Ο σύντροφός μου έχει δική του επιχείρηση. Εγώ είμαι νοσηλεύτρια. Σταμάτησα να εργάζομαι γιατί όπως έλεγε είχαμε δική μας δουλειά και τι πήγαινα να κάνω στους ξένους να κουράζομαι;

Και έτσι ξεκίνησα. Αρχικά δεν το έβλεπα αλλά δυστυχώς και η πεθερά μου βοηθούσε και την είχα όλη μέρα στο κεφάλι μου.
Με τον τρόπο της μου έβαζε τσίτες και τσακωνόμασταν συχνά. Είχε και έχει την ιδιότητα πλύσης εγκεφάλου. Όσο περνούσε ο καιρός είχα χάσει τη διάθεση και το γέλιο μου. Με κούραζε και με πίεζε αυτή η συμπεριφορά. Έκλαιγα συνέχεια ακόμα και με το παραμικρό.

Έτσι τυχαία έκανα τα χαρτιά μου για θέσεις που άνοιγαν σε νοσοκομείο. Και με πήραν! Τι χαρά ήταν αυτή που με βρήκε, λέω!

Το ανακοινώνω στο σύντροφο… Μου ‘κανε τη ζωή μαύρη με τις τύψεις και τις ενοχές που με έκανε να νιώσω. Δεν ήθελε να πάω. Εγώ όμως πήγα, έκατσα 2 χρόνια όσο έλεγε η σύμβασή μου. Με ανανέωσαν άλλον έναν χρόνο. Δεν ήθελε να συνεχίσω και πάλι. Ποτέ δεν με ρώτησε στα 2 χρόνια αν είμαι καλά, αν είμαι κουρασμένη. Και ταυτόχρονα βοηθούσα και στην επιχείρησή του. Πουθενά ένα ευχαριστώ. Το μόνο που έλεγε ήταν: «Εγώ δουλεύω για μας και συ τρέχεις να μη χάσεις το νοσοκομείο». Εγώ τη δουλειά αυτή τη λατρεύω ωστόσο.

Μην φλυαρώ. Προχθές με τόνο υψηλό και πάρα πολλά νεύρα μου λέει: «Πολύ αέρα πήρες. Ή τη δουλειά σου ή εμένα, διάλεξε». Του είπα οκ θα την αφήσω επειδή στεναχωριόταν και αυτός που δεν τον βοηθούσα. Αλλά… κάνω το σωστό;
Δεν θέλω να το μετανιώσω… Είμαι σε αδιέξοδο. Σας παρακαλώ πολύ πείτε μου. Θα τρελαθώ. Δεν θα αντέξω πάλι τα ίδια με την πεθερά μου. Χώνεται παντού.

Λίζα

Αυτά που βλέπουμε τόσα χρόνια στις ειδήσεις και στα κουτσομπολίστικα και γελάμε, τα έπαθα εγώ τώρα και λυπάμαι αφάνταστα γιατί στον άνθρωπο αυτό είχα επενδύσει τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου και τον αγαπούσα όσο κανέναν άλλον, χώρια την εμπιστοσύνη που του είχα.

Παντρευτήκαμε όταν εγώ ήμουν μόλις 17 ετών και ένα χρόνο μετά γεννήθηκε το πρώτο μας παιδί. Από την πρώτη στιγμή που τον είδα τον ερωτεύτηκα και παρόλο που οι γονείς μου είχαν πολλές αντιρρήσεις λόγω κυρίως της ηλικίας μου και επειδή δεν είχα τελειώσει το σχολείο, εγώ πάτησα πόδι και απαίτησα να τον παντρευτώ πράγμα που τελικά έγινε.

Για 25 ολόκληρα χρόνια ήμασταν μαζί, αγαπημένοι με τα τέσσερα παιδιά μας και όλα έδειχναν ότι η ζωή μας έτσι θα συνέχιζε να είναι. Δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου η υποψία ότι μπορεί να με απατούσε. Δεν μου είχε δώσει κανένα δικαίωμα να σκεφτώ κάτι τέτοιο. Ήταν τυπικός σε όλα του, στην οικογένειά του, στις υποχρεώσεις του. Ήταν πάντα κοντά μου και σε εμένα και στα παιδιά, μας στήριζε, μας βοηθούσε, φρόντιζε να μη μας λείψει τίποτα και γενικά έδειχνε να είναι ο ιδανικός σύζυγος.

Πριν από μία εβδομάδα με πήραν τηλέφωνο από το νοσοκομείο και μου είπαν ότι τράκαρε και ότι ήταν στο χειρουργείο. Από το σοκ μου έπεσε το τηλέφωνο. Έφτασα στο νοσοκομείο εντελώς μηχανικά, ούτε που κατάλαβα πότε βρήκα ταξί, πώς το πλήρωσα και πώς έφτασα μέχρι εκεί. Μπαίνοντας στο νοσοκομείο ρώτησα μία νοσηλεύτρια σε ποιον όροφο να πάω, αλλά ήταν τέτοια η ταραχή μου που η γυναίκα φοβήθηκε να με αφήσει μόνη να πάω μέχρι εκεί και με πήγε προσωπικά στον όροφο που γίνονταν τα χειρουργεία.

Να ‘ναι καλά η γυναίκα, μπήκε στο χειρουργείο, ρώτησε την κατάσταση του άντρα μου και βγήκε έξω να με ενημερώσει ότι δεν ήταν πολύ σοβαρά και όλα πήγαιναν καλά. Λόγω κορονοϊού δεν επιτρεπόταν να είμαι εκεί και μου ζήτησαν να περιμένω στον προθάλαμο. Εκεί ήταν και μία άλλη γυναίκα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένη. Είχε μία γάζα στο μέτωπο, γύψο στο χέρι, έτρεμε και κοιτούσε το πάτωμα. Παρά το άγχος που είχα εκείνη τη στιγμή, τη λυπήθηκα που ήταν μόνη της και πήγα να κάτσω κοντά της.

Την κοίταξα και της είπα: «Δεν ξέρω τι σου συμβαίνει αλλά μην ανησυχείς, όλα καλά θα πάνε. Ηρέμησε και θα δεις». Με κοίταξε φοβισμένη και της έπιασα το χέρι. Έβαλε τα κλάματα και μου είπε ότι φοβόταν γιατί ένας πολύ δικός της άνθρωπος ήταν στο χειρουργείο και δεν ήξερε ποια ήταν η κατάστασή του. Όταν τη ρώτησα: «γιατί δεν ρωτάς κάποια νοσηλεύτρια ή κάποιο γιατρό που θα βγει από μέσα», μου είπε ότι ντρεπόταν να ρωτήσει γιατί δεν είχε κανένα δικαίωμα να ξέρει και δεν όφειλε κανείς να την ενημερώσει για την κατάσταση του ασθενούς. Η αλήθεια είναι πως δεν κατάλαβα τι εννοούσε και όταν τη ρώτησα μου είπε: «Ήμουν με το σύντροφό μου στο αμάξι και είχαμε ένα άσχημο τροχαίο. Αν δικαιούται να μάθει κάποιος, αυτή είναι η γυναίκα του και τα παιδιά του, εγώ γιατί να ρωτήσω; Δεν θα μου πουν κάτι, δεν είμαι συγγενής».

Κατάλαβα αμέσως ότι η γυναίκα αυτή ήταν στο ίδιο αμάξι με τον άντρα μου, άρα ήταν γκόμενά του. Τη ρώτησα αν ο φίλος της ήταν ο τάδε και μου το επιβεβαίωσε. Με κοίταξε ξαφνιασμένη και από το βλέμμα της κατάλαβα ότι κατάλαβε και εκείνη ποια ήμουν.

Δεν ήταν στιγμή να την αρχίσω στις σφαλιάρες αν και το ήθελα πολύ. Ήξερε ότι ήταν παντρεμένος και όμως είχε κανονικότατα σχέση μαζί του. Φυσικά μισή ευθύνη δική της, μισή δική του αλλά δεν ήταν ώρα για τσακωμούς και εντάσεις. Καταλήξαμε αγκαλιασμένες να δίνουμε η μία θάρρος και κουράγιο στην άλλη μέχρι που ο γιατρός βγήκε από το χειρουργείο και είπε ότι όλα πήγαν καλά. Μόνο τότε η κοπέλα αυτή έφυγε και πήγε σπίτι της.

Ο άντρας μου έμεινε πέντε μέρες στο νοσοκομείο και προχθές επέστρεψε σπίτι μας. Δεν είπα τίποτα στα παιδιά αλλά ούτε και σε εκείνον μέχρι χτες. Έσκυψε το κεφάλι και έβαλε τα κλάματα. Ζήτησε 100 φορές συγγνώμη και μου είπε ότι θα διακόψει μαζί της.

Τον έβαλα να την πάρει τηλέφωνο και να της πει ότι τουλάχιστον είναι καλά και ότι γύρισε σπίτι γιατί ξέρω ότι και εκείνη ανησυχούσε και ήταν κρίμα. Πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι. Τώρα το τι θα γίνει από δω και πέρα είναι άλλο κεφάλαιο. Ας γίνει πρώτα καλά και έχουμε μία πολύ σοβαρή συζήτηση να κάνουμε…

Στεφανία

Με λένε Κατερίνα, είμαι 28 χρονών με 2 υπέροχα παιδάκια 8 και 2,5, τα τελευταία 2 χρόνια σχεδόν μένω μόνη με τα παιδιά μου, παλεύω να τα μεγαλώσω και να τα ταΐσω με οποιαδήποτε δουλειά βρω, γιατί ο άντρας μου δυστυχώς είναι στη φυλακή. Δυστυχώς για τους άλλους, ευτυχώς για μένα. Όταν ήταν εδώ, δεν με άφηνε να δουλέψω, αλλά αν κατάφερνα να κάνω κάποιο μεροκάματο έπαιρνε τα χρήματα. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν είχε δουλέψει ποτέ στη ζωή του, πάντα του έδινε χρήματα και τον τάιζε ο πατέρας του και γι’ αυτό είχε και το κάθε δικαίωμα να ανακατεύεται στη ζωή μας.

Όλα τα προβλήματα και ο αληθινός του χαρακτήρας εμφανίστηκαν αφού γέννησα το πρώτο μου παιδί, αγόρι, ζήλευε γιατί κοιτούσα το μωρό και δεν είχα χρόνο γι’ αυτόν, γιατί να διαβάσω ένα βιβλίο και να μην ασχολούμαι μ’ αυτόν; Ήμουν στο κινητό και αυτό σήμαινε ότι είχα γκόμενους. Σωστός απέναντι στο παιδί δεν ήταν από πολλές απόψεις, είτε στα της ρουτίνας είτε όταν φώναζε και με χτυπούσε μπροστά στο παιδί. Προσπάθησα πολλές φορές, εκατομμύρια φορές μέσα σε αυτά τα 7 χρόνια να του μιλήσω, να τον λογικέψω, να του εξηγήσω. Έλεγε ναι, συγγνώμη και σε 2 εβδομάδες πάλι τα ίδια.

Το μεγαλύτερό μου λάθος ήταν που άφησα το παιδί μου να δει όλα αυτά τα πράγματα που δεν το προφύλαξα και ήταν αυτό που «έγλειφε» τις πληγές μου την ώρα που ήμουν στο πάτωμα μετά το ξύλο. Έτρεχα τα παιδιά μου στα νοσοκομεία για προβλήματα υγείας και χειρουργεία και εκείνος εκεί, να κάνει καυγάδες και να μη νοιάζεται για τίποτα, μόνο να με κάνει μεγαλύτερο κουρέλι. Έκανε την παρανομία του και τον έπιασαν, εγώ βρέθηκα χωρίς λεφτά γιατί τα είχε όλα μαζί του, με 2 παιδιά, ενοίκια και ένα σωρό έξοδα να τα βγάλω πέρα. Κι όμως τα έβγαλα, τα κατάφερα σε ένα μικρό χωριό να ξέρει όλος ο κόσμος τι έχει συμβεί, τα κατάφερα. Να τρέχω να δουλέψω, να βρω λύσεις σχεδόν για όλα. Ξανααγάπησα τον εαυτό μου και προσπαθώ να διορθώσω τα λάθη μου απέναντι στα παιδιά μου.
Τώρα αυτός βγαίνει, θέλει να γυρίσει πίσω, θέλει να μπει στο σπίτι σαν να μην έγινε τίποτα. Και όλος ο κόσμος αυτό περιμένει, εγώ πρέπει να τον δεχτώ πίσω γιατί αυτός πάντα για τον κόσμο είναι το αγαθό παιδί που το έμπλεκαν, ο κόσμος έκλεινε τα αυτιά του την ώρα που ούρλιαζα από το ξύλο, αλλά τώρα είναι έτοιμος να στήσει εμένα στον τοίχο που τον παρατάω σε μια δύσκολη στιγμή. Αλλά εγώ το διαζύγιο θα το βγάλω, όσες δυσκολίες και αν βρω όσα εμπόδια και αν μου βάλουν, το χρωστάω στον εαυτό μου που τον υποτίμησα τόσα χρόνια, και πάνω απ όλα το χρωστάω στα παιδιά μου, να ευτυχισμένα και ήρεμα με ανθρώπους που τα νοιάζονται και τα αγαπούν και όχι να μείνω μαζί του από φόβο τι θα πει ο κόσμος. Τέτοιοι ανθρωποι δεν αλλάζουν πάντα έτσι θα σκέφτονται.

Κατερίνα

Αποφάσισα να γράψω στη σελίδα σας γιατί είμαι σε τεράστιο δίλημμα. Ξέρω θα με κρίνετε σκληρά αλλά αν διαβάσετε θα καταλάβετε…

Είμαι 25 χρονών. Πριν 8 μήνες έκανα ένα κοριτσάκι, αποτέλεσμα βιασμού από τον πατριό μου. Το κατήγγειλα εννοείται και όλα έχουν πάρει τον δρόμο της δικαιοσύνης, δρόμος δύσκολος διότι βρήκα απέναντί μου τον άνθρωπο που με γέννησε και που εγινε εχθρός μου ενώ ο σύντροφός μου που είχαμε 2 χρόνια σχέση με χώρισε νομίζοντας ότι τον απάτησα και έλεγα ψέματα. Μέχρι και σήμερα κανείς από τους δύο δεν με πιστεύει.

Πέρασα και περνάω δύσκολα. Η μπέμπα μου ειναι ένα γλυκύτατο μωρό. Αλλά δεν ξέρω, ίσως ο τρόπος με τον οποίο ήρθε στη ζωή μου, ίσως επειδή έχασα τη μάνα μου και τον σύντροφό μου που με πρόδωσαν, το μωρό αυτό μου θυμίζει άσχημα πράγματα και νιώθω πως δεν μπορώ να το αγαπήσω.

Σκέφτομαι να το δώσω για υιοθεσία ώστε να το αγαπήσει μια άλλη οικογένεια και να ζήσει ίσως καλύτερα. Από την άλλη όταν πάω να κάνω το βήμα να το δώσω, διστάζω και κάνω πίσω.

Τί να κάνω;

Σοφία

Την παρακάτω ανάρτηση αναδημοσιεύουμε από την ομάδα στο fb Untold Stories με την άδειά της συντάκτριάς του, Άννας Βήχου

Η μαμά μου είναι μια γυναίκα δύο σπιθαμες κι όμως μου φαίνεται τεράστια.

Έμεινε χήρα πριν 9 χρόνια και σήκωσε κι άλλο τα ήδη σηκωμένα της μανίκια. Σε χωράφι δουλεύει. Σπέρνει θερίζει, φτιάχνει κασπω, τριανταφυλλιές, ταιζει τα 39 σκυλιά που της έχουν “πετάξει” κάποιοι καλοί άνθρωποι, τους δίνει νερό, τους φτιάχνει “πισίνες”. Η μαμά μου είναι εκείνη που στην φωτιά στο Τατόι το καλοκαίρι αντί να φύγει , πάλευε να σώσει το χωράφι αλλά κυρίως πάλευε να σώσει τα σκυλιά της. Τα έβαζε σε αμάξια και τα μοίραζε στα σπίτια μας.

Η μάνα μου είναι εκείνη που 18 χρόνων κοριτσάκι γνώρισε τον μπαμπά μου και τα δύο του παιδιά και τον παντρεύτηκε. Πηρε μαζί της τα δύο μικρότερα αδέρφια της και τα έσμιξε με τα δικά του. Και μετά κανανε εμένα. Ένα μικρό σπίτι με 5 παιδιά κι έναν σκύλο. Φωνές , καυγάδες αλλά και γέλια και πλάκες!

Στα 18 μου ήρθε η βαριά κατάθλιψη. Με σήκωνε αγκαλιά ολόκληρη γαιδουρα και με κρατούσε να πάω τουαλέτα. Με έπλενε. Με πήγαινε σε γιατρούς μέχρι να βρούμε τι έχω. Η μάνα μου με περίμενε στην πόρτα την μέρα που πέταξα τα ψυχοφαρμακα και βγήκα έξω μετά από δύο χρόνια. Δεν υπήρχαν κινητά τότε. Άσπρη σαν το πανί ήταν όταν μπήκα σπιτι και σωριαστηκα στον καναπέ ψελιζοντας πως τα κατάφερα. Βγήκα στον δρόμο. Έμεινα όλη μέρα ανάμεσα στους ανθρώπους. Και εκείνη σήκωσε τους ώμους δήθεν αδιάφορα. “Φυσικά! Πώς αλλιώς?” ενώ ταυτόχρονα έβρισκε πάλι την ανάσα της.

Μαμά γεννάω της είπα εκείνο το απόγευμα του Σεπτέμβρη και με περίμενε στην πόρτα του μαιευτηρίου . Ακόμα αναρωτιέμαι πώς έφτασε πριν από εμένα….
-μαμα δεν θέλω , δεν αντέχω να πεθάνει ο μπαμπάς.
-Δεν θα πεθάνει μην φοβάσαι. Εγώ, εγώ θα του δώσω τα πνευμόνια μου.

-μαμα χωρίζω
-Θα σε ξεμαλλιασω , ενώ ταυτόχρονα έπαιρνε ταξί να έρθει πλάι μου.

-μαμα
-ποσα?

-μαμα τον αγαπάω
-ειναι καθίκι. Θα το μετανιώσεις.
-δεν με νοιάζει
-προσεχε .

“Αν την πληγώσεις ξανά θα σε καταστρέψω.”

-Μαμα αν σκότωνα το παιδί μου όπως εκείνη, θα με στηριζες?
-Θα σε σκότωνα και μετά θα πέθαινα. Εγώ θα ήμουν το τέρας αν εσύ σκοτωνες το παιδί σου.

-Μαμα κουράστηκα πολύ σήμερα.
-Αντε ξάπλωσε. Πάρε το μωρό αγκαλιά (τον δωδεκάχρονο εννοεί) και χουχουλιαστε.
-μαμα…
-ερχομαι….