Ένα οκτάχρονο κορίτσι που αγνοούταν από το 2018 όταν το απήγαγαν από εμπορικό κέντρο της Ουάσινγκτον βρέθηκε ασφαλές στο Μεξικό και επέστρεψε στις ΗΠΑ.
Η Αράνζα Μαρία Οχόα Λόπεζ απήχθη από τη βιολογική της μητέρα στις 25 Οκτωβρίου 2018, στο Βανκούβερ της Ουάσιγκτον. Εκείνη την ημέρα, η 8χρονη είχε μια εποπτευόμενη συνάντηση με τη μητέρα της Εσμεράλντα Λόπεζ. Λίγο αργότερα τα ίχνη της χάθηκαν.
Για την εξαφάνισή της είχε εκδοθεί missing alert
Πέντε χρόνια μετά εντοπίστηκε ασφαλής από τις μεξικανικές αρχές στο Μιτσοακάν, μια πολιτεία στο δυτικό Μεξικό. Ειδικοί πράκτορες του FBI μετέφεραν τη Λόπεζ πίσω στις ΗΠΑ μετά την εύρεση της.
Οι αξιωματούχοι δεν έχουν ακόμη αποκαλύψει περισσότερες λεπτομέρειες για την εμφάνισή της, συμπεριλαμβανομένου του τρόπου εντοπισμού της και με ποιον ήταν το παιδί όταν βρέθηκε.
Η 8χρονη Αράνζα βρέθηκε μετά από πέντε χρόνια στο Μεξικό
Από την αρχή οι έρευνες για τον εντοπισμό της Αράνζα είχαν στραφεί στο Μεξικό. Η μητέρα της είχε τεθεί υπό κράτηση τον Σεπτέμβριο του 2019 στην Πουέμπλα, καθώς η έρευνα για το κορίτσι συνεχιζόταν.
Κρίθηκε ένοχη το 2021 για απαγωγή δεύτερου βαθμού, ληστεία και παρέμβαση σε στέρηση της ελευθερίας πρώτου βαθμού, σύμφωνα με την τοπική εφημερίδα The Columbian.
Πρόωρη αυλαία λόγω της σκληρής καθημερινότητας και του εθνικού πένθους εξαιτίας της τραγωδίας στα Τέμπη έριξε η εκπομπή «Βινύλιο».
Ο Αντώνης Κανάκης εξήγησε πως δεν γίνεται να επιστρέψει τόσο εκείνος όσο και οι συνεργάτες του στην καθημερινότητα που είχαν πριν από την τραγωδία και γι’ αυτό το Βινύλιο θα ρίξει πρόωρη αυλαία.
Το βράδυ της Παρασκευής, τη θέση του Βινυλίου πήρε ξανά η εκπομπή «Ράδιο Αρβύλα».
Ο παρουσιαστής εξέφρασε εκ νέου την οργή του και τόνισε χαρακτηριστικά πως «στην Γερμανία επειδή υπάρχει αξιοκρατία, δεν υπάρχει δηλαδή μόνο ιεραρχία και επετηρίδα, ένας νέος άνθρωπος αν έχει το περιερχόμενο, αν έχει τα προσόντα και αν έχει τις ικανότητες πάντα αμείβεται. Όχι οικονομικά, θέλω να πω πως αναγνωρίζεται. Στην Ελλάδα θα πρέπει να περιμένει, να περάσει από όλα τα κανάλια κομματοσκυλίασης για να οδηγηθεί εκεί που πρέπει να οδηγηθεί εάν έχει σχέση με το δημόσιο. Δηλαδή, εντάξει, είμαστε παιδιά…».
«Αυτή την εβδομάδα είναι τα χτυπήματα τα ψυχολογικά τόσα πολλά. Το ένα και το βασικότερο, βέβαια, είναι αυτό που συνέβη και έρχεται σε αυτό που συνέβη το θράσος όλων των ανθρώπων που είναι υπεύθυνοι για αυτό. Το θράσος τους, το τι βγαίνουν και λένε, το τι χυδαία βγαίνουν και λένε. Νομίζουν με το μυαλό τους ότι βρίσκονται σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι και θέλουν να κερδίσουν τις εντυπώσεις. Αυτό το απίστευτο θράσος τους, το οποίο αποτελεί μια βία σε ανθρώπινο επίπεδο αδιανόητη» πρόσθεσε, σε έντονο ύφος, ο Αντώνης Κανάκης.
Τεράστιες διαστάσεις είχε πάρει στην Πάτρα πριν λίγες εβδομάδες, η «καταδρομική» αναπληρωτή διοικητή με τις πιτζάμες στο νοσοκομείο, για να «πιάσει επ’ αυτοφώρω» εργαζόμενους που απουσίαζαν από την εργασία τους στα εξωτερικά ιατρεία.
Ένα περιστατικό που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις σε νοσοκομείο της Πάτρας, έφερε στην επιφάνεια η εφημερίδα «Πελοπόννησος».
Συγκεκριμένα, ο αναπληρωτής διοικητής του Νοσοκομείου «Αγιος Ανδρέας», έκανε έφοδο με τις πιτζάμες στο νοσηλευτικό ίδρυμα για να «πιάσει επ’ αυτοφώρω» εργαζόμενους που απουσίαζαν από την εργασία τους στα εξωτερικά ιατρεία.
Όπως δήλωσε ο συνδικαλιστής και μέλος της ΠΟΕΔΗΝ Κώστας Πετρόπουλος, πρόκειται για τον αναπληρωτή Διοικητή του Ιδρύματος ο οποίος «όχι μόνο παρουσιάζει «σπουδή» σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά λειτουργεί και καθ’ υπερβολήν»! Είναι βέβαιο ότι με κάποιο τρόπο, πιθανόν μέσα από τις κάμερες του νοσοκομείου τις οποίες έχει συνδέσει με το κινητό του τηλέφωνο, παρακολουθεί τις κινήσεις των εργαζομένων». Ο κ. Πετρόπουλος είπε πως κάτι τέτοιο είναι παράνομο και θα πρέπει να καταγγελθεί.
«Φαίνεται πως εκείνο το βράδυ παρατήρησε πως απουσίαζαν άτομα από τα εξωτερικά ιατρεία και αποφάσισε να κάνει το «ντου»! Ήταν δε τόσο βιαστικός που εμφανίστηκε στο νοσοκομείο με τις πιτζάμες, φορώντας ένα μπουφάν από πάνω. Ήταν ολοφάνερο πως είχε δει ότι απουσίαζαν άτομα και έσπευσε στο νοσοκομείο για να ελέγξει. Και φυσικά για να προλάβει μήπως και στο μεταξύ επέστρεφαν, δεν σπατάλησε χρόνο για να ντυθεί και μας ήρθες με πιτζάμες», ανέφερε στην «Πελοπόννησο» συνδικαλιστής.
Το θέμα έχει ήδη λάβει διαστάσεις στο νοσοκομείο, ενώ στους «διαδρόμους» εργαζόμενοι το αντιμετωπίζουν και «χιουμοριστικά» (λόγω της εμφάνισης με πιτζάμες).Άλλοι πάλι θεωρούν πολύ σοβαρό το γεγονός ένα στέλεχος της Διοίκησης να παρακολουθεί τις κινήσεις όλων εξ αποστάσεως.
12χρονος παίκτης μπέιζμπολ, που έπαθε κρανιοεγκεφαλική κάκωση και οι γιατροί του έδιναν ελάχιστο χρόνο ζωής, άρχισε να δείχνει σημάδια βελτίωσης.
Ειδικότερα, το αγόρι από την Γιούτα νοσηλεύεται σε σταθερή κατάσταση, μετά το τρομακτικό ατύχημα που είχε στους κοιτώνες της παιδικής ομάδας, όταν έπεσε από την κουκέτα, έπαθε κρανιοεγκεφαλική κάκωση και χτύπησε μία αρτηρία έξω από τον εγκέφαλό του.
12χρονος παίκτης μπέιζμπολ είχε μόνο 30 λεπτά ζωής
Όπως υπογράμμισε ο πατέρας του «οι γιατροί είπαν πως έχει ακόμα 30 λεπτά ζωής, πως υπήρχε μεγάλη πίεση στον εγκέφαλό του. Και ορίστε τώρα, από 3-4 μέρες μετά και έχει την κινητικότητά του, τις εγκεφαλικές λειτουργίες του και δεν είναι από σύμπτωση».
Ο Ίστον υποβλήθηκε σε πολύπλοκη εγχείρηση, τέθηκε σε τεχνητό κώμα και νοσηλεύτηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας, ενώ λίγες ώρες μετά το χειρουργείο, άρχισε να δείχνει σημάδια βελτίωσης.
«Ο μόνος λόγος που βρίσκεται σε αυτό το σημείο, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, είναι λόγω του Ουράνιου Πατέρας μας και τον τρόπο που δείχνει στους ανθρώπους ότι θαύματα συμβαίνουν», συμπλήρωσε ο πατέρας του.
Αξίζει να σημειωθεί ότι για το μόνο που στενοχωρήθηκε το μικρό αγόρι ήταν το ότι δεν μπόρεσε να πάρει μέρος στους αγώνες της αγαπημένης του ομάδας.
«Θαύμα» λέει ο πατέρας του 12χρονου
«Ο μόνος λόγος που βρίσκεται σε αυτό το σημείο, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, είναι λόγω του Ουράνιου Πατέρα μας και τον τρόπο που δείχνει στους ανθρώπους ότι θαύματα συμβαίνουν», συμπλήρωσε ο πατέρας του.
Αξίζει να σημειωθεί ότι για το μόνο που στενοχωρήθηκε το μικρό αγόρι ήταν το ότι δεν μπόρεσε να πάρει μέρος στους αγώνες της αγαπημένης του ομάδας.
Ο Ιταλός σχεδιαστής κασμιριού, Μπρουνέλο Κουσινέλι, στο ανακαινισμένο με δικά του μέσα μεσαιωνικό κάστρο Σολομέο έχει φτιάξει την ιδανική εργασιακή σχέση για τον ίδιο αλλά και τους εργαζομένους του.
«Εάν σε εξοντώνω στην δουλειά, τότε σου έχω κλέψει την ψυχή»
Οι 1400 άνθρωποι που απασχολεί ο Κουσινέλι στην εταιρεία του πληρώνονται 20% πάνω από τον μέσο μισθό στον βιομηχανικό τομέα της Ιταλίας, κάνουν 90λεπτο διάλειμμα στις 13:00 για φαγητό (είτε επιλέγουν την, επιδοτούμενη από την εταιρεία, καντίνα όπου με 3 ευρώ τρώνε ένα κανονικό γεύμα με τοπικά κυρίως προϊόντα, είτε πηγαίνουν σπίτι τους) ενώ ολοκληρώνουν την εργασία τους στις 5:30 το απόγευμα.
Η κατοικία του αποτελεί και το χώρο εργασίας που παράγονται τα κασμιρένα ρούχα του
Τα τελευταία χρόνια ο Μπρουνέλο Κουσινέλι,έχει μεταφέρει την κατοικία του και την έδρα της επιχείρησής του σε αυτό το μικρό χωριό που υπάρχει από τον 12ο αιώνα και βρίσκεται κοντά στην Περούτζια.
Η ανακαίνιση του μεσαιωνικού κάστρου
Αγόρασε και ανακαίνισε σταδιακά το μεσαιωνικό κάστρο του χωριού στην κορυφή ενός λόφου με κυπαρίσσια, το οποίο περιλαμβάνει κατοικίες, σχολείο αλλά και μια βιβλιοθήκη που είναι ανοιχτή όλο τον καιρό ώστε να μπορούν να μελετούν οι εργαζόμενοι της εταιρίας του τους αγαπημένους του φιλοσόφους και μένει με την οικογένειά του εκεί πια, όπως και οι περισσότεροι εργαζόμενοί του.
Η χρηματιστηριακή αξία της επιχείρησής του «αγγίζει» το 1 δισεκατομμύριο δολάρια και έχει παρουσία σε 60 χώρες
Έφτιαξε ένα θέατρο, ένα στάδιο, μια σχολή χειροτεχνίας, αμφιθέατρα και κήπους, ενώ χαμηλά στο λόφο βρίσκονται τα εργαστήρια του Κουσινέλι όπου τεχνίτες υφαίνουν κασμιρένια πουλόβερ αξίας περίπου 3.000 ευρώ έκαστο. Να σημειωθεί πως κάθε χρόνο, η εταιρεία του πουλά περίπου 4.500 τζάκετ από καστόρι και 2.000 κασμιρένιες ζακέτες. Η χρηματιστηριακή της αξία «αγγίζει» το 1 δισεκατομμύριο δολάρια και έχει παρουσία σε 60 χώρες. Ο 62χρονος Ιταλός επιχειρηματίας επιμένει στην ισορροπία. Εξάλλου, έχει μια πολύ συγκεκριμένη φιλοσοφία για το επιχειρείν.
Από τις 17:30 κανείς μάνατζερ δεν ενοχλεί το προσωπικό με επαγγελματικά e-mails
Όπως λέει ο Μπρουνέλο Κουσινέλι που αποτελεί υπόδειγμα εργοδότη ( ειδικά στην Ελλάδα που στύβουμε τους εργαζομένους) «Οι άνθρωποι χρειάζεται να ξεκουράζονται. Εάν σε εξοντώνω στην δουλειά, τότε σου έχω κλέψει την ψυχή».
Λάτρης της αρχαίας Ελλάδας ο Μπρουνέλο Κουσινέλι
Όσοι έχουν μπει στο γραφείο του λένε πως στους τοίχους υπάρχουν φωτογραφίες του Σωκράτη, του Κομφούκιου, του Αντρέα Παλάντιο, του Ντοστογιέφσκι, του Γκάντι, του Κάφκα, του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, του Τζον Κένεντι και του Πάπα. Ο ίδιος παραδέχεται ότι έχει επηρεαστεί σε σημαντικό βαθμό από το βιβλίο «Διαλογισμοί» του Μάρκου Αυρηλίου.
Η επιχείρησή του προάγει το sporty chic ντύσιμο
Ο Μπρουνέλο Κουσινέλι θεωρείται βασιλιάς του κομψού αθλητικού ντυσίματος (“sporty chic”). Οι πελάτες με ακριβά γούστα στις καθημερινές εμφανίσεις τους φορούν τα πουλόβερ του από γνήσιο κασμίρ αξίας 3.000€ έκαστο.
Η άποψη του Μπρουνέλο Κουσινέλι για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
«Όλα αυτά τα 35 χρόνια επένδυσα τα πάντα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, πιστεύοντας πάντα ότι η εργασία υπό τις καλύτερες συνθήκες κάνει τους ανθρώπους πιο δημιουργικούς, ευφυείς και υπεύθυνους» τονίζει στην αυτοβιογραφία του και συμπληρώνει: «Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γνώριζε πολύ καλά ότι τα πλούτη ανήκουν στον διάβολο αλλά μπορούν να ανήκουν και στον Θεό. Από την μια πλευρά είναι τα πλούτη που είναι προϊόν λεηλασίας, δηλαδή εκείνων των ανθρώπων που κλέβουν και συσσωρεύουν λεφτά. Και από την άλλη πλευρά είναι τα καλά πλούτη, δηλαδή εκείνων των ανθρώπων που τα μετασχηματίζουν και τα διανέμουν και συνεχίζοντας έτσι, ανανεώνουν την ζωή… Για μένα αυτό ακριβώς εκπροσωπεί το Σολομέο».
Στο Σολομέο, η πειθαρχία δεν επιβάλλεται αλλά μάλλον αναμένεται
Οι εργαζόμενοι δεν είναι υποχρεωμένοι να χτυπούν κάρτα όταν πηγαίνουν και φεύγουν από την δουλειά, ενώ παρακινούνται ευγενικά στο να σκεφθούν διαφορετικά. Πριν από τέσσερα χρόνια, για παράδειγμα, ο Κουσινέλι τοποθέτησε σε όλο το χωριό κεραμικά πλακάκια με γνωμικά. Έξω από την κεντρική είσοδο του εργοστασίου γράφει χαρακτηριστικά: «Νιώθω υπεύθυνος για όλη την ομορφιά του κόσμου», ενώ στο χολ του θεάτρου υπάρχουν σε εμφανές σημείο τα λόγια του Σαίξπηρ: «Είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων και η μικρή ζωή μας είναι περιτριγυρισμένη από τον ύπνο».
Ο πατέρας του Κουσινέλι ήταν αγρότης
Ο Κουσινέλι θυμάται τον πατέρα του που από αγρότης αποφάσισε, χάριν ενός μεγαλύτερου εισοδήματος, να πάει να εργαστεί σε μια βιομηχανία τσιμέντου και επέστρεφε σπίτι εξαντλημένος, ενώ οι συνάδελφοί του συχνά τον κορόιδευαν για τα χωριάτικα ρούχα του.
«Ήταν μια επαναλαμβανόμενα σκληρή δουλειά. Και πολύ συχνά εξευτελιζόταν. Δεν τον χτυπούσαν αλλά του φέρονταν σαν να ήταν σκλάβος» λέει ο Κουσινέλι, ο οποίος ως επιχειρηματίας τώρα, επιλέγει τον ουμανιστικό καπιταλισμό, όπως τον αποκαλεί. Ο Τζίλντο Ζένια είναι από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του. Μάλιστα, η εταιρεία του Ermenegildo Zegna Group έχει ένα μικρό μερίδιο της τάξης του 3% στην εταιρεία του Κουσινέλι. «Ήταν απολύτως φυσικό αυτό» εξηγεί ένας ακόμα κορυφαίος Ιταλός σχεδιαστής.
Ως μαθητής, ο Κουσινέλι δεν ήταν και πολύ μελετηρός
Ο Κουσελίνι περισσότερο επένδυε στην συναισθηματική εκπαίδευση στο τοπικό καφέ Bar di Gigino, όπου σύχναζαν μια πόρνη της γειτονιάς και ένας καθηγητής πανεπιστημίου. «Το Bar di Gigino παρείχε ένα κεντρικό σημείο υπέροχης μάθησης της ζωής και η ζωή έκτοτε εμφανιζόταν ως μια χαρούμενη κεντρική σκηνή θεάτρου, σε μια συνεχή ρευστή κατάσταση» γράφει ο Ιταλός βασιλιάς του κασμιριού. Όπως δήλωσε πριν μερικά χρόνια στην αρθρογράφο του περιοδικού The New Yorker, Ρεμπέκα Μιντ, ο πατέρας του Κουσινέλι, «ο γιος μου ήταν έξυπνος και ήθελε να κάνει κάτι μεγάλο. Ένα βράδυ, στη μια τα ξημερώματα του είπα ότι έπρεπε πια να σταματήσει να πηγαίνει στο μπαρ και να κάνει επιτέλους κάτι παραγωγικό».
Η λατρεία του Κουσινέλι στους μεγάλους φιλοσόφους
Αρχικά, ο νεαρός Κουσινέλι πήγε να σπουδάσει μηχανικός. Γρήγορα, όμως, κατάλαβε ότι δεν ήταν αυτός ο δρόμος του. Εγκατέλειψε το κολέγιο σε ηλικία 24 ετών για να ασχοληθεί με την υφαντουργία. Το 1978 με δάνειο από την τράπεζα και από έναν φίλο του αγόρασε μια μικρή ποσότητα κασμιριού και έφτιαξε έξι πουλόβερ σε ζωηρά χρώματα, ακολουθώντας την τακτική της Benetton. Τα πήγε στην βόρεια Ιταλία και ένας χονδρέμπορος του έκανε μια παραγγελία για 53 κομμάτια. Σύντομα ξεπλήρωσε τον φίλο του και επεκτάθηκε στην Γερμανία. «Μου είχαν πει ότι οι Γερμανοί πληρώνουν καλά και στην ώρα τους» παραδέχεται ο Μπρουνέλο Κουσινέλι. Στο μεταξύ, ακολουθούσε το δικό του… πρόγραμμα σπουδών, αφιερώνοντας ώρες ολόκληρες στην μελέτη μεγάλων φιλοσόφων.
Το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης
Με το ξέσπασμα της κρίσης, κάλεσε τους εργαζόμενους, τους διαβεβαίωσε ότι δεν θα απέλυε κανέναν για 18 μήνες και ως αντάλλαγμα ζήτησε περισσότερη δημιουργικότητα και άλλο τρόπο σκέψης. Έτσι, λοιπόν, μια καθαρίστρια του πρότεινε να κατασκευάσει κασμιρένιες μπάλες ποδοσφαίρου, εμπνευσμένη από την συλλογή μπαλών, υπογεγραμμένων από διάσημους ποδοσφαιριστές, του Κουσινέλι που είναι εκτεθειμένη στο γραφείο του. Πράγματι, κατασκευάστηκαν αρκετές για προωθητικές ενέργειες. Όταν το 2010 η εταιρία επέστρεψε στην κερδοφορία, ο Κουσινέλι προσέλαβε 20 νέα άτομα.
Διαθέτει 2 εργοστάσια στην Ιταλία και όχι στην Κίνα για μείωση του κόστους
Τα δύο μεγάλα εργοστάσιά του αρκούν μόνον για τον δειγματισμό των κολεξιόν και τον ποιοτικό έλεγχο της παραγωγής, η οποία ανατίθεται σε συνεργάτες. Λόγω της κρίσης πολλοί Ιταλοί κατασκευαστές ενδυμάτων επεδίωξαν να μεταφέρουν την παραγωγή τους σε χώρες χαμηλού κόστους, όπως η Κίνα και η Ινδία. Ο Κουσινέλι, όμως, έμεινε σταθερά εκεί που ήταν. Στην Ιταλία και πιο ειδικά, στην επαρχία της Ούμπρια.Το όνειρο ενός οικουμενικού θερέτρου
Ο Κουσινέλι συνεχίζει να αγοράζει κτίσματα στο χωριό από όσους το επιθυμούν και ετοιμάζεται να φτιάξει ένα μικρό οικουμενικό θέρετρο εντός ενός ιερού πάρκου. Η ιδέα του ήρθε πριν από μερικά χρόνια όταν άκουσε την ομιλία του Αμερικανού προέδρου Μπάρακ Ομπάμα κατά την επίσκεψή του στο Κάιρο και όπως λέει, ελπίζει να μπορέσει να πουλήσει πολλά ρούχα, γιατί αυτό θα είναι κάτι μεγάλο για την ανθρωπότητα.
Η Άσπα παραχώρησε μια άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη στο περιοδικό HELLO και τον Γιάννη Βίτσα. Η γνωστή τραγουδίστρια μίλησε για την απώλεια του αδερφού της, Mad Clip και το πώς διαχειρίστηκαν οικογενειακώς τον θάνατό του.
Βγήκες στη δισκογραφία ύστερα από μια οδυνηρή προσωπική απώλεια, τον απροσδόκητο θάνατο του αδελφού σου, Mad Clip. Ήταν μεγαλύτερο το βάρος για να που το δυστύχημα συνέπεσε με εκείνη τη στιγμή;
Είναι ακόμη πολύ δύσκολο να το διαχειριστώ και τότε ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Εκείνο το διάστημα πήγαινα στο στούντιο και δοκίμαζα διάφορα demo, κάτι το οποίο λειτουργούσε σαν ψυχοθεραπεία, ξεχνιόμουν. Ξεκίνησα έτσι και όχι για να κυνηγήσω καριέρα ως τραγουδίστρια. Ό,τι συνέβη από εκεί και πέρα ήταν συγκυριακό.
Εσείς ως οικογένεια πώς διαχειρίζεστε την απώλεια ενάμιση χρόνο τώρα;
Θαυμάζω τη μητέρα μου, είναι πολύ δυνατή γυναίκα. Πιστεύω πως οποιαδήποτε άλλη θα είχε καταφύγει σε φαρμακευτική αγωγή. Προσπαθεί να συνεχίσει- εννοείται με τη βοήθεια ειδικού. Δεν μπορούμε άλλωστε να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε αυτό που συνέβη. Θυμόμαστε τον αδελφό μου και τον κρατάμε πάντα ζωντανό μέσα μας.
Εσύ χρειάστηκε να απευθυνθείς σε ειδικό για να διαχειριστείς την απώλεια;
Το έχω σκεφτεί, αλλά δεν το έχω κάνει. Είμαι τυχερή γιατί έχω δίπλα μου καλές φίλες, που είναι στήριγμα. Ωστόσο ποτέ δεν λέω ποτέ.
Τι κρατάς από τον Mad Clip και τι θα ήθελες να κρατήσει το κοινό από εκείνον;
Το ότι ήταν αληθινός, ήταν ο εαυτός του. Λάτρευε αυτό που έκανε. Πραγματικά, ήταν η ζωή του, ήταν η καψούρα του.
«Είναι κατάλοιπο της αντίληψης «Ελλάς, Ελλήνων, Χριστιανών» δηλώνει ο πρώην Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών και Μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑΚώσταςΠουλάκης και ζητά το κράτος να αποκτήσει σε όλες του τις εκφάνσεις «κοσμικά χαρακτηριστικά»
Επιμένοντας στη γραμμή του όλοι ίσοι κάνει λόγο για ανάγκη «το κράτος σε όλες του τις εκφάνσεις επιτέλους να αποκτήσει κοσμικά χαρακτηριστικά».
«Ο θεσμός της πρωινής προσευχής είναι κατάλοιπο μιας πολύ περασμένης εποχής και μιας απολύτως αντιδραστικής αντίληψης περί… «Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών», που εισάγει – ακόμα και σε συμβολικό επίπεδο – έναν ανεπίτρεπτο διαχωρισμό μεταξύ των μαθητών.
Η άσκηση της λατρείας είναι προσωπικό θέμα των παιδιών και των οικογενειών τους. Όχι του σχολείου» αναφέρει συγκεκριμένα ο κ. Πουλάκης.
Ο Δημήτρης Λιγνάδης κρίθηκε ένοχος για δυο βιασμούς και πήγε σπίτι του, ο Επαμεινώνδας Κορκονέας σκότωσε ένα παιδί και κυκλοφορεί ελεύθερος, ο Πέτρος Φιλιππίδης είναι υπόδικος – κατηγορούμενος για βιασμό και απολαμβάνει τη σκέπη του οίκου του… Κάποτε λέγαμε «οι κακοί μόνο είναι στη φυλακή». Ποιοι είναι αυτοί οι κακοί τελικά;
Οι κακοί που δεν έχουν να πληρώσουν τετραπέρατους δικηγόρους; Οι κακοί που δεν είναι εξαρτήματα του κρατικού μηχανισμού; Οι κακοί που δεν «κρατούν» στα συρτάρια τους κυβερνητικούς αξιωματούχους; Οι κακοί που η οικονομική τους επιφάνεια δεν αρκεί για να σκεπάσει ολόκληρο το σύστημα;
Άρα οι φυλακές αυτής της χώρας είναι γεμάτες με καλούς ανθρώπους;
Ήταν κάτι που το ψιθύριζε η σκέψη, αλλά το έδιωχνε σαν να ‘ταν τρομακτική κραυγή: «Να δεις που θα βγει από τη φυλακή»… Γελούσαμε: «Αποκλείεται», λέγαμε και απαριθμούσαμε ένα σωρό επιχειρήματα. Και τώρα; Η σκέψη μας, σαν δαρμένο ορφανό στο πεζοδρόμιο επαιτεί απαντήσεις. Και ποιος να τις δώσει; Δεν αμφισβητούμε τη Δικαιοσύνη, προς Θεού, όμως… Πόσο γκρεμό να αντέξουμε πια; Εμείς, ο «επιούσιος λαός». Ο λαός που εφηύρε τον Πολιτισμό και επινόησε τη Δικαιοσύνη, άγγιξε τον ουρανό κι από τότε γκρεμίζεται!
Τα απίθανα γίνονται πιθανότερα πια στον απίθανο κόσμο μας. Ποιος θα φανταζόταν ένα δολοφόνο, έναν βιαστή να κυκλοφορούν ελεύθεροι, κομπάζοντας μέσα τους, σπιρουνίζοντας υστερίες;
Τίποτα δεν γεννιέται από το τίποτα! Τα καρκινικά κύτταρα ενός συστήματος, όχι μόνο ενυπήρχαν και ενυπάρχουν στα «δημοκρατικά» καθεστώτα, αλλά και ανθίστανται στην απόπτωση, πολλαπλασιάζονται, κάνουν μεταστάσεις και αλωνίζουν ανενόχλητα μέσα στις «δημοκρατικές» δομές.
Σε 10 χρόνια κάθειρξη είχε καταδικαστεί η καθαρίστρια από το Βόλο που είχε παραποιήσει το απολυτήριό της για να εργαστεί και θα σάπιζε στη φυλακή αν δεν επενέβαινε η «κοινή γνώμη»… Και τώρα τι; Σιωπή; Πού είναι η «κοινή γνώμη»; Πώς αύριο ένα θύμα θα βγει να μιλήσει και να καταγγείλει, όταν γνωρίζει τον διασυρμό που θα υποστεί και στο τέλος θα δει τον βασανιστή του να του χαμογελάει χλευαστικά, σαρδόνια;
Πριν από 10 χρόνια ακριβώς, το 2012 ο Δημήτρης Λιγνάδης «ανέβασε» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών το θεατρικό έργο του σπουδαίου σουηδού δραματουργού Αύγουστου Στρίμπεργκ: «Δεσποινίς Τζούλια».
Ο Αύγουστος Στρίνμπεργκ, λοιπόν είχε δωρήσει στον κόσμο μας και ένα πολιτκό μανιφέστο, την «Μικρή κατήχηση για τις κατώτερες τάξεις», όπου τόνιζε ανάμεσα στα πολλά: «…οι θεσμοί και η δομή της κοινωνίας είναι ένα καταχθόνιο κατασκεύασμα για την καθυπόταξη και εκμετάλλευση των κατώτερων τάξεων από την ανώτερη…»
Και περιδιαβαίνοντας τις αράδες του μικρού αυτού πονήματος διάβαζες ακόμη: «… τα μεγάλα ψέματα της «ανώτερης τάξης» είναι: Θρησκεία, πολιτική, νομοθεσία, τέχνη… Οι νόμοι είναι μια εφεύρεση της ανώτερης τάξης, ώστε, με τον λεγόμενο νόμιμο τρόπο, να μην αφήνουν τις κατώτερες τάξεις να σηκώνουν κεφάλι»! Και το σπουδαιότερο: «Η ηθική είναι μια αντίληψη του δικαίου που καλλιέργησε η ανώτερη τάξη, με σκοπό να προσελκύει τις κατώτερες τάξεις σε ένα ειρηνικό τρόπο ζωής». Από την ηθική αυτή, η ανώτερη τάξη εξαιρεί τον εαυτό της, αφού «μόνος ηθικός νόμος που ισχύει για εκείνη είναι η αυθαιρεσία».
Τον γνωρίζει άριστα ο Δημήτρης Λιγνάδης τον Στρίμπεργκ και θα έχει απεριόριστο χρόνο να τον μελετήσει απρόσκοπτα ξανά – ελεύθερος ων – προς άγραν υπερασπιστικής γραμμής στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο…
Και όσο όλοι αυτοί οι «κακοί» απολαμβάνουν το δίκαιο της δικαιοσύνης, ας κλείσουμε ποιητικά…
Ο Μιλήσιος ελεγειακός ποιητής Φωκυλίδης έλεγε το αυτονόητο: «Αρχόμενον το κακόν κόπτειν» (Σταμάτησε το κακό στην αρχή του). Υπάρχει ακόμα καιρός να «κόψουμε» το κακό πριν προκαλέσει οιμωγές ή όποιος σκορπάει τον καιρό, δεν τον ξαναμαζεύει; Θλίψη!
Ένα τρυφερό βίντεο με την μικρότερη κόρη του ανήρτησε ο Λευτέρης Πετρούνιας στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram.
Ο χρυσός Ολυμπιονίκης στους κρίκους, λατρεύει να συνδυάζει τις δύο μεγάλες τους αγάπες, την οικογένεια και τις κόρες τους με τη γυμναστική.
Το βράδυ της Παρασκευής 10/3 βρέθηκε στο γυμναστήριό του για την καθιερωμένη προπόνησή του, ωστόσο αυτή τη φορά είχε και επισκέπτες. Αυτή ήταν η κόρη του Λένια, η οποία θέλησε να γυμναστεί ταυτόχρονα με τον μπαμπά της.
Πατέρας και κόρη, πιασμένοι αγκαλιά έκαναν την άσκησή τους, με την Βασίλη Μιλλούση να απαθανατίσει την τρυφερή στιγμή.
«Μετά από ένα δυνατό session Κρίκων ολοκληρώνουμε την προπόνηση με δυναμοαγκαλίτσες», έγραψε ο Λευτέρης Πετρούνιας στον προσωπικό του λογαριασμό στο Tik Tok.
Η γνωστή τραγουδίστρια έχει παραχωρήσει μία σειρά από συνεντεύξεις. Ωστόσο, η ίδια είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική, όταν δίνει μία συνέντευξη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, αν μπορέσει κανείς να ενώσει τα κομμάτια των συνεντεύξεών της, να μάθει πολλά για την πολυτάραχη ζωή της. Αναλυτικότερα:
«Ήρθα στη ζωή το 1950 σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στη Θήβα και από τα οκτώ μου χρόνια ζω και εμπνέομαι στην Αθήνα. Το όνομά μου είναι Χαρίκλεια Ρουπάκα. Οι ρίζες μου είναι «μπλεγμένες», με πατέρα αγρότη και μητέρα Μικρασιάτισσα. Γνώρισα από μικρή ηλικία τις δυσκολίες της ζωής και κατάφερα να τις εκφράσω αργότερα με τη φωνή μου και τους στίχους μου. Έχω πάρει το όνομα της γιαγιάς μου.
Ζούσα σ’ ένα σπίτι ανοιχτό για όλους. Το γλέντι και η χαρά αποτελούσαν καθημερινότητα για την οικογένεια μου.Όλα όμως αλλάζουν όταν μόλις σε ηλικία 8 χρονών χάνω τον πατέρα μου, Θανάση. Η μητέρα μου Ιφιγένεια, μια δυναμική γυναίκα, παίρνει εμένα και τον αδερφό μου και κατεβαίνουμε στην Αθήνα για μια καλύτερη ζωή. Εκεί, ανοίγει ένα μπακάλικο, το «μπακάλικο της χήρας» όπως το αποκαλούσαν πολλοί στη γειτονιά.
Βοηθάω στο μαγαζί, και παράλληλα δουλεύω και σε ένα μεσιτικό γραφείο, ενώ ο αδερφός μου ταξιδεύει με τα καράβια για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένεια. Η μητέρα μου έπρεπε να εργάζεται σκληρά, αλλάζαμε συνεχώς σπίτι έστω και για 10 δραχμές φτηνότερο ενοίκιο…Αργότερα, η μητέρα μου έχτισε ένα λυόμενο που ήταν μόνο τούβλα και έμπαζε από παντού. Ακόμα και τα παράθυρα ήταν μεταχειρισμένα. Όμως ήταν το πρώτο δικό μας απόκτημα και ήμασταν ευτυχισμένοι μέσα σε αυτό.
Χαρούλα Αλεξίου: Τι άλλο έχει δηλώσει
Ήμουν ένα παιδί που όταν θα του έλεγε μια σκληρή κουβέντα η μάνα του, δεν θα αντιδρούσε, αλλά θα χαμήλωνε τα μάτια και θα έκλαιγε. Έχασα την μάνα μου, όταν ήμουν 28 χρονών. Τότε ένιωσα ότι ενηλικιώθηκα. Ένα ακόμα γεγονός που μου κόστισε, ήταν ότι δεν κατάφερα να μορφωθώ στο βαθμό που ήθελα. Τελείωσα το πεντατάξιο σχολείο και αργότερα φοίτησα σε δραματική σχολή, επειδή ήθελα να είχα μια σπουδή. Ή πρώτη μου ηχογράφηση το 1970, ήταν ένα λαϊκό τραγούδι του Βασιλειάδη και του Πυθαγόρα, το «Όταν πίνει μια γυναίκα».
Η ηχογράφηση αυτή προοριζόταν για τη Νανά Χάρμα, κόρη του Ντούο Χάρμα και καλή λαϊκή τραγουδίστρια. Εγώ μόλις είχα περάσει από οντισιόν στην τότε Οντεόν, το κορίτσι αυτό έλειπε στην Αμερική, αλλά το τραγούδι έπρεπε να γραφτεί ως flip side ενός δίσκου 45 στροφών. Έτσι είπαν «ας βάλουμε την καινούργια». Έγινε, σημείωσε επιτυχία και μετά απ’ αυτό το τραγούδι ακολούθησε η «Μικρά Ασία» του Καλδάρα. Ο Αχιλλέας Θεοφίλου ήταν μέντοράς μου.
Ο Αχιλλέας με έκανε να αγαπήσω το διάβασμα. Μέχρι τότε είχα την έφεση, αλλά ήμουν κι ένα παιδί απαίδευτο απ’ το σπίτι μου. Ο άνθρωπος αυτός είχε τη γαλλική κουλτούρα, ακούγαμε μαζί μουσική, με μύησε στον Μπρασένς και στον Μπρελ, διαβάζαμε ποίηση. Πολύ μεγάλος έρωτας! Του οφείλω πολλά! Στο τραγούδι «Μπαλάντα της Ιφιγένειας» περιέγραψα την ζωή πλάι στην μητέρα μου «εσύ τον άντρα σου είχες χάσει κι εγώ είχα χάσει το γονιό μου και τότε μάνα καλέ μάνα τότε σε βάφτισα αρχηγό μου».
Χαρούλα Αλεξίου: Τι επιπλέον έχει πει στις συνεντεύξεις της
Έπαθα καρκίνο. Αλλά είπα: Όχι, δεν θα τον αφήσω να με νικήσει. Από αυτό έχασα και τη μητέρα μου… Ήμουν τυχερή, γιατί τον πρόλαβα. Κάνοντας τη μαστογραφία μου, όπως κάθε χρόνο, το διαπίστωσα. Αυτό που παίρνεις από ένα τέτοιο γεγονός είναι η ταπείνωση, γιατί ποτέ δεν πιστεύεις ότι θα το πάθεις κι εσύ. Όταν λοιπόν χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, βλέπεις ότι είσαι κι εσύ μια καρδούλα που έχει ανάγκη από φροντίδα.
Έχω ένα γιο που με προσέχει, με αγαπάει, με φροντίζει, τον καμαρώνω γιατί είναι πολύ δημιουργικός, είναι πολύ γλυκό παιδί και ξέρει τι θέλει. Είμαι άνθρωπος που μπορεί να κλάψει. Έχω νιώσει την μελαγχολία, την εσωστρέφεια σε στιγμές έντασης και κεφιού, σε πολλά live δικά μου. Νομίζω είμαι και μοναχική και εσωστρεφής. Όχι πολύ μοναχική, αλλά είμαι. Δεν θέλω να την κάνω φίλη μου την μοναξιά. Δεν μ’ αρέσει. Η μοναξιά είναι αρρώστια…
Δεν θα μπορούσα να ζήσω αν δεν είχα το χιούμορ, θα είχα αρρωστήσει. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη δυνατότητα να γελάω, ακόμη και εις βάρος του ίδιου μου του εαυτού. Για μένα ο άνδρας είναι ένας μύθος. Ήθελα να τον θαυμάζω, να με συγκινεί… Αν ερωτευτώ σήμερα, θα ερωτευτώ με τα μπούνια, σαν να μην έχω ζήσει τους έρωτες του παρελθόντος. Είμαι χορτάτη από τη ζωή, ντρέπομαι να πω ότι δεν είμαι. Αλλά θέλω κι άλλο. Να είμαι σε δράση. Ξυπνάω και σηκώνομαι ωραία από το κρεβάτι μου. Ένα «χοπ» και σηκώνομαι. Θα σας πω, ένα πράγμα, που δεν θέλω να μου κάνουν: Τιμητικές φιέστες. Γιατί αυτό θα σημαίνει ότι τελειώσαμε.