Η φίλη μου έχει εφαρμόσει έναν παράξενο κανόνα, που με ενοχλεί: Δεν αφήνει το κοριτσάκι να πει ούτε μια λέξη στα ρωσικά. Έχουν φτάσει στο σημείο να την τιμωρούν, αν την πιάσουν να μιλάει ρωσικά. Όταν ρώτησα τη φίλη μου, γιατί το κάνει αυτό, μου είπε ότι τώρα πια είναι Ελληνίδα και μόνο ελληνικά πρέπει να μιλάει.
Μια καλή μου φίλη με τον άντρα της υιοθέτησαν ένα κοριτσάκι από ένα ορφανοτροφείο της Ρωσίας. Το κορίτσι χρειαζόταν επειγόντως ιατρική περίθαλψη και χειρουργική επέμβαση λόγω ενός προβλήματος υγείας, που αντιμετώπιζε και η φίλη μου του παρείχε τα πάντα. Τώρα, το κοριτσάκι είναι μια χαρά και μέρα με τη μέρα γίνεται ακόμη καλύτερα. Το πρόβλημα είναι ότι η φίλη μου έχει εφαρμόσει έναν παράξενο κανόνα, που με ενοχλεί: Δεν αφήνει το κοριτσάκι να πει ούτε μια λέξη στα ρωσικά.
Όταν το παιδί ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μιλούσε μόνο ρωσικά, αλλά μαθαίνει τα ελληνικά γρήγορα. Έχουν φτάσει στο σημείο να την τιμωρούν, αν την πιάσουν να μιλάει ρωσικά. Όταν ρώτησα τη φίλη μου, γιατί το κάνει αυτό, μου είπε ότι τώρα πια είναι Ελληνίδα και μόνο ελληνικά πρέπει να μιλάει.
Ξέρω ότι εκείνοι είναι πια οι γονείς της και ξέρουν καλύτερα (υποτίθεται) τί κάνουν, αλλά μου ραγίζει την καρδιά η συμπεριφορά τους απέναντί της. Της αρνούνται το παρελθόν της, την κληρονομιά της. Δεν έχουν δικαίωμα να το κάνουν αυτό. Υπάρχει κάτι, που μπορώ να πω στη φίλη μου, μήπως και την κάνω να το ξανασκεφτεί; Μήπως καλύτερα να κάνω μια ανώνυμη καταγγελία στο Χαμόγελο του παιδιού;
Έχει γεμίσει ο κόσμος ψευτόμαγκες, άντρακλες που το παίζουν ιστορία και τρελίτσα. Θα δεχτείς να πάρεις μέρος σε μία τέτοια φαρσοκωμωδία; Θέλω να πιστεύω πως όχι. Γιατί σήμερα, αυτό συμβαίνει στους γείτονες, αύριο όμως; Νομίζεις ότι είναι δύσκολο να βρεθείς στην θέση τους εσύ ή κάποιο μέλος της οικογένειας σου; Και ξέρεις ε , σήμερα είναι μια κλωτσιά, αύριο μια μπουνιά, μεθαύριο; Η ανθρώπινη ζωή είναι το πολυτιμότερο πράγμα. Μην δεχθείς να συμμετέχεις έστω παθητικά σε μία καταστρεπτική κατάσταση. Κανείς δεν αξίζει μία τέτοια ζωή.
Κατά καιρούς όλοι μας έχουμε ακούσει (μερικοί έχουν ζήσει κι όλας) την κακοποίηση είτε παιδιών, είτε γυναικών ακόμη και ζώων. Δεν είμαι εδώ για να κρίνω μα ούτε και να χαρακτηρίσω ούτε τα θύματα αλλά ούτε και τους θύτες μιας τέτοιας –πραγματικά- αρρωστημένης κατάστασης. Είμαι εδώ για να μιλήσω. Χωρίς να κρύβομαι, χωρίς να φοβάμαι, οπλισμένη με θάρρος και όπως πολλοί με χαρακτηρίζουν, με θράσος (νομίζω ότι πρέπει μερικοί εκεί έξω να κάνουν ένα φρεσκάρισμα στην γραμματική Α’ Δημοτικού).
Λοιπόν, με αυτό που κατά κύριο λόγο θα ασχοληθώ στο σημερινό άρθρο είναι η κακοποίηση των γυναικών ( και όχι για να σε προλάβω, δεν είμαι φεμινίστρια, ούτε φωτιά στα σουτιέν μου βάζω στο Σύνταγμα- για τους συντοπίτες μου Αριστοτέλους- θεωρώ ότι οι γυναίκες έχουν ανάγκη τους άνδρες και το αντίστροφο).Πρόσφατα μια πολύ καλή μου φίλη, μου διηγήθηκε μια αληθινή ιστορία- ξέρεις από αυτές που βλέπουμε σε ταινίες και λέμε έλα μωρέ παραμύθι αυτά δεν συμβαίνουν– χαχα ας γελάσω. Αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Να στο πώ όσο πιο απλά μπορώ, τα σιγανά ποταμάκια να τα φοβάσαι, να τα τρέμεις. Εκεί που λες αυτό το ζευγάρι αποκλείεται να έχει προβλήματα δείχνει τόσο ευτυχισμένο εκεί να είσαι βέβαιος πως κάποιο λάκο έχει φάβα. Και κάπου εδώ ο αρχαίος φιλόσοφος Ηράκλειτος έρχεται πολύ σωστά να βάλει το κερασάκι στην τούρτα, αγάπη μου καλή το είναι, διαφέρει από το φαίνεσθαι. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να φοράμε προσωπίδες και να προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά, (άλλωστε ποιός νοιάζεται να ακούσει τα δικά μας), ότι λάμπει δεν είναι χρυσός και ότι ζούμε μπορεί να είναι αλλιώς , όπως λέει και το άσμα.
Πριν πάμε παρακάτω, να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι de facto στο σύνολο του ανδρικού πληθυσμού αλλά σε ένα μέρος του,σε αυτούς που πράττουν τα συγκεκριμένα πράγματα που γράφω παρακάτω. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να θίξω το αντίθετο φύλλο , καθώς δεν είναι δική μου δουλειά να επεμβαίνω σε ξένα χωράφια. Αναλύω γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μου,με αφορμή μία πολύ πρόσφατη συζήτηση που είχα με μια έμπιστη φίλη μου.
Σε γραπτό λόγο δεν μπορώ να μου βάλω σταματημό, φαντάσου τι γίνεται στο προφορικό μου λόγο! Λοιπόν, τα πράγματα για μένα είναι απλά. Άνδρας που σηκώνει χέρι στην γύναικα (είτε είναι σύζυγος του, είτε μητέρα του , είτε αδερφή του) για μένα την ίδια στιγμή αυτόματα, παύει να λέγεται άνδρας. Άνδρας είσαι αν δρας αν δεν δράς βάλε μια φουστίτσα και πιές το φραπεδάκι σου, με προσοχή να μην σου φύγει και κανένας πόντος. Όταν λοιπόν αυτός ο άνδρας, ο όποιος άνδρας δηλαδή τολμήσει και σηκώσει το χέρι του σε μια γυναίκα- ως τι δεν ξέρω, ως επίδειξη δύναμης, κυριαρχίας, ένας Θεός ξέρει- τότε για μένα αυτό το γελοίο υποκείμενο, είναι αδιάφορο. Πόσες γυναίκες κάθε χρόνο είναι θύματα κακοποίησης; Όχι μόνο σωματικής ( με ξύλο δηλαδή) , λεκτικής αλλά και σεξουαλικής.
Θα σου δώσω έτοιμη απάντηση, μία στις τέσσερις γυναίκες είναι θύμα κακοποίησης από τον σύζυγο τους. Ξέρεις, εκείνον τον άνδρα που κάποτε ερωτεύτηκαν, αγάπησαν, έκαναν οικογένεια, δώσαν όρκους αιώνιας αγάπης κι άλλα τέτοια γλυκανάλατα. Μην μου πείς ότι δεν ξέρεις κανένα τέτοιο περιστατικό γιατί θα μεγαλώσει η μυτούλα σου. Όλοι έχουμε ακούσει κάτι τέτοιο, δεν λέω απαραιτήτως στον οικογενειακό σου περίγυρο, αλλά ένας γείτονας, το μπατζανάκι σου, κάποιος ρε καρντάση μου. Και έρχομαι να συμπληρώσω, πόσο άνδρας μπορεί να νιώθει ένας που χτυπάει μια γυναίκα; Γυναίκα είναι αυτή που σε ‘φερε στο κόσμο, σου έδωσε πνοή από την πνοή της και ζωή από το σώμα της. Τόσος αντρισμός υπάρχει ώστε να τα κάνεις όλα στην άκρη;
Εντάξει δεν λέω , εδώ εγώ που είμαι γυναίκα ώρες ώρες θέλω να ξεκινήσω να μοιράζω σφαλιάρες αλλά δεν το κάνω. Αν ο καθένας έκανε του κεφαλιού του, θα είμασταν όλοι μαζί σε κάποιο κελί (πιθανόν στο 33) και θα λέγαμε το μακρύ και το κοντό μας. Δεν πάει έτσι λοιπόν.
Καλά πολύ βαρύ κεφάλαιο είναι η ψυχολογική κακοποίηση. Απο που να αρχίσεις κι που να τελειώσεις; Η ανυπολογιστή ψυχική οδύνη είναι δεδομένη. Μπορεί εσύ που το διαβάζεις να ταυτίζεσαι με αυτό το λεπτό κομμάτι αλλά ταυτόχρονα τόσο σημαντικό, κι να αισθάνεσαι μόνη, μηδαμινή κι πολλά άλλα.Κανένας και όταν λέω κανένας εννοώ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι σε θέση να μειώσει την αίσθηση ταυτότητας,αξιοπρέπειας και αυτοεκτίμησης του άλλου (και δεν αναφέρομαι μόνο για τις γυναίκες,απλά το σημερινό θέμα αγκαλιάζει όλα αυτά τα πλάσματα που πίσω απο τα δύο τους μάτια κρύβουν ποτάμια θλίψης,πόνου & οργής).Το να ασκείς ψυχολογικό πόλεμο σε έναν άνθρωπο με στόχο την αποδυνάμωση και υποταγή του,τότε φίλε μου είσαι άρρωστος.Ένα ανθρωπόμορφο τέρας.Δυστυχώς πολλοί άντρες καθώς αντικειμενικά έχουν μεγαλύτερη δύναμη απο τις γυναίκες, έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι αν έχω δύναμη πάνω σε κάποιο πρόσωπο (πόσο μαλλον στο αδύναμο φύλλο, έτσι δεν μας λένε;) τότε κάλλιστα είμαι ισχυρότερος απο αυτό. Πόσο λάθος, πληκτρολογώ και τσατίζομαι!Η γνώμη μου είναι ότι πρόκειται ξεκάθαρα για τον πόθο της εξουσίας που δεν πηγάζει απο την δύναμη αλλά απο την αδυναμία.Είναι η έκφραση της ανικανότητας του ατομικού εγώ να σταθεί μόνο του και να ζήσει.Με λίγα λόγια, είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια για την απόκτηση δευτερογενούς δύναμης εκεί ακριβώς που λέίπει η αυθεντική δύναμη.Από όλο το άρθρο ένα πράγμα για μένα είναι το ζητούμενο. Αν έχεις κάποιο γείτονα που νομίζεις ότι είναι τόσο άντρας ώστε να χτυπάει,να βρίζει ή οτιδήποτε τέτοιο (την γυναίκα του,την μάνα του, την αδερφή του) τότε μην κάτσεις με σταυρωμένα χέρια. Γιατί μετά βοηθάς στο να συνεχίσει το αρρωστημένο παιχνίδι του. Μην σωπάσεις. Μίλα.
Έχει γεμίσει ο κόσμος ψευτόμαγκες, άντρακλες που το παίζουν ιστορία και τρελίτσα. Θα δεχτείς να πάρεις μέρος σε μία τέτοια φαρσοκωμωδία; Θέλω να πιστεύω πως όχι. Γιατί σήμερα, αυτό συμβαίνει στους γείτονες, αύριο όμως; Νομίζεις ότι είναι δύσκολο να βρεθείς στην θέση τους εσύ ή κάποιο μέλος της οικογένειας σου; Και ξέρεις ε , σήμερα είναι μια κλωτσιά, αύριο μια μπουνιά, μεθαύριο; Η ανθρώπινη ζωή είναι το πολυτιμότερο πράγμα. Μην δεχθείς να συμμετέχεις έστω παθητικά σε μία καταστρεπτική κατάσταση. Κανείς δεν αξίζει μία τέτοια ζωή.
Αν εσύ που το διαβάζεις είσαι άντρας, φέρσου στη γυναίκα σου όπως θα ήθελες να φέρονται στην κόρη σου ή στην αδερφή σου.
Αυτό το άρθρο αφιερωμένο με όλη μου την καρδιά στην φίλη μου Α. μην τα παρατάς όσο άσχημα κι αν είναι τα πράγματα, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός ( όσο κλισέ κι αν ακούγεται).
Δωρεάν διανομή προϊόντων περιόδου σε σχολεία όλης της Ελλάδας ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ύστερα από σύσκεψη στο Μαξίμου έγινε γνωστό πως για παιδιά 6 έως 12 ετών και δράσεις για την αποστιγματοποίηση της περιόδου σε νεαρές κοπέλες, με παράλληλη δωρεάν διανομή προϊόντων η οποία θα γίνει πιλοτικά σε 200 σχολεία στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Η δωρεάν διανομή θα αφορά κοπέλες 12 έως 18 ετών. Το πρόγραμμα έχει στόχο την αποστιγματοποίηση της περιόδου. Παράλληλα θα υπάρξει και δωρεάν διανομή προϊόντων περιόδου στα κορίτσια (πιλοτικά διανομή 13.716.000 προϊόντων σε 200 σχολεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη).
Θα γίνει επίσης ενημέρωση όλων των κοριτσιών 12 έως 18 ετών (360.000) αλλά και εκπαίδευση και ενδυνάμωση γονιών, εκπαιδευτικών και συνομηλίκων για τα ζητήματα αυτά.
Σχετικές έρευνες δείχνουν πως τουλάχιστον 10.000 κορίτσια απουσιάζουν στη χώρα μας από το σχολείο από λίγες ως πολλές μέρες κάθε μήνα, λόγω της οικονομικής δυσπραγίας να ανταπεξέλθουν στο κόστος προϊόντων περιόδου, ενώ το 20% των μητέρων δηλώνει ότι αντιμετωπίζει οικονομική αδυναμία λόγω του υψηλού κόστους αγοράς προϊόντων περιόδου
Η Ελένη Μενεγάκη επέστρεψε στα τηλεοπτικά πλατό, ύστερα από πολυήμερη απουσία για τις γιορτές του Πάσχα. Η παρουσιάστρια, αφού καλησπέρισε το τηλεοπτικό κοινό και τους συνεργάτες της στο στούντιο, προλόγισε για τη συνέχεια της εκπομπής ότι θα πληροφορηθούμε όλες τις εξελίξεις για την υπόθεση του Αλέξη Γεωργούλη.
Πιο συγκεκριμένα, η Ελένη Μενεγάκη είπε: «Επειδή λείπουμε πολύ καιρό κι έχουν υπάρξει διάφορα θέματα… Επειδή είδα, όπως είδαμε όλοι τις τελευταίες ημέρες, ότι παίζει ένα θέμα που μας έχει αφήσει όλους με το στόμα ανοιχτό και περιμένουμε να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, τι θα γίνει… Μιλάω για τον Αλέξη Γεωργούλη που το τελευταίο τριήμερο από ό,τι όλοι παρακολουθούμε, έχουν βγει πράγματα που ψάχνουν και σε λίγο θα μας τα πει η δημοσιογράφος του Mega, Ιουλία Βελισσαράτου.
Δεν είμαι η κατάλληλη για να μιλήσω, γιατί κι εγώ, για να είμαι ειλικρινής, έλειπα στο εξωτερικό, χθες με το που γύρισα, άρχισα να τα παρακολουθώ. Λέω “πότε έγιναν όλα αυτά; Τι συνέβη;”. Θα τα ακούσουμε όλα σε λίγο».
Η Χάρις Αλεξίου, βρέθηκε το απόγευμα της Πέμπτης στην εκπομπή της ΕΡΤ1 «Στούντιο 4».
Η σπουδαία μας ερμηνεύτρια και ηθοποιός μίλησε με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο για πολλές πτυχές της ζωής της.
Αναφερόμενη στην απόφασή της να σταματήσει το τραγούδι, η Χάρις Αλεξίου εξομολογήθηκε: «Το πένθος δεν ήταν επειδή έφυγα από τη δουλειά, το πένθος -ας μην φοβόμαστε να πούμε τη λέξη ακόμα- ήταν για την απώλεια της φωνής. Αυτό όσο και αν θες να το διασκεδάσεις, τα έκανα όλα, επιτυχία, ταξίδεψα σε όλο τον κόσμο, έπαιξα στα ωραιότερα και μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου, είμαι χορτάτη καλλιτέχνις… Όμως, θέλεις τη φωνή σου.
Τι να παραδεχτείς; Ο κόσμος το ξέρει. Δεν το άφησα να γίνει πολύ, το πρόλαβα. Τα σημάδια είχαν φανεί. Όταν τραγουδάς πρέπει να τραγουδάς, δεν γίνεται να κοροϊδεύεις».
Δείτε το σχετικό βίντεο:
«Εάν θέλεις να κρατήσεις το καλό που σου έχει συμβεί στη ζωή, κρατάς αυτό και πας παρακάτω. Αυτό δεν είναι μια απλή απόφαση, να πεις πας παρακάτω. Πρέπει να παραδεχτείς και την απώλεια, να παραδεχτείς την ήττα, τη νέα συνθήκη… Θέλει τον χρόνο του. Και το πένθος θέλει τον χρόνο του», συνέχισε η Χάρις Αλεξίου.
Δύο τραγικά δυστυχήματα σημειώθηκαν στην άσφαλτο μέσα σε λίγα 24ωρα στις Κυκλάδες και συγκεκριμένα σε Πάρο και Μύκονο. Τα θύματα και στις δύο περιπτώσεις οδηγούσαν ηλεκτρικό πατίνι.
Ειδικότερα, στην Πάρο, στην περιοχή του Αμπελά, ένας 26χρονος παρασύρθηκε από όχημα το πρωί της Τρίτης. Σύμφωνα με το cyclades24.gr, οδηγός του οχήματος ήταν ένας 60χρονος από την Αλβανία, ο οποίος συνελήφθη. Ο νεαρός μεταφέρθηκε στο κέντρο υγείας του νησιού ωστόσο λίγο αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του.
Λίγες μέρες νωρίτερα και συγκεκριμένα το βράδυ της Κυριακής του Πάσχα, σημειώθηκε το δεύτερο τροχαίο δυστύχημα στο νησί της Μυκόνου.
Σύμφωνα με το cyclades24.gr, ένας 22χρονος αλλοδαπός παρέσυρε έναν 42χρονο που οδηγούσε ηλεκτρικό πατίνι στην επαρχ. οδό Όρνου – Χώρας Μυκόνου, με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει θανάσιμα.
Ο οδηγός του αυτοκινήτου συνελήφθη. Τα ακριβή αίτια και οι συνθήκες των τροχαίων δυστυχημάτων ερευνώνται από την Υποδιεύθυνση Αστυνομίας Μυκόνου και το αστυνομικό τμήμα της Πάρου.
Μια ξεχωριστή ιστορία επανένωσης για τον Μέριλ Τζένκινς o οποίος μετά από αναζήτηση 10 ετών βρήκε την οικογένειά του και το χωριό στο οποίο γεννήθηκε το 1954 (Εικόνες & Βίντεο)
Το ημερολόγιο έδειχνε 12 Μαρτίου 2011. Ήταν μια βροχερή μέρα και ο Μέριλ Τζένκινς ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του έχοντας χάσει τη σύζυγό του μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο. Λίγο ο μουντός καιρός εκείνο το ψυχρό ανοιξιάτικο πρωινό, λίγο η βαριά διάθεση από τη μεγάλη απώλεια που είχε βιώσει, και ο Μέριλ ένιωσε την ανάγκη ν’ αναζητήσει τις ρίζες του.
Γεννημένος πριν από 68 χρόνια, σ’ ένα μικρό ορεινό χωριό, ο Μέριλ βρέθηκε λίγες μέρες μετά τη γέννησή του παρατημένος στα σκαλιά μιας εκκλησίας, της Παναγίας της Παντάνασσας. Μοναδικό στοιχείο ταυτότητας, ένα χειρόγραφο σημείωμα που έγραφε: «…είναι βαφτισμένος, τον λένε Μήτσο».
Ήταν στις 25 Νοεμβρίου, στις 6 το απόγευμα όταν βρέθηκε και σχεδόν ένα 24ωρο αργότερα μεταφέρθηκε στο Ορφανοτροφείο της Πάτρας, απ’ όπου τον υιοθέτησε ένα ζευγάρι Αμερικανών όταν ήταν 11 μηνών, βάζοντάς τον σε μια νέα πορεία ζωής, πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από εκεί που είδε το πρώτο φως της μέρας.
Ο Μήτσος, που στη συνέχεια πήρε το όνομα Μέριλ Τζένκινς (Merrill Jenkins), έλαβε πολλή αγάπη από τους θετούς του γονείς και μεγάλωσε αμέριμνος κάνοντας ποδήλατο και παίζοντας ατέλειωτες ώρες με τα παιδιά της γειτονιάς του στο Cedar Hill (Τσένταρ Χιλ), μια μικρή πόλη κοντά στο Saint Louis (Σαιντ Λούις), στο Μιζούρι των ΗΠΑ.
Έκανε τη δική του οικογένεια και παρόλο που πάντα ήξερε πως ήταν υιοθετημένος και είναι Έλληνας δεν είχε νιώσει ποτέ την ανάγκη να βρει τη βιολογική του οικογένεια μέχρι εκείνο το πρωινό, που άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας του.
Αυτό που τον έφερε μια δεκαετία και πλέον μετά να γιορτάζει τα εξηκοστά όγδοα γενέθλιά του, για πρώτη φορά με την ελληνική του οικογένεια, σ΄ ένα πάρτι έκπληξη για τον ίδιο!
Η αναζήτηση κράτησε μια δεκαετία
«Εκείνο το πρωινό καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή και αποφάσισα να πληκτρολογήσω “ορφανοτροφείο Πάτρας”, αναζητώντας πληροφορίες. Το είχα ξανακάνει 2-3 φορές στο παρελθόν, χωρίς να προκύψει κάτι ενδιαφέρον. Αυτή τη φορά, στη λίστα των αποτελεσμάτων εμφανίστηκε ένα άρθρο των New York Times από το 1996, που μιλούσε για τα “κλεμμένα” παιδιά του ορφανοτροφείου της Πάτρας. Δεν είχα ακούσει ποτέ τίποτα γι’ αυτό. Διάβασα το άρθρο απνευστί, μένοντας με ανοιχτό το στόμα… Αισθάνθηκα την ανάγκη να αρχίσω να ερευνώ το παρελθόν μου και να δω τι μπορώ να βρω.
Πήγα στο υπόγειο και αναζήτησα τον φάκελο της υιοθεσίας μου, που είχαν κρατήσει οι γονείς μου, και πέρασα την υπόλοιπη μέρα μου μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή», εξιστορεί ο Μέριλ, ο οποίος ήρθε αμέσως σε επαφή με μια οργάνωση στην Ελλάδα για να τον βοηθήσει στην έρευνά του, ενώ παράλληλα αναζήτησε τον φάκελο με τα στοιχεία του στα αρχεία της αρμόδιας κοινωνικής υπηρεσίας των ΗΠΑ.
«Ήλπιζα ότι θα βρω στοιχεία σε αυτό τον φάκελο αλλά δυστυχώς δεν υπήρχαν άλλες πληροφορίες ή ονόματα», λέει και ανατρέχοντας στο παρελθόν θυμάται πως πάντα γνώριζε ότι ήταν υιοθετημένος. «Στη δευτέρα δημοτικού είπα στη δασκάλα μου ότι είμαι υιοθετημένος. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς μου το είπαν οι γονείς μου, αλλά ήξερα πάντα πως είμαι υιοθετημένος και ότι είμαι Έλληνας. Ήμουν, μάλιστα, πολύ υπερήφανος που είμαι Έλληνας, αν και τότε δεν ήξερα τι ακριβώς σημαίνει αυτό».
Δυο χρόνια αργότερα, το 2013, αποφάσισε να κάνει ένα DNA τεστ στο Ancestry, αλλά το μόνο που κατάφερε να εντοπίσει ήταν κάποια πολύ μακρινά του ξαδέλφια. Και παρότι πέρασαν αρκετά χρόνια, δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια και το 2018 αποφάσισε ν’ ανεβάσει τα στοιχεία του και σε άλλους σχετικούς ιστότοπους, όπως το «My Heritage», για να δει αν μπορεί να βρει κάτι περισσότερο.
Ήταν τότε που η Ευτυχία Νούλα (Λίντα Κάρολ Φόρρεστ), η δραστήρια πρόεδρος του «The Eftychia Project» (σ.σ. ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, που από το 2019 βοηθάει ελληνικής καταγωγής παιδιά υιοθετημένα στις ΗΠΑ να βρουν τις ρίζες τους) και στενή φίλη του Μέριλ, τον συμβούλεψε να κάνει ένα ακόμη τεστ DNA, αυτή τη φορά στο 23andme, το οποίο και τον οδήγησε στο να βρει έναν πρώτο του ξάδελφο.
Ήταν τότε που για πρώτη φορά ένιωσε πως το τόσο μπλεγμένο κουβάρι της σύντομης ζωής του στην Ελλάδα άρχισε να ξετυλίγεται… «Τα αποτελέσματα βγήκαν έναν μήνα μετά και κατά τύχη η Ευτυχία ήταν στο σπίτι μου εκείνο το Σάββατο, όταν γύρω στο μεσημέρι άνοιξα τον υπολογιστή μου και βρέθηκα μπροστά στην οθόνη να κοιτώ ένα email από το 23andme, χωρίς να μπορώ να πιστέψω αυτό που έβλεπα», θυμάται. Ο ξάδελφός του έμενε στο Μόντρεαλ του Καναδά αλλά για κακή τύχη του Μέριλ, ο πατέρας του, με τον οποίο φαίνεται πως είχαν δεσμούς αίματος, είχε φύγει από τη ζωή…
Η επικοινωνία μαζί του «ξεθώριασε» σιγά σιγά, αλλά όχι και η ελπίδα πως θα βρει τελικά τη βιολογική του οικογένεια. Και είχε δίκιο! Μια από τις αναζητήσεις τον έφερε σε επαφή με μια γυναίκα που ζούσε σε κοντινή απόσταση από τον ίδιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο σύζυγος της οποίας φαίνεται πως ήταν ξάδελφος του Μέριλ. Ο Στιβ είχε καταγωγή από τη Δροσιά, μια μικρή τοπική κοινότητα στον ευρύτερο δήμο Ερυμάνθου, στην Αχαΐα, κι ήταν αυτό το στοιχείο τελικά που «ξεκλείδωσε» τον γρίφο της ιστορίας του Μέριλ.
Θέλοντας να βοηθήσει τον φίλο της, η Ευτυχία, μαζί με τη Μαρία, εθελόντρια στο «The Eftychia Project», βρέθηκαν στις αρχές του περασμένου Σεπτέμβρη στο καφενείο της Δροσιάς να πίνουν καφέ και ν’ απαντούν στις επίμονες ερωτήσεις ενός ηλικιωμένου για το τι τις φέρνει στο χωριό. «Η Δροσιά είναι ένα μικρό ορεινό χωριό στην Τριταία. Δεν είναι πέρασμα, όταν κάποιος πάει εκεί, πάει για κάποιον λόγο.
Γι αυτό και μας ρώτησε ο άνθρωπος: τι είστε εσείς ρε κopίτσια;», περιγράφει με γλαφυρό τρόπο η Μαρία. Του απάντησαν, λοιπόν, πως έχουν έρθει από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να δουν το χωριό ενός φίλου τους. «Μας ρώτησε το όνομά του, του απαντήσαμε και από εκεί και πέρα μας είπε τα πάντα!», λέει με ενθουσιασμό, εξηγώντας πως για καλή τους τύχη όλη η οικογένεια (από την πλευρά του πατέρα) ζει στην Πάτρα, ενώ μια από τις ξαδέλφες του έχει ταβέρνα στα Βραχναίικα.
«Πήγαμε στην ταβέρνα και εκεί έπρεπε να πούμε την αλήθεια. Της εξηγούμε ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και αν μπορεί να συζητήσει με τις θείες και τους θείους της να δεχτούν να κάνουν τεστ DNA.
Η κοπέλα σoκαρίστηκε καθώς δεν είχε ακούσει ποτέ κάτι σχετικό. Κάποια στιγμή, μάλιστα, δάκρυσε», εξηγεί η Ευτυχία που θυμάται σαν σήμερα τη μέρα που τα ξαδέλφια του Μέριλ έκαναν το τεστ και βγήκαν τα αποτελέσματα. «Άρχισαν να λένε “είναι δικός μας, είναι αδελφός μας” και να ρωτούν με αγωνία πότε θα έρθει στην Ελλάδα!», τονίζει η Ευτυχία -επίσης υιοθετημένη στις ΗΠΑ- που εδώ και χρόνια απολαμβάνει την αγάπη και τη θαλπωρή της δικής της βιολογικής οικογένειας.
Ο Μέριλ ήρθε στην Ελλάδα για να συναντηθεί με τα ξαδέλφια του στις 31 Οκτωβρίου, με την Ευτυχία να τον υποδέχεται στο αεροδρόμιο. Δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόταν τη χώρα σε αναζήτηση της βιολογικής του οικογένειας, ενώ δημοσιεύματα στον τοπικό Τύπο, αλλά και μια εμφάνιση στην εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη «Φως στο Τούνελ» μπορεί να έκαναν το τηλέφωνό του να χτυπά συνέχεια από ανθρώπους που πίστευαν πως είχαν κάποια συγγένεια μαζί του, αλλά δυστυχώς δεν είχαν αποτέλεσμα. Το 2018, μάλιστα, ο Μέριλ και η Ευτυχία είχαν επισκεφθεί τον ιερέα της Παναγίας Παντάνασσας στην Πάτρα καθώς πίστευαν τότε ότι στα σκαλιά εκείνης της εκκλησίας είχε βρεθεί ως εγκαταλελειμμένο βρέφος.
Η Ευτυχία δεν ξεχνά τη συγκίνηση που βίωσαν, όταν ο ιερέας καλούσε τους πιστούς στη λειτουργία της Μεγάλης Παρασκευής να βοηθήσουν τον Μέριλ να βρει την οικογένειά του, ωστόσο στο κάλεσμα του ιερέα η απάντηση ήταν η σιωπή. Μια σιωπή που η Ευτυχία κατάλαβε αργότερα πού οφειλόταν, αφού κατά την επίσκεψή της στη Δροσιά ανακάλυψε ότι η Παναγιά Παντάνασσα που αναφερόταν στην καταγραφή της αστυνομίας για τη μέρα που βρέθηκε ο μικρός Μήτσος ήταν αυτή του μικρού ορεινού χωριού και όχι της Πάτρας.
Η υποδοχή που γέμισε την ψυχή του
Μια μέρα μετά την άφιξή του στην Ελλάδα, ο Μέριλ περιστοιχιζόταν από δεκάδες μέλη της ευρύτερης βιολογικής του οικογένειας (ξαδέλφια και τα παιδιά τους κυρίως), που οργάνωσαν ένα μεγάλο πάρτι υποδοχής σε εστιατόριο της Πάτρας για να υποδεχθούν τον δικό τους άνθρωπο και να τον «πνίξουν» στα λουλούδια, τις αγκαλιές και τα φιλιά.
«Την πρώτη φορά που τους συνάντησα στην ταβέρνα στην Πάτρα, ήταν κάτι ξεχωριστό. Η αγάπη που μου έδειξαν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Οι Έλληνες είναι πολύ θερμοί, ιδίως με την οικογένειά τους. Ένιωσα αμέσως ότι είχα επιστρέψει στο σπίτι μου. Είναι όλοι υπέροχοι», λέει ο Μέριλ, με έκδηλη τη συγκίνηση στη φωνή.
«Ορισμένα από τα υιοθετημένα παιδιά στην Αμερική που ψάχνουν την οικογένειά τους στην Ελλάδα αναζητούν αυτή ακριβώς τη ζεστασιά που ίσως να τους έλειψε. Εγώ ήμουν από τους τυχερούς. Δεν μου έλειπε κάτι πριν, αλλά το να βρω την ελληνική οικογένειά μου είναι κάτι εκπληκτικό. Ήταν σαν ένα bonus από τη ζωή!», τονίζει.
Η επιστροφή στη Δροσιά και ο πατέρας που πέθανε …άκληρος
Μια από τις πιο φορτισμένες συναισθηματικά στιγμές αυτού του ταξιδιού του Μέριλ ήταν η επιστροφή στο χωριό του. «Είχα δει πώς είναι η Δροσιά στο street view της google αλλά ήταν άλλο πράγμα να βλέπεις το χωριό από κοντά, γνωρίζοντας τους δεσμούς που έχεις μαζί του. Λατρεύω το ορεινό τοπίο και κοιτώντας τα σπίτια και τον περιβάλλοντα χώρο σκεφτόμουν πώς θα ήταν αν είχα μείνει εκεί. Μου άρεσε πολύ η αίσθηση του “ανήκειν” που ένιωσα φτάνοντας σ’ αυτόν τον τόπο», αφηγείται.
Μπορεί η επιστροφή στο χωριό να ήταν φορτισμένη συναισθηματικά, αλλά ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι μέσα του είναι το να γνωρίζει πως ο πατέρας του πέθανε χωρίς να έχει κάνει άλλα παιδιά και χωρίς να γνωρίζει τη δική του ύπαρξη. «Προφανώς ο πατέρας του ήταν εργένης, δεν έμαθε ποτέ ότι άφησε κάποια κοπέλα έγκυο, παντρεύτηκε, δεν έκανε παιδιά και πέθανε χωρίς να ξέρει ότι κάπου στις Ηνωμένες Πολιτείες ζει ο βιολογικός του γιος. Είχε, μάλιστα, πολλά ανίψια, τα οποία και λάτρευε», εξηγεί η Μαρία.
Η «Eftychia» που έφερε την ευτυχία (και) στη δική του ζωή
Παρά το γεγονός ότι έχει βοηθήσει σε διάφορες επανενώσεις, η Ευτυχία Νούλα κάθε φορά νιώθει την ίδια συγκίνηση. Μάλιστα, αυτή τη φορά, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, βίωσε στον υπέρτατο βαθμό την αγάπη με την οποία περιέβαλε τον Μέριλ η οικογένειά του. «Μια από τις στιγμές που μου έμεινε πολύ έντονα χαραγμένη στο μυαλό μου ήταν όταν ένα από τα ξαδέλφια του, που έμαθε κάποια αγγλικά για να μπορέσει να επικοινωνήσει μαζί του, τον αγκάλιασε και του είπε: I love you, cousin! (σ’ αγαπώ, ξάδελφε!). Ήταν πολύ όμορφο και κάθε φορά που το φέρνω στο μυαλό μου, δακρύζω».
Αδύναμη να περιγράψει τα συναισθήματα που βίωσε και η ίδια ώσπου να ευοδωθεί η όλη προσπάθεια, δηλώνει και η Μαρία. «Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ότι ένας άνθρωπος που ψάχνει τόσα χρόνια, με ελάχιστα στοιχεία, τελικά βρίσκει την οικογένειά του και τον αγκαλιάζουν με τόση αγάπη. Δεν περιγράφεται το συναίσθημα», τονίζει, εξηγώντας πως και στην οικογένεια του συντρόφου της έχουν χαθεί κατά τον ίδιο τρόπο δυο αδέλφια. «Νιώθω πως υπάρχει ελπίδα να βρούμε κι εμείς τα αγαπημένα μας πρόσωπα», λέει.
σο για τον Μέριλ, στο μεγάλο πάρτι που έκανε για να αποχαιρετήσει την οικογένειά του στην Ελλάδα, τους είπε ότι ανυπομονεί να επιστρέψει το Πάσχα για να γιορτάσουν όλοι μαζί στο σπίτι του πατέρα του, στο χωριό!
Πηγή: ΑΠΕ
* Οι φωτογραφίες και το βίντεο είναι από το «The Eftychia Project»
Ο κορωνοϊός δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά κυκλοφορεί ακόμη ανάμεσά μας, θέτοντας σε κίνδυνο ακόμη τη ζωή μας, αφού σε ανάρτησή του, ο καθηγητής Επιδημιολογίας Γκίκας Μαγιορκίνης, κάνει λόγο για «βαρύ αποτύπωμα της ενδημικότητας της COVID-19».
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι εισαγωγές ασθενών με κορωνοϊό είναι σταθερά γύρω στους 100 σε καθημερινή βάση, ενώ «οι ασθενείς που νοσηλεύονται με SARS-CoV-2 (όχι αναγκαστικά εξαιτίας του ιού) είναι σταθερά πάνω από 500», αν και βρισκόμαστε σε παρατεταμένη περίοδο σχετικά χαμηλής διασποράς «περισσότεροι από 60 ασθενείς νοσηλεύονται διασωληνωμένοι με COVID-19».
Ο καθηγητής υπογραμμίζει ότι ο κορωνοϊός «είναι πλέον σταθερός κάτοικος των νοσηλευτικών μονάδων. Αυτό το φαινόμενο είναι μοναδικό στα χρονικά των ιογενών επιδημιών που έχουμε ζήσει» και εξηγεί «ο ιός της γρίπης με τον οποίο συγκρίνουμε διαρκώς τον SARS-CoV-2 δεν είναι μόνιμος κάτοικος των νοσηλευτικών μονάδων».
Συνεπώς, κάνει λόγο για «σημαντική πρόκληση» που «δεν πρέπει να υποτιμηθεί σε καμία περίπτωση.
Η ανάρτηση του Γκίκα Μαγιορκίνη για τον κορωνοϊό
Ποιους απειλεί ο κορωνοϊός
Η καθηγήτρια Επιδημιολογίας, Ντόρα Ψαλτοπούλου, μίλησε στον ΣΚΑΪ και αφού σημείωσε ότι «έχουμε μάθει να ζούμε με τον κορωνοϊό και έχουμε υβριδική ανοσία», προειδοποίησε ότι «κινδυνεύουν οι ηλικιωμένοι, ο μέσος όρος ηλικίας των θανόντων είναι τα 85 έτη» και διευκρίνισε ότι «μας απασχολούν άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας και ανοσοκατεσταλμένοι, αυτοί νοσούν βαριά. Γι’ αυτό ο FDA έβαλε την σύσταση για δεύτερη ενισχυτική δόση σε αυτές τις κατηγορίες».
Σχετικά με τη μετάλλαξη Αρκτούρος, τόνισε ότι «εξαπλώνεται με γρήγορο ρυθμό, υπάρχει ένα σύστημα επιτήρησης, ώστε να δούμε κατά πόσο έχει μεγαλύτερη μεταδοτικότητα. Ωστόσο, δεν υπάρχει ανησυχία αυτή τη στιγμή, καθώς δεν φαίνεται να σχετίζεται με περισσότερες νοσηλείες ή θανάτους».
Ο Παναγιώτης Τελώνης από τον Βόλο “έφυγε” από τη ζωή, ανήμερα των γενεθλίων του, βυθίζοντας στο πένθος την τοπική κοινωνία.
Ο 59χρονος επαγγελματίας, πατέρας ενός παιδιού, ασχολήθηκε από πολύ μικρή ηλικία με το έπιπλο, διατηρώντας το εργαστήριό του στην οδό Κουντουριώτου.
Ο Παναγιώτης Τελώνης έδωσε σκληρή μάχη για τη ζωή του
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι ο άτυχος άνδρας, εδώ και ένα μήνα, έδινε σκληρή μάχη για την ζωή του, έχοντας δίπλα του την οικογένειά του και χθες, ημέρα των γενεθλίων του, “έφυγε” από τη ζωή σε κλινική της Λάρισας.
Το τελευταίο αντίο θα πουν οικογένεια, συγγενείς και φίλοι σήμερα, Πέμπτη, στις 4.30 το απόγευμα, στον Ιερό Ναό Αγίου Γερασίμου, στο Βόλο.
Αντίο στο αγαπημένο του νησί είπε ο γενικός οικογενειακός γιατρός Eπιμελητής Α’ του Περιφερειακού Ιατρείου Σερίφου, Θανάσης Κοντάρης.
Ο ίδιος μέσω ανάρτησής του στο Facebook έκανε γνωστή την απόφασή του, αλλά και την επιστολήπρος τον υπουργό Υγείας, Θάνο Πλεύρη, στην οποία απαριθμεί τους λόγους που τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τη θέση του στο κυκλαδίτικο νησί.
Μέσα σε αυτή αναφέρει μεταξύ άλλων πως «οι κάτοικοι της Σερίφου αλλά και άλλων μικρών νησιών αντιμετωπίζονται ως πολίτες τρίτης κατηγορίας», επισημαίνει την υποστελέχωση του ιατρείου ιδίως τους θερινούς μήνες, ενώ αναφέρει πως ορίστηκε προσωπικός γιατρός δίχως να ερωτηθεί, κάτι που αδυνατεί να υπηρετήσει ιδίως την περίοδο του καλοκαιριού.
Ολόκληρη η ανάρτηση:
«TΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ
Με βαριά την καρδιά ,σχεδόν αναγκασμένος (αγανακτισμένος), αλλά παράλληλα και με ένα αίσθημα ανακούφισης, κλείνει ένας κύκλος.
Παραθέτω το υπόμνημα – συνοδευτικό της παραίτησης μου από το ΕΣΥ – που παράλαβε ο Υπουργός Υγείας.
Ευχαριστώ όλους όσους βρέθηκαν δίπλα μου σε αυτό το ταξίδι!
Εις το επανιδείν.
«Αξιότιμε κύριε υπουργέ, θα ήθελα να σας ενημερώσω για τα εξής:
– Επέστρεψα από την Σουηδία το 2018 με σκοπό να υπηρετήσω το Ε.Σ.Υ, κάτι που έκανα με αγάπη, αφοσίωση και θυσίες μέχρι και σήμερα.
– Οι κάτοικοι της Σερίφου αλλά και άλλων μικρών νησιών αντιμετωπίζονται ως πολίτες τρίτης κατηγορίας.
– Οι υπηρεσίες υγείας που παρέχονται από το ΠΠΙ ΣΕΡΙΦΟΥ είναι επισφαλείς για τους κατοίκους αλλά και τους επισκέπτες του νησίου, ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες. Οι λόγοι είναι ο φόρτος εργασίας, η αυξημένη επισκεψιμότητα στο νησί καθώς και η υποστελέχωση.
– Είμαι διορισμένος ως ΓΕΝΙΚΟΣ/ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ, 4.5 χρόνια επιμελητής Β΄και 3 μήνες επιμελητής Α’ και δεν κατάφερα πότε να οργανώσω την ΠΦΥ. Αιτία οι προαναφερόμενοι λόγοι καθώς και το γεγονός πως εκτελώ χρέη επειγοντολόγου και όχι ΓΕΝΙΚΟΥ/ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΙΑΤΡΟΥ.
– Ορίστηκα ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΙΑΤΡΟΣ δίχως να ερωτηθώ για αυτό. Κάτι που αδυνατώ να υπηρετήσω, ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες. Το γεγονός αυτό όχι μόνο προκάλεσε σύγχυση στους κατοίκους του νησιού αλλά και προσέθεσε επιπλέον δυσκολία στο ήδη δύσκολο έργο μου.
– Ύστερα από εμπειρία 10 ετών στο εθνικό σύστημα υγείας της Σουηδίας οφείλω να σας ενημερώσω πως οι προσπάθειες – από όλες τις κυβερνήσεις – για την οργάνωση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας είναι αποτυχημένες από την γέννηση τους.
– Το Υπουργείο Υγείας δεν έλαβε ποτέ σοβαρά υπόψη του, τη νησιωτικότητα και την σημαντικότητα των Κυκλάδων σε καμία νομοθεσία και σε καμία προκήρυξη. Στην τελευταία προκήρυξη, τον Αύγουστο του 2022, οι περισσότερες θέσεις ιατρών που αφορούσαν τις Κυκλάδες έμειναν αζήτητες.
– Η υποστελέχωση σε συνδυασμό με την πανδημία καθώς και την όλο αυξανόμενη ζήτηση υπηρεσιών υγείας έχει εξουθενώσει ψυχικά και σωματικά ιατρούς, νοσηλευτές και όσους εργάζονται στον χώρο της υγείας.
– Ενώ υπάρχει σαφής και αποδεδειγμένη αύξηση της επισκεψιμότητας στο νησί της Σερίφου τα τελευταία 4 χρόνια (τα στοιχεία είναι στη διάθεσή σας), και κατά συνέπεια αυξημένη ζήτηση υπηρεσιών υγείας, δεν υπήρξε αντίστοιχη ανταπόκριση στην αύξηση του προσωπικού του ΠΠΙ ΣΕΡΙΦΟΥ, παρά τις εκκλήσεις μου.
– Η διαμονή σε ένα τόσο μικρό νησί των Κυκλάδων αποτελεί τεράστια πρόκληση για έναν ιατρό. Εκτός από τις αντικειμενικές δυσκολίες και τις δυσκολίες στην λήψη ιατρικών αποφάσεων (καιρός, δρομολόγια), περιλαμβάνει κοινωνική απομόνωση, ερημοποίηση, ακρίβεια, δυσκολία μετακίνησης και επιστημονικό αποκλεισμό.
– Ζω με την οικογένειά μου και εργάζομαι σε ένα μικρό νησί που δεν διαθέτει: πρόγραμμα «Βοήθεια στο Σπίτι», κοινοτική νοσηλεύτρια, ιδιώτη ιατρό, παιδίατρο, (στοιχεία που θα μπορούσαν να αποσυμφορήσουν τη λειτουργεία του ΠΠΙ ΣΕΡΙΦΟΥ) και παιδικό σταθμό.
– Ο Δήμος Σερίφου αδυνατεί, λόγω νομοθεσίας, να παρέχει κάποιο κίνητρο στο μοναδικό ειδικευμένο ιατρό. Το ίδιο και η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου η οποία χορηγεί επίδομα μονάχα σε αγροτικούς και επικουρικούς ιατρούς.
– Τους θερινούς μήνες εργαζόμαστε υπερωριακά, παράνομα και με εξουθενωτικά ωράρια, σε τετοίο σημείο που είμαστε επικίνδυνοι για την ασφάλεια των ασθενών, ενώ η πληρωμή μας, αφορά κυρίως (μας αποζημιώνονται) 7 εφημερίες.
– Δεν υπάρχει κανένα κοινωνικό, οικονομικό και επιστημονικό κίνητρο για ιατρούς-επιστήμονες που θέλουν να εργαστούν σε δυσπρόσιτες και προβληματικές περιοχές όπως οι Κυκλάδες.
– Μιλώντας για brain drain, το Ε.Σ.Υ. επ’ ουδενί δεν αποτελέι πόλο έλξης των Ελλήνων ιατρών που έφυγαν για το εξωτερικό.
– Όσο και να προσπαθήσαμε να βρούμε λύση με την προϊσταμένη αρχή μου, 2η ΔΥΠΕ, η υπάρχουσα νομοθεσία μας οδηγεί σε αδιέξοδο.
Για όλα τα παραπάνω, αλλά και για άλλα τόσα, σας ενημερώνω πως κατέθεσα αίτηση παραίτησής μου, από τη θέση του ΓΕΝΙΚΟΥ/ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΙΑΤΡΟΥ επιμ. Α΄ του ΠΠΙ ΣΕΡΙΦΟΥ.
