνει δημόσιες εμφανίσεις, η οικογένεια έχει καταφέρει να διατηρήσει μια ισορροπία ανάμεσα στη δημόσια ζωή και την ιδιωτικότητα. Κάποιες φωτογραφίες του έχουν εμφανιστεί στα social media, κυρίως μέσα από δημοσιεύσεις της μητέρας του, Δέσποινας Βανδή, η οποία μοιράζεται στιγμιότυπα από την καθημερινή ζωή της οικογένειας.
Η Δέσποινα Βανδή με τα δυο παιδιά της, την Μελίνα και τον Γιώργο
Σε αυτές τις φωτογραφίες, ο Γιώργος εμφανίζεται να συμμετέχει σε οικογενειακές στιγμές, σε διακοπές ή ακόμα και σε καθημερινές δραστηριότητες, αποπνέοντας την αγάπη και τη στήριξη της οικογένειάς του. Ειδικότερα, οι εικόνες που τον δείχνουν να ασχολείται με τη μαγειρική, το αγαπημένο του χόμπι, έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον των θαυμαστών.
Η πορεία του Γιώργου Νικολαΐδη
Παρά την αναπόφευκτη δημοσιότητα που ακολουθεί την οικογένειά του, ο Γιώργος Νικολαΐδης φαίνεται να διατηρεί μια ισορροπημένη προσέγγιση στη ζωή του, ακολουθώντας τα δικά του όνειρα και φιλοδοξίες. Με την αμέριστη στήριξη των γονιών του και την αφοσίωση στις προσωπικές του ανησυχίες, ο γιος της Δέσποινας Βανδή και του Ντέμη Νικολαΐδη φαίνεται να έχει όλα τα εφόδια για να πετύχει, σε όποιον επαγγελματικό χώρο κι αν επιλέξει να δραστηριοποιηθεί στο μέλλον. Αυτό τον διαφοροποιεί από την αδελφή του, η οποία έχει ήδη εξοικειωθεί με τα φώτα της δημοσιότητας.
Δέσποινα Βανδή: Στην κουζίνα με τον 18χρονο γιο της, Γιώργο Νικολαΐδη
Η δημοφιλής τραγουδίστρια μας έδειξε της ότι μπήκε στην κουζίνα μαζί με τον γιο της – ο οποίος μάλιστα σπουδάζει σεφ σε σχολή μαγειρικής – και έφτιαξαν μελομακάρονα.
Δείτε το βίντεο:
«Γιώργο έχουμε καταστραφεί από τα μελομακάρονά σου» ακούγεται να λέει η Δέσποινα Βανδή.
«Είναι γιορτές, πρέπει να κάνουμε» της απάντησε ο Γιώργος Νικολαΐδης.
Σύμφωνα με όσα γράφει στο προφίλ του στο Instagram, ο Γιώργος Νικολαϊδης έχει ξεκινήσει σπουδές σε σχολή τουρισμού και γαστρονομίας, ενώ παράλληλα εργάζεται σε γνωστό εστιατόριο στο Ψυχικό.
Όλοι έχουμε δει σε ταινίες ή σειρές αλλά και σε διάφορες περίεργες γειτονίες παπούτσια κρεμασμένα σε καλώδια ρεύματος. Σήμερα θα μάθουμε τι συμβολίζουν
Ένα ζευγάρι παλιά αθλητικά, μπότες ή σαγιονάρες που κρέμονται από ένα καλώδιο ρεύματος — αιωρούνται αργά στον αέρα, σαν παράξενη διακόσμηση.
Είναι ένα γνώριμο θέαμα σε πόλεις, μικρές κοινότητες και γειτονιές σε όλων των κόσμο. Αλλά τι σημαίνουν πραγματικά αυτά τα παπούτσια;
Είναι σύμβολο; Μνήμη; Εορτασμός; Ή απλώς μια τυχαία πράξη διασκέδασης;
Ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στις ιστορίες πίσω από αυτή τη μυστηριώδη παράδοση — γιατί, αν και δεν υπάρχει μία μόνο απάντηση, κάθε ζευγάρι παπουτσιών έχει τη δική του ιστορία.
Κοινές θεωρίες για τα παπούτσια στα καλώδια ρεύματος
Δεν υπάρχει μία εξήγηση που να ισχύει παντού, αλλά εδώ είναι οι πιο συνηθισμένες πεποιθήσεις:
1. Σημάδι περιοχής (συμβολισμός ομάδας ή συμμορίας)
Κάποιοι πιστεύουν ότι τα παπούτσια δείχνουν την παρουσία συμμορίας ή περιοχή όπου γίνεται διακίνηση ναρκωτικών. Ωστόσο, σύμφωνα με ειδικούς και αστυνομικές πηγές, αυτό σπάνια ισχύει. Οι περισσότερες ομάδες αποφεύγουν εμφανή σημάδια που θα τραβήξουν προσοχή — προτιμούν να μένουν απαρατήρητες.
Συμπέρασμα: Μπορεί να συμβαίνει σε σπάνιες περιπτώσεις, αλλά κυρίως είναι ένας μύθος που επαναλαμβάνεται με τα χρόνια.
2. Τελετή μετάβασης ή εορτασμός
Αποφοίτηση; Κάποιοι μαθητές πετούν τα παπούτσια τους όταν τελειώνουν το σχολείο ή το πανεπιστήμιο. Φίλοι στρατιώτες; Μπορεί να πετούν τις μπότες τους πριν φύγουν για υπηρεσία. Τέλος σχολικής χρονιάς; Οι έφηβοι το κάνουν απλώς για διασκέδαση.
Αυτή η εκδοχή είναι πιο χαρούμενη και συμβολική — ένα αντίο σε μια παλιά φάση της ζωής και ένα καλωσόρισμα στη νέα.
3. Μνημόσυνο ή φόρος τιμής
Άλλοι πιστεύουν ότι τα παπούτσια είναι ένας σιωπηλός τρόπος να τιμηθεί κάποιος που έφυγε από τη ζωή — ειδικά αν ήταν νέος ή αγαπημένος.
Μπορεί να αντιπροσωπεύουν:
• Κάτοικο της περιοχής
• Στρατιώτη ή φίλο
• Κάποιον που άφησε έντονο αποτύπωμα στη μνήμη
Είναι μια συγκινητική, αλλά όχι επίσημη παράδοση — περισσότερο μια προσωπική πράξη που μεταδίδεται από ιστορία σε ιστορία.
4. Φάρσα ή πρόκληση
Μερικές φορές γίνεται απλώς για διασκέδαση. Οι νέοι μπορεί να το κάνουν από περιέργεια, ανία ή μεταξύ τους πρόκληση. Έχει και στοιχείο δεξιοτεχνίας — πόσο ψηλά μπορείς να τα πετάξεις; Πολλά παπούτσια καταλήγουν εκεί απλώς επειδή κάποιος ήθελε να δοκιμάσει αν θα τα καταφέρει.
5. Σύμβολο νέας αρχής
Κυκλοφορεί η φήμη ότι όταν πετάς τα παλιά σου παπούτσια σημαίνει πως αφήνεις κάτι πίσω σου — μια κακή συνήθεια, μια δουλειά ή μια δύσκολη περίοδο. Είναι σαν να λες: «Άφησα το παρελθόν πίσω μου. Αυτά τα παπούτσια με πήγαν ως εκεί — τώρα προχωράω μπροστά.»
Αν και εμπνέει, αυτή η ερμηνεία είναι περισσότερο συμβολική παρά συνηθισμένη.⸻
6. Ορόσημο ή κρυφό σημάδι
Κάποιοι λένε ότι είναι τρόπος να σημαδέψεις ένα μέρος — το σπίτι ενός φίλου, ένα σημείο συνάντησης ή μια τοποθεσία για πάρτι. Σαν έναν απλό, παλιομοδίτικο τρόπο να πεις: «Εδώ είσαι.»
7. Δρόμος τέχνης ή αστικός θρύλος
Για ορισμένους καλλιτέχνες, το να κρεμούν παπούτσια είναι μια μορφή δημιουργικής έκφρασης — μετατρέποντας καθημερινά αντικείμενα σε δημόσια τέχνη. Άλλοι το βλέπουν σαν μια σύγχρονη παράδοση, ένα μικρό αστικό μυστήριο που περνάει από γενιά σε γενιά.
Όπως κι αν το δει κανείς, είναι πλέον κομμάτι της οπτικής ιστορίας της ζωής στις πόλεις.
Πώς φτάνουν τα παπούτσια εκεί πάνω;
Συνήθως οι άνθρωποι:
• Δένουν τα κορδόνια μεταξύ τους και τα πετούν πάνω από το καλώδιο
• Χρησιμοποιούν ένα βαρίδι ή πετονιά
• Ή πετούν ένα-ένα τα παπούτσια και τα δένουν στον αέρα (αρκετά δύσκολο!)
Κάποιες φορές οι εργαζόμενοι τα κατεβάζουν κατά τη συντήρηση — αλλά πάντα εμφανίζονται καινούρια.
Το νόημα βρίσκεται στα μάτια αυτού που το βλέπει
Δεν υπάρχει μία «αληθινή» εξήγηση για τα παπούτσια στα καλώδια. Άλλοτε είναι παιχνίδι. Άλλοτε είναι μνήμη. Άλλοτε ένα μικρό μυστήριο της γειτονιάς.
Όμως ένα πράγμα μένει ίδιο: Αυτή η απλή πράξη — το να πετάξεις ένα ζευγάρι φθαρμένα παπούτσια στον αέρα — κρύβει κάτι βαθιά ανθρώπινο.
Μια επιθυμία να σε θυμούνται. Να γιορτάσεις, να προχωρήσεις ή απλώς να αφήσεις ένα σημάδι. Σαν να λες: «Ήμουν εδώ.»
Έτσι, την επόμενη φορά που θα δεις παπούτσια να αιωρούνται ψηλά πάνω από τον δρόμο…
Μην τα προσπεράσεις. Σήκωσε το βλέμμα. Αναρωτήσου.
Γιατί κάθε ζευγάρι παπούτσια έχει τη δική του ιστορία — ακόμη κι αν ποτέ δεν μάθουμε ποια είναι.
Το ήπαρ παίζει έναν ζωτικό ρόλο στο σώμα, εκτελώντας βασικές λειτουργίες όπως η αποτοξίνωση του αίματος, η παραγωγή χολής και η αποθήκευση σημαντικών θρεπτικών συστατικών.
Όταν όμως το ήπαρ δεν λειτουργεί σωστά, μπορεί να προκαλέσει πόνο ή δυσφορία σε διάφορες περιοχές. Αυτά τα προειδοποιητικά σημάδια δεν πρέπει να αγνοούνται. Παρακάτω παρουσιάζονται τα κύρια σημεία όπου τα προβλήματα του ήπατος μπορεί να εμφανιστούν ως σωματικά συμπτώματα.
1. Δυσφορία στο δεξί άνω μέρος της κοιλιάς
Ο πόνος στο δεξί άνω τμήμα της κοιλιάς είναι από τα πιο σαφή σημάδια προβλημάτων στο ήπαρ. Επειδή το ήπαρ βρίσκεται ακριβώς κάτω από το διάφραγμα στη δεξιά πλευρά, κάθε φλεγμονή, βλάβη ή διόγκωση μπορεί να προκαλέσει έντονη ενόχληση εκεί.
Αυτός ο πόνος μπορεί να μοιάζει με θαμπό πόνο ή ακόμη και με οξύ, διαπεραστικό αίσθημα. Παθήσεις όπως η ηπατίτιδα, η κίρρωση ή το λιπώδες ήπαρ συχνά ευθύνονται για αυτά τα συμπτώματα.
2. Πόνος στον δεξί ώμο ή στο άνω μέρος της πλάτης
Επειδή το ήπαρ βρίσκεται κοντά στο διάφραγμα, τα προβλήματα του ήπατος μπορεί να προκαλέσουν πόνο που αντανακλά στον δεξί ώμο ή ακόμη και στο άνω δεξί μέρος της πλάτης.
Αυτός ο τύπος πόνου ονομάζεται «αντανακλώμενος πόνος» — ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται τον πόνο από το ήπαρ σαν να προέρχεται από άλλα σημεία. Άτομα με χρόνια ηπατική νόσο ή με μάζες στο ήπαρ συχνά αναφέρουν αυτό το σύμπτωμα.
3. Διάχυτος πόνος στην κοιλιά
Μερικές φορές τα προβλήματα του ήπατος δεν περιορίζονται σε ένα σημείο. Αντίθετα, μπορεί να εμφανιστεί γενικευμένος πόνος σε όλη την κοιλιακή χώρα.
Αυτό οφείλεται συχνά στη συσσώρευση υγρού στην κοιλιά (κατάσταση γνωστή ως ασκίτης) ή στη φλεγμονή που επηρεάζει γειτονικά όργανα. Αυτό το φούσκωμα και η πίεση συνήθως παρατηρούνται σε πιο προχωρημένα στάδια ηπατικών παθήσεων, όπως η κίρρωση.
4. Φαγούρα στο δέρμα και πόνος στις αρθρώσεις
Η δυσλειτουργία του ήπατος δεν περιορίζεται μόνο στα εσωτερικά συστήματα — μπορεί να εμφανιστεί και στο δέρμα αλλά και στις αρθρώσεις. Μια κατάσταση που ονομάζεται χολόσταση, όπου η ροή της χολής εμποδίζεται, προκαλεί έντονη φαγούρα, ιδιαίτερα στις παλάμες και στα πέλματα.
Η συσσώρευση τοξινών λόγω κακής ηπατικής λειτουργίας μπορεί επίσης να οδηγήσει σε πόνο ή φλεγμονή στις αρθρώσεις, γνωστή ως ηπατική αρθρίτιδα.
5. Πονοκέφαλοι και επίμονη κόπωση
Αν και δεν αποτελούν τοπικό πόνο, οι πονοκέφαλοι και η έντονη κόπωση είναι συχνά σημάδια προβλημάτων στο ήπαρ. Όταν το ήπαρ δεν μπορεί να απομακρύνει σωστά τις τοξίνες, αυτές συσσωρεύονται και επηρεάζουν τη λειτουργία του εγκεφάλου, οδηγώντας σε νοητική θολούρα, σύγχυση και συνεχή κούραση.
Αυτό είναι γνωστό ως ηπατική εγκεφαλοπάθεια και μπορεί επίσης να προκαλέσει επίμονους πονοκεφάλους και γενική αίσθηση κακής υγείας.
Πότε να ζητήσετε βοήθεια
Ο πόνος που σχετίζεται με το ήπαρ μπορεί να εμφανιστεί σε πολλά σημεία — από την κοιλιά και την πλάτη μέχρι τις αρθρώσεις και ακόμη και το κεφάλι.
Αν παρατηρήσετε συνεχή πόνο σε αυτές τις περιοχές μαζί με συμπτώματα όπως κιτρίνισμα στο δέρμα ή στα μάτια, πρησμένη κοιλιά, εξάντληση ή νοητική σύγχυση, είναι σημαντικό να απευθυνθείτε σε έναν γιατρό. Η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να βοηθήσει στη διαχείριση της ηπατικής νόσου και να αποτρέψει πιο σοβαρά προβλήματα υγείας στο μέλλον.
Μια αναγνώστριά, η Άννα Φ. απ’ τη Θεσσαλονίκη, έγραψε ένα κείμενο για μια απ’ τις πιο δύσκολες αποστολές στη ζωή κάθε ανθρώπου: τη διαχείριση της απώλειας ενός γονιού. Τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τον μπαμπά της δεν είναι πια και τόσο φωτεινά. Όμως, κάπως, κάποτε, πρέπει να συμφιλιωθείς και να συνεχίσεις.
«Τι σημαίνει “Τα πρώτα Χριστούγεννα χωρίς τον Τάδε”; Γιατί, δηλαδή, τα Χριστούγεννα μας κάνουν να νοσταλγούμε αυτούς που μας λείπουν περισσότερο από μια οποιαδήποτε περίοδο του χρόνου; Παλιά μου φαινόταν εντελώς χαζός ο συσχετισμός Χριστουγέννων-αγάπης-χαράς-οικογένειας. Και να που τώρα, το σωτήριον έτος 2016, κοιτάζω σα χαζή την πολυθρόνα που καθόταν ο μπαμπάς μου, που αδιαφορούσε παντελώς για τα Χριστούγεννα, και μου λείπει ακόμα πιο πολύ.
Όλες τις χρονιές πριν την χρονιά που θα μπορούσαμε κάλλιστα να βαφτίσουμε «Η χρονιά που μπανοβγαίναμε στα νοσοκομεία», τέτοιες περίπου μέρες προσπαθούσα να βολέψω κάπου τους δικούς μου για να μην γκρινιάζουν. «Θα περάσω να φάμε, αλλά για λίγο», «Χριστούγεννα θα έρθω, αλλά Πρωτοχρονιά μη με περιμένετε» και άλλα τέτοια που στη σφαίρα της απώλειας φαντάζουν τερατώδη και σε γεμίζουν με τις πιο σκοτεινές ενοχές, αλλά είναι απολύτως φυσιολογικά.
Κάθε χρόνο που ήρθε μετά την ενηλικίωσή μου, στις γιορτές, μοιραζόμασταν με τον μπαμπά πικρόχολα σχόλια για τον υπερβολικό ενθουσιασμό του κόσμου και τον ξέφρενο καταναλωτισμό των γιορτών. Είχαμε ακριβώς το ίδιο γούστο στο φαγητό και πέφταμε με τα μούτρα στα ίδια κοινά πιάτα. Γελάγαμε με τα ίδια αστεία που κάναμε και πέρσι, τσακωνόμασταν για τους ίδιους και τους ίδιους λόγους (γιατί, όπως σε κάθε ελληνική οικογένεια, αν δεν βγάλεις τα μάτια σου στο οικογενειακό τραπέζι «χρονιάρες μέρες» τότε πότε;). Και μετά έφευγα. Γιατί είχα και δουλειές.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Που τις νόμιζα πιο σημαντικές.
Και φέτος, που ο μπαμπάς δεν είναι εδώ, δεν γίνεται να μη μου λείπει. Δε γίνεται να μην του γράψω σε ένα γράμμα που δεν θα φτάσει ποτέ πουθενά (και άρα είναι ένα ανόητο γράμμα) ότι θα ‘θελα να είναι εδώ.
Γιατί, όταν ο αποχωρισμός είναι οριστικός, βάζεις μπροστά ό,τι εργαλείο έχεις για να αυτομαστιγωθείς που δεν ήσουν καλή κόρη, που δεν πρόσεξες, δεν νοιάστηκες, δεν βοήθησες, δεν άκουσες, δεν αγάπησες όπως όφειλες κι όπως σ’ αγάπησαν.
Γιατί, όταν ο αποχωρισμός είναι οριστικός, αγαπάς όπως δεν αγάπησες ποτέ. Γιατί τότε είναι που όλα τα καλά, τα γλυκά, τα τρυφερά γιγαντώνονται και κάνουν τα άσχημα τοσοδούλικα και καταλήγεις να σου λείπουν όλα –από τα πραγματικά καλά του αστεία και το φωτεινό μυαλό του, ως τα απαίσια παπούτσια που τον σταύρωνες να πετάξει επιτέλους.
Και το μόνο που θες είναι αυτό που όλοι λένε και τραγουδούν και γράφουν. Ένα τελευταίο «αντίο», μια φορά να πεις ό,τι έχεις στο κεφάλι σου, σαν ερωτική εξομολόγηση –να πεις ένα “ευχαριστώ” της προκοπής, μια “συγγνώμη” της προκοπής κι ένα ειλικρινές “σε συγχωρώ”.
Μακάρι να ήσουν εδώ, μπαμπά, και να μου ΄λεγες για χιλιοστή φορά αυτή την ιστορία απ’ τη Χούντα. Δεν θα σε στραβοκοιτούσα.
Αν ήσουν φέτος εδώ την Πρωτοχρονιά, σου υπόσχομαι, ότι δεν θα έφευγα στις 12.05.
Και, σου υπόσχομαι, ότι δεν θα σε μάλωνα ούτε μία τόση δα φορά που καπνίζεις.
Ακολουθούν 6 προειδοποιητικά συμπτώματα εγκεφαλικού επεισοδίου μετά το μπάνιο.
1. Σημάδια ζάλης και λιποθυμίας
Εάν ξαφνικά νιώσετε ζάλη, σκοντάψετε, δεν μπορείτε να σταθείτε όρθιοι ή νιώσετε ζάλη μετά το πλύσιμο, μπορεί να έχετε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο. Μην διστάσετε να ζητήσετε βοήθεια ή να επικοινωνήσετε αμέσως με ένα ασθενοφόρο. Αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί σε μειωμένη παροχή αίματος στον εγκέφαλο.
2. Σημάδια θολής όρασης
Μετά το μπάνιο, μπορεί να αισθανθείτε ζάλη, διπλή όραση και σταδιακή θόλωση και των δύο ή του ενός ματιού. Οι άνθρωποι μπορεί να δυσκολεύονται να εντοπίσουν αυτό το σύμπτωμα, καθώς δεν είναι σαφές. Όταν ο ασθενής βλέπει αυτά τα συμπτώματα, θα πρέπει να ζητήσει από άλλους να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο επειγόντων περιστατικών .
3. Σημάδια μέσω της φωνής
Εάν έχετε παράξενη ασαφή ομιλία μετά το μπάνιο, δυσκολεύεστε να ανοίξετε το στόμα σας, τα χείλη και η γλώσσα σας είναι μουδιασμένα και πρέπει να προσπαθήσετε πολύ για να μιλήσετε, μπορεί να πάσχετε από εγκεφαλικό επεισόδιο.
4. Σημάδια απώλειας συνείδησης
Μετά το ντους, εάν ξαφνικά αισθανθείτε αποπροσανατολισμό, αδυναμία να αρθρώσετε λέξη ή δυσκολεύεστε να σκεφτείτε τις σωστές λέξεις για να πείτε, αυτό είναι ένα συνηθισμένο σημάδι εγκεφαλικού επεισοδίου.
5. Σημάδια ημικρανίας
Εάν ο ασθενής παρουσιάσει ημικρανία μετά το ντους, μπορεί να είναι αποτέλεσμα εγκεφαλικού επεισοδίου. Αυτό προκαλείται από απόφραξη των αιμοφόρων αγγείων, η οποία εμποδίζει τη ροή του αίματος στον εγκέφαλο. Αυτό μπορεί να προκαλέσει βλάβη και να οδηγήσει σε ξαφνικές ημικρανίες ή πόνο σε όλο το κεφάλι.
6. Σημάδια στα άκρα
Εάν παρατηρήσετε ότι τα άκρα σας είναι μούδιασμα, δυσκολία στην κίνηση, αδυναμία να σηκωθείτε ή δυσκολία στο περπάτημα μετά το πλύσιμο, μπορεί να έχετε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο.
«Πήρα δύο ζωές, τη δική μου και του παιδιού μου, τις έβαλα στα χέρια του κ. Σωτηρόπουλου και του είπα “γιατρέ, εσύ ορίζεις πια τις ζωές μας”» λέει η Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου
Yπήρξαν τουλάχιστον 4-5 φορές κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής κουβέντας μας που η Αλεξάνδρα, η μάνα απ’ την Πάτρα που έγινε γνωστή σ’ όλο το πανελλήνιο δωρίζοντας το μισό συκώτι της στο παιδί της, λύγισε κι έβαλε τα κλάματα. Με λυγμούς… Ειδικά, στις «στιγμές» που προσπαθούσε να μου εξηγήσει τι σημαίνει όλη αυτή η ιστορία για το μονάκριβο καμάρι της, τον Χρήστο.
Η Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου πήρε χθες το μεσημέρι εξιτήριο από το Λαϊκό Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών. Η καρδιά της, όμως, έμεινε εκεί. Και χτυπάει κάθε λεπτό στη ΜΕΘ του νοσοκομείου, όπου εξακολουθεί να νοσηλεύεται, σε εξαιρετική κατάσταση, ο 18χρονος γιος της Χρήστος Μπιλάλης, στον οποίο πρόσφερε το μισό συκώτι της για να συνεχίσει να ζει και, κυρίως, για να ζήσει πλέον μία άλλη ζωή.
Οπως έγραψε χθες η «Πελοππόννησος», με αποκλειστικές πληροφορίες γι’ αυτήν την ανθρώπινη ιστορία, η 55χρονη Αλεξάνδρα από την Πάτρα, από τον Αγιο Βασίλειο συγκεκριμένα, έγινε η πρώτη εν ζωή δότρια που υποβλήθηκε σε αφαίρεση συκωτιού με ρομποτική μέθοδο και στη συνέχεια το μόσχευμα τοποθετήθηκε στον γιο της, που από παιδάκι είχε προβλήματα υγείας, τα οποία φούντωσαν πριν ενάμιση χρόνο όταν προσβλήθηκε από κίρωση του ήπατος…
Η Αλεξάνδρα άνοιξε διάπλατα την καρδιά:
-Την ώρα που σ’ έβαζαν στο χειρουργείο, τι σκεφτόσουν;
Τίποτα! Ειλικρινά… Είχα κάνει τόσες πολλές σκέψεις τους τελευταίους τρεις μήνες και ειδικά την τελευταία εβδομάδα, που δεν σκεφτόμουν τίποτα εκείνη την ώρα. Ανυπομονούσα…
-Πότε έμαθες ότι η επέμβαση σε σένα θα γινόταν με ρομποτική, για πρώτη φορά σε δημόσιο νοσοκομείο;
Την παραμονή της επέμβασης! Τότε, μου το είπε ο κ. Σωτηρόπουλος. Μου είπε πως είχε φέρει στο νοσοκομείο ένα μηχάνημα ρομποτικής, για να έπαιρναν από μένα το μόσχευμα και αυτό θα γινόταν για πρώτη φορά. Είχα και έχω τόσο τυφλή εμπιστοσύνη σ’ αυτόν τον γιατρό και άνθρωπο, που ό,τι κι αν μου έλεγε, θα του έδινα πράσινο φως. Δεν μ’ ένοιαζε πώς θα ‘παιρναν από μένα το μόσχευμα. Μ’ ένοιαζε μόνο να το έδιναν στον γιο μου. Και την καρδιά μου να μου ζήταγαν εκείνη την ώρα, και τα μάτια μου, θα τα ‘δινα όλα…
-Ο Χρήστος ήταν ενήμερος; Ηξερε, εννοώ, ποια ακριβώς διαδικασία θ’ ακολουθείτο και με ποιον τρόπο;
Τα πάντα ήξερε. Με κάθε λεπτομέρεια. Ηταν μπροστά, όταν μας το εξηγούσε ο κ. Σωτηρόπουλος…
Η Αλεξάνδρα Χαραλαμποπούλου με το γιο της Χρήστο
-Υπήρξε στιγμή που τρόμαξε το παιδί μ’ αυτά που άκουγε; Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω…
Αρχικά, όταν του μίλησε ο πρώτος γιατρός, ανησύχησε. Μου είπε, μάλιστα, «ρε μαμά, μήπως να το αφήσουμε;». Αλλά όταν μας μίλησε ο κ. Σωτηρόπουλος, ηρέμησε. Και ξέρεις γιατί; Γιατί είναι παιδί 18 χρόνων και θέλει να ζήσει. Γιατί είναι παιδί 18 χρόνων και δεν έχει ζήσει ως τώρα… Δε θα ξεχάσω όσο ζω αυτό μου ‘πε ένα βράδυ στο σπίτι, πριν δέκα μέρες περίπου: «Ρε μαμά, δηλαδή εσύ θα μου δώσεις το συκώτι σου και ‘γω θα ζω κανονικά πλέον;». Δεν μπορούσα για πολλή ώρα να κρατήσω τα δάκρυά μου.
-Πρέπει να ‘ταν πολύ δύσκολη η καθημερινότητά σας με τον Χρήστο, έτσι;
Ενας καθημερινός αγώνας. Μία αληθινή μάχη επιβίωσης. Οταν πήγαμε στην Αγγλία, όταν ο Χρήστος ήταν 2,5 ετών, οι γιατροί εκεί απέκλεισαν το ενδεχόμενο μεταμόσχευσης. Μας είπαν πως δεν χρειαζόταν και πως θα μπορούσε να ζει έτσι το παιδί. Και πράγματι. Με πολλή στωικότητα, με πολλή υπομονή, με πολλή αγάπη, με έναν εξαιρετικά δύσκολο αγώνα καθημερινά, με φάρμακα, τα βγάζαμε πέρα. Ωσπου στο τέλος του 2023, η διάγνωση που του έγινε ήταν κίρωση του ήπατος. Εκεί, άλλαξαν τα πράγματα. Και τότε άρχισε να στριφογυρίζει στο μυαλό μου η μεταμόσχευση. Ο Χρήστος μου θα μπορούσε να πεθάνει. Μου το είπαν ευθέως οι γιατροί. Και μετά, μου είπαν για τη μεταμόσχευση. Για τη ζώσα μεταμόσχευση, δηλαδή από ζώντα δότη. Ο κ. Σωτηρόπουλος, αυτός ο εξαίρετος χειρουργός στο Λαϊκό, μου το εξήγησε καθαρά. Μου πρόσφεραν μία λύση ζωής για τον Χρήστο, η οποία περνούσε από μένα. Το δέχθηκα χωρίς καμία σκέψη. Η σωτηρία τού παιδιού μου θα ερχόταν μέσα από μένα… Ποια μάνα δεν θα το ‘κανε; Και με όλη της την ψυχή…
-Ο Χρήστος, όμως, μπήκε και στη λίστα αναμονής του νοσοκομείου για μόσχευμα; Σωστά;
Ναι, έτσι είναι, γιατί θα μπορούσε κάτι να συμβεί και να εμπόδιζε τη ζώσα μεταμόσχευση. Μπήκε, λοιπόν, πριν από δύο μήνες στη λίστα με πτωματικούς δότες. Στην αναμονή, άγνωστο για πόσο. Αλλά οι δικές μου εξετάσεις έτρεχαν κανονικά. Ο κ. Σωτηρόπουλος μού ανέλυσε το μεγάλο πλεονέκτημα της ζώσας μεταμόσχευσης, σε σχέση με αυτήν από πτωματικό δότη. Στη ζώσα υπάρχει πλήρης οργάνωση, γίνεται προετοιμασία και προεργασία και του δότη και του λήπτη και οι γιατροί ξέρουν ακριβώς τι θα αντιμετωπίσουν. Τον Χρήστο τον ξετίναξαν στις εξετάσεις εδώ και καιρό, γιατί ήθελαν να σιγουρευτούν ότι δεν θα τον πρόδιδε την ώρα της μεταμόσχευσης κάποιο από τα άλλα όργανά του.
-Τον είδες τον Χρήστο στη ΜΕΘ μετά την επέμβαση;
Οχι, δυστυχώς. Γιατί δεν ήμουν σε θέση ακόμα να πάω. Θα τον δω αύριο (σήμερα). Παίρνω εξιτήριο σήμερα και αύριο θα τον δω για πρώτη φορά στη ΜΕΘ. Μιλήσαμε, όμως, στο τηλέφωνο. Και λύγισα… «Μάνα, σε λατρεύω. Μάνα, σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που έκανες, μου είπε και βάλαμε κι οι δύο τα κλάματα». Πώς να ξεχάσω σ’ όλη μου τη ζωή αυτά τα λόγια του ίδιου μου του παιδιού;
-Εχω ακούσει και διάβασα, κιόλας, φοβερά πράγματα γι’ αυτόν τον χειρουργό-καθηγητή, τον Γιώργο Σωτηρόπουλο. Ισχύουν; Εχεις ιδία αντίληψη πια…
Κανονικά, θα ‘πρεπε να πάω να του φιλάω τα χέρια για ώρα… Αλλά επειδή είναι και λίγο γραφικά ή ξεπερασμένα αυτά, θα τον αγκαλιάσω, θα τον ευχαριστήσω και θα τον έχω για όσο ζω στις προσευχές μου κάθε πρωί και κάθε βράδυ. Πήρα δύο ζωές, τη δική μου και του παιδιού μου, τις έβαλα στα χέρια του και του είπα… «γιατρέ, εσύ ορίζεις πια τις ζωές μας». Είναι ένας πολύ σπάνιος και πολύ ξεχωριστός άνθρωπος. Η επιστήμη, θεωρώ εγώ, δεν είναι μόνο πρωτόκολλα. Είναι έμπνευση, είναι τόλμη, είναι πάθος. Και αυτά τα έχει όλα ο κ. Σωτηρόπουλος. Είναι ένας πραγματικά φωτισμένος άνθρωπος.
-Αλλάζει η ζωή σας πια, Αλεξάνδρα. Ετσι δεν είναι;
Και το ρωτάς; Ξέρεις πόσα χρόνια το λαχταρούσα αυτό; Να γεμίσουν τα φτερά του παιδιού μου με πούπουλα, να δυναμώσουν και να μπορέσει να πετάξει μόνος του. Να ζήσει και να χαρεί τη ζωή του. Να μπορέσει να φτερουγίσει μόνο του, χωρίς να μ’ έχει ανάγκη. Και θέλω να στείλω κι ένα μήνυμα απ’ την καρδιά μου: Αυτό που έκανα εγώ για το παιδί μου, να το κάνουν κι άλλοι. Θα σώσουν ζωές. Η ζώσα μεταμόσχευση, πλέον, μπορεί να εξελιχθεί σε μεγάλο δώρο για την ανθρωπότητα.
-Εχεις σκεφτεί ποιο θα ‘ναι το πρώτο πράγμα που θα ‘θελες να κάνεις με τον Χρήστο, μόλις γυρίσετε στην Πάτρα;
Του αρέσουν πολύ οι μεγάλες βόλτες με το αυτοκίνητο. Θα μπούμε, λοιπόν, στο αυτοκίνητο και θα κάνουμε μια βόλτα απ’ το πρωί μέχρι το μεσημέρι.
Ο Χρήστος θα βγει σήμερα από τη ΜΕΘ του Λαϊκού και θα μεταφερθεί στη ΜΑΦ. Θα μείνει εκεί για περίπου 10 ημέρες και μετά θα πάρει εξιτήριο, αλλά θα μείνει για άλλες τόσες μέρες στην Αθήνα, για να τον ελέγχουν καθημερινά οι γιατροί για το θέμα της απορρόφησης του μοσχεύματος και της υγείας του. Ολες αυτές τις μέρες που η μητέρα του δεν μπορούσε να πάει στη ΜΕΘ να τον δει, του κρατούσε συντροφιά -έστω για λίγη ώρα καθημερινά- η αγαπημένη του γιαγιά, η Ηρώ. Μία γιαγιά που έχει ανέβει όλα αυτά τα χρόνια τον μεγάλο Γολγοθά μαζί με την κόρη της…
Η μητέρα του ισχυρού άνδρα του Παναθηναϊκού διατηρεί χαμηλό προφίλ, χαράζοντας τη δική της πορεία
Εκτός από διακεκριμένη αστρολόγος και συγγραφέας, αυτό που δεν ξέρουν πολλοί για τη Δέσποινα Γιαννακοπούλου είναι ότι έχει γιο τον πρόεδρο του μπασκετικού Παναθηναϊκού, Δημήτρη Γιαννακόπουλο.
Ακούγοντας το όνομα Δέσποινα Γιαννακοπούλου, οι περισσότεροι καταλαβαίνουν την κόρη του ισχυρού άνδρα της «πράσινης» ΚΑΕ, που μάλιστα, τις τελευταίες ημέρες βρέθηκε έντονα στο προσκήνιο, λόγω των σεξιστικών και χυδαίων σχολίων που δέχθηκε κατά τη διάρκεια του δεύτερου τελικού για τα play off της GBL. Ελάχιστοι, όμως, γνωρίζουν πως η νεαρή πήρε το όνομά της από τη γιαγιά της, που δεν είναι άλλη από τη γνωστή αστρολόγο.
Ποια είναι η Δέσποινα Γιαννακοπούλου
Η Δέσποινα Γιαννακοπούλου μεγάλωσε στο Κάιρο της Αιγύπτου, όπου οι γονείς της ήταν σημαίνοντα μέλη της ομογενειακής παροικίας. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 παντρεύτηκε και δημιούργησε την οικογένειά της στην Ελλάδα, με τον εκλιπόντα φαρμακοβιομήχανο Παύλο Γιαννακόπουλο. Στις 22 Ιουνίου 1974, έφερε στον κόσμο τον γιο τους, Δημήτρη, ολοκληρώνοντας την ευτυχία τους.
Με τον αείμνηστο σύζυγό της, Παύλο Γιαννακόπουλο
Στον γάμο τους στις αρχές του ’70
Στο μαιευτήριο το 1974, όταν γεννήθηκε ο γιος τους, Δημήτρης Γιαννακόπουλος
Μιλάει άπταιστα τρεις γλώσσες -πλην της μητρικής: αγγλικά, γαλλικά και αραβικά ενώ έχει γράψει βιβλία και δεκάδες άρθρα αστρολογικού ενδιαφέροντος.
Αρκετές φορές πηγαίνει στο γήπεδο για να παρακολουθήσει αγώνα του Παναθηναϊκού, όπου μάλιστα την έχει εντοπίσει ο φωτογραφικός φακός.
Η Δέσποινα Γιαννακοπούλου με τον Κώστα Καραμανλή στις κερκίδες του ΟΑΚΑ
Μητέρα και γιος παρακολουθούν τον αγώνα Παναθηναϊκός – Μακάμπι
Καλά καταλάβατε, από τάφο βγαίνω με ένα σκυλί στην αγκαλιά. Το έζησα και αυτό…»
Ένα σοκαριστικό περιστατικό σημειώθηκε στο Άργος, όπου ένας σκύλος βρέθηκε παγιδευμένος μέσα σε έναν ανοιχτό τάφο στο νεκροταφείο του Αγίου Νικολάου. Οι συνθήκες υπό τις οποίες βρέθηκε εκεί εγείρουν σοβαρές υποψίες για ανθρώπινη παρέμβαση.
Η είδηση έφτασε σε έναν άνδρα, φιλόζωο, ο οποίος εγκατέλειψε αμέσως την εργασία του στο Ναύπλιο και έσπευσε στο σημείο για να απελευθερώσει το ζώο. Στις φωτογραφίες που καταγράφηκαν, φαίνεται ο κ. Κυριακού να βγάζει το φοβισμένο σκυλί από το εσωτερικό του τσιμεντένιου τάφου, προσφέροντάς του ασφάλεια και φροντίδα.
Ο ίδιος εκφράζει την οργή του για την πιθανότητα το ζώο να τοποθετήθηκε σκόπιμα μέσα στον τάφο: «Δεν ξέρω ποιος είναι πιο επικίνδυνος, αυτός που πέταξε το σκυλί εκεί μέσα, γιατί μόνο του δεν μπορούσε να μπει ή όλοι αυτοί που διαχειρίζονται τα αδέσποτα…», δήλωσε χαρακτηριστικά σε ανάρτησή του στο Facebook, ο άνδρας που απελευθέρωσε τον σκύλο, Στέλιος Κυριακού.
Αναλυτικά η ανάρτησή του
«ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!!!!!!!
Ναι ναι, καλά καταλάβατε, από τάφο βγαίνω με ένα σκυλί στην αγκαλιά. Το έζησα και αυτό…
Το νεκροταφείο είναι ο Άγιος Νικόλαος στο Άργος και θα σας πω αργότερα τι συνέβη γιατί τώρα είμαι πολύ εκνευρισμένος και θα βρίσω και δεν κάνει. Ποιους θα βρίσω? Το Δήμο Άργους και τους αχρηστοανίκανους που διαχειρίζονται τα ζώα, τον φιλοζωικό Άργους που δεν απαντάει ποτέ και δεν υπάρχει πουθενά, την κτηνιατρική που κάνει ότι δεν βλέπει όλους τους παραπάνω, τους εθελοντές που τους πετάνε ξεροκόμματα και δεν μιλάνε και πολλούς άλλους… ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!!! Δεν ξέρω ποιος είναι πιο επικίνδυνος, αυτός που πέταξε το σκυλί εκεί μέσα, γιατί μόνο του δεν μπορούσε να μπει ή όλοι αυτοί που διαχειρίζονται τα αδέσποτα… Να είδατε; Με πιέσατε και άρχισα να βρίζω.
Έξι ώρες ψάχνω να βρω έναν υπεύθυνο στο Άργος και ο ένας με στέλνει στον άλλο. Κανείς ρε… Κανείς. Έφυγα από τη δουλειά μου στο Ναύπλιο και πήγα στο Άργος για να σώσω επιτέλους το έρημο το ζωντανό. ΞΑΝΑ ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ…».
Το περιστατικό προστίθεται σε μια σειρά αναφορών για κακοποίηση ή εγκατάλειψη ζώων στην Αργολίδα, αναδεικνύοντας τη συνεχιζόμενη ανάγκη προστασίας των αδέσποτων. Ο σκύλος πλέον βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον, αλλά παραμένει αναπάντητο το ερώτημα πώς κατέληξε σε ένα σημείο από το οποίο η διαφυγή ήταν αδύνατη, σύμφωνα με το Anagnostis.
