Μερικές πρακτικές τροποποιήσεις στις διατροφικές συνήθειες του πάσχοντος από αϋπνίες ατόμου μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην έλευση και την απρόσκοπτη συνέχιση του ύπνου
Η μελατονίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται από την επίφυση, στον εγκέφαλο. Βοηθά τον οργανισμό μας να γνωρίζει πότε είναι ώρα για ύπνο και πότε είναι η ώρα για να ξυπνήσουμε. Η σύνθεση και έκκρισή της, ενεργοποιούνται από το σκοτάδι και απενεργοποιούνται από το φως. Για τον λόγο αυτό καλείται και «ορμόνη του ύπνου» ή «βιολογικό ρολόι» του οργανισμού.
Επιπλέον, έχει και αυτή αντιοξειδωτικές και ενισχυτικές του ανοσολογικού μας συστήματος ιδιότητες. Η μείωση της παραγωγής της μελατονίνης στους ανθρώπους λόγω του ότι στην εποχή μας εκτίθενται πολύ περισσότερες ώρες στο φως -εξαιτίας του τεχνητού φωτισμού τη νύχτα- έχει προταθεί ως μια από τις αιτίες της μεγάλης αύξησης των προβλημάτων που σχετίζονται με την αϋπνία στο γενικό πληθυσμό, αλλά και των καρκίνων.
Η θεωρία αυτή ισχυροποιείται από έρευνες που έδειξαν σημαντική αύξηση περιστατικών καρκίνου σε εργαζόμενους τη νύχτα που εκτίθενται για πολύ περισσότερες ώρες στο φως. Υπάρχουν χάπια μελατονίνης (φυσικής ή συνθετικής) τα οποία δεν είναι, ούτε χαρακτηρίζονται ως συμπληρώματα διατροφής και πωλούνται ελεύθερα, χωρίς ιατρικής συνταγή.
Ωστόσο, δεδομένου ότι οι μακροχρόνιες επιδράσεις της πρόσθετης πρόσληψης μελατονίνης δεν έχουν πλήρως διακριβωθεί, πρέπει να επιζητείται η ανάλογη ιατρική συμβουλή. Ακόμα και για όσους επιθυμούν την αναδιοργάνωση του βιολογικού τους κύκλου, που παρατηρείται όταν οι άνθρωποι ταξιδεύουν σε διαφορετικές ζώνες ώρας (jet lag).
Προφανώς, το καλύτερο διατροφικό συμπλήρωμα αποτελούν οι φυσικές πηγές της μελατονίνης που είναι:
τα κεράσια,
οι πορτοκαλί πιπεριές,
τα καρύδια,
η μουστάρδα,
ο λιναρόσπορος,
το κάρδαμο,
τα κρεμμύδια,
η ντομάτα και
η γαλοπούλα.
To αφιέρωμα μας στον Περικλή Περάκη: Έναν τραγουδιστή με σημαντική διαδρομή στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 που έφυγε πρόσφατα
O Περικλής Περάκης είχε πρωτοστατήσει στο ελαφρολαϊκό τραγούδι, στην ελληνόφωνη disco και στην αναβίωση της οπερέτας.
Ο Περικλής Περάκης (αν και το σωστό είναι «Περράκης», με δύο «ρ», παρότι υπέγραφε άλμπουμ και ως «Περάκης») ήταν για πολλά χρόνια εκτός δουλειάς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι νεότεροι φίλοι του ελληνικού τραγουδιού να μην τον γνωρίζουν. Να μην ξέρουν τα τραγούδια του, αγνοώντας, εντελώς, κάποιες πολύ ιδιαίτερες στιγμές της πορείας του, στα καλλιτεχνικά πράγματα, που έχουν πολύ μεγάλη σημασία.
Κατ’ αρχάς λίγοι ξέρουν πως ο καλλίφωνος Περικλής Περάκης είχε ξεκινήσει επαγγελματικά (και) ως λυρικός τραγουδιστής.
Και αυτός, και η αδελφή του, η αγαπητή σε πολλούς τραγουδίστρια Ξανθή Περάκη, είχαν σπουδάσει τραγούδι και μάλιστα σε τρία ωδεία –όπως είχε πει η ίδια η Ξ. Περάκη, στον Αλκίνοο Μπουνιά της Espresso, το 2016–, στο Εθνικό, στο Ελληνικό και στο Ορφείο!
Ο ίδιος ο Περικλής Περάκης στο εξώφυλλο ενός δίσκου του είχε γράψει πως ήδη από το 1967 τραγουδούσε λυρικό τραγούδι, με τη Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Ηρώδειο!
Η φωνή του Περικλή Περάκη είναι εντυπωσιακή. Σε χρώματα, σε έκταση, σε πάθος, με ιδιαίτερη υπογράμμιση των λέξεων και των νοημάτων – και κάπως έτσι, ως ερμηνευτής, μόνο με τους πολύ μεγάλους συναδέλφους του, από την ίδιαν εποχή, θα μπορούσε να συγκριθεί.
Και όντως, αφού συμμετείχε στο ανέβασμα των οπερών, του μεγάλου ανανεωτή του είδους, Christoph Willibald Gluck (1714-1787) «Ιφιγένεια η Εν Αυλίδι» και «Ιφιγένεια η Εν Ταύροις», που είχαν παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, τον Ιούνιο του 1967, ενώ είχε εμφανισθεί και το 1969 στην όπερα του Giuseppe Verdi «Μάκβεθ». Βεβαίως όχι στους κεντρικούς ρόλους, τους οποίους είχαν «καπαρώσει» οι αναγνωρισμένοι λυρικοί τραγουδιστές της εποχής (Βασίλης Γιαννουλάκος, Ευθύμιος Μιχαλόπουλος, Κική Μορφωνιού κ.ά.), μα στην χορωδία.
Είχε προηγηθεί, όμως, η παρουσία του Περικλή Περάκη στις μπουάτ της εποχής. Όπως μας είπε η τραγουδοποιός Μαίρη Δαλάκου:
«Στο ξεκίνημά μου στις μπουάτ της Πλάκας γνώρισα τον Περικλή, όταν βρεθήκαμε να τραγουδάμε μαζί, ένα χειμώνα στο Συμπόσιον του Γιώργου Μπουκουβάλα. Ερχόταν σπίτι μου για πρόβες, καθώς και η ηθοποιός Ελένη Κυπραίου, που απήγγειλε. Συνόδευα και τους δύο στο πιάνο –εκτός από τον εαυτό μου, όταν έλεγα τα τραγούδια μου–, γιατί δεν υπήρχε άλλος πιανίστας. Ο Περικλής ερμήνευε εξαιρετικά Μάνο Χατζιδάκι, τα τραγούδια από τον “Κύκλο με την Κιμωλία” και τον “Κύκλο του C.N.S.”. Έγινε υπέροχος φίλος και συνεργάτης!».
Στα πρώτα χρόνια του ’70 κυριαρχεί στις πίστες και στην δισκογραφία το ελαφρολαϊκό τραγούδι. Ο Περικλής Περάκης, που έχει τέλεια φωνή γι’ αυτό το στυλ τραγουδιού, ξεκινά με δύναμη, με μερικά πολύ ωραία τραγούδια, το 1973.
Είναι η εποχή όπου κυριαρχούν μερικές αξιοθαύμαστες φωνές στο χώρο, καθώς πέρα από το ηγετικό δίδυμο Τόλης Βοσκόπουλος-Μαρινέλλα, υπάρχουν ακόμη ο Γιάννης Πάριος, ο Κωστής Χρήστου, η Τζένη Βάνου, ο Λευτέρης Μυτιληναίος, η Λίτσα Διαμάντη, ο Λάκης Αλεξάνδρου και άλλοι βεβαίως, που λένε ωραιότατα τραγούδια. Μέσα σ’ αυτή την ομάδα των ερμηνευτών εντάσσεται, με άνεση, και ο Περικλής Περάκης.
Παρότι ο Περάκης ηχογραφούσε για μικρή εταιρεία, την Sonora, οι δίσκοι του πουλάνε αρκετά (ιδίως τα 45άρια) και ακούγονται παντού. Και πώς να μην ακούγονται, όταν σ’ αυτούς χαράζονται τραγούδια όπως τα «Απονιά» και «Έλα ένα βράδυ» των (Στ. Σωτηρίου-Καλ. Μαρμαρινού), το «Ποιος θα το πίστευε» (Στ. Σωτηρίου-Αλ. Καγιάντα-Καλ.Μαρμαρινού) και λοιπά;
Λέμε για την αφρόκρεμα του ελαφρολαϊκού, για σπουδαία κομμάτια, που αποδίδονται από την δυνατή, λαμπερή, αρρενωπή, καθαρή, αισθαντική και πάνω απ’ όλα άνετη και αβίαστη φωνή του Περικλή Περάκη.
Όχι τυχαία τα τραγούδια αυτά θα τα έλεγαν τα μεταγενέστερα χρόνια πολλοί και διάφοροι (Μανώλης Λιδάκης, Βασίλης Τερλέγκας, Βασίλης Καρράς, Χριστίνα Μαραγκόζη κ.ά.), κάνοντάς τα γνωστά στους νεότερους ακροατές, αλλά, ως συνήθως, καμία απ’ όλες αυτές τις εκτελέσεις δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει εκείνες του Περάκη…
Μέσα σε δυο-τρία χρόνια ο Περικλής Περάκης θα κάνει κάμποσα άλμπουμ στην Sonora είτε προσωπικά, όπως το «Κάτι Τελειώνει…» (1974), με τις επιτυχίες «Κάτι τελειώνει…» (Δ. Μηλιού-Ξεν. Φιλέρη) και «Κυρία μου» (Στ. Σωτηρίου), είτε σε συνεργασία με την τραγουδίστρια Γεωργία Λόγγου – λέμε για τα LP «Οι Ρωμηοί» σε μουσική Μπάμπη Πραματευτάκη και στίχους Αλέκου Καγιάντα, «Χθες Σήμερα Πάντα» με τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη, «Τα Ωραιότερα Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη» και «Να με Θυμάσαι» με μουσικές του Μιχάλη Καρρά και στίχους διαφόρων.
Το 1975 οι «μετοχές» του Περικλή Περάκη έχουν ανεβεί κι έτσι «μετακομίζει» σε μια μεγάλη εταιρεία πια, την Columbia.
Εκεί θα κάνει έναν πρώτο δίσκο με τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τις «Αντιθέσεις» (τραγουδούσε και η Αιμιλία Νομικού), που θα δώσει σπουδαία τραγούδια και μεγάλες επιτυχίες.
Η επιτυχία ήταν το «Τώπε το ναι» (σε στίχους Σέβης Τηλιακού), που ακουγόταν συνεχώς στο ραδιόφωνο και στα τζουκ-μπόξ, αλλά τα μεγάλα τραγούδια ήταν άλλα. Ήταν το «Εκεί στην άκρη» (στίχοι Γιώργος Κανελλόπουλος), το «Άνοιξε το παράθυρο» (στίχοι Ερρίκος Θαλασσινός) –είχε ακουστεί από τον Αντώνη Καλογιάννη στην ταινία του Ε. Θαλασσινού «Ένας Νομοταγής Πολίτης» (1974), αλλά ο Περικλής Περάκης φαίνεται πως είναι ο πρώτος που το περνάει στην δισκογραφία– και ακόμη το έξοχο «Της μοίρας τ’ αδράχτι», σε στίχους Νίκου Γκάτσου.
Η φωνή του Περικλή Περάκη είναι εντυπωσιακή. Σε χρώματα, σε έκταση, σε πάθος, με ιδιαίτερη υπογράμμιση των λέξεων και των νοημάτων – και κάπως έτσι, ως ερμηνευτής, μόνο με τους πολύ μεγάλους συναδέλφους του, από την ίδιαν εποχή, θα μπορούσε να συγκριθεί.
Το 1976 ο Περάκης έχει δημιουργήσει πλέον μεγάλο όνομα, τραγουδάει στο κέντρο Αντιθέσεις, στο Σύνταγμα (Ξενοφώντος & Φιλελλήνων) μαζί με τους Πρόδρομο Τσαουσάκη, Ξανθή Περάκη, Γιάννη Μπογδάνο κ.ά., ενώ κυκλοφορεί και το άλμπουμ του «Ερωτικοί Διάλογοι» (τραγουδούσαν και οι Αρετή Κυπραίου, Μάριος) με συνθέσεις του Γιώργου Κατσαρού και στίχους του Κώστα Ρουβέλα. Στον δίσκο υπήρχαν καλά τραγούδια, αλλά λίγα ακούστηκαν πλατύτερα. Τα ωραιότερα ήταν τα «Αξιότιμη κυρία» και «Πού πήγε».
Σταθερά στην EMI / Columbia, το 1977, ο Περικλής Περάκης κυκλοφορεί το LP «Θέλεις ή Δεν Θέλεις», με τραγούδια των Τάκη Σούκα-Ηρακλή Παπασιδέρη, Στέλιου Βαμβακάρη και Μιχάλη Καρρά. Έξοχες ερμηνείες για μιαν ακόμη φορά και ωραία τραγούδια γενικώς, που δεν ακούστηκαν πολύ – όπως το «Αυτή δεν λέγεται αγάπη».
Είναι η εποχή όπου η Columbia ψάχνεται από πλευράς ρεπερτορίου, αισθητικά κ.λπ. Η MINOS και η Polydor κυριαρχούν στην αγορά με τις εκδόσεις και τις προτάσεις τους και η κάποτε ισχυρή πολυεθνική εταιρεία, το ελληνικό παράρτημά της, από το οποίο έχει αποχωρήσει φυσικά ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος, βρίσκεται σε… κώμα. Κώμα, από το οποίο θα βγει πρόσκαιρα μέσω του παραγωγού (και βεβαίως μουσικού) Γιώργου Πετσίλα.
Ο Πετσίλας (σύζυγος της Νάνας Μούσχουρη μέχρι το 1975 και για πολλά χρόνια συνεργάτης της – βασικά ο άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα στην διεθνή καταξίωσή της) είναι ανοικτό πνεύμα και αυτό φαίνεται όχι γιατί βγάζει το «Φλου» του Παύλου Σιδηρόπουλου και της Σπυριδούλας, μα γιατί βγάζει τον πρώτο δίσκο του Χάρρυ Κλυνν, το «Για Δέσιμο…» και τα «DISCOΜΕΡΑΚΙΑ».
Πιάνει δηλαδή τον χαμό που γίνεται με την disco στη χώρα, και ως παραγωγός προτείνει ένα ευχάριστο άλμπουμ για τον πολύ κόσμο, που ξελασπώνει και την εταιρεία και που κυρίως κομίζει μια νέα λαϊκή αισθητική πρόταση.
Η disco έπρεπε να περάσει στο λαϊκό πάλκο. Το άξιζε. Μπορούσε να συνδεθεί χωρίς πρόβλημα με το μπουζούκι και μπορούσε να αναμορφώσει τα παλιά λαϊκά και ελαφρολαϊκά, δίνοντάς τους μια νέα πνοή, ώστε να μπορεί να καταναλωθούν ξανά. Με μηδέν νέο ρεπερτόριο δηλαδή, αλλά με μερικές καλές ιδέες, το πράγμα θα μπορούσε να κυλήσει, αφού θα δουλευόταν άκρως επαγγελματικά.
Ο Πετσίλας δεν φείδεται χρημάτων, στην παραγωγή. Έχει μπροστά τον Περικλή Περάκη, βαρύ πυροβολικό, με την φωνάρα και το μπρίο του, αλλά πίσω έχει κόσμο και κοσμάκη. Στον δίσκο διαβάζουμε… «παίζει η Συμφωνική Ορχήστρα της Columbia», ενώ συμμετέχει και το γκρουπ Naked Venus, με τον άξιο Νέστορα Δάνα να αναλαμβάνει τις ενορχηστρώσεις και την διεύθυνση όλου αυτού του κόσμου.
Όταν λέμε «Συμφωνική Ορχήστρα της Columbia» λέμε, βασικά, για τα βιολιά και τα πνευστά της. Ονόματα μουσικών δεν υπάρχουν στο άλμπουμ, αλλά δεν αποκλείεται στα βιολιά να είναι οι Δημήτρης Βράσκος, Παντελής Δεσποτίδης κ.ά., στα πνευστά οι Άρης Καραντάνης, Γιάννης Θεοδωρίδης κ.ά., στα σύνθια ο Χρήστος Ζερμπίνος κ.λπ.
Και στο ροκ γκρουπ, στους Naked Venus, ποιοι να έπαιζαν άραγε; Πάντως δεν αποκλείεται στην funky κιθάρα να είναι ο Τίτος Καλλίρης… Ποιος ξέρει…
Πάντως, όποιοι και να ήταν οι οργανοπαίκτες η δουλειά που είχε γίνει ήταν εξαιρετική. Τα disco και funky vibes ήταν ατελείωτα και το γεγονός πως ουσιαστικά μιλάμε για ένα άλμπουμ με τραγούδια ποτ-πουρί σημαίνει πως από την αρχή είχε γίνει, αυτό, για να καταναλωθεί στις ντίσκο-πίστες. Όχι στις «επαγγελματικές» των αναγνωρισμένων ντισκοτέκ, γιατί εκεί λόγω άγνοιας, αφέλειας και ασυνείδητης υποτέλειας κυριαρχούσαν τα ξένα ονόματα, αλλά στις λαϊκές, των λαϊκών μαγαζιών εννοούμε, και βασικά στις… σπιτικές.
Με τα «DISCOΜΕΡΑΚΙΑ» γινόταν χαμός στις γειτονιές και δεν υπήρχε αρραβώνας, γάμος, βάπτιση, γενέθλια, ονομαστική γιορτή, παιδικό / εφηβικό πάρτυ κ.λπ., που να μην παίζει ο δίσκος «εμπλοκή», δυο, τρεις και τέσσερις φορές το βράδυ και τη νύχτα.
Είναι η εποχή όπου η απόκτηση ενός στερεοφωνικού συγκροτήματος έχει γίνει προσβάσιμη στον πολύ κόσμο. Κοινώς, στερεοφωνικό πια έχουν οι πάντες. Και κάπως έτσι η «μπότα» από τα «DISCOΜΕΡΑΚΙΑ» δεν θα μπορούσε παρά να τεστάρει τα γούφερ των λαϊκών στερεοφωνικών στις συνοικίες.
«Μαντουμπάλα», «Όσο αξίζεις εσύ», «Ό,τι αρχίζει ωραίο», «Πήρε φωτιά μια καρδιά», «Τα μαύρα μάτια σου», «Κάτω απ’ το πουκάμισό μου», «Άναψε το τσιγάρο», «Ο μαχαραγιάς», «Ένα τραγούδι απ’ τ’ Αλγέρι», «Άμα θες να κλάψεις κλάψε» κ.λπ.
Ο Περικλής Περάκης περνάει ανεπαίσθητα απ’ όλα, καθώς με την φωνή που διαθέτει μπορεί να υποστηρίξει τα πάντα, ολισθαίνοντας από το ένα στο άλλο, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι το πώς – αλλάζοντας «κοστούμι» στον αέρα και επί το έργον. Πραγματικά σπουδαίος! Το είχαν καταλάβει, δε, και οι Τούρκοι, καθότι το άλμπουμ θα έβγαινε και στην γείτονα!
Από την εποχή της παράστασης «Αλλαγή και Πάσης Ελλάδος», στην Διαγώνιο της Πλάκας, σεζόν 1982-83. Να αναφέρουμε όσους αναγνωρίζουμε. Πρώτη σειρά, κάτω, από αριστερά: Ζωρζ Πιλαλί, Τόνυ Άντονυ. Δεύτερη σειρά από αριστερά: Νάσος Πατέτσος, Αιμιλία Σαρρή, Περικλής Περάκης, Ρένα Βιολάντη. Τρίτη σειρά, από αριστερά: Σίσσυ Αλατά (δεύτερη), Χάρρυ Κλυνν (τρίτος), Νίκος Στρατηγός (τέταρτος). Τέταρτη σειρά, από αριστερά: Δημήτρης Μαργιολάς (τρίτος), Τάκης Μπουγάς (πέμπτος)
Δύο χρόνια αργότερα, το 1980, ο Περικλής Περάκης επιχειρεί να το ξανακάνει με τα «Ευρωλαϊκά», πάλι με τον Γιώργο Πετσίλα στην παραγωγή, ενώ στο εξώφυλλο σημειώνεται: «Ο δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα σε DOLBY A System και σε FULL STEREO».
Όντως η παραγωγή είναι εξαιρετική, με τους Πετσίλα και Δάνα στα πόστα τους και με τον Γιάννη Κιουρκτσόγλου στην κονσόλα του ήχου. Ο Περικλής Περάκης πάντα στη θέση 1 είναι για άλλη μια φορά αχτύπητος.
Screenshot
Το άλμπουμ αυτό καινοτομεί, μάλιστα, ως προς ένα σημείο. Στην πρώτη πλευρά δεν υπάρχει ποτ-πουρί, αλλά πρωτότυπα τραγούδια του Βασίλη Βασιλειάδη και της Λούλας Παπαγιαννοπούλου.
Αν τα «Ευρωλαϊκά» είχαν και στην δεύτερη πλευρά πρωτότυπα και όχι μία… τρίτη πλευρά ποτ-πουρί, σε στυλ «DISCOΜΕΡΑΚΙΑ», θα μιλάγαμε, σήμερα, για έναν άλλου τύπου δίσκο, δηλαδή δισκάρας λαϊκής disco, κατά πολύ ανώτερο των αντιστοίχων του Γιάννη Φλωρινιώτη, της Λίτσας Διαμάντη κ.λπ. Το «Κατηγορώ» είναι φοβερό τραγούδι.
Το 1980, όμως, ο Περικλής Περάκης θα εμφανιζόταν και στο θέατρο, παίρνοντας μέρος στην επιθεώρηση του Ναπολέοντα Ελευθερίου «Μέσα κι έξω πάμε πρίμα – κολυμπήσαμε στο χρήμα» (με Γιάννη Βογιατζή, Νέλλη Γκίνη, Γιώργο Κοινούση κ.ά.), ενώ το 1982 θα συνεργαζόταν με τον Χάρρυ Κλυνν, στην Διαγώνιο, στην Πλάκα (Αδριανού), στο σώου «Αλλαγή και Πάσης Ελλάδος», μαζί με τους Αιμιλία Σαρρή, Νάσο Πατέτσο, Ρένα Βιολάντη, Τόνυ Άντονυ, Γιώργο Πιλάλα και την… Εμπροσθοδρομική Κομπανία.
Το τελευταίο άλμπουμ του Περικλή Περάκη στην Columbia θα είχε τίτλο «Δώσε Λύση» και θα κυκλοφορούσε το 1981. Λέμε για έναν καθαρά λαϊκό δίσκο, με πρωτότυπες συνθέσεις των Αντώνη Ρεπάνη, Νάκη Πετρίδη και Γιώργου Ζαμπέτα.
Ο δίσκος μπορεί να ήταν «μια χαρά» για λαϊκός, με πολλά καλά τραγούδια δηλαδή («Από τότε που έφυγες», «Δεν μπορώ να ξεχάσω» κ.λπ.), αλλά δεν θα ακουγόταν σχεδόν καθόλου. Έπεσε πάνω στους πρώτους μήνες του ΠΑΣΟΚ, όταν οι διαφημιστικές εκπομπές των εταιρειών κόβονται από το ραδιόφωνο και οι δίσκοι αφήνονταν… αβοήθητοι στο πέλαγο.
Εκείνη την εποχή ο Περικλής Περάκης, που έχει ακόμη υψηλό στάτους, δίνει μια συνέντευξη στο περιοδικό «Μουσική» (τεύχος #44, Ιούλης ’81), στην οποία μιλούσε γενικότερα, για το πώς έβλεπε, τότε, τα πράγματα στη μουσική και το τραγούδι μας. Λέει κάπου:
«Η ελληνική μουσική, δυστυχώς, αυτή τη στιγμή δεν έχει αμυντική γραμμή. Πρέπει να πάμε ή στα παλιά δημοτικά τραγούδια ή στα παλιά λαϊκά ή να πάρουμε τις οπερέτες του Σακελλαρίδη, μέχρι την εποχή του Μουζάκη, του συγχωρεμένου του Μαρκέα, μέχρι των ελληνικών επιθεωρήσεων ή να προχωρήσουμε σε ορισμένα τραγούδια, που σήμερα γράφονται πάνω σε ποιητικές συλλογές. Δεν νομίζω ότι οι ποιητικές συλλογές μπορούν να μας σώσουν από το τέλμα, ούτε οι δουλειές του Σαββόπουλου. Εντάξει, είναι ένας μεγάλος συνθέτης-τραγουδιστής ή μάλλον ένας μεγάλος άνθρωπος της μουσικής, αλλά δεν νομίζω ότι με έργα σαν την “Ρεζέρβα”, που είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο έργο, ο κόσμος μπορεί να κατανοήσει τα βαθιά του νοήματα απόλυτα. Γιατί μπορεί να τα κατανοήσω εγώ, που έτυχε να έχω παιδευτεί στη δουλειά(…), αλλά ο κόσμος δεν τα κατανοεί δυστυχώς, γιατί το επίπεδο του μέσου Έλληνα δεν παύει να είναι εκεί που ήτανε, άσχετα αν απόκτησε και μια “μερσεντέ”, όπως λένε, και ρετιρέ, που το στόλισε με χρυσές κορνίζες».
Ήταν δύσκολη η εποχή για το ελληνικό τραγούδι, εκεί στις αρχές του ’80 και αυτά που έλεγε τότε ο Περικλής Περάκης περιέγραφαν, σωστά, την κατάσταση. Και φυσικά, τότε, ο καλός τραγουδιστής δεν θα μπορούσε να προβλέψει το νέο τραγούδι που ερχόταν, για να καταλάβει, σιγά-σιγά, τις μπροστινές θέσεις.
Το τραγούδι των νεότερων τραγουδοποιών (Κατσιμιχαίοι, Β. Γερμανός, Παπάζογλου κ.ά.) και των συγκροτημάτων, που λειτουργούσαν με όρους τραγουδοποιού (π.χ. Φατμέ, Τερμίτες – Πορτοκάλογλου, Μαχαιρίτσας δηλαδή).
Αυτά θα ολοκληρώνονταν, θα έπαιρναν σχήμα, μετά το ’85, γιατί μέχρι τότε, στα πρώτα πέντε χρόνια της δεκαετίας του ’80, εκείνο που κυριαρχούσε ήταν το νεορεμπέτικο και το νεολαϊκό (η Γλυκερία, η Οπισθοδρομική και η Αθηναϊκή Κομπανία, Τα Παιδιά απ’ την Πάτρα, ο Μπάμπης Γκολές κ.ά.), δηλαδή συνέβαινε εκείνο που έλεγε και ο Περάκης, το 1981, πως θα «πρέπει να πάμε ή στα παλιά δημοτικά τραγούδια ή στα παλιά λαϊκά ή να πάρουμε τις οπερέτες».
Ο ίδιος δεν πήρε μόνον τα παλιά λαϊκά, ανατρέποντάς τα, μέσα από την ντισκοποίησή τους, αλλά πήρε και τις παλιές οπερέτες, όχι ντισκοποιώντας τες, αλλά παρουσιάζοντάς τες μ’ ένα νέο πρόσωπο. Λέμε για το άλμπουμ «Αφιέρωμα στην Ελληνική Οπερέττα», που θα έβγαινε από την CBS, το 1984.
Σ’ αυτό το άλμπουμ, σε νέα πια εταιρεία, ο Περικλής Περάκης είχε δίπλα του τον ενορχηστρωτή και διευθυντή ορχήστρας Νίκο Στρατηγό, με τον οποίον είχε δουλέψει και στην Διαγώνιο, αλλά βασικά είχε τον σπουδαίο Αλέκο Σακελλάριο (1913-1991). Ο ίδιος (ο Α. Σακελλάριος) θα έγραφε και το σημείωμα του δίσκου, το οποίον αξίζει να το μεταφέρουμε κι εδώ:
«Είναι παρήγορο και συγκινητικό να βλέπεις νέους ανθρώπους, όπως είναι ο Περικλής Περάκης και οι συνεργάτες του, να αγκαλιάζουνε με τόση τρυφερότητα και τόση στοργή τις παλιές μελωδίες, που βάλανε τα θεμέλια στο καλώς εννοούμενο ελληνικό τραγούδι.
Ο Περικλής Περάκης με αυτό το δίσκο του μας θυμίζει ένα μουσικό είδος, που πριν από πολλά χρόνια εξαφανίστηκε από το μουσικό μας θέατρο, την οπερέττα. Κανένας θεατρικός επιχειρηματίας δεν θα τολμούσε στις μέρες μας ν’ ανεβάσει μιαν οπερέττα. Στις μέρες μας, που οι θεατρικοί επιχειρηματίες αναζητάνε έργα με δυο-τρία πρόσωπα, θα ήτανε οικονομική αυτοκτονία να ανεβάσει κανείς οπερέττα με τριάντα όργανα ορχήστρα, με μπαλέτα, χορωδίες και πολυπρόσωπους θιάσους. Και στον “Παναθηναϊκό” να ανέβαινε ένα τέτοιο θέαμα και να ήτανε γεμάτο κάθε βράδυ, ο θεατρικός επιχειρηματίας δεν θα μπορούσε να βγάλει τα τεράστια έξοδά του.
Έτσι, θα πρέπει να θεωρηθεί η προσφορά αυτή του Περικλή Περάκη, σαν ένα δώρο στους νέους, που δεν γνωρίσανε την οπερέττα και που τα τραγούδια αυτά τα ’χουνε ίσως διατηρήσει τρυφερά στις μνήμες τους από τον πατέρα τους, την μητέρα τους και ίσως-ίσως την γιαγιά τους.
Περικλής Περάκης και Αλέκος Σακελλάριος. Φωτ.: Δημήτρης Αλεξιάδης
Η ελληνική οπερέττα γεννήθηκε στα παρασκήνια του θιάσου που έπαιζε τα “Παναθήναια” του Δημητρακόπουλου, του Τσοκόπουλου και του Άννινου. Ένας νέος τότε ηθοποιός, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, και ένας νεαρός επίσης συνθέτης, που μόλις είχε γυρίσει από την Γερμανία, όπου σπούδασε μουσική, ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης, συνδυάσανε τα νεανικά τους όνειρα και τις ωραίες τους φιλοδοξίες και βάλανε το θεμέλιο της ελληνικής οπερέττας, που γνώρισε στους Έλληνες τότε τον Κάλμαν, τον Λέχαρ, τον Αμπράαμς και τόσους άλλους, αλλά συγχρόνως δημιούργησε και την ελληνική, την καθαρά ελληνική οπερέττα με τον Θεόφραστο Σακελλαρίδη, τον Νικόλαο Χατζηαποστόλου, αλλά και Γιανίδη, Στάθη Μάστορα και λοιπά.
Σαν παλιός κι εγώ αισθάνομαι την υποχρέωση να συγχαρώ τον Περικλή Περάκη όχι μόνο προσωπικά, αλλά και εκ μέρους των συνθετών που οπερεττικά τραγούδια τους τραγουδάει, και που δεν ζούνε πια. Ακούω τα τραγούδια τους από την συγκινημένη φωνή του Περικλή Περάκη, με δάκρυα στα μάτια, μια και οι πιο πολλοί απ’ αυτούς ήτανε συνεργάτες μου. Τον ευχαριστώ για λογαριασμό όλων».
Ο Περάκης που είχε σπουδάσει κλασικό τραγούδι και που στα νιάτα του, όπως είδαμε και στην αρχή του κειμένου, τραγουδούσε σε παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, προφανώς πραγματοποιεί εδώ ένα από τα… ομολογημένα όνειρά του. Να ξανατραγουδήσει σε δίσκο μεγάλες στιγμές της ελληνικής οπερέτας. Και το πράττει με την τέχνη του αληθινού μάστορα.
Ειδικά η δεύτερη πλευρά του δίσκου είναι εκπληκτική (παίζουν και μεγάλοι μουσικοί εν τω μεταξύ: Γιάννης Θεοδωρίδης τρομπέτα, Βαγγέλης Χριστόπουλος όμποε, Τάσος Διακογιώργης σαντούρι, Γιώργος Ζηκογιάννης μπάσο, Κώστας Νικολόπουλος κιθάρες, οι Δεσποτίδηδες βιολιά κ.ά.) με την μπάντα να σουινγκάρει τρελά, ανά φάσεις!
Ο τελευταίος δίσκος του Περικλή Περάκη ήταν λαϊκός, θα κυκλοφορούσε σε νέα ετικέτα, την Pan-Vox, το 1988, θα είχε τίτλο «Σημερινά Ακούσματα» και θα περιλάμβανε τραγούδια των Νικηφόρου Καραγιάννη, Παναγιώτη Κόγκα και Άγγελου Καλαβρυτινού, με στίχους από τον Ηλία Φιλίππου. Κι εδώ πολύ καλοί μουσικοί στην ορχήστρα (Δημήτρης Μαργιολάς μπουζούκι, Παναγιώτης Σαμαράς κιθάρες, Στέλιος Βήχος πνευστά κ.ά.).
Εντελώς ευπρόσωπο άλμπουμ, που πέρασε, εννοείται, απαρατήρητο. Ανάμεσα κι ένα τραγούδι για την Θεσσαλονίκη, που, όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του δίσκου (λόγια του Π. Περάκη): «το τραγούδι αυτό το αφιερώνω στις φίλες και στους φίλους τής Θεσσαλονίκης, στον κόσμο του βορειοελλαδίτικου αθλητισμού και στην αγαπημένη μου ποδοσφαιρική ομάδα του Απόλλωνα Καλαμαριάς». Δεν ξέρω, προσωπικά, αν είχε κάποια σχέση με τον Πόντο ο Περάκης – εκτός και αν τον είχε μυήσει στα της Καλαμαριάς ο Χάρρυ Κλυνν.
Κατά τα χρόνια του ’90, σταδιακά, ο Περικλής Περάκης αποσύρεται από τα καλλιτεχνικά πράγματα. Όπως είχε πει η αδελφή του Ξανθή Περάκη στην Espresso, το 2016:
«Ο Περικλής, που είναι ένας μεγάλος τραγουδιστής και, κατά τη γνώμη μου, έχει αδικηθεί, άφησε την καριέρα που είχε για σαράντα χρόνια για να φροντίζει τη μητέρα μας. Άφησε το ξενύχτι και δούλευε ως δημοσιογράφος, από το πρωί έως το μεσημέρι, για να είναι μετά κοντά της. Έτσι, η μάνα μας έφτασε ενενήντα οκτώ χρόνων».
Ο Περικλής Περάκης όντως ασχολήθηκε με την τηλε-δημοσιογραφία (όπως είχε ασχοληθεί και με τα συνδικαλιστικά των τραγουδιστών) προσχωρώντας στους… ελληνόψυχους και παίρνοντας εκπομπές στα κανάλια του Γιώργου Καρατζαφέρη (TELECITY και ΤΗΛΕΑΣΤΥ), αλλά εδώ, φρονούμε, πως η δική μας αποστολή –να φιλοτεχνήσουμε, δηλαδή, το καλλιτεχνικό πορτρέτο αυτής της μάλλον άγνωστης φωνητικής προσωπικότητας– τελειώνει.
Η ιστορία της Eιρήνης Ψαλίδα θα μπορούσε να είναι μια από δεκάδες χιλιάδες ιστορίες νέων Ελλήνων που κάνουν ένα τυπικό μεταπτυχιακό στο εξωτερικό: θα σπούδαζε, θα δούλευε λίγο, θα μάζευε εμπειρίες και μετά θα επέστρεφε στην Ελλάδα
Σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, μια Ελληνίδα προσπαθεί με ρομποτικά συστήματα ανύψωσης να φέρει την επανάσταση στον τρόπο που χτίζουμε, δουλεύουμε και σκεφτόμαστε τη θέση της γυναίκας στην τεχνολογία.
H Eιρήνη Ψαλλίδα είναι η συνιδρύτρια και επικεφαλής λογισμικού της Kewazo
Κάθε τρία χρόνια στην κορυφαία έκθεση του κατασκευαστικού κλάδου Bauma στο Μόναχο ανάμεσα σε ρομποτικούς βραχίονες, κράνη ασφαλείας, γερανούς και χιλιάδες επισκέπτες – κυρίως άνδρες μέσης ηλικίας – η Ειρήνη Ψαλλίδα ακούει την ίδια ερώτηση περισσότερες φορές απ’ όσες μπορεί να μετρήσει. «Δουλεύετε στην γκαρνταρόμπα;» ή, στην καλύτερη περίπτωση, «είστε η γραμματέας;».
Όταν απαντά ότι είναι η συνιδρύτρια και επικεφαλής λογισμικού της Kewazo, μιας νεοφυούς επιχείρησης ρομποτικής στον κατασκευαστικό κλάδο με έδρα τη βαυαρική πρωτεύουσα, τα αδιάκριτα βλέμματα μαλακώνουν με αμηχανία. «Δεν το κάνουν για να με υποτιμήσουν. Απλά είναι το πρώτο που τους έρχεται στο μυαλό, γιατί δεν είναι εκτεθειμένοι στην ιδέα ότι μια γυναίκα μπορεί να έχει τη δική της εταιρεία.»
Το πανεπιστήμιο του Μονάχου ως καταλύτης
Oι γυναίκες ιδρύτριες, ιδίως στον χώρο του deep tech, αντιμετωπίζουν δομικά εμπόδια
Ούτε η ίδια η Ειρήνη Ψαλλίδα θα μπορούσε βέβαια να φανταστεί ότι θα ίδρυε τη δική της εταιρεία. Τουλάχιστον όχι η Ειρήνη προ δεκαετίας, όταν σπούδαζε Πληροφορική στην Αθήνα, πριν φύγει για μια πρακτική στο CERN στη Γενεύη. Στη συνέχεια έφτασε στο Μόναχο για το μεταπτυχιακό της στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου (TUM). «Προσωπικά, δεν ήταν στα σχέδιά μου – καθόλου», λέει στην DW.
Η ιστορία της Eιρήνης θα μπορούσε να είναι μια από δεκάδες χιλιάδες ιστορίες νέων Ελλήνων που κάνουν ένα τυπικό μεταπτυχιακό στο εξωτερικό: θα σπούδαζε, θα δούλευε λίγο, θα μάζευε εμπειρίες και μετά θα επέστρεφε στην Ελλάδα. «Ναι μαμά, μέχρι τα τριάντα θα έχω γυρίσει», θυμάται να λέει γελώντας.
Όμως ένας συνδυασμός από περιέργεια, ικανότητα και τη σωστή συγκυρία έφεραν τα πράγματα αλλιώς. Ήταν η εποχή που το Μόναχο άρχιζε να μετατρέπεται σε κόμβο για τεχνολογικά startups. Στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας βρισκόταν το Πανεπιστήμιο TUM, που στήριζε και ενθάρρυνε τεχνολογικές και επιχειρηματικές προσπάθειες: «Ήταν το πανεπιστήμιο καθαρά που έδωσε όλο αυτό το ερέθισμα και τη βοήθεια», θυμάται. Το δεύτερο εξάμηνο των σπουδών της γνώρισε τους μελλοντικούς συνιδρυτές της: την Εκατερίνα και τον Αρτέμ από τη Ρωσία, τον Σεμπάστιαν από τη Γερμανία, τον Αλιμζάν από το Καζακστάν και τον άλλο Έλληνα της Kewazo, τον Λεωνίδα Ποζικίδη – μαζί αποφάσισαν να πάρουν μέρος σε ένα «hackathon».
«Έξυπνες πόλεις»… αλλά εργοτάξια του 1950
Στο event αυτό, όπου προγραμματιστές και ερευνητές συνεργάζονται εντατικά για μέρες ή εβδομάδες για να αναπτύξουν ένα λογισμικό ή μια πρωτότυπη τεχνολογική καινοτομία, δημιούργησαν ένα έξυπνο σύστημα ανύψωσης που μπορούσε να ανεβάζει και να κατεβάζει εξαρτήματα σε οικοδομές με ασφάλεια και ακρίβεια. Δεν υπήρχε τότε καμία «μεγάλη ιδέα», κανένα επιχειρηματικό σχέδιο – μόνο η παρατήρηση ότι ο κατασκευαστικός κλάδος, σε αντίθεση με κάθε άλλο τομέα, έμενε πίσω στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της αυτοματοποίησης. Ο κόσμος είχε «έξυπνες πόλεις» και «έξυπνα σπίτια», αλλά στα εργοτάξια οι άνθρωποι συνέχιζαν να κουβαλούν σωλήνες και πλατφόρμες όπως το 1950.
«Δεν είχα φανταστεί ότι θα γίνει εταιρεία, και έτσι ονομάσαμε το σύστημα μάλλον απερίσκεπτα ‘Kewazo’ από το κατασκευάζω», λέει η Ψαλλίδα. «Για μένα ήταν ένα πανεπιστημιακό πρότζεκτ, τίποτα παραπάνω».
Όμως το TUM και το κέντρο επιχειρηματικότητας του – το UnternehmerTUM – είδαν κάτι παραπάνω σε αυτό το πρότζεκτ. Έδωσαν στην ομάδα της Kewazo χώρο, συμβούλους, πρόσβαση σε τεχνολογία και κυρίως, πίστη. «Μας βοήθησαν επίσης πολύ να πάρουμε τις πρώτες χρηματοδοτήσεις, οι οποίες ήταν δημόσιες, χωρίς να πρέπει να παραχωρήσουμε μερίδιο της εταιρείας», θυμάται η Eιρήνη Ψαλλίδα.
Στο Μόναχο ιδρυτές και ιδρύτριες έχουν πρόσβαση σε τεχνολογία
Εκεί, σε ένα οικοσύστημα που ενθαρρύνει το ρίσκο και τη συνεργασία, η ιδέα απέκτησε σάρκα και οστά. Ακολουθώντας αυτή τη συνταγή το UnternehmerTUM κατάφερε να γίνειτο πιο αναγνωρισμένο κέντρο καινοτομίας στην Ευρώπη – ένα είδος «θερμοκοιτίδας» για τεχνολογικά οράματα – εστιάζοντας την προσοχή του στην ποικιλομορφία των ομάδων και υποστηρίζοντας γυναίκες ιδρύτριες σε νεοσύστατες επιχειρήσεις με τεχνολογικό προσανατολισμό.
Τα γυναικεία πρότυπα στην τεχνολογία είναι ελάχιστα
Η Γκούντα Όπιτς, διευθύντρια του Entrepreneurial Network στο UnternehmerTUM, εξηγεί: «Ακόμη και στο καινοτομικά ισχυρό οικοσύστημα του Μονάχου, οι γυναίκες ιδρύτριες, ιδίως στον χώρο του deep tech, αντιμετωπίζουν δομικά εμπόδια. Η πρόσβαση στο κεφάλαιο είναι δυσκολότερη, τα δίκτυα επενδυτών παραμένουν ανδροκρατούμενα και τα γυναικεία πρότυπα ηγεσίας είναι ελάχιστα». Για να αντιστρέψει αυτή τη δυναμική, το UnternehmerTUM δημιούργησε προγράμματα όπως το Women Start-up Initiative και το Women Start-up Award, παρέχοντας coaching, mentoring, δίκτυα χρηματοδότησης και δημόσια ορατότητα. «Ορατότητα και πρότυπα είναι καθοριστικά για να φέρουμε περισσότερες γυναίκες στο επιχειρείν», τονίζει η Όπιτς στη DW.
Και η Γερμανία χρειάζεται περισσότερες γυναίκες στο επιχειρείν: «Το ποσοστό των γυναικών ιδρυτριών στο γερμανικό τοπίο των νεοσύστατων επιχειρήσεων παραμένει χαμηλό στο 20%», δηλώνει στη DW o επικεφαλής έρευνας της γερμανικής ένωσης startup και συντάκτης της μελέτης Female Founders Monitor, Αλεξάντερ Χίρσφελντ. «Ενώ οι γυναίκες εξακολουθούν να έχουν σημαντικά λιγότερη πρόσβαση σε επενδυτικά δίκτυα και κεφάλαια, αντιμετωπίζουν συχνότερα προβλήματα εξισορρόπησης οικογένειας και επιχειρηματικότητας και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν προκαταλήψεις με βάση τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων.»
Funds επιχειρηματικών κεφαλαίων, που αυτοαποκαλούνται ακτιβιστές επενδυτές, όπως η Auxxo και η Fund F προσπαθούν να καλύψουν την ανισότητα πρόσβασης σε κεφάλαια, επενδύοντας αποκλειστικά σε ιδρυτικές ομάδες με τουλάχιστον μία γυναίκα. «Συνολικά όμως, είναι ιδιαίτερα σημαντικό τα επόμενα χρόνια να ευαισθητοποιήσουμε τους άνδρες σχετικά με το πρόβλημα αυτό, καθώς αυτοί συνήθως βρίσκονται σε καίριες θέσεις», εξηγεί ο Χίρσφελντ. Η Ειρήνη Ψαλλίδα φαίνεται να συμφωνεί. «Είναι κυρίως πρόβλημα μεγαλύτερων ηλικιών», λέει στη DW. «Με τη νέα γενιά θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα.»
Έξυπνα ρομποτικά συστήματα ανύψωσης που αντικαθιστούν γερανούς
«Εγώ ίδρυσα την εταιρεία, όχι ο πατέρας μου»
Οκτώ χρόνια μετά την ίδρυση της, η Kewazo, διατηρεί γραφεία στο Μόναχο και στο Τέξας και συνεργάζεται με μεγάλες βιομηχανικές μονάδες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, ενώ αναπτύσσει έξυπνα ρομποτικά συστήματα ανύψωσης που αντικαθιστούν γερανούς και βαριές χειρωνακτικές εργασίες. Με μια ομάδα 40 ατόμων η εταιρεία βοηθά πελάτες, όπως οι BASF, Chevron και Shell να βελτιώσουν την ασφάλεια και την αποδοτικότητα στον χώρο εργασίας.
Τα συστήματα της εταιρείας έχουν σχεδιαστεί ώστε να λειτουργούν με μπαταρία, εξαλείφοντας την ανάγκη για εξωτερικά καλώδια τροφοδοσίας ή γεννήτριες, τα οποία συχνά συνδέονται με κινδύνους πρόκλησης ατυχημάτων και κινδύνους ανάφλεξης σε δυνητικά εκρηκτικές περιοχές βιομηχανικών εγκαταστάσεων. Το ρομπότ της Kewazo μπορεί να δουλεύει κάθετα, μεταφέροντας υλικά στα διάφορα επίπεδα των κατασκευών με μεγαλύτερη ταχύτητα και ασφάλεια.
«Σε ένα έργο όπου χρειάζονταν δέκα εργάτες, τώρα αρκούν δύο, κάτι που συμβάλλει στην έλλειψη εργατικού δυναμικού σε αυτό το χώρο. Κι επιπλέον μειώνεται δραστικά ο κίνδυνος ατυχημάτων», εξηγεί η Eιρήνη Ψαλλίδα. «Οι εταιρείες εξοικονομούν χρόνο και κόστος, γιατί δεν χρειάζονται γερανούς ή μεγάλες ομάδες. Έτσι μπορούν να ολοκληρώσουν τα έργα τους εβδομάδες νωρίτερα.»
Εξοπλισμένη με αυτές τις επιτυχίες θα παρουσιάσει την Kewazo ξανά σε περίπτερο της επόμενης έκθεσης Bauma. Και σε όσους άνδρες – πάντα μέσης ηλικίας – την ρωτήσουν, αν κληρονόμησε την εταιρεία από τον πατέρα της, θα απαντήσει με κάτι που πριν μια δεκαετία μάλλον δε θα θεωρούσε πιθανό: «Όχι, εγώ την ίδρυσα.»
Ο ήλιος και οι ζεστές θερμοκρασίες προσελκύουν πλήθος κόσμου στις παραλίες.
Ωστόσο, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε έναν κρυφό κίνδυνο που μπορεί να μετατρέψει το ήρεμο κολύμπι σε επικίνδυνη κατάσταση: τα θαλάσσια ρεύματα.
Οι πληροφορίες που παρουσιάζονται είναι χρήσιμες, σωστές και ιδιαίτερα σημαντικές για όποιον θέλει να απολαμβάνει τη θάλασσα με ασφάλεια.
Τι είναι τα θαλάσσια ρεύματα;
Τα θαλάσσια ρεύματα είναι ισχυρά, στενά ρεύματα που κινούνται από την ακτή προς το ανοιχτό πέλαγος και μπορούν πολύ γρήγορα να παρασύρουν έναν κολυμβητή μακριά από τη στεριά. Παρότι η θάλασσα μπορεί να φαίνεται ήρεμη, αυτά τα ρεύματα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνα.
Συνήθως κινούνται με ταχύτητα περίπου μισού μέτρου το δευτερόλεπτο, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι τόσο ισχυρά που ούτε ένας έμπειρος κολυμβητής δεν είναι σε θέση να τα αντιμετωπίσει. Εμφανίζονται πιο συχνά όταν η θάλασσα είναι ταραγμένη, καθώς και σε περιοχές κοντά σε εκβολές ποταμών, λιμνοθάλασσες ή δίπλα σε τεχνητές κατασκευές όπως προβλήτες.
Γιατί είναι επικίνδυνα;
Η βασική απειλή που προκαλούν τα ρεύματα αυτά είναι ότι παρασύρουν γρήγορα και απρόβλεπτα τους κολυμβητές στα βαθιά. Πολλοί άνθρωποι πανικοβάλλονται και εξαντλούνται στην προσπάθειά τους να επιστρέψουν στην ακτή, κάτι που αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο πνιγμού. Στην πραγματικότητα, αυτά τα ρεύματα ευθύνονται για μεγάλο ποσοστό πνιγμών στις παραλίες κάθε χρόνο.
Πώς μπορείτε να εντοπίσετε ένα θαλάσσιο ρεύμα;
Κενά στη γραμμή των κυμάτων: Τα ρεύματα συνήθως βρίσκονται σε σημεία όπου δεν σκάνε κύματα ή όπου η θάλασσα φαίνεται πιο ήρεμη συγκριτικά με τις γύρω περιοχές.
Σκούρο ή θολό νερό: Το ρεύμα μπορεί να παρασύρει άμμο και φύκια, δημιουργώντας μια περιοχή που δείχνει πιο σκοτεινή ή πιο θολή από το υπόλοιπο νερό.
Αφρός ή φύκια: Μια στενή γραμμή αφρού ή φυκιών που κινείται σταθερά προς τα βαθιά μπορεί να δείχνει την ύπαρξη ρεύματος.
Ταραγμένη επιφάνεια: Σε ορισμένα σημεία, το νερό μπορεί να φαίνεται ιδιαίτερα ταραγμένο, σαν να «βράζει».
Τι να κάνετε για να είστε ασφαλείς
Κολυμπάτε μόνο σε παραλίες με ναυαγοσώστη: Προτιμάτε πάντα παραλίες που επιβλέπονται από ειδικούς.
Μάθετε να αναγνωρίζετε τα ρεύματα: Παρατηρείτε προσεκτικά τη θάλασσα πριν μπείτε στο νερό.
Μην προσπαθείτε να παλέψετε το ρεύμα: Αν σας παρασύρει ρεύμα, μη χάνετε την ψυχραιμία σας. Κολυμπήστε παράλληλα προς την ακτή για να ξεφύγετε από το σημείo του ρεύματος.
Χρησιμοποιείτε βοηθητικά μέσα: Αν δεν είστε εξοικειωμένοι με τις συνθήκες, χρησιμοποιείτε πάντα σωσίβιο ή άλλο μέσο πλεύσης.
Αν βρεθείτε παγιδευμένοι σε ρεύμα:
Διατηρήστε την ψυχραιμία σας, καθώς το ρεύμα δεν σας τραβάει προς τον βυθό.
Κολυμπήστε παράλληλα προς την ακτή μέχρι να βγείτε από την περιοχή του ρεύματος.
Αν δεν μπορείτε να βγείτε μόνοι σας, φωνάξτε δυνατά και κάντε σήματα με τα χέρια σας για να σας δουν.
Αν δείτε κάποιον άλλο να παρασύρεται από ρεύμα:
Ενημερώστε αμέσως τον ναυαγοσώστη ή καλέστε βοήθεια (112).
Μην επιχειρήσετε να τον σώσετε εάν δεν είστε εκπαιδευμένοι. Πετάξτε του ένα σωσίβιο ή κάποιο αντικείμενο που επιπλέει.
Επιπλέον συμβουλές ασφαλείας:
Προσέχετε τις προειδοποιητικές πινακίδες στις παραλίες.
Ρωτάτε τους ναυαγοσώστες για τις πιο ασφαλείς περιοχές κολύμβησης.
Παρακολουθείτε τις αλλαγές στις συνθήκες της θάλασσας και βγείτε έγκαιρα έξω εάν αισθανθείτε ότι το νερό γίνεται πιο επικίνδυνο.
Το να γνωρίζετε πώς να αναγνωρίζετε και να αντιμετωπίζετε τα θαλάσσια ρεύματα μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια όμορφη μέρα στη θάλασσα και σε μια επικίνδυνη κατάσταση. Απολαύστε τη θάλασσα με ασφάλεια και σεβαστείτε πάντα τη δύναμή της.
Σύνοψη:
Τα θαλάσσια ρεύματα είναι πραγματικός κίνδυνος που ευθύνεται για πολλά περιστατικά πνιγμών κάθε χρόνο.
Ο τρόπος εντοπισμού των ρευμάτων, μέσω διακοπής των κυμάτων, χρώματος νερού ή αφρού και φυκιών, είναι αξιόπιστος και συστήνεται από ειδικούς.
Οι συμβουλές για την ασφάλεια (π.χ. κολύμβηση παράλληλα στην ακτή για να ξεφύγει κανείς από το ρεύμα, επιλογή παραλιών με ναυαγοσώστη) είναι αποδεδειγμένα αποτελεσματικές πρακτικές.
Το πιο σημαντικό είναι η πρόληψη και η σωστή ενημέρωση για να αποφευχθούν δυσάρεστες καταστάσεις.
Μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία: Το 1992 υπηρετούσα σε μια Μονάδα του Έβρου και διέμενα στο Διδυμότειχο. Την εποχή εκείνη η σύζυγός μου, Μαρία, ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί και διένυε τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της.
Το θετικό αποτέλεσμα ενός τεστ ελέγχου αντισωμάτων ερυθράς, μας αναστάτωσε. Μετά από μερικές ήμερες η επανάληψη του τεστ, σε άλλο μικροβιολογικό εργαστήριο, επιβεβαίωσε εκ νέου ότι η σύζυγός μου είχε νοσήσει από ερυθρά, ενώ εγκυμονούσε.
Να σημειωθεί ότι κατά την πρώτη εγκυμοσύνη, πριν από 3 χρόνια περίπου, το αποτέλεσμα του τεστ αντισωμάτων ερυθράς ήταν αρνητικό. Όπως ήταν επόμενο απευθύνθηκα σε ιατρούς γυναικολόγους, πού εμμέσως μας προέτρεπαν σε διακοπή κυήσεως, δεδομένου ότι ο ιός της ερυθράς προσβάλλει τα μάτια, τα αυτιά και τον εγκέφαλο του εμβρύου.
Οι στατιστικές συνηγορούσαν ότι υπήρχαν πιθανότητες στο 80% – 85% το παιδί πού θα γεννιόταν να είναι τυφλό, κωφάλαλο ή και με διανοητική στέρηση. Με όλα αυτά πού άκουγα είχα χάσει πραγματικά τον ύπνο μου, ενώ προσπαθούσα να μη μεταφέρω στη σύζυγό μου τις αγωνίες μου, για να μην επιβαρύνω την κατάστασή της.
Τον Αύγουστο του ’92 πήρα μετάθεση από τον Έβρο στη Μυτιλήνη (ιδιαίτερη πατρίδα μου). Η σύζυγός μου είχε φύγει 10 ημέρες περίπου νωρίτερα για να μπορέσω να μαζέψω την οικοσκευή μας.
Ήταν Παρασκευή προς Σάββατο και ενώ κοιμόμουν είδα στον ύπνο μου έναν Γέροντα ρασοφόρο να με προσκαλεί πάραυτα, να πάω στο Άγιον Όρος. Μέχρι τότε δεν είχα ποτέ επισκεφθεί, αλλά και ούτε γνώριζα το δρομολόγιο πού έπρεπε να ακολουθήσω για να φτάσω εκεί. Η απάντηση πού του έδωσα μέσα στον ύπνο μου ήταν: «Μα δεν ξέρω πώς να πάω», και μου απαντά: «Έλα, θα σε οδηγήσω εγώ». Τρόμαξα, ξύπνησα και νόμισα ότι τον έβλεπα μπροστά μου. Άναψα τα φώτα, αλλά δεν υπήρχε τίποτα. Μονολόγησα, «δεν βαριέσαι, όνειρο είναι» και έκλεισα το φως για να συνεχίσω τον ύπνο μου. Πέρασε λίγη ώρα και είδα ξανά τον ίδιο Γέροντα να με προσκαλεί να πάω στο Άγιον Όρος. Ξαφνιάστηκα και φοβήθηκα. Άναψα αμέσως τα φώτα, αλλά δεν είδα τίποτα. Κάθισα στο κρεββάτι μου και κοίταξα το ρολόι μου πού έδειχνε περασμένες 02:00 η ώρα. Προβληματίστηκα και δεν ήξερα τινά κάνω. Να ξεκινήσω από το Διδυμότειχο να πάω στο Άγιον Όρος και ποιο δρομολόγιο να ακολουθήσω. Ξημέρωνε Σάββατο και έπρεπε να ενημερώσω το νέο Διοικητή, πού αναλάμβανε για τις υποχρεώσεις της Μονάδας. «Να ξεκινήσω νά φύγω κρυφά χωρίς να τον ενημερώσω και αν με αναζητήσουν τί θα πω;». Όλα αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα βασάνιζαν το μυαλό μου.
Τελικά πήρα την απόφαση. Ξεκίνησα περίπου στις 02:30 πιστεύοντας ότι ολα θα πάνε καλά αφού άλλωστε με προσκάλεσε ο Γέροντας.
Φθάνοντας στην Ασπροβάλτα κατευθύνθηκα αριστερά αφήνοντας την εθνική οδό Καβάλας – Θεσσαλονίκης και οδηγώντας βρέθηκα σε μία διασταύρωση με πινακίδες τοπωνυμίων και χωριών. Χωρίς πλέον να γνωρίζω την κατεύθυνση προς την οποία θα έπρεπε να κινηθώ, αναγκάστηκα να σταματήσω, ενώ ακόμα δεν είχε ξημερώσει. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο περνά ένα όχημα και του έκανα σήμα να σταματήσει για να το ρωτήσω προς ποιά κατεύθυνση να κινηθώ για να φτάσω στην Ουρανούπολη. Με μεγάλη μου χαρά πληροφορήθηκα ότι και αυτοί εκεί κατευθύνονταν και να τους ακολουθήσω. Πράγματι 15 λεπτά περίπου πριν αναχωρήσει το πλοίο για τη Δάφνη, φθάσαμε στην Ουρανούπολη.
Εκεί υπήρχε το αδιαχώρητο από το μεγάλο αριθμό των επισκεπτών πού πήγαινε στο Άγιον Όρος και συνεπώς μεγάλη δυσκολία στην εξεύρεση χώρου στάθμευσης. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή πλησίον της αποβάθρας έφυγε ένα αυτοκίνητο και οι Θεσσαλονικείς για να με διευκολύνουν, επειδή δεν ήξερα την περιοχή με άφησαν να παρκάρω για να προλάβω γρήγορα να επιβιβαστώ στο πλοίο πού θα έφευγε.
Όταν ξεκίνησε το πλοίο τους αναζήτησα ανάμεσα στους επιβάτες για να τους ευχαριστήσω, αλλά δεν ήταν μέσα. Πιθανόν να μην πρόλαβαν να παρκάρουν έγκαιρα και να επιβιβασθούν. Ενώ καθόμουν μόνος χωρίς παρέα μέσα στο πλοίο, με πλησίασε κάποιος Παναγιώτης, από την Αττική (Μάνδρα ή Ελευσίνα) και με ρώτησε πού συγκεκριμένα θα πάω στο Άγιον Όρος και αν πάω για πρώτη φορά. Του απάντησα ότι πρώτη φορά πηγαίνω και δεν ξέρω πού να πάω. Αλλά του διηγήθηκα ότι, όταν υπηρετούσα στη Θεσσαλονίκη το ’87 είχα ακούσει από έναν φίλο μου στρατιωτικό δικαστή για κάποιον γέροντα Παΐσιο και ήθελα να τον δω. Ο Παναγιώτης τότε μου είπε, «είσαι τυχερός γιατί και εγώ σ΄ αυτόν θα πάω. Για να πάμε όμως εκεί πρέπει να βγούμε στη Δάφνη, να πάμε με λεωφορείο στις Καρυές και να μείνουμε στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, για να προλάβουμε πριν δύσει ο ήλιος να φτάσουμε με τα πόδια στο Κελλί του».
Όταν φτάσαμε με πολλούς άλλους προσκυνητές (αφού βγάλαμε διαμονητήρια), στην είσοδο της Ιεράς Μονής ο υπεύθυνος μοναχός δεν δέχτηκε να φιλοξενήσει κανέναν, διότι είχε πολλούς προσκυνητές και έπρεπε να είχαμε εξασφαλίσει τη διαμονή μας τηλεφωνικά από την προηγούμενη ημέρα. Τον πλησίασα και εγώ με τη σειρά μου και τον ρώτησα αν υπάρχει κάποιο κρεββάτι για σήμερα και με έκπληξή μου απάντησε: «Ναι», ενώ σε όλους τους άλλους προσκυνητές τους έλεγε άλλη μέρα. Του είπα ότι δεν ήμουν μόνος μου, αλλά και πάλι μας δέχθηκε. Πράγματι, αφού τακτοποιηθήκαμε και αφήσαμε τα προσωπικά μας αντικείμενα στη Μονή, ξεκινήσαμε για το Κελλί του γέροντα Παϊσίου. Φθάνοντας στο Κελλί συναντήσαμε πάρα πολύ κόσμο, οι οποίοι κάθονταν και άκουγαν τις συμβουλές του Γέροντα.
Κάποιοι από τους επισκέπτες του έκαναν διάφορες επίκαιρες για την εποχή εκείνη ερωτήσεις, όπως: «Τί θα γίνει με το 666, αν θα αναγραφεί στις ταυτότητες μας, τι θα γίνει με το Κυπριακό, αν λυθεϊ κ.λπ».
Όταν ο γέροντας Παϊσιος τελείωσε τις συμβουλές του μας είπε να τον αφήσουμε να πάει στο Κελλί του να εκτελέσει τα καθήκοντά του. Τότε πολλοί από τους επισκέπτες μπήκαμε σε μία γραμμή για να μπορέσουμε να τον πλησιάσουμε και να του πει καθένας το πρόβλημά του. Όλους όμως πού ήταν μπροστά στη σειρά, τους έλεγε ότι δεν έχει χρόνο.
Όταν έφτασε η δική μου σειρά του είπα: «Γέροντα και εγώ ήθελα να σας δω για λίγο» και μου απαντά: «Πήγαινε εκεί και κάτσε, είσαι κουρασμένος, από τον Έβρο ήρθες και περίμενε». Αφού τελείωσε με όλους ήρθε κοντά μου και μου είπε: «Είσαι Στρατιωτικός» και με ρώτησε αν γνωρίζω κάποιο συνάδελφο το όνομα του οποίου δεν θυμάμαι τώρα. Μετά του μίλησα για το πρόβλημα πού αντιμετώπιζα με την εγκυμοσύνη της συζύγου μου και αν θα έπρεπε να γίνει διακοπή της κυήσεως της (ήδη ήταν 6 μηνών). Μου απάντησε: «Δεν πιστεύω ότι ο Θεός θα σου δώσει εσένα να ανέβεις Γολγοθά, αλλά, και αν ακόμη αυτό είναι το θέλημά Του, θα σου δώσει τη δύναμη να το αντιμετωπίσεις. Εγώ όμως θα προσευχηθώ να μην ανέβεις τον Γολγοθά και να γεννήσει η γυναίκα σου ένα γερό παιδί. Πρόσεξε όμως μη δεχθείς η γυναίκα σου να γίνει πειραματόζωο. Γι΄ αυτό ρώτησε και έναν ιατρό στην Γερμανία ή στην Αμερική αλλά κυρίως στην Γερμανία τί κάνουν εκεί».
Μετά από τις συμβουλές του αυτές έφυγα και πήγα στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου για να διαμείνω, αλλά προβληματιζόμουν για το πού θα βρω γυναικολόγο γιατρό στη Γερμανία, σε ποιά γλώσσα θα του μιλήσω αφού δεν γνωρίζω γερμανικά για να επικοινωνήσω μαζί του και άλλα πολλά.
Την επόμενη ημέρα, Κυριακή πρωί, μετά τη Θεία Λειτουργία και την τράπεζα, ξεκίνησα να ξαναπάω στο Κελλί του μαζί με το φίλο μου τον Παναγιώτη.
Στο δρόμο συναντήσαμε λίγο πριν φθάσουμε στο Κελλί έναν κληρικό που επέστρεφε. Αφού χαιρετηθήκαμε μας λέει: «Μή συνεχίζετε, διότι από εκεί έρχομαι και δεν άνοιξε, μάλλον έχει φύγει». Εμείς όμως συνεχίσαμε και, όταν φτάσαμε χτυπήσαμε τρεις φορές το αυτοσχέδιο κουδούνι του και εμφανίστηκε στην είσοδο του Κελλιού του κάνοντας μας νεύμα να πλησιάσουμε. Πράγματι ανέφερα εκ νέου τους προβληματισμούς μου και ο γέροντας Παΐσιος μου επανέλαβε αυτά πού μου είχε πει το προηγούμενο απόγευμα. Αφού του ζήτησα κάποια ευλογία μου έδωσε δύο εικόνες μικρές ξυλόγλυπτες, οπού στη μία ήταν η Παναγία Βρεφοκρατούσα και στην άλλη ο Ιησούς Χριστός Εσταυρωμένος και τη μία να τη βάλω στο κρεββάτι του παιδιού πού θα γεννιόταν και την άλλη στης μητέρας. «Δεν έχω να σου δώσω, ευλογημένε κάτι παραπάνω, γιατί έχω γεράσει και δεν κάνω εργόχειρο». Αφού ασπάσθηκα τη χείρα του πήρα τον δρόμο της επιστροφής.
Το βράδυ της ίδιας μέρας έφτασα στο Διδυμότειχο. Επειδή ήμουν μόνος πήγα και περπάτησα στην πλατεία της κωμόπολης, όπου είναι και το τέμενος. Εκεί με βρίσκει ο ιδιοκτήτης ενός φούρνου, ο κ. Νίκος με τον όποιον είχαμε συνδεθεί και οικογενειακά, επειδή με βοήθησε, όταν πρωτοπήγα στο Διδυμότειχο στην εξεύρεση κατοικίας. Συμφωνήσαμε να πιούμε ένα ποτήρι κρασί, αφού πρώτα μιλήσει στο τηλέφωνο με το γυιό του στη Γερμανία, ο οποίος τελείωσε ιατρική και πήρε την ειδικότητα του γυναικολόγου και ο καθηγητής του τον προέτρεπε να σταδιοδρομήσει εκεί. Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα τα λόγια του π. Παϊσίου («ρώτα γιατρό στη Γερμανία»). Τον παρακάλεσα, πριν κλείσει το τηλέφωνο να μιλήσω κι εγώ μαζί του.
Αφού ολοκλήρωσαν τη συνομιλία τους, με φώναξε και με σύστησε στον γυιό του. Πράγματι του είπα το πρόβλημα και όλα τα μικροβιολογικά δεδομένα πού είχα και ζήτησα την επιστημονική του άποψη. Μου απάντησε ότι είμαι τυχερός, διότι τα αποτελέσματα των εξετάσεων αποδεικνύουν ότι ο συγκεκριμένος τύπος του ιού της ερυθράς, δεν είχε τη δύναμη να διαπεράσει το αμνιακό υγρό που περιβάλλει το έμβρυο μέσα στο σάκκο, ο οποίος λειτουργεί σαν προστατευτικό κέλυφος και κατά συνέπεια δεν είχε προσβληθεί το έμβρυο. Το πρόβλημα πού αντιμετωπίζαμε, ήταν ανακοίνωση σε επιστημονικό συνέδριο πού συμμετείχε πρόσφατα και ήταν 10 ετών μελετών της Πανεπιστημιακής Κλινικής, πού έκανε την ειδικότητά του. Η ανακούφιση από την αγωνία μου και η χαρά πού ένιωσα εκείνη την ώρα δεν μπορεί να περιγραφεί, ούτε να αποτυπωθεί με μερικές λέξεις πάνω σε ένα φύλλο χαρτιού.
Πράγματι ακολουθώντας τις συμβουλές του δεν άφησα τη γυναίκα μου να γίνει πειραματόζωο και το Νοέμβριο μήνα γεννήθηκε ένα υγιές παιδί.
Φέρονται να ακολούθησαν παράλληλους δρόμους όταν επρόκειτο για την εξωτερική τους εμφάνιση και τη μάχη ενάντια στο χρόνο
Μια αποκάλυψη που σοκάρει έρχεται στο φως για τις αμφιλεγόμενες θεραπείες κυττάρων στις οποίες λέγεται πως υποβλήθηκαν δύο εμβληματικές μορφές της ελληνικής τέχνης — η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Βίκυ Μοσχολιού.
Οι δυο τους μπορεί να προέρχονταν από διαφορετικούς χώρους, η μία από το θέατρο και τον κινηματογράφο, η άλλη από το τραγούδι, ωστόσο, όπως φαίνεται, ακολούθησαν παρόμοιες πρακτικές για την ανανέωση της εμφάνισής τους, με τραγικά κοινή κατάληξη: και οι δύο έφυγαν στα 62 τους χρόνια.
Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της Τιτίκας Στασινοπούλου, η Αλίκη έκανε θεραπείες με ουσίες που προέρχονταν από πρόβατα, γνωστές τότε ως κυτταροθεραπείες ή «θεραπείες ανάπλασης κυττάρων».
«Έκανε διάφορες θεραπείες με ουσίες που έπαιρναν από πρόβατα, για να διατηρηθεί νέα. Δεν ήταν η μόνη. Κι άλλες το έκαναν αυτό και όλες είχαν την ίδια τύχη, όπως η Μοσχολιού», δήλωσε με έμφαση η ηθοποιός.
Η Βουγιουκλάκη και η Βίκυ Μοσχολιού, δύο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες από διαφορετικούς χώρους, φέρονται να ακολούθησαν παράλληλους δρόμους όταν επρόκειτο για την εξωτερική τους εμφάνιση και τη μάχη ενάντια στο χρόνο. Η Τιτίκα Στασινοπούλου αναφέρθηκε με σαφήνεια στο γεγονός πως αρκετές γυναίκες της τέχνης ακολούθησαν τέτοιες μεθόδους, θέλοντας να διατηρήσουν τη λάμψη και τη ζωντάνια τους, πολλές φορές χωρίς ιατρική έγκριση ή ασφαλή πρωτόκολλα.
Οι συγκεκριμένες θεραπείες, που διαφημίζονταν τότε ως «πρωτοποριακές», βασίζονταν στη λογική της αναγέννησης του οργανισμού μέσω εξωγενών κυτταρικών ουσιών. Οι ενέσεις περιείχαν εκχυλίσματα από ζωικούς ιστούς, συνήθως από πρόβατα, με την ελπίδα να ενεργοποιήσουν τη δική μας κυτταρική ανάπλαση. Επιστημονικά δεδομένα που να επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα — και κυρίως την ασφάλεια — αυτών των παρεμβάσεων δεν υπήρχαν τότε σε αξιόπιστο βαθμό, όμως η επιθυμία για διατήρηση της νεότητας ήταν τόσο ισχυρή που πολλές γυναίκες ρίσκαραν.
Φωτογραφία Down Town | Κλεισθένης
«Αν είχε τον δικό μου ογκολόγο, θα ζούσε», δήλωσε η Στασινοπούλου για την Αλίκη, υπονοώντας πως οι αισθητικές παρεμβάσεις και οι θεραπείες κυττάρων ενδέχεται να επιβάρυναν σοβαρά την υγεία της.
Κι όμως. Ένα καθημερινό αντικείμενο, στο οποίο δεν πάει καν το μυαλό μας, μπορεί να προκαλέσει τεράστιο πρόβλημα στο αυτοκίνητό μας.
Ειδικά αυτές τις μέρες που ο καύσωνας «Κλέων» ετοιμάζεται να «κάψει» τη χώρα μας είναι πολύ σημαντικό να προσέχουμε πολύ, όχι μόνο τους εαυτούς μας, αλλά και το αυτοκίνητό μας.
Συγκεκριμένα, αναφερόμαστε στα γυαλιά ηλίου, τα οποία -σε συνδυασμό με τον ήλιο και τις υψηλές θερμοκρασίες- μπορούν να προκαλέσουν απρόβλεπτα ατυχήματα, τα οποία ούτε καν έχει φανταστεί ο ανθρώπινος νους.
Κι αν δεν μας πιστεύετε, δείτε μόνοι σας την παρακάτω εικόνα…
Σύμφωνα με την Βρετανική Sun, η φωτογραφία αυτή δόθηκε στη δημοσιότητα πριν από περίπου δύο μήνες από την Πυροσβεστική του Νότιγχαμσαϊρ και δείχνει τι μπορεί να συμβεί αν αφήσουμε τα γυαλιά ηλίου μέσα στο αυτοκίνητο για πολύ ώρα, ενώ έξω έχει καύσωνα.
Η εν λόγω φωτογραφία που δείχνει ένα καμένο αυτοκίνητο στη Βρετανία, το οποίο έχει… τρύπα στο τζάμι κάνει τον γύρο του διαδικτύου, προκειμένου να εφιστήσει την προσοχή αναφορικά με το ποια αντικείμενα δεν πρέπει να αφήνουμε ποτέ μέσα στα αυτοκίνητα τις μέρες που έχει καύσωνα.
Συγκεκριμένα, η Πυροσβεστική του Νότιγχαμσαϊρ δημοσίευσε τη φωτογραφία στο Twitter γράφοντας: «Ο ήλιος ήταν δυνατός, αλλά προσέξτε γιατί μπορεί να προκαλέσει φωτιά. Η πυρκαγιά προκλήθηκε από γυαλιά ηλίου που έμειναν στο ταμπλό. Κρατήστε μακριά από το φως του ηλίου, τα αντικείμενα που προκαλούν αντανάκλαση».
Πολλοί άνθρωποι έμειναν έκπληκτοι βλέποντας τη ζημιά από ένα τόσο τυπικό, καθημερινό αντικείμενο, με έναν να σχολιάζει: «Δεν το ήξερα αυτό! Ευχαριστώ».
Κάποιος άλλος έγραψε: «Καλές πληροφορίες, φαίνεται μεγάλη ζημιά. Μπράβο για την προειδοποίηση, αλλά και για το γεγονός ότι σβήσατε την φωτιά».
Οι άνθρωποι έχουν από τη φύση τους την ανάγκη να κατανοήσουν τον εαυτό τους. Από την αρχαία αστρολογία μέχρι τα σύγχρονα ψυχολογικά τεστ, πάντα αναζητούσαμε τρόπους να ερμηνεύσουμε την προσωπικότητά μας.
Τα οπτικά τεστ προσωπικότητας — όπως το να επιλέξετε το κομμάτι τούρτας που λείπει — αξιοποιούν ακριβώς αυτή την περιέργεια. Συνδυάζουν τη διαίσθηση, τη φαντασία και λίγη ψυχολογία. Όταν κοιτάτε μια εικόνα και αποφασίζετε ποιο κομμάτι ταιριάζει, βασίζεστε κυρίως στο ένστικτο και όχι σε βαθιά ανάλυση.
Και αυτή η αυθόρμητη επιλογή μπορεί να αποκαλύψει μοτίβα στον τρόπο που σκέφτεστε.
Αυτού του είδους τα κουίζ είναι τόσο δημοφιλή γιατί:
Ενθαρρύνουν γρήγορες και αυθόρμητες αποφάσεις
Παρουσιάζουν περιγραφές προσωπικότητας με τις οποίες πολλοί άνθρωποι ταυτίζονται
Δημιουργούν αφορμή για συζήτηση με φίλους
Προσφέρουν ένα ευχάριστο διάλειμμα από την καθημερινότητα
Φυσικά, δεν μπορούν να αντικαταστήσουν μια επαγγελματική ψυχολογική αξιολόγηση. Ωστόσο αποτελούν έναν διασκεδαστικό τρόπο να εξερευνήσουμε πτυχές της προσωπικότητάς μας.
Η ιδέα του παζλ με το κομμάτι τούρτας που λείπει
Σε αυτό το παζλ βλέπετε συνήθως μια στρογγυλή τούρτα από την οποία λείπει ένα κομμάτι. Γύρω από την τούρτα εμφανίζονται διάφορα κομμάτια με διαφορετικά σχήματα.
Η πρόκληση είναι απλή: να επιλέξετε ποιο κομμάτι συμπληρώνει σωστά την τούρτα.
Με την πρώτη ματιά, η δοκιμασία φαίνεται καθαρά λογική. Παρ’ όλα αυτά, πολλοί άνθρωποι επιλέγουν διαφορετικά κομμάτια ακόμη κι όταν οι επιλογές μοιάζουν πολύ μεταξύ τους.
Γιατί συμβαίνει αυτό;
Επειδή ο εγκέφαλός μας επεξεργάζεται τα σχήματα, τα μοτίβα και τις λεπτομέρειες με διαφορετικό τρόπο. Κάποιοι επικεντρώνονται στη συμμετρία, άλλοι στην υφή ή στις λεπτομέρειες, ενώ μερικοί βασίζονται αποκλειστικά στη διαίσθηση.
Η επιλογή σας αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζετε τα προβλήματα — και αυτός ο τρόπος συχνά αντικατοπτρίζει πτυχές της προσωπικότητάς σας.
Πώς παίζεται το παιχνίδι
Το παιχνίδι με το κομμάτι τούρτας είναι πολύ απλό:
Κοιτάξτε προσεκτικά την εικόνα της τούρτας.
Παρατηρήστε το σχήμα και το μοτίβο του κομματιού που λείπει.
Συγκρίνετέ το με τα διαθέσιμα κομμάτια.
Επιλέξτε αυτό που πιστεύετε ότι ταιριάζει καλύτερα.
Διαβάστε την περιγραφή προσωπικότητας που αντιστοιχεί στην επιλογή σας.
Να θυμάστε: δεν υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση όσον αφορά την προσωπικότητα. Κάθε επιλογή αντιπροσωπεύει διαφορετικά χαρακτηριστικά και τάσεις.
Τι αποκαλύπτει η επιλογή σας
Ας δούμε μερικά πιθανά κομμάτια τούρτας και τα χαρακτηριστικά προσωπικότητας που μπορεί να αντιπροσωπεύουν.
Κομμάτι Τούρτας #1 – Ο συμπονετικός
Αν επιλέξατε το πρώτο κομμάτι, πιθανότατα έχετε μια «φροντιστική» και στοργική προσωπικότητα.
Είστε άνθρωπος που νοιάζεται πραγματικά για τους άλλους. Οι φίλοι και η οικογένειά σας συχνά στρέφονται σε εσάς για στήριξη, γιατί ξέρετε να ακούτε χωρίς να κρίνετε και να δίνετε ειλικρινείς συμβουλές.
Κύρια χαρακτηριστικά
Ενσυναίσθηση και κατανόηση
Πίστη στους ανθρώπους που αγαπάτε
Συναισθηματική νοημοσύνη
Γενναιοδωρία σε χρόνο και προσοχή
Συχνά βάζετε τις ανάγκες των άλλων πριν από τις δικές σας, κάτι που σας κάνει ιδιαίτερα αγαπητούς.
Ωστόσο είναι σημαντικό να θυμάστε να φροντίζετε και τον εαυτό σας. Η καλοσύνη είναι δύναμη, αλλά η ισορροπία είναι εξίσου σημαντική.
Κομμάτι Τούρτας #2 – Ο ανεξάρτητος στοχαστής
Αν επιλέξατε το δεύτερο κομμάτι, πιθανότατα εκτιμάτε την ανεξαρτησία και την ατομικότητα.
Προτιμάτε να παίρνετε τις δικές σας αποφάσεις αντί να ακολουθείτε το πλήθος. Η ισχυρή αίσθηση ταυτότητας που έχετε σας επιτρέπει να κυνηγάτε τους στόχους σας με αυτοπεποίθηση.
Κύρια χαρακτηριστικά
Αυτονομία και αυτάρκεια
Ισχυρή θέληση
Δημιουργική σκέψη
Θάρρος απέναντι στις προκλήσεις
Δεν φοβάστε να σταθείτε μόνοι αν αυτό σημαίνει ότι παραμένετε πιστοί στις αξίες σας.
Η ανεξαρτησία σας εμπνέει τους άλλους, αλλά μερικές φορές η συνεργασία μπορεί να ανοίξει νέους ορίζοντες.
Κομμάτι Τούρτας #3 – Το περιπετειώδες πνεύμα
Αν σας τράβηξε την προσοχή το τρίτο κομμάτι, πιθανότατα έχετε μια τολμηρή και περιπετειώδη προσωπικότητα.
Αγαπάτε να δοκιμάζετε νέες εμπειρίες, να γνωρίζετε νέους ανθρώπους και να βγαίνετε έξω από τη ζώνη άνεσής σας.
Η ρουτίνα δεν σας ενθουσιάζει — η ανακάλυψη όμως σας συναρπάζει.
Κύρια χαρακτηριστικά
Περιέργεια και ενέργεια
Ανοιχτό μυαλό στις αλλαγές
Αγάπη για ταξίδια και γνώση
Ενθουσιασμός για τη ζωή
Η περιπετειώδης φύση σας φέρνει ζωντάνια όπου κι αν βρίσκεστε.
Κομμάτι Τούρτας #4 – Το αναλυτικό μυαλό
Αν επιλέξατε το τέταρτο κομμάτι, πιθανότατα αντιμετωπίζετε τη ζωή με λογική και προσεκτική σκέψη.
Σας αρέσει να αναλύετε καταστάσεις και να λύνετε προβλήματα πριν πάρετε αποφάσεις.
Κύρια χαρακτηριστικά
Παρατηρητικότητα
Στρατηγική σκέψη
Υπομονή και μεθοδικότητα
Αξιοπιστία στις αποφάσεις
Οι άνθρωποι εμπιστεύονται την κρίση σας, γιατί εξετάζετε πάντα όλες τις πιθανότητες.
Κομμάτι Τούρτας #5 – Ο δημιουργικός ονειροπόλος
Αν επιλέξατε το πέμπτο κομμάτι, πιθανότατα έχετε έντονη φαντασία και δημιουργικό πνεύμα.
Βλέπετε τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της δημιουργίας και των ιδεών.
Κύρια χαρακτηριστικά
Φαντασία
Δημιουργικότητα
Συναισθηματική έκφραση
Έμπνευση από ιδέες και ομορφιά
Φέρνετε πρωτοτυπία στην καθημερινότητα και συχνά εμπνέετε τους γύρω σας.
Κομμάτι Τούρτας #6 – Ο ισορροπημένος ηγέτης
Αν το έκτο κομμάτι σας φάνηκε το σωστό, πιθανότατα έχετε φυσικές ηγετικές ικανότητες.
Ξέρετε να καταλαβαίνετε τους ανθρώπους και να τους καθοδηγείτε προς έναν κοινό στόχο.
Κύρια χαρακτηριστικά
Αυτοπεποίθηση και προσβασιμότητα
Δικαιοσύνη και ισορροπία
Οργάνωση και αποφασιστικότητα
Ικανότητα να εμπνέετε τους άλλους
Οι άνθρωποι εμπιστεύονται την καθοδήγησή σας, ειδικά σε δύσκολες στιγμές.
Γιατί αυτά τα τεστ φαίνονται τόσο ακριβή
Πολλοί εκπλήσσονται με το πόσο εύκολα ταυτίζονται με τις περιγραφές προσωπικότητας.
Αυτό συμβαίνει γιατί τα τεστ αυτά βασίζονται σε γενικές ψυχολογικές τάσεις και χαρακτηριστικά που υπάρχουν στους περισσότερους ανθρώπους.
Στην ψυχολογία αυτό ονομάζεται φαινόμενο Barnum: όταν οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε περιγραφές που είναι αρκετά γενικές ώστε να ισχύουν για πολλούς.
Παρόλα αυτά, η εμπειρία μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα και χρήσιμη, γιατί συχνά μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε πτυχές του εαυτού μας που ήδη υποψιαζόμαστε.
Η προσωπικότητα έχει πολλές πλευρές
Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η προσωπικότητα δεν μπορεί να καθοριστεί πλήρως από μία μόνο επιλογή.
Κάθε άνθρωπος διαθέτει πολλαπλά χαρακτηριστικά που αλλάζουν ανάλογα με τις εμπειρίες, τις καταστάσεις και τη διάθεση.
Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να είναι ταυτόχρονα περιπετειώδης και αναλυτικός ή συμπονετικός και ανεξάρτητος.
Το παιχνίδι με το κομμάτι τούρτας απλώς φωτίζει μία πλευρά της προσωπικότητάς σας.
Τελικές σκέψεις
Το παζλ «Βρείτε το κομμάτι της τούρτας που λείπει» είναι ένας ευχάριστος συνδυασμός παρατήρησης, διαίσθησης και αυτογνωσίας.
Παρόλο που είναι κυρίως ένα διασκεδαστικό παιχνίδι, μπορεί να αναδείξει ενδιαφέρουσες πτυχές του χαρακτήρα σας.
Είτε είστε ο συμπονετικός φροντιστής, ο περιπετειώδης εξερευνητής, ο αναλυτικός στοχαστής ή ο δημιουργικός ονειροπόλος, κάθε τύπος προσωπικότητας προσφέρει κάτι μοναδικό στον κόσμο.
Και την επόμενη φορά που θα συναντήσετε ένα τέτοιο παζλ, θυμηθείτε: H επιλογή σας δεν αφορά μόνο το σωστό κομμάτι της τούρτας — αλλά και τον τρόπο που βλέπετε τον κόσμο.
Οι προσευχές γαληνεύουν την ψυχή και ενδυναμώνουν την πίστη των ανθρώπων. Περίοπτη θέση στις προσευχές υπέρ υγείας έχει και ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός.
Η ασθένεια, ακόμη και αν δεν είναι ιδιαίτερα σοβαρή ή θανατηφόρα, είναι σίγουρα κάτι πολύ δυσάρεστο για οποιονδήποτε το περνάει.
Είναι μία πολύ δύσκολη περίοδος στη ζωή του κάθε ανθρώπου και μία περίοδος κατά την οποία η πίστη του δοκιμάζεται. Δεν είναι λίγοι μάλιστα αυτοί που όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με κάποια ασθένεια ή όταν περνάνε μία άσχημη αρρώστια κάποια κοντινά τους πρόσωπα απλά χάνουν την πίστη τους, μη μπορώντας να καταλάβουν γιατί ο Θεός ανέχεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο, ή ακόμη χειρότερα επέλεξε να τους στείλει μία τόσο σκληρή δοκιμασία.
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός: Ο Άγιος των αρρώστων
Η πίστη όμως μπορεί να αποτελέσει ένα πολύ δυνατό όπλο ενάντια στην αρρώστια. Μία προσευχή για υγεία είτε από τον ίδιο τον άρρωστο είτε από τους οικείους του μπορεί να αλλάξει την κατάσταση και τη διάθεση του. Η παράκληση στην Παναγία υπέρ υγείας είναι από τις πιο γνωστές παρακλήσεις που αφορούν στην υγεία, δεν είναι ωστόσο η μόνη, υπάρχουν και άλλες πολύ δυνατές προσευχές.
Μια πολύ θαυματουργή προσευχή για την υγεία μπορεί να είναι όποια απευθύνεται τους περίφημους αγίους Αναργύρους οι οποίοι ήταν γιατροί και πήραν το προσωνύμιο αυτό από το γεγονός ότι θεράπευαν αρρώστους χωρίς να δέχονται χρήματα. Οι Άγιοι Ανάργυροι είναι οι πολιούχοι των γιατρών της ορθόδοξης πίστης.
Πέρα όμως από τους Αγίους Ανάργυρους, περίοπτη θέση στις προσευχές υπέρ υγείας έχει και ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός. Η συγκεκριμένη είναι μία πολύ δυνατή προσευχή που θεωρείται ότι μπορεί να βοηθήσει ακόμη και τους πιο βαριά αρρώστους.
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός: Λίγα λόγια για τη ζωή και το έργο του
Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός γεννήθηκε το 1877 στο Κερτς στην Κριμαία και το όνομα του ήταν Βαλεντίν του Φέλιξ Βόινο – Γιασενέτσκι . Ο Βαλέντιν σπούδασε στην Ιατρική, αντί όμως να χάσει την πίστη του, όπως συμβαίνει με πολλούς που φοιτούν σε σχολές των θετικών επιστημών, η πίστη του έγινε πιο έντονη. Το 1921 ο Βαλέντιν χειροτονήθηκε ιερέας με το όνομα Λουκάς και λίγο αργότερα κατάφερε να αποκτήσει το αξίωμα του Επισκόπου της Τασκένδης. Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν το γεγονός ότι παρά τη χειροτόνηση του και το αξίωμα του, δεν σταμάτησε να εργάζεται και ως ιατρός στο νοσοκομείο της Τασκένδης αλλά και να παραδίδει μαθήματα σε φοιτητές της Ιατρικής, πάντα φορώντας το ράσο του. Ας δούμε τώρα την πολύ ισχυρή παράκληση Αγίου Λουκά.
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός: Η θαυματουργή ευχή του
«Άγιε Ιεράρχα, ομολογητά, διδάσκαλε της αληθείας και ανάργυρε ιατρέ Λουκά, σοι κλίνομεν τα γόνατα της ψυχής και του σώματος και προσπίπτοντες τοις τιμίοις και ιαματικοίς λειψάνοις σου, σε παρακαλούμεν, ως τα τέκνα τους πατέρας αυτών.
Εισάκουσον ημών των αμαρτωλών, τίμιε πάτερ, και προσάγαγε την δέησιν ημών τω ελεήμονι και φιλανθρώπω Θεώ, ως εστώς ενώπιον αυτού μετά πάντων των αγίων.
Πιστεύομεν ότι αγαπάς ημάς δια της αυτής αγάπης ην ηγάπησας τους αδελφούς σου κατά την εν τω κόσμω βιοτήν σου.
Την τέχνην των ιατρών μετιών, των ασθενούντων τα αρρωστήματα, τη αρωγή της χάριτος, πλειστάκις εθεράπευσας.
Μετά δε την σεπτήν σου κοίμησιν, τα σα χαριτόβρυτα λείψανα, ο των όλων Δεσπότης, πηγήν ιατρείας ανέδειξεν.
Ποικίλας γαρ ιώνται ασθενείας καί δύναμιν δωρούνται τοις ευλαβώς ταύτα ασπαζομένοις και αιτουμένοις την θείαν πρεσβείαν σου.
Διό αιτούμεν σε και θερμώς παρακαλούμεν σε, τον την χάριν της ιατρείας κομισάμενον· τον ασθενούντα και δεινώς χειμαζόμενον αδελφόν ημών (….) επίσκεψαι και θεράπευσον εκ της συνεχούσης αυτόν ασθενείας.
Πάντιμε και αγιώτατε πάτερ Λουκά, ελπίς αρραγής των ασθενούντων και κεκμηκότων, μη επιλάθου δωρήσασθαι τω αδελφώ ημών (….) την ίασιν και πάσιν ημίν τα ευφρόσυνα.
Ίνα και ημείς συν σοι δοξάζωμεν τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, την μίαν θεότητα τε και βασιλείαν, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν».
Κλείνοντας, να πούμε ότι η πιο δυνατή προσευχή στον κόσμο είναι αυτή που γίνεται με πραγματική ταπεινότητα και ειλικρίνεια. Κάθε προσευχή για υγεία αρρώστου που γίνεται με αγνή καρδιά θα γίνεται πάντα δεκτή.
Δείτε σχετικό βίντεο με την προσευχή του Αγίου Λουκά του Ιατρού εδώ:
Λιάγκας: «Είναι κάποιες που έχουν παντρευτεί πλούσιους άντρες και ξύνονται, είναι και άλλες…» – Το σχόλιο για την Σπυροπούλου
Ο Γιώργος Λιάγκας σήμερα, Τετάρτη 10 Ιουνίου, με αφορμή τις δηλώσεις που έκανε η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου στην κάμερα της εκπομπής Το Πρωινό, έκανε τον δικό του σχολιασμό για την παρουσιάστρια η οποία τα τελευταία χρόνια έχει απομακρυνθεί από την τηλεόραση προκειμένου να είναι δίπλα στον σύζυγό της, Βασίλη Σταθοκωστόπουλο, και τα παιδιά τους.
Δείτε το βίντεο:
Συγκεκριμένα, ο παρουσιαστής είπε στην εκπομπή: «Να πούμε δύο πράγματα για την Κωνσταντίνα, η οποία στο παρελθόν έχει ακούσει τα εξ αμάξης. Είναι πάρα πολλές γυναίκες που παντρεύονται πλούσιους άντρες. Ο Σταθοκωστόπουλος είναι ένας πλούσιος άντρας, με μια αυτοκρατορία, με εστιατόρια και τα λοιπά και τα λοιπά. Απ’ τον πατέρα του, που κι αυτός έχει δουλέψει πια και τα έχει εξελίξει. Η δεύτερη γενιά. Είναι κάποιες λοιπόν που κάθονται και ξύνονται. Και σου λέει «Εγώ είμαι η γυναίκα του Σταθοκωστόπουλου, ξύνομαι». Είναι κάποιες που έχουν παντρευτεί πλούσιους άντρες, που ουσιαστικά δουλεύουνε στις επιχειρήσεις των αντρών τους. Αυτή είναι τέτοια περίπτωση. Δηλαδή τον βοηθάει, ασχολείται με τα μαγαζιά. Εγώ τη βλέπω και στο Royal που πάω για μπάνιο. Έρχεται αυτή εκεί και λέει «Θα κάνουμε αυτό, θα κάνουμε αυτό», δίνει εντολές, παίρνει αποφάσεις. Δηλαδή δεν είναι η γυναίκα που κάθεται ξύνεται και λέει “Έχει λεφτά ο άντρας μου, ας ζήσουμε μια χαρά να…”. Ασχολείται» είπε ο παρουσιαστής, και συνέχισε:
«Οπότε αν γυρίσει στην τηλεόραση… Τώρα, αν γυρίσει, το αν θα γυρίσει δεν είναι δικό μου θέμα, εγώ δεν είμαι διευθυντής προγράμματος. Είναι πανέμορφο πρόσωπο, το πρόσωπό της, το κοντινό της, είναι απ’ τα πιο ωραία πρόσωπα που έχουμε δει στην τηλεόραση. Λοιπόν, από κει και πέρα, είναι μια γυναίκα που ασχολείται. Και με τα παιδιά της σίγουρα, αλλά και με τις επιχειρήσεις του άντρα της».
Η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου, μιλώντας στην κάμερα της εκπομπής, είπε χαρακτηριστικά: «Είμαι ιδιαιτέρως χαρούμενη, πάντα όταν κάνουμε ένα καινούργιο ξεκίνημα χαίρομαι για τον σύζυγό μου και πόσο μάλλον εδώ πέρα που έχω βάλει και εγώ το λιθαράκι μου. Τα τελευταία χρόνια από πίσω και εγώ βοηθώ. Πάρα πολλές μαμάδες ειδικά στο σχολείο επειδή διοργανώνω πάρα πολλά events και ειδικότερα party και με αφορμή τις βαπτίσεις των παιδιών και τα γενέθλιά τους, γενικότερα βοηθώ πάρα πολλές φίλες, το κάνω φυσικά αφιλοκερδώς, και μου λένε “γιατί δεν το κάνεις επάγγελμα;”. Τώρα έχω δειλά δειλά έχω αγοράσει και έναν εξοπλισμό και με αφορμή τα δικά μου, γιατί όχι; Μου αρέσει πάρα πολύ, δεν ξέρω ως επιχειρείν αλλά ως δημιουργικό. Είναι η δημιουργικότητα που μου αρέσει. Συζητάμε τηλεοπτικό, τώρα θα δούμε».
Μιλώντας για το τηλεοπτικό της μέλλον, αποκάλυψε: «Η επικαιρότητα μας προλαβαίνει πολλές φορές. Η οικογένεια ήταν το όνειρό μου, πάντοτε αυτό με ενδιέφερε, ο κάθε ένας είχε ένα στόχο στη ζωή. Εμένα αυτό μου αρέσει και να μεγαλώσει κι άλλο οικογένειά μου είναι κάτι που θα ήθελα. Νιώθω πλήρης. Μου αρέσουν και τα πρότζεκτ, μου αρέσει και η ζωντανή εκπομπή. Δεν ξυπνάω και με αυτό τον καημό, επειδή βλέπω πολλούς τίτλους στα sites. Μου αρέσει η τηλεόραση, γίνονται συζητήσεις ανά καιρούς, αν προκύψει κάτι που να με εξυπηρετεί και να εξυπηρετεί και εκείνους καλό θα είναι. Αν δεν κάνω μελλοντικά τηλεόραση, είμαι πολύ ok με αυτό. Ένας φόβος μου είναι να μη χάσω και να μη χάνω χρόνο από τα παιδιά μου. Οπότε λέω ότι όταν πάει και τον Σεπτέμβριο ο γιος μου στο σχολείο είναι μία καλή ευκαιρία».
Για το πώς είναι σαν μητέρα, είπε: «Είμαι Σπαρτιάτισσα μάνα, ο άντρας μου είναι ο χαλαρός. Στα παιδιά μου δεν δείχνω στιγμιότυπα δικά μου από την τηλεόραση, τους έχω δείξει τις βαπτίσεις τους, τους έχω δείξει άλλα πράγματα, όχι εμένα, δεν είχα αυτή τη ματαιοδοξία. Θέλω ιδανικά άμα κάνω τηλεόραση θέλω να τα πάρω μαζί. Είμαι γυναίκα πάνω από όλα, νομίζω ότι αυτή είναι η πρώτη μου ιδιότητα, μετά είμαι μαμά, σύζυγός κλπ. Μου αρέσουν πολύ τα μαμαδίστικα θέματα και αυτά τα αναζητώ γιατί αυτή είναι η προτεραιότητά μου αυτή τη στιγμή. Βέβαια ασχολούμαι και με άλλα θέματα γυναικείας φύσης από πολιτική, από οικονομικά, από διάφορα».
