Η 55χρονη Μαρία Μίαρη βρήκε τραγικό θάνατο στο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η αδελφή της άτυχης γυναίκας από την Κέρκυρα η οποία ήταν ελεγκτής στη μοιραία αμαξοστοιχία μίλησε στο newsit.gr και ζήτησε να «πληρώσουν όλοι όσοι ευθύνονται».

Η Γεωργία Μίαρη, αδελφή 55χρονης Μαρίας, που σκοτώθηκε στα Τέμπη συγκλόνισε μιλώντας στο newsit.gr για την αδικοχαμένη Κερκυραία ελεγκτή του επιβατικού τρένου. «Η Μαρία δούλευε για το μεροκάματο. Μιλήσαμε εκείνο το πρωί και μου είχε πει ότι θα ξεκινούσε στις 15:30 για Θεσσαλονίκη και δεν την ξαναείδα ποτέ», λέει στην αρχή και συνεχίζει:

«Η αδελφή μου εργαζόταν ως ελεγκτής στα τρένα. Κάθε μέρα δούλευε και είχε επαφή με τα τρένα. Το βασικό της δρομολόγιο ήταν Θεσσαλονίκη-Αθήνα. Δυστυχώς ήταν σε αυτό το τρένο τώρα. Όλοι εμείς, όλος ο κόσμος που έχασε δικούς του ανθρώπους ζητούμε δικαίωση, όμως εμείς είμαστε ο μικρότερος τροχός του τρένου και δεν εξαρτάται τίποτα από εμάς. Την επόμενη μέρα από το δυστύχημα πήγα στη Λάρισα. Ψάξαμε με την άλλη αδελφή μου παντού, ρωτούσαμε στο νοσοκομείο, όπου μπορούσαμε. Ζήσαμε όλη την αγωνία».

Τέμπη: «Το μοιραίο ταξίδι»

Η Γεωργία Μίαρη περιγράφει στο newsit.gr τον αγώνα που έδινε η αδικοχαμένη αδελφή της για την επιβίωση, αλλά και για τα καθημερινά προβλήματα στη δουλειά της με τα τρένα.

«Η αδελφή μου δούλευε για το μεροκάματο της. Μιλήσαμε εκείνο το πρωί και μου είχε πει ότι θα ξεκινούσε στις 15:30 για Θεσσαλονίκη και δεν την ξαναείδα ποτέ. Έκανε αυτή τη βάρδια μαζί με τον σύντροφο της που δυστυχώς και αυτός έφυγε από τη ζωή. Επειδή δεν υπήρχαν διαθέσιμα άτομα να δουλέψουν ανέλαβαν αυτοί να το κάνουν, να δουλέψουν υπερωρία. Και έκαναν συχνά πολλοί εργαζόμενοι το ίδιο για να εξυπηρετούν συναδέλφους λόγω ελλείψεων», είπε και συμπληρώνει απελπισμένα:

«Όμως, ήταν το μοιραίο ταξίδι. Γι’ αυτό τον λόγο δεν πιστέψαμε οτι από την αρχή ότι έχασε τη ζωή της. Είχαμε ελπίδες ότι κάτι έγινε και δεν ήταν στο τρένο. Όποιος είναι υπεύθυνος πρέπει να πληρώσει. Εκτός από την αδελφή μου χάθηκαν τόσα νέα παιδιά που ακόμα δεν είχαν αρχίσει τη ζωή τους. Χρειάστηκαν πέντε μέρες μέχρι να ταυτοποιηθεί η σορός της και να μας ενημερώσουν. Έχω την εντύπωση ότι τη στιγμή της τραγωδίας η αδελφή μου καθόταν στο γραφείο που βρισκόταν δίπλα στο κυλικείο του τρένου. Μπροστά δηλαδή…»!

«Ήταν καθημερινά πάνω στο τρένο με κίνδυνο της ζωής της»

Η αδελφή μου – προσθέτει καταλήγοντας η κ. Μίαρη στο newsit.gr, ήταν ένας άνθρωπος εργατικός και προσέφερε πολλά στη δουλειά της. Ήταν η ζωή της. Ήθελε να βοηθάει και να διορθώσει όλα όσα έβλεπε. Ήταν 20 χρόνια στη δουλειά. Είδε πολλές άσχημες καταστάσεις στις βάρδιες της και είχε κάνει πολλές καταγγελίες αλλά τίποτα δεν έγινε. Είχαν γίνει θανατηφόρα τροχαία με πεζούς που περνούσαν από τις διαβάσεις. Εδώ και χρόνια έπρεπε να αλλάξουν πράγματα αλλά δεν έγινε ποτέ. Ήταν καθημερινά πάνω στο τρένο με κίνδυνο της ζωής της».

Το τελευταίο αντίο στην 55χρονη Μαρία είπαν στις 7 Μαρτίου συγγενείς και φίλοι της στους Βιταλάδες της Κέρκυρας, χωρίς κανείς να μπορεί να πιστέψει ότι έφυγε από τη ζωή τόσο άδικα.

Ρεπορτάζ: Άγγελος Λαμπίδης

Συντετριμμένος από τον θάνατο του πατέρα του, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στο δυστύχημα με τα τρένα στα Τέμπη είναι ο Σωκράτης Μπόζο.

Ο 62χρονος πατέρας του επέβαινε στο μοιραίο τρένο στα Τέμπη παλεύοντας για το μεροκάματο, καθώς ήταν εργαζόμενος στο κυλικείο. Δούλευε σε ένα από τα σημεία της αμαξοστοιχίας με τα περισσότερα θύματα.

«Ο πατέρας μου δούλευε στο τρένο, στο κυλικείο εδώ και 8 χρόνια. Ήταν ο ένας από τους δύο εργαζόμενους του κυλικείου στη μοιραία αμαξοστοιχία. Πήγε ο καημένος μέχρι την Αθήνα για το μεροκάματο και δεν γύρισε ποτέ. Έγω μένω μόνιμα στο εξωτερικό και εκείνο το πρωί άνοιξα τυχαία την τηλεόραση και έμαθα για την τραγωδία στο Intercity 62 και γνώριζα ότι ο πατέρας μου δουλεύει σε αυτό. Και τα συνδύασα. Κατευθείαν το μυαλό μας πήγε στο κακό. Πήρα την πρώτη πτήση και ήρθα στην Ελλάδα», ήταν τα λόγια του Σωκράτη Μπόζο μιλώντας στο newsit.gr

Φτάνοντας στην Ελλάδα έφυγε αμέσως για τα Τέμπη και όπως λέει βλέποντας τις εικόνες από τα συντρίμμια του τρένου κατάλαβε πως ο πατέρας του δεν θα είχε σωθεί. «Πήρα το αυτοκίνητο και πήγα στα Τέμπη στο σημείο του δυστυχήματος. Αυτό που αντίκρυσα ήταν τρομακτικό. Συντρίμμια. Ακόμα και τα καθίσματα ήταν κομμένα στα δύο. Ήταν ανατριχιαστικό. Ήταν σαν να βλέπω μια ταινία τρόμου. Ήμουν μάλιστα μπροστά στη στιγμή που σήκωναν το βαγόνι που ήταν το κυλικείο και ήταν τρακαρισμένο και ουσιαστικά μία άμορφη μάζα καμένη. Εκεί κατάλαβα δυστυχώς ότι από εκείνο το βαγόνι δεν υπήρχε ελπίδα να βγει κάποιος ζωντανός. Και πάλι όμως. Ελπίζαμε όμως μέχρι την τελευταία στιγμή μήπως εκείνη την στιγμή είχε βγει και είχε πάει σε άλλο βαγόνι με το καροτσάκι για να πουλήσει κάποια προϊόντα».

Δεν κρύβει ότι ο θάνατος του πατέρα του ήταν άδικος κάνοντας λόγο για δολοφονία… «Ο αδελφός μου έδωσε δείγμα για dna, πηγαίναμε στο νοσοκομείο, πηγαίναμε στον τόπο του δυστυχήματος και δεν παίρναμε καμία απάντηση. Ζούσαμε μέσα στην αγωνία. Μέχρι που ταυτοποιήθηκε και μας ενημέρωσαν ότι βρήκαν τη σορό. Εκεί έσβησαν όλα. Ο θάνατος του πατέρα μου και όλων αυτών των ανθρώπων ήταν άδικος. Δεν έφταιγε κανείς τους. Τους δολοφόνησαν, τους σκότωσαν. Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια. Σε αυτή τη χώρα δυστυχώς βάζουμε ανεύθυνους ανθρώπους σε θέσεις τεράστιας ευθύνης.

Και ποιος τοποθέτησε αυτόν τον άνθρωπο σε αυτή τη θέση; Φταίνε όλοι ακόμα και σε ανώτατο επίπεδο. Όλοι έχουν ευθύνες. Για τις ψυχές όλων των ανθρώπων που χάθηκε να υπάρχει δικαίωση. Και τα μέτρα που αναγγέλθηκαν δεν απαλύνουν τον πόνο μας. Οι άνθρωποι μας δεν γυρίζουν πίσω. Δικαίωση πρέπει να έρθει. Όσοι ευθύνονται να τιμωρηθούν. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος οικογενειάρχης, χαμογελαστός και ήταν στην καλύτερη φάση της ζωής του. Χαιρόταν με την κόρη μου, την εγγονή του και ήταν το φάρμακο του».

Συγκινεί η ανάρτηση του γιου ανήμερα του θανάτου του πατέρα του:

Αφιερωμένοι στους επιζώντες του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη, ήταν οι Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη, το βράδυ της Κυριακής. Η Ευδοκία Τσαγκλή κατάφερε να βγει ζωντανή, ζωντανή από το μοιραίο τρένο, αλλά όπως εξομολογήθηκε, τίποτα δεν μπορεί να σβήσει τις μνήμες από την κόλαση που έζησε εκείνες τις τραγικές ώρες.

“Έκανα κάθε βδομάδα το ίδιο δρομολόγιο και τις ίδιες ώρες. 19:22. Κάθε βδομάδα από το 2019 ξεκίνησα να είμαι μεταξύ Θεσσαλονίκης και Αθήνας. Θα ήθελα να μάθω πόσες ώρες έχω περάσει στα τρένα. Διχάζομαι εάν πρέπει να σταματήσω τα δρομολόγια. Λένε πώς εάν σε φοβίζει κάτι πρέπει να το κάνεις γρήγορα ξανά. Αλλά είναι αυτός ο διχασμός μέσα μου, αυτή η σύγκρουση, της ζωής και του θανάτου, της ελπίδας και του θανάτου. Και εγώ έχω αυτό το ερώτημα, θα το ξανακάνω; Για εμένα έχει απλωθεί και λίγο παρακάτω. Η μητέρα μου είναι επιστήμονας, οδηγάει ήρεμα, με χαμηλή ταχύτητα και πάντα με νευρίαζε που οδηγούσε αργά και πλέον της λέω “κόψε”. Τα σοβαρά τραύματα δεν τα βλέπεις. Από τη μία λέω σώθηκες και από την άλλη λέω πέθαιναν. Το κάταγμα δεν είναι σωματικό, είναι ψυχικό. Ο πόνος είναι πολύ λίγος και έχω σπάσει πολλά πράγματα πάνω μου”, είπε.

Και συνέχισε τη συγκλονιστική εξομολόγησή της στον Σταύρο Θεοδωράκη: “Όταν συνέβη προφανώς ο κόσμος ούρλιαζε πολύ και δεν θα το ξεχάσω. Εγώ φώναζα όλα καλά θα πάνε, ηρεμία. Το έλεγα πιο πολύ στον εαυτό μου, δεν πίστεψα στιγμή ότι θα πεθάνω. Καθόμουν στη θέση 104 μαζί με 5 παιδιά και έναν γάτο. Ήταν μια κοπέλα που είχε τον γάτο και τον πήγαινε βόλτα για να μην κλαίει. Τον περπατούσε 2.5 ώρες πάνω κάτω και της λέω “Έλα κάτσε θα τον κάνω εγώ βόλτα”. Κάποια στιγμή σήκωσε τα αυτιά του πάνω και νιαούριζε πολύ και λέω “Μάλλον, Λου θες τη μαμά σου”. Πάω πίσω, καθόμαστε αλλά σύντομα έγινε αυτό”.

Η ανατριχιαστική περιγραφή του δυστυχήματος

Στη συνέχεια, η Ευδοκία Τσαγκλή περιέγραψε τις στιγμές του τραγικού δυστυχήματος και συγκλονίζει.

“Μαυρίζουν όλα και αρχίζει “ξύλο”. Κουλουριάζομαι. Ήμουν μια μπάλα που κοπανιόταν ανελέητα σε ένα μαύρο. Εάν υπάρχει κάτι σε κόλαση, είναι ό,τι πιο κοντά έχω φτάσει. Δεν ήταν βαγόνι πια αυτό που έχω εικόνα. Σήκωσα μέταλλα, σίδερα, είχε φωτιά από κάτω. Η πρώτη σκέψη ήταν “πρέπει να βγεις, θα καείς”. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να δω ότι είμαι αρτιμελής. Θυμάμαι την αγωνία ότι μετακινούσα σίδερα, βλέπω τον ουρανό και βλέπω και είμαι πάνω και κάτω είχε πέτρες. Μία κοπέλα ουρλιάζει και πέφτει κάτω και σπάει. Μία άλλη κοπέλα κρέμεται να πέσει και με παρακάλεσε να τη σηκώσω γιατί δεν θέλει να πεθάνει. Δεν θα ξεχάσω τα μάτια της”.

Και πρόσθεσε: “Είχε φωτιά από κάτω, από πίσω και αριστερά. Εκείνη την ώρα σκέφτεσαι “Θα γίνει έκρηξη; Μήπως έχω δευτερόλεπτα; Κλάσματα δευτερολέπτου;”. Συγγνώμη, κάνω κάποια black out, έχω διαλείψεις. Μου έχουν πει ότι θα σταματήσει γιατί είναι σοκ του οργανισμού. Βλέπω μια μάζα με σίδερα στο πλάι και λέω ότι δεν θα πάω εκεί γιατί θα σκοτωθώ. Και θυμάμαι να φυσάει και να φέρνει φωτιά, πίσσα, σκόνη, ζέστη. Αφήνω τα χέρια μου και πέφτω κάτω. Πέταξα το μπουφάν για να κάνω πιο μαλακή την επιφάνεια. Σκέφτηκα να μην πέσω με τα πόδια γιατί μπορεί να γίνει κάτι και να μην μπορέσω να τρέξω.Κατάλαβα ότι χτύπησα αλλά δεν πονάς εκείνη την ώρα. Μου θύμισε όπως όταν ρίχνεις νερό σε μυρμήγκια και φεύγουν σε διάφορες κατευθύνσεις. Έτσι και εμείς, δεν ξέραμε που να πάμε”.

Οι άνθρωποι κάνουν σχέδια και ο Θεός γελάει λένε

“Ήμουν η πρώτη που μπήκα στο ασθενοφόρο, η πρώτη που μπήκε στο νοσοκομείο. 1η Μαρτίου, της Αγίας Ευδοκίας και με παραλαμβάνει μια νοσηλεύτρια που την έλεγαν και εκείνη Ευδοκία. Πες μου εσύ για τύχη! Εγώ πιστεύω και για εμένα η ουσία είναι η πίστη. Οι άνθρωποι κάνουν σχέδια και ο Θεός γελάει λένε. Όσο πιο κοντά έχεις έρθει στον θάνατο, τόσο πιο κοντά έχεις έρθει και στη ζωή. Από τη μία λες γιατί έγινε αυτό και από την άλλη είμαι ζωντανός. Η πιο σκοτεινή στιγμή της νύχτας είναι πριν την αυγή”, πρόσθεσε.

Για να καταλήξει: “Σίγουρα έχουν σβηστεί πολλά κομμάτια του εαυτού μου και έχουν αναγεννηθεί άλλα. Μου άρεσαν τα πιο ακραία ντυσίματα, και είμαι σε μια ένταση θανάτου και ζωής. Αυτό το ντου γίνεται συνέχεια μέσα μου και πολύ γρήγορα. Τα χάνω. Με διχάζει και μέσα μου αυτό. Γιατί είναι και τα δύο ακραία, το σκέφτομαι πολύ βαθιά, πολύ φιλοσοφικά και μετά δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα, απλά αισθάνομαι”.

Ανατριχιαστική είναι η μαρτυρία επιβάτη στο βαγόνι 3 της αμαξοστοιχίας που συγκρούστηκε με το εμπορικό τρένο στα Τέμπη, κόβοντας το νήμα της ζωής 57 ανθρώπων.

Ο Στέργιος Μιναέμης, με καταγωγή από τον Πλάτανο Αλμυρού, μίλησε για όλα όσα έζησε εκείνη τη μοιραία νύχτα που επέβαινε στο τρένο, στην εκπομπή  “Πρωταγωνιστές” του Στ. Θεοδωράκη.

«ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΜΑΖΑ, ΕΝΑ ΧΑΟΣ» – «ΗΜΟΥΝ ΜΙΑ ΜΠΑΛΑ ΠΟΥ ΚΟΠΑΝΙΟΤΑΝ ΑΝΕΛΕΗΤΑ»

Εξομολογήθηκε πως «βρισκόμουν στη θέση 51 στο βαγόνι 3 με σκοπό να φτάσουμε Θεσσαλονίκη, να βρω ένα μέρος να νοικιάσω γιατί με περίμενε ήδη ο αδελφός μου και να ξεκινήσουμε μια νέα αρχή. Μια μεγάλη βαλίτσα, ένα μπουφάν, τον υπολογιστή μου και το κινητό μου. Δεν σώθηκε τίποτα.

Έγιναν όλα κάρβουνο. Διάβαζα ένα άρθρο στο κινητό μου και θυμάμαι το παιδί που καθόταν απέναντι μου. Πρώτα είδα το παιδί να πετάγεται στα αριστερά μου και να σκάει δίπλα μου.

Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε εκείνη τη στιγμή τι έγινε. Αν είχε πεταχτεί κάτι στις ράγες, αν εκτροχιαστήκαμε ή αν τρακάραμε με άλλο τρένο».

«Ή ΘΑ ΚΑΕΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ Ή ΘΑ ΠΗΔΗΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΤΕΙΣ, ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΤΗΚΕ

Όπως είπε στον Alpha, «το πρώτο μου μέλημα ήταν να βρω από που θα φύγουμε. Δεν συγκρίνεται το βαγόνι από το πώς μπήκαμε με το πως ήταν όταν φύγαμε. Δεν είχες την αίσθηση του χώρου, δεν σου ήταν κάτι οικείο αλλά όλα ήταν μια μάζα, ένα χάος δεν ήξερες τι ήταν κουπέ, τι ήταν διάδρομος, τι ήταν τζάμι.

Δεν ήξερες ποιο ήταν το πάνω, το κάτω, το αριστερά και το δεξιά. Μας έδωσε ο Θεός εκείνη τη στιγμή ένα παράθυρο, μέσα από τον καπνό, που βλέπαμε καθαρά τον δρόμο. Μέσα από ένα απόλυτο σκοτάδι, φωτιές δίπλα από το παράθυρο, καπνός, δεν είχαμε οξυγόνο και ήμασταν με μια δυο ανάσες.

Τρίτη ανάσα δεν ξέρω αν πρόλαβε κάποιος να πάρει πριν κλείσουν όλα. Είδαμε την πίσσα, τον δρόμο, τα φώτα και από εκεί καταλάβαμε ότι θα σωθούμε».

Ο 28χρονος προγραμματιστής, πρόσθεσε, ότι «το ύψος ήταν μεγάλο, περίπου στα δύο μέτρα. Μέσα δεν μπορούσαμε να πάρουμε ανάσα, καιγόμασταν κιόλας.

Εκεί λέω «αγόρι μου ή θα πηδήξεις και αν ακρωτηριαστείς, ακρωτηριάστηκες γιατί κάτω είχε σίδερα σαν λεπίδες από το τρακάρισμα, ή θα καείς ζωντανός και θα μείνεις από οξυγόνο». Οπότε δεν ήταν κάτι διαπραγματεύσιμο.

Ήταν μονόδρομος και προσπαθούσαμε να βγούμε προς τον δρόμο που δεν ήταν τόσο εύκολο».

«ΤΙ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΠΕΣ ΜΟΥ…»

Για τον Στέργιο, ευθύνες για το τραγικό δυστύχημα, έχουν όλες οι κυβερνήσεις. «Εγώ έζησα μια κόλαση. Τα παιδάκια που ήταν μπροστά, τι πέρασαν, πες μου…», διερωτήθηκε.

Η Δώρα Χρυσικού ήταν καλεσμένη στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη ήταν σήμερα. Η ηθοποιός μίλησε για τη σοβαρή περιπέτεια που πέρασε με τον καρκίνο και συγκλόνισε με την εξομολόγηση για τον σύντροφό της.

«Είμαι σε μια σχέση πολλά χρόνια και η οποία έχει περάσει από πολλά μετερίζια. Το θέμα με την ασθένειά μου είναι κάτι που με έχει πείσει πια ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ο δικός μου άνθρωπος, είναι ο σύντροφος της ζωής μου.

Έχω έρθει σε επαφή με πάρα πολλές γυναίκες, το οποίο είναι πάρα πολύ σοκαριστικό, που μου είπαν ότι “ήμουν παντρεμένη, είχα παιδιά και με το που έμαθε ο άντρας μου ότι αρρώστησα, έφυγε, με παράτησε”», είπε αρχικά η Δώρα Χρυσικού.

Η Δώρα Χρυσικού είπε στη συνέχεια: «Οπότε εγώ, το λέω και είναι πολύ συγκινητικό, που είχα έναν άνθρωπο, ο οποίος με έκανε μπάνιο. Ήμουν φαλακρή, με την τομή, χωρίς μαλλιά και μου έλεγε “είσαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου”.

Δεν με έκανε ποτέ να αισθανθώ ότι δεν είμαι ποθητή, ότι πια έχω τελειώσει ως γυναίκα. Αυτό ήταν κάτι που το κάναμε μαζί γιατί ότι και να ένιωθα εγώ, ότι και να έλεγα στον εαυτό μου, αν είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν αδιάφορος…».

Κλείνοντας, η Δώρα Χρυσικού ανέφερε: «Έμαθα εκ των υστέρων ότι κάποιοι του είπαν “και τώρα θα μείνεις με τη Δώρα που αρρώστησε; Και τι θα κάνεις;”. Και τους είπε “τι εννοείς; Η Δώρα είναι ο άνθρωπός μου. Ήταν, είναι και μακάρι να είναι”».

Συγκλονίζουν οι λίγες λέξεις που έγραψε στο σημείωμα.

Απαγχονισμένος σε ένα δέντρο βρέθηκε την Κυριακή (12/3) ένας 80χρονος στο Ίσωμα Αχαΐας.

Σύμφωνα με το tempo24.news ο άνδρας βρέθηκε νεκρός από τον γιο του ο οποίος είδοποίησε άμεσα τις Αρχές.

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες αντιμετώπιζε πρόβλημα υγείας και είχε αφήσει σχετικό σημείωμα μέσω του οποίου εξηγούσε τους λόγους που τον οδήγησαν στην αυτοκτονία.

«Φεύγω για την αρρώστια μου» φέρεται να έγραψε πάνω σε μία πετσέτα.

Την προανάκριση για την υπόθεση ανέλαβε το Αστυνομικό Τμήμα Ερυθμάνθου.

Ένας από τους επιζώντες του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη και ένας από τους ήρωες της μοιραίας αυτής νύχτας, ήταν ο Άγγελος Τσιαμούρας.

Αν και μόλις 18 ετών, κατάφερε να παραμείνει στο σημείο όπου καιγόντουσαν τα βαγόνια και να σώσει όσους περισσότερους μπορούσε.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης τον φιλοξένησε στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» το βράδυ της Κυριακής 12/3, όπου ο νεαρός μεταξύ άλλων, περιέγραψε όσα έζησε αλλά και τα παράπονα που έχει από την Πολιτεία.

«Κάθε βράδυ έχω εφιάλτες. Τα τρία πρώτα βράδια δεν κοιμήθηκα αλλά μετά με επισκέπτονται, δεν με αφήνουν ακόμα. Ίσως θέλουν κάτι να μου πουν. Βλέπω συνέχεια την Ιφιγένεια, δεν με έχει αφήσει ακόμη. Την πρώτη βραδιά είδα και το άλλο παιδί που ήταν στο βαγόνι αλλά την Ιφιγένεια την βλέπω πολύ καθαρά. Ήμουν στο βαγόνι 6 και δεν είχα καταλάβει ότι είχε γίνει σύγκρουση. Είδα μία γιαγιά που είχε κόψει το φρύδι της και μετά άκουγα φωνές. Εγώ τη βοήθησα και άλλοι ήθελαν απλά να πάρουν τα πράγματα και να φύγουν. Μετά πήγα στα μπροστινά βαγόνια, φώναζα αν ήταν κανείς στα βαγόνια», είπε αρχικά ο Άγγελος Τσιαμούρας.

Και συνέχισε: «Στην αρχή δεν είχα απάντηση και μετά είχα. Ανάμεσά τους ήταν και ο κ. Γιώργος που εμφανίστηκε σαν άγγελος. Το βαγόνι 3 και 4 είχαν σπάσει οι πόρτες και βγήκαμε από τα παράθυρα. Ο κ. Γιώργος θυσίασε τα δικά του χέρια να κοπεί και μετά να μπω εγώ. Μου είπε να φωνάξω την ΕΜΑΚ να φέρουν ψαλίδια και φορεία. Όταν βγήκα πάνω στο δρόμο συνάντησα το αγόρι της Ιφιγένειας και μου είπε ότι είχε σπάσει τον λαιμό της. Δεν τήρησα την υπόσχεση να τη φέρω σώα και αβλαβή και με βασανίζει ακόμη».

«Ο κ. Σωτήρης από την ΕΜΑΚ με ακολούθησε και πήγαμε στο βαγόνι 3 και ο κ. Γιώργος βρισκόταν ακόμη εκεί. Τους έσωζε και τους παρηγορούσε. Η Ιφιγένεια είχε σπασμένο λαιμό και είχε χάσει τις αισθήσεις της. Η Ιφιγένεια χάθηκε μετά από 10λεπτο, δεν είχε έρθει φορείο, δεν είχαν έρθει ψαλίδια. Σκέφτομαι ίσως να μπορούσα να είχα κάνει παραπάνω πράγματα.

Αν δεν τους ένοιαζε μόνο ο κ@λος τους, να είχαμε κάνει παραπάνω πράγματα. Υπήρχαν νεαρά άτομα, στην ηλικία μου και πιο γεροδεμένα. Αλλά κανείς δεν ακολούθησε εκτός από τον κ. Γιώργο. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να υπάρχει τόση ψύχρα ανάμεσά μας. Θα μπορούσε να ήμασταν εμείς σε εκείνο το βαγόνι. Ήταν τα αδέλφια μας εκεί, γιατί αδέλφια μας είναι όλοι. Τι να πει κανείς, σε αυτό τον κόσμο ζούμε. Με βασανίζει αρκετά και με στοιχειώνει», συμπλήρωσε ο Άγγελος Τσιαμούρας.

«Εγώ έφτασα γύρω στις 2 στο νοσοκομείο και όταν άνοιξα το τηλέφωνο είχα 80 κλήσεις. Είχε βγάλει ήδη το εισιτήριο και περίμενε να παραλάβει το πτώμα μου. Αυτό πίστευα! Δεν είμαι πια ο ίδιος Άγγελος. Έχω μία πίκρα και για κάποιους δημοσιογράφους. Δεν μπορούν να καταλάβουν το μέγεθος της ζημιάς που έγινε και οι ερωτήσεις που κάνουν είναι απάνθρωπες. Φέρνουν σε δύσκολη θέση τους ανθρώπους που ήταν εκεί μέσα. Και από την Πολιτεία έχω πίκρα γιατί δεν ενδιαφέρθηκε κανείς. Εγώ με κοντομάνικο ήμουν όλη μέρα γιατί είχα δώσει τα ρούχα μου στους ηλικιωμένους να μπορούν να αναπνεύσουν.

Η Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται για τους πολίτες της. Το θέμα είναι να μην ξεχάσουμε γιατί έχουμε αυτή την τάση. Θα συνεχίσω να διαμαρτύρομαι και όχι γιατί δεν μου αρέσει η κυβέρνηση που έχουμε αλλά επειδή ο λαός, θεωρώ ότι είμαι μια κλωστή και εάν έρθουν όλοι θα δέσουμε ένα δυνατό ύφασμα. Αυτό δεν ήταν ένα απλό λάθος αλλά ένα έγκλημα! Οι όποιες ευθύνες είτε του σταθμάρχη είτε κάποιου άλλου δεν κρύβουν το πρόβλημα της χώρας.

Κράτησα επαφή με τον κ. Γιώργο. Βρίσκεται στο Άγιο Όρος, ξυλοκόπος και δεν θέλει να βγει στη δημοσιότητα. Τον κ. Σωτήρη θα τον δω και θα δω και τους πληγέντες. Ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που έτρεξε για τα θύματα. Τους έχω πολύ σεβασμό. Κάποιοι μου λένε να πάω στην Πυροσβεστική αλλά δεν ξέρω αν θέλω να παρατήσω το όνειρό μου», κατέληξε ο Άγγελος Τσιαμούρας.

Έχουν περάσει σχεδόν δυο εβδομάδες από εκείνο το τραγικό βράδυ στα Τέμπη, όπου 57 αθώες ζωές άφησαν την τελευταία τους πνοή στις αμαξοστοιχίες των δυο τρένων, και οι συγγενείς τους και φίλοι προσπαθούν να διαχειριστούν αυτήν την απώλεια. Ολόκληρη η Ελλάδα πενθεί και έχει έναν κόμπο στο στήθος της μετά από εκείνο το βράδυ… Αλλά τον πραγματικό Γολγοθά τον ανεβαίνουν τα κοντινά πρόσωπα των θυμάτων. Συγκλονίζουν όσο εξομολογείται η  Κάτια Δουρμίκα, η αδερφή της 36χρονης στρατιωτικού και μητέρας 2 παιδιών που «χάθηκε» στα Τέμπτη, Έλενας Δουρμίκα.

Κάτια Δουρμίκα-Αδελφή θύματος: «Το μικρότερο παιδί της φωνάζει ‘θέλω την μανούλα μου’»

Η Έλενα Δουρμίκα έχασε τη ζωή της στο σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών, ήταν 36 ετών, στρατιωτικός, μητέρα δύο παιδιών και είχε ταξιδέψει στην Αθήνα για υπηρεσιακούς λόγους.

Η τελευταία επικοινωνία που είχε με τον άντρα της ήταν στις 22:30, που του είπε ότι ήταν πολύ ώρα σταματημένοι και πως η γραμμή δεν είχε ρεύμα και θα τους έβαζαν σε άλλη γραμμή.

«Θέλω να πω ότι είναι πολύ άδικο αυτό που έχει γίνει. Το κορίτσι είχε πάει στην Αθήνα να περάσει Επιτροπή γιατί ήταν αρκετό χρόνο εκτός υπηρεσίας. Έχω πάρα πολύ θυμό μέσα μου, δεν μπορούσε να γίνει υπηρεσιακά αυτή η δουλειά και πηγαινοερχόταν τόσο καιρό το κορίτσι Αθήνα – Θεσσαλονίκη, Θεσσαλονίκη – Βέροια, Αθήνα – Βέροια» σημείωσε αρχικά η αδερφή της.

Κάτια Δουρμίκα-Αδελφή θύματος: Το «μεγαλύτερο παιδί της δεν έχει ξεσπάσει ακόμα»

Αναφορικά με την οικογένεια του θύματος η κ. Δουρμίκα είπε ότι είναι σε τραγική κατάσταση. «Θέλω την μανούλα μου, φωνάζει το μικρότερο παιδί της ενώ το μεγαλύτερο δεν έχει ξεσπάσει ακόμα», συμπλήρωσε η αδερφή του θύματος.

Κάτια Δουρμίκα-Αδελφή θύματος: Δείτε όλα όσα είπε