«Ειλικρινά συλλυπητήρια στις οικογένειες, στους οικείους και τους φίλους των θυμάτων του τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος που συγκλόνισε τη χώρα. Η πολιτεία -από την πρώτη στιγμή- άμεσα και σε μεγάλη κλίμακα κινητοποιώντας κάθε δυνατό μέσο βρέθηκε στο σημείο. Σε αυτό το πλαίσιο κυβερνητικό κλιμάκιο βρίσκεται στην περιοχή, βρίσκεται στην Λάρισα σε συνεργασία με την Περιφέρεια Θεσσαλίας για τον συντονισμό, τη συνεργασία και την παρακολούθηση όλων των ενεργειών, όλων των δράσεων που ακολουθήσαν το τραγικό δυστύχημα», αναφέρει σε δήλωσή του ο υφυπουργός στον πρωθυπουργό, Χρήστος Τριαντόπουλος.

«Ήδη», συνέχισε, «βρισκόμαστε στη φάση όπου τις επόμενες ώρες ολοκληρώνεται λεπτομερής, ενδελεχής έρευνα στο πεδίο. Από την Πυροσβεστική, από τις αρμόδιες υπηρεσίες και συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς η ταυτοποίηση του DNA των θυμάτων. Μέχρι τώρα, έχουμε επίσημα 36 θύματα, για τα οποία η πλειοψηφία αυτών έχουν ενημερωθεί οι οικογένειες και οι οικείοι τους από τα αρμόδια στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας, από την ομάδα αναγνώρισης θυμάτων καταστροφών των επικεφαλής της. Μία ενημέρωση η οποία περιλαμβάνει και συστάσεις ως προς τη διαχείριση των θυμάτων. Συστάσεις, όχι απαγορεύσεις σε καμία των περιπτώσεων. Κάθε οικογένεια μπορεί να διαχειριστεί το πένθος της όπως αυτή θέλει και αυτή κρίνει».

«Είμαστε εδώ και συνεχίζουμε το έργο όλοι μαζί με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, συνεχώς, με αμείωτο ρυθμό, εντατικά, με απόλυτο σεβασμό στα θύματα, στους οικείους τους και στην Ελληνική κοινωνία», σημειώνει ο κ.Τριαντόπουλος.

Σημειώνεται πως η Μίνα Γκάγκα δήλωσε πως «η απόφαση είναι να μην δουν οι συγγενείς, να μην έρθουν σε επαφή με τους ανθρώπους που δεν ζουν πια και να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο ψυχοφθόρο για εκείνους», δήλωσε μιλώντας στον Σκάι. Και συνέχισε: «Η ταυτοποίηση θα γίνεται μέσω DNA, εάν έχουμε κάποιον νεκρό, καλό είναι να τον θυμόμαστε γερό και καλά, αυτή να είναι η εικόνα που έχουμε από αυτόν».

Στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά» της Αθηναΐδας Νέγκα, ήταν καλεσμένη η πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Άννα Διαμαντοπούλου.

Η Άννα Διαμαντοπούλου κλήθηκε να σχολιάσει παλαιότερη δήλωση της που ανέφερε ότι «το εκκλησιαστικό βίωμα στον 21ο αιώνα πρέπει να διαμορφώνεται από άνδρες και από γυναίκες», δήλωση που χαρακτηρίστηκε από την παρουσιάστρια ως ιδιαιτέρως ριζοσπαστική.

«Το σκέφτομαι πολλά χρόνια και το έχω συζητήσει και με ανθρώπους θεολογικά καταρτισμένους, ξέρω ότι δεν είναι καθόλου εύκολο. Πρέπει να πούμε ότι στα πρώτα χρόνια της ορθοδοξίας υπήρχαν οι διακόνισσες, υπήρχε ο θεσμός των διακονισσών, ο οποίος όμως δεν λειτούργησε ποτέ, ούτε τον λειτουργεί τώρα η Εκκλησία μας. Αποφάσισα και έγραψα αυτό στο οποίο αναφέρεστε, μετά από δηλώσεις Μητροπολίτη ότι δεν υπάρχει η έννοια του βιασμού, ότι όταν υπάρχει βιασμός δεν υπάρχε εγκυμοσύνη… Είναι ένας κόσμος των ανδρών, μεταξύ τους, οι οποίοι θέλουν να διαφεντεύουν τα της ιδιωτικής αντίληψης των ανθρώπων, της θρησκείας, γιατί είναι ιδιωτικός χώρος του καθενός, χωρίς να υπάρχει το βίωμα της μισής κοινωνίας. Μέσα στην Εκκλησία δεν υπάρχει η μισή κοινωνία, οι γυναίκες», είπε η Άννα Διαμαντοπούλου.

Σε ερώτηση αν έχει βρει θετική ανταπόκριση από ανθρώπους της Εκκλησίας είπε:

«Έχω βρει… Ένας κορυφαίος Μητροπολίτης και νέος, δεν θέλω να πω όνομα γιατί θα τον κατασπαράξουν. Αλλά θέλει χρόνο και πρέπει να ξεκινήσουμε πρώτα πρώτα από το να μην ανατριχιάζουμε στην ιδέα. Γιατί πραγματικά δεν έχει καμία λογική γιατί μια γυναίκα δεν μπορεί να είναι ιερέας. Σας θυμίζω ότι όταν ήμασταν κοριτσάκια, μας έλεγαν ότι μια γυναίκα δεν μπορεί να μπει όταν έχει περίοδο. Η πο φυσιολογική βιολογική λειτουργία εθεωρείτο κάτι αρνητικό».

«Νομίζω ότι πρέπει να αρχίσει να συζητιέται, να δούμε τα επιχειρήματα πόσο αποδεκτά γίνονται, όλα τα θέματα που τίθενται για πρώτη φορά δημιουργούν χαλασμό…» κατέληξε η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ.

Το 2006 που κυκλοφόρησε ο δίσκος του Διάφανος, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έγραφε σε αυτόν, μεταξύ πολλών άλλων σπουδαίων στίχων, και έναν στίχο για τα Τέμπη που τραγούδησε ο Σωκράτης Μάλαμας, που από προχθές έχει γίνει το σύμβολο μιας αβάσταχτης εθνικής τραγωδίας.

Οι στίχοι:

Μες την κοιλά όπως τα λέω μες την κοιλάδα των Τεμπών
Φόβος των μηχανοδηγών
Είναι ένας γέρο όπως τα λέω είναι ένας γέρο πλάτανος
μαγκούφης και παράφορος

Που πίνει από όπως τα λέω που πίνει απ’ το θολό νερό
του ποταμού το ιερό
Πίνει κι απλώ, όπως τα λέω, πίνει κι απλώνει ρίζωμα
βαθιά μέσα στα ανείπωτα

Κι όποτε παά όπως τα λέω κι όποτε παίρνει ανάποδες
γέρνει και πέφτει στις γραμμές
Πιάνει το τρέ όπως τα λέω πιάνει το τρένο από τ’ αυτί
«Μην την περνάς τη Γευγελή»

Μένα μου το, όπως τα λέω, μένα μου το ‘πε ο Πηνειός
το μυστικό ο φλύαρος
Πως ήταν α όπως τα λέω πως ήταν άνθρωπος παλιά
κι είχε παιδιά στην ξενιτιά

Η φήμη που ακούστηκε τελικά ισχύει αφού, σύμφωνα με το debater.gr, λίγες ημέρες μετά την τραγωδία στα Τέμπη η Hellenic Train «κόβει» κανονικά εισιτήρια.

Η Ελλάδα έχει βυθιστεί στο πένθος αλλά αυτό δε φαίνεται να «πτοεί» τη Hellenic Train η οποία συνεχίζει και «κόβει» κανονικά εισιτήρια για τα δρομολόγια αντί να σταματήσει την έκδοση των εισιτηρίων μέχρι να λυθούν όλα τα προβλήματα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας.

Παρά τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας και ενώ αρχικά υπήρχε η αίσθηση πως η επίσημη ιστοσελίδα δε λειτουργεί, τελικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθώς όπως βλέπετε στις φωτογραφίες όποιος θέλει μπορεί να μπει κανονικά και να βγάλει ένα εισιτήριο ακόμα και για τη μοιραία αμαξοστοιχία που στέρησε τη ζωή από πολλούς ανθρώπους.

Για την Παρασκευή (3/3) πάντως δεν υπάρχουν διαθέσιμα εισιτήρια καθώς έχει ανακοινωθεί 24ωρή απεργία από τους εργαζόμενους για την τραγωδία στα Τέμπη.

3 μέρες μετά και η Hellenic Train εγγυάται για ασφαλές και γρήγορα ταξίδια με τα τρένα της!

Ο θρήνος και ο πόνος για την απώλεια τόσο αθώων ψυχών διαδέχεται η οργή των συγγενών και πολιτών για το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, με 57 άτομα (δυστυχώς θα ανέβει ο αριθμός) να έχουν χάσει την ζωή τους με τον πιο μακάβριο τρόπο!

Τρεις μέρες μετά, η βασική υπεύθυνη για την τραγωδία, η εταιρεία Hellenic Train έχει αρκεστεί στο να βγάλει μια συλληπητήρια ανακοίνωση για τα θύματα που η ίδια… σκότωσε και έχει διατηρήσει στο κάτω μέρος της ιστοσελίδα της την παρακάτω τραγική έκφραση:

«Είμαστε στο πλευρό σας

Με σεβασμό στον πολίτη, συνεχή ενημέρωση, με ιδιαίτερη έμφαση στη διευκόλυνση των ατόμων με κινητικά προβλήματα, με σύγχρονες υποδομές και υψηλών προδιαγραφών τεχνολογίας αμαξοστοιχίες, η Hellenic Train διασφαλίζει την ποιότητα των ταξιδιών σας και εγγυάται ασφαλείς, γρήγορες και με ακρίβεια διαδρομές.»

Συγκλονίζει η μαρτυρία της Μικαέλας Φουδαράκη, που βίωσε τον εφιάλτη στο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η νεαρή επέβαινε στο μοιραίο τρένο που συγκρούστηκε με την εμπορική αμαξοστοιχία παρασύροντας στο θάνατο περισσότερους από 50 ανθρώπους.

Αν και η ίδια κατάφερε να επιβιώσει από το τραγικό δυστύχημα, η περιγραφή των στιγμών μετά τη φονική σύγκρουση των τρένων, προκαλούν ανατριχίλα.

«Είχα μπει στο τρένο από την αρχή του ταξιδιού, από την Αθήνα. Ήμουν σε όλη τη διαδρομή. Είχαμε σταματήσει για λίγο στη Λάρισα και μας είπαν πως υπήρχε 15λεπτη καθυστέρηση λόγω κίνησης των γραμμών. Μετά από ένα τέταρτο ξεκινήσαμε κανονικά και κάποιοι πέθαναν. Δεν κάνω συχνά αυτό το δρομολόγιο. Ήταν μοιραίο» λέει αρχικά η Μιχαέλα, μιλώντας στο Creta24.

Μιλώντας για τη στιγμή της σύγκρουσης η νεαρή λέει: «Την ώρα της σύγκρουσης έβλεπα ταινία με μια κοπέλα που καθόταν δίπλα μου. Ήμουν στο 4ο βαγόνι, περίπου στη μέση. Χτυπηθήκαμε κι εμείς. Λένε για το 3ο βαγόνι γιατί είχαν θανάτους ενώ εμείς δεν είχαμε νεκρούς. Εκεί που καθόμουν, χτύπησε το τρένο το άλλο. Φανταστείτε φορούσα ακουστικά, ευτυχώς, διότι με τη σύγκρουση έπεσα και μου κάλυψαν τα μάτια, που έπεσαν πάνω γυαλιά. Είμαι τυχερή, από θαύμα γλίτωσα. Είδα ανθρώπους με αίματα. Εγώ δεν έπαθα τίποτα σε σχέση με άλλους».

Η ίδια, αν και δεν έχει ξεπεράσει ακόμα το σοκ, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια πώς απομακρύνθηκε εκείνοι και οι συνεπιβάτες της, από το τρένο που παραλίγο να τους κοστίσει τη ζωή.

«Στην αρχή δεν είχαμε καταλάβει ότι η πόρτα ήταν ανοιχτή, ήμασταν σε σύγχυση και ήμασταν σίγουρες ότι θα πεθάνουμε. Μία κοπέλα με κοίταξε και μου είπε “θα πεθάνουμε”. Το μόνο που βλέπαμε ήταν καπνός. Βλέπαμε φωτιές δίπλα μας, μικρές, επικρατούσε κομφούζιο. Η μια πόρτα είχε ανοίξει κανονικά αλλά ήταν από εκεί που είχε φωτιά και δεν μπορούσαμε να βγούμε. Ήταν ο γκρεμός.

Ειλικρινά δεν μπορώ να διακρίνω αν είδα φως λόγω της φωτιάς ή αν ήταν στο τρένο. Είδα τους φακούς όταν περάσαμε τις φωτιές. Κατεβήκαμε και ήταν όλο σίδερα, προχωρήσαμε λίγο πιο κάτω και πιανόμασταν από το εμπορικό τρένο με το οποίο συγκρουστήκαμε, κάποιοι έπεφταν κάτω και χτυπούσαν γιατί δεν μπορούσαν να προχωρήσουν. Σκαρφαλώσαμε πάνω στο ένα βαγόνι και περάσαμε από την άλλη πλευρά», λέει.

«Ευτυχώς δεν είχε απόλυτο σκοτάδι λόγω φωτιάς. Ήταν πάρα πολύ μεγάλη, βλέπαμε καλά σε σχέση με το απόλυτο σκοτάδι. Βλέπαμε μπροστά μας άτομα νεκρά, είδα μια κοπέλα να κρατάει το κομμένο της πόδι, ακρωτηριασμούς, νεκρούς, τραυματίες, αίματα παντού. Είδα έναν νεαρό νεκρό στο έδαφος, δεν ήθελα να δω άλλο» λέει, με εμφανή συγκίνηση.

«Δεν χρειάστηκε να πάω στο κυλικείο γιατί έχω καλή συνήθεια να έχω μαζί μου πολλά νερά. Ο φίλος ενός συμφοιτητή μου πήγε στο κυλικείο και έμεινε εκεί». «Παίρναμε τηλέφωνα όλοι. Ήρθαν ασθενοφόρα, μια κοπέλα είχε καταπιεί γυαλιά. Φανταστείτε είχαν σχοινιά οι πυροσβέστες γιατί ήταν λασπωμένο το έδαφος και δεν μπορούσαν να ανέβουν» συγκλονίζει η νεαρή.

«Ήταν πολλά τα άτομα που χτύπησαν βαριά, τα ασθενοφόρα δεν ήταν αρκετά. Ένα παιδί που βρισκόταν πίσω μου είχε χτυπήσει στα πλευρά και πονούσε πάρα πολύ. Δεν βρέθηκε κάποιος να τον πάει νοσοκομείο. Παίρνανε τους φίλους τους να έρθουν να μεταφέρουν» λέει η Μιχαέλα.

Για τις σκέψεις της την ώρα της μοιραίας σύγκρουσης, είπε πως της είναι αδύνατο να το περιγράψει: «Δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω, σκεφτόμουν τα δικά μου άτομα και αν θα τα ξαναδώ. Δεν ξέρω αν θα ξαναμπώ σε τρένο. Δεν θα ξαναμπώ σίγουρα με τέτοιες συνθήκες. Στο εξωτερικό είναι που πιο ελεγχόμενα, ίσως να το έκανα».

Τέλος, η νεαρή κοπέλα ρωτήθηκε για το αν θα κινηθεί νομικά, όπως κάνουν κάποιοι συνεπιβάτες της: «Δεν μπορώ να σας απαντήσω με σιγουριά αλλά είναι πολύ πιθανό και θα παρότρυνα κι άλλους να το κάνουν αυτό για να υπάρξει κινητοποίηση, κοντέψαμε να πεθάνουμε».

Δείτε το βίντεο:

Ο αθλητής μπάσκετ των Τρικάλων, Αλέξης Ράπτης, φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «Γυρνώντας την Ελλάδα» του επίσημου Web radio της ΕΟΚ και προχώρησε σε μία σοκαριστική αποκάλυψη για τη νύχτα του μοιραίου δυστυχήματος με τα δύο τρένα στα Τέμπη.

Αναλυτικά είπε:

Για το λόγο που νιώθει ευλογημένος, σύμφωνα με ανάρτησή του: «Όπως γνωρίζουν οι συμπαίκτες και οι κοντινοί μου άνθρωποι, επέλεξα φέτος τα Τρίκαλα για να μπορώ να είμαι κάθε βράδυ στο σπίτι μου.

Η συγκοινωνία που κάνω καθημερινά είναι να παίρνω το τραίνο απ’ την Κατερίνη στη Λάρισα και από εκεί με δύο συμπαίκτες μου με τ’ αυτοκίνητο να πηγαίνουμε στο γήπεδο και το βράδυ να με επιστρέφουν στη Λάρισα και να παίρνω πάλι το τραίνο.

Απ’ την 1η Σεπτέμβρη παίρνω το συγκεκριμένο τρένο που έγινε το δυστύχημα. Την Τρίτη (28/02) που μάς πέρασε ήταν η πρώτη φορά που δεν το πήρα, για κάποιον ανεξήγητο λόγο και πήγα με το αυτοκίνητο. Ήταν πολύ μεγάλο το σοκ, έκανα 1.5 μέρα να κοιμηθώ.

Το προηγούμενο βράδυ μου είπε ο γιος μου ότι θέλει να κοιμηθούμε αγκαλίτσα και επέλεξα να πάρω το αμάξι για να γλυτώσω τη 1 ώρα αναμονής για το τραίνο και να την αφιερώσω στο γιο μου. Ίσως αυτό να με “έσωσε”».

Για το αν θα ξαναπάρει το τραίνο: «Με το χέρι στην καρδιά; Ναι, θα το ξαναπάρω».

Ως προς το πόσος χρόνος χρειάζεται για να εκσυγχρονιστεί το δίκτυο, υπογράμμισε: «Αυτό που γνωρίζουμε εμείς αυτή τη στιγμή είναι ότι το έργο τηλεδιοίκησης σε όλο τον άξονα θα ολοκληρωθεί και θα παραδοθεί στο τέλος Ιουλίου. Τέλος πάντων, τον Αύγουστο. Aυτά τα συστήματα τα οποία έχει προμηθευτεί η ΕΡΓΟΣΕ ανήκουν σε ένα πανευρωπαϊκό πρότυπο, και βασίζονται σε πολύ αυστηρές προδιαγραφές. Από τότε και μετά το τρένο θα είναι ίσως το πιο ασφαλές μέσο μετακίνησης», πρόσθεσε.

«Όταν στηριζόμαστε μόνο στον σταθμάρχη μπορεί να συμβεί το ατύχημα το οποίο συνέβη»

Ερωτηθείς για το τι σημαίνει να κινείται ένα τρένο με 250 – 300 χλμ./ώρα και τι πρέπει να έχει λάβει κανείς υπόψιν ως δικλείδα ασφαλείας, υπογράμμισε: «Είναι αδιανόητο το 2023 να υπάρχουν συρμοί οι οποίοι κινούνται με μεγάλες ταχύτητες, πάνω από 150 χιλιόμετρα την ώρα, σε ένα δίκτυο τμήματα του οποίου δεν έχει έχει ελλιπή έως καθόλου σηματοδότηση. Δεν αναφέρομαι για τηλεδιοίκηση. Αναφέρομαι απλά και μόνο για σηματοδότηση. Αν υπήρχε, σίγουρα oι πιθανότητες αποφυγής της τραγωδίας ήταν πολύ μεγαλύτερες, με την έννοια ότι θα είχαν ενημερωθεί οι μηχανοδηγοί προκειμένου να σταματήσουν τα οχήματα».

Ο κ. Καραγιαννίδης πρόσθεσε: «Όταν στηριζόμαστε μόνο στον άνθρωπο, στον σταθμάρχη μπορεί να συμβεί το ατύχημα το οποίο συνέβη. Επομένως, αν δεν υπάρχει ένας εναλλακτικός τρόπος διασφάλισης αποφυγής του ατυχήματος, εγώ δεν θα έμπαινα στο τρένο», σημείωσε.

«Αν πάτε στην ιστοσελίδα της ΕΡΓΟΣΕ θα δείτε ότι από το 2014 έως σήμερα, έχουν υλοποιηθεί και ολοκληρωθεί σχεδόν όλα τα έργα σηματοδότησης τηλεδιοίκησης του δικτύου. Και εγώ χρησιμοποιούσα το τρένο και οι δικοί μου χρησιμοποιούσαν το τρένο. Δυστυχώς όμως τα συστήματα αυτά δεν λειτουργούν. Και πρόκειται για συστήματα που υπάρχουν τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία, στην Κίνα -όπου τα τρένα τρέχουν με πολύ μεγαλύτερες ταχύτητες- τα οποία έχουν εγκατασταθεί στη γραμμή και στους συρμούς, είναι από τα πιο προηγμένα», τόνισε.

«Αυτή τη στιγμή υπάρχει το δίκτυο από Τιθορέα για Δομοκό, υπάρχει ένα βασικό σύστημα σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης, το οποίο λειτουργεί. Και είναι το μοναδικό τμήμα. Τα συστήματα αυτά, όταν αντιληφθούν ότι πρόκειται να συμβεί ατύχημα, για παράδειγμα, όταν αντιληφθούν ότι υπάρχουν τρένα τα οποία κινούνται αντίθετα στην ίδια γραμμή, αμέσως, είτε ειδοποιούν τους μηχανοδηγούς -προκειμένου να σταματήσουν τα τρένα- είτε -στα καινούργια συστήματα τα οποία πρόκειται να λειτουργήσουν- υπάρχει αυτόματη πέδηση», ανέφερε.

«Τα τρένα στην Ελλάδα, σε επίπεδο ασφαλείας, βρίσκονται ανά τμήματα στο 1960»

«Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τμήματα του δικτύου τα οποία λειτουργούν με κανόνες ασφαλείας του προηγούμενου αιώνα, δηλαδή στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, του 1960 – 1970. Δηλαδή, ο σταθμάρχης έπαιρνε τηλέφωνο τον επόμενο σταθμάρχη και συνεννοούνταν μεταξύ τους για το αν θα αφήσουν ένα τρένο – και τα γράφανε πάνω στα χαρτιά. Έγραφαν τις εντολές στα χαρτιά», πρόσθεσε ο κ. Καραγιαννίδης.

«Είμαι βέβαιος ότι εσείς θα νομίζατε ότι τα τρένα τα βλέπει κάποιος σε μια κονσόλα και βλέπουμε ακριβώς που είναι κλπ. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Εγώ δεν γνώριζα. Αν το γνώριζα, δεν θα έμπαινα στο τρένο και δεν θα άφηνα και τους δικούς μου να μπουν. Αναφέρομαι σε θέματα ασφαλείας και όχι παντού, αλλά σε κάποια τμήματα. Για παράδειγμα, το τμήμα Πλατύ – Ειδομένη έχει από τα πιο προηγμένα συστήματα ασφαλείας».

Οι άνθρωποι που είναι θλιμμένοι και οργισμένοι για το δυστύχημα θέλουν να δουν ανατροπές
Το μέγεθος των κινητοποιήσεων και των διαμαρτυριών ύστερα από την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη δείχνει ότι έχει ενεργοποιηθεί μια βαθύτερη δυναμική στην κοινωνία, ξεκινώντας από τη νεολαία.

Οι άνθρωποι αυτοί, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, οι μαθητές και οι μαθήτριες όπως και όλες και όλοι που συμμετείχαν σε μαζικές διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, δεν κινητοποιούνται μόνο από πένθος, αλλά και από οργή.

Γιατί καταλαβαίνουν ότι αυτό που συνέβη στα Τέμπη δεν ήταν απλώς το τραγικό λάθος ενός μοιραίου σταθμάρχη. Ήταν ένα έγκλημα προμελετημένο από τις όλες τις πολιτικές και όλες τις κυβερνήσεις που δεν έκαναν αυτά που έπρεπε για να παραμείνει ο σιδηρόδρομος ένα ασφαλές μέσο.

Γιατί συνειδητοποιούν ότι την ώρα που το πολιτικό σύστημα ή η «δημόσια σφαίρα» συζητά την ανάπτυξη ή την τεχνολογία, «από τύχη ζουν» σε ορισμένες περιπτώσεις, γιατί η ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως κόστος και όχι ως αυτονόητο δημόσιο αγαθό.

Γιατί όταν φωνάζουν «Δολοφόνοι» αδιακρίτως απέναντι σε πολιτικούς, επιχειρήσεις, «θεσμούς», δεν το κάνουν επειδή είναι αποπροσανατολισμένοι ή επειδή διακατέχονται από κάποιο μηδενισμό, αλλά επειδή συνειδητοποιούν ότι το πρόβλημα είναι ακριβώς ο τρόπος που διαμορφώθηκε ένα ολόκληρο σύστημα συνενοχής και συγκάλυψης εδώ και δεκαετίες.

Ένα σύστημα που είδε τα μεγάλα έργα ως πεδίο ρεμούλας, χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον για το τελικό αποτέλεσμα.

Ένα σύστημα που επικέντρωνε στα «φιλέτα» των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά αδιαφορούσε για την ασφάλεια και την ποιότητα των υπηρεσιών.

Ένα σύστημα που μιλούσε διαρκώς για «πιστοποιήσεις» και για «ασφαλιστικές δικλείδες» και στην πράξη ούτε τα ρουσφέτια απέφευγε, ούτε την αναζήτηση για τα κάθε λογής «παραθυράκια».

Όλα αυτά κάνουν τις νέες και τους νέους, αλλά και όσους δεν είναι τόσο νέοι, που σήμερα κατεβαίνουν στον δρόμο και φωνάζουν «δολοφόνοι», να νιώθουν πάρα πολύ ευάλωτοι.

Να νιώθουν ότι η ζωή τους δεν μετράει όσο πρέπει.

Να συνειδητοποιούν ότι δεν μετρούν όλες οι ζωές το ίδιο.

Να αισθάνονται ότι είναι στο στόχαστρο.

Γι’ αυτό και εξοργίζονται, γι’ αυτό και κατεβαίνουν στον δρόμο.

Και είναι φριχτά γελασμένος όποιος πιστεύει ότι αυτή οι άνθρωποι απλώς περιμένουν να δουν μερικές παραιτήσεις ή τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις ότι «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο» και ότι «οι ευθύνες θα αποδοθούν όσο ψηλά χρειάζεται» (από ποιους αλήθεια; Από αυτούς που ευθύνονται στην πραγματικότητα;).

Ανατροπές θέλουν να δουν αυτοί οι άνθρωποι και με έναν τρόπο όλη η ελληνική κοινωνία.

Για να μπορέσουν να νιώσουν ότι δεν είναι αναλώσιμοι.

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος – in.gr

Το δυστύχημα στα Τέμπη είναι ένας καταλύτης για μεγάλα κομμάτια της νεολαίας

Ο προσεκτικός παρατηρητής των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων τα τελευταία χρόνια θα είχε έγκαιρα διαγνώσει ότι στην ελληνική κοινωνία, τις πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές της, υπάρχει πλέον ένα ιδιότυπο ηλικιακό ρήγμα.

Η γενιά των ανθρώπων που σήμερα ανήκουν στις σχετικά νεότερες ηλικίες, ας πούμε σχηματικά κάτω από τα 34, έχει διαφορετικά πολιτικά χαρακτηριστικά, ευαισθητοποίηση και αναζήτηση σε σχέση με άλλες ηλικίες. Μάλιστα, αυτό γίνεται πιο έντονο όσο πάμε σε πιο νέες ηλικίες.

Είναι μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε μια βαθιά κρίση, που αρκετές στιγμές ένιωσε ότι δεν έχει μέλλον, που είδε μια χώρα βαθιά τραυματισμένη και που νιώθει πολλαπλά στο στόχαστρο.

Είτε μιλάμε για τη διάχυτη αίσθηση ότι αυτή η χώρα δεν τις προσφέρει ευκαιρίες ανάλογες με τις γνώσεις και τις δεξιότητες που έχει (γιατί δεν παύει να είναι η πιο εκπαιδευμένη και με τις περισσότερες δεξιότητες αναλογικά γενιά). Είτε μιλάμε για το πώς νιώθει «στοχοποιημένη» από τους μηχανισμούς καταστολής. Είτε μιλάμε για το πώς νιώθει ότι αντιμετωπίζει ένα τείχος συντηρητισμού, η γενιά αυτή νιώθει ότι δεν χωρά στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

Ακόμη χειρότερα, αισθάνεται ότι οι πολιτικοί που θέλουν να προσφέρουν μια επίφαση «νόμου και τάξης» τη χρησιμοποιούν ως πειραματόζωο, δοκιμάζοντας πάνω της κάθε λογής σχέδια καταστολής.

Είναι μια γενιά που βλέπει μπροστά της την οικολογική καταστροφή, που ξέρει ότι έτσι που πάνε τα πράγματα όταν θα είναι 55 ή 60 ετών τμήματα του πλανήτη θα είναι κυριολεκτικά αβίωτα.

Είναι μια γενικά που συνειδητοποιεί ότι η εργασία θα είναι μια διαρκής επισφάλεια και αντιδρά.

Είναι μια γενιά που διεκδικεί πολλαπλά το δικαίωμα στη διαφορά και οργίζεται όταν διεκδικεί δικαιώματα στην έμφυλη ταυτότητα και τον σεξουαλικό προσανατολισμό και στη αποφυγή του τραύματος και βλέπει απαξιωτικά σχόλια για «πολιτική ορθότητα».

Πάνω από όλα είναι μια γενιά που νιώθει ευάλωτη, με έναν βαθύτερο, υπαρξιακό τρόπο.

Αυτή η γενιά συγκλονίστηκε με το δυστύχημα στα Τέμπη. Ένιωσε ότι η ζωή της δεν μετράει. Ένιωσε αναλώσιμη. Ένιωσε ότι σε εκείνη τη στιγμή όπου δεκάδες συμφοιτητές χάθηκαν επειδή ούτε η πολιτική ούτε η οικονομική εξουσία νοιάζεται πραγματικά για τις ζωές, συγκεφαλαιώνονται όλα όσα δεν πάνε καλά σε αυτόν τον τόπο.

Γι’ αυτό δεν θρηνεί μόνο, αλλά φωνάζει και κατεβαίνει στο δρόμο.

Και θα αργήσει να τον αφήσει.

Παναγιώτης Σωτήρης – in.gr