Το ημερολόγιο έδειχνε 23 Μαΐου 2006 όταν ο σμηναγός, Κώστας Ηλιάκης έχανε την ζωή εν ώρα καθήκοντος.
Εκείνη την ημέρα 4 ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη F-16 πήραν την διαταγή να απογειωθούν από αεροδρόμιο της Κρήτης. Στόχος τους να αναγνωρίσουν και να αναχαιτίσουν 4 τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, τα οποία αποτελούσαν την συνοδεία φωτογραφικού αεροσκάφους RF-4 της Πολεμικής Αεροπορίας της Τουρκίας.
Το τουρκικό Rf-4 θα πήγαινε στα παράλια της Κρήτης προκειμένου να εντοπίσει και να φωτογραφίσει τις θέσεις όπου είχε αναπτυχθεί το ρωσικό πυραυλικό σύστημα S-300. Στο ίδιο σημείο βρισκόταν και μία τουρκική φρεγάτα.
Τα ελληνικά μαχητικά πλησίασαν τα τουρκικά και ο σμηναγός Κώστας Ηλιάκης, πλησίασε το φωτογραφικό αεροσκάφος μετά από εντολή του Αρχηγείου Τακτικής Αεροπορίας προκειμένου να καταγράψει τον εξοπλισμό του.
Εκείνη την στιγμή ο σμηναγός του τουρκικού F-16 χωρίς ειδοποίηση πραγματοποίησε έναν επικίνδυνο ελιγμό και συγκρούστηκε με το F-16 που πιλοτάριζε ο Κώστας Ηλιάκης. Το μαχητικό χτύπησε πάνω στην καλύπτρα του ελληνικού F-16 με αποτέλεσμα ο Έλληνας σμηναγός να χάσει την ζωή του ακαριαία. Ο Τούρκος σμηναγός διασώθηκε καθώς χρησιμοποίησε το εκτινασσόμενο κάθισμα και έπεσε στην θάλασσα.
Βίντεο ντοκουμέντο από την σύγκρουση
Σε βίντεο που δημοσιοποιήθηκε φαίνεται να καταγράφεται η στιγμή που τα δύο μαχητικά συγκρούονται αλλά και η έκρηξη που ακολούθησε. Ο Έλληνας πιλότος άλλου F-15 που παρακολουθεί το περιστατικό ενημερώνει τους χειριστές στο ραντάρ της Σητείας (Κρόνος): «“Κρόνος” έχουν τρακάρει δύο F16 νότια της Καρπάθου».
Τράβηξε όπλο ο Τούρκος πιλότος
Αμέσως χτύπησε συναγερμός στις Ένοπλες Δυνάμεις και των δύο χωρών και οπλισμένα αεροσκάφη Ελλάδας και Τουρκίας σπεύδουν στην περιοχή.
Το πετρελαιοφόρο πλοίο CENTURY διασώζει από την θάλασσα τον Τούρκο πιλότο. Νωρίτερα τον έχει εντοπίσει το ελληνικό Super Puma αλλά ο Τούρκος αεροπόρος αρνείται την διάσωση.
Τότε ομάδα διάσωσης ανεβαίνει στο πετρελαιοφόρο και του ζητάει να επιβιβαστεί στο ελικόπτερο. Εκείνος αρνείται, τραβάει πιστόλι και απειλεί καθώς φοβάται ότι θα αντιμετωπίσει τις συνέπειες για τον θάνατο του Έλληνα πιλότου.
Ποιος ήταν ο Κώστας Ηλιάκης
Ο Κώστας Ηλιάκης, ο τέταρτος γιος του Ιωάννη και της Ειρήνης Ηλιάκη, είχε γεννηθεί στα Χανιά, στις 15 Αυγούστου 1970. Ήταν πατέρας δύο παιδιών.
Το 1989 έγινε δεκτός στη Σχολή Ικάρων, τη μοναδική επιλογή του στο μηχανογραφικό δελτίο για τη συμμετοχή στις πανελλήνιες εξετάσεις. Τέσσερα χρόνια μετά ορκίζεται ανθυποσμηναγός και τοποθετείται στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος (120 ΠΕΑ), προκειμένου να ολοκληρωθεί η πτητική του εκπαίδευση με αεροσκάφη Τ2.
Ακολούθως τοποθετήθηκε στην 115 ΠΜ, και πιο συγκεκριμένα στην 340 Mοίρα Βομβαρδισμού (αεροσκάφη Α-7 Corsair). Κατά τη διάρκεια της προαναφερθείσης περιόδου φοίτησε στο Σχολείο Όπλων Τακτικής (ΣΟΤ), παρακολούθησε το Πρόγραμμα Τακτικής Ηγεσίας και κατέστη, σε συνδυασμό με τις ικανότητες και την ευσυνειδησία του, ένας από τους πλέον ικανούς επαγγελματίες στο χώρο του. Έτσι, το 2002 αποτέλεσε μέρος του πυρήνα των 10 Ιπταμένων που στάλθηκαν στις ΗΠΑ για εκπαίδευση στα νέα F-16 Block 52+.
Τον Ιούνιο του 2003 μετατέθηκε στην 340 Μοίρα της 115 ΠΜ, στην αγαπημένη του «Αλεπού» (αυτό είναι το έμβλημα της Μοίρας) και απέκτησε εμπειρία στην αναχαίτιση με τα νέα F-16 Block 52+, έλαβε μέρος στο σχεδιασμό και την εκτέλεση νυχτερινών επιχειρήσεων, ενώ κατέστη εκπαιδευτής αέρος.
Δεκαέξι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τις 23 Μάη 2006 όταν ο σμηναγός της Πολεμικής ΑεροπορίαςΚώστας Ηλιάκης έχασε τη ζωή του στο καθήκον, κατά τη διάρκεια αναχαίτισης τουρκικού μαχητικού αεροσκάφους F-16.
Ο Τούρκος πιλότος πραγματοποίησε επικίνδυνο ελιγμό, πέφτοντας επάνω στο ελληνικό F-16 του Κώστα Ηλιάκη.
Κώστας Ηλιάκης: Το χρονικό της τραγωδίας
Λίγο πριν το μεσημέρι της 23ης Μάη 2006, τέσσερα ελληνικά αεροσκάφη F-16 απογειώνονται από την αεροπορική βάση της Σούδας για να αναχαιτίσουν έξι τουρκικά μαχητικά εντός του FIR Αθηνών και κατεύθυνση προς την Κρήτη.
Τα τουρκικά F-16 συνόδευαν το φωτογραφικό αεροσκάφος RF-4 , μέχρι τα παράλια της Κρήτης.
Σκοπός του ήταν να εντοπίσει και να φωτογραφίσει τις θέσεις ανάπτυξης των αντιπυραυλικών συστημάτων S-300 που είχε προμηθευτεί η Ελλάδα.
Ήταν λίγο πριν το μεσημέρι, όταν τα ελληνικά F-16 προσέγγισαν τα τουρκικά. Τα 6 αεροσκάφη της Τουρκίας χωρίστηκαν σε δύο σχηματισμούς των τριών.
Ο σμηναγός Κώστας Ηλιάκης, λαμβάνει εντολή να πλησιάσει το φωτογραφικό αεροσκάφος, ώστε να καταγράψει τον εξοπλισμό του, ενώ παράλληλα προχωρά στη διαδικασία της αναγνώρισης και εικονικής αναχαίτισης των εισβολέων.
Λίγο πριν τη μία, ο Τούρκος σμηναγός Ιμπραήμ Χάλι, πραγματοποιεί επικίνδυνο ελιγμό και ουσιαστικά πέφτει με το F-16 πάνω στην καλύπτρα του μαχητικού του Κώστα Ηλιάκη.
Ο Έλληνας σμηναγός σκοτώνεται ακαριαία, ενώ ο Τούρκος πιλότος χρησιμοποιεί το εκτινασσόμενο κάθισμα και πέφτει στη θάλασσα ζωντανός.
Ο σμηναγός Κώστας Ηλιάκης, πατέρας δύο μικρών παιδιών, 5 και 1,5 ετών είναι νεκρός. Ήταν ο τέταρτος γιος του Ιωάννη και της Ειρήνης Ηλιάκη, είχε γεννηθεί στα Χανιά, στις 15 Αυγούστου 1970.
Επιμελής Ίκαρος, ορκίζεται ανθυποσμηναγός το καλοκαίρι του 1993 και τοποθετείται στην 120 Πτέρυγα Εκπαίδευσης Αέρος για να ολοκληρωθεί η πτητική του εκπαίδευση με αεροσκάφη Τ2. Κατόπιν τοποθετήθηκε στην 115 ΠΜ, 340 Μοίρα Βομβαρδισμού στα αεροσκάφη Α-7 Corsair.
Στην διάρκεια αυτών των ετών φοιτά σε διάφορα Σχολεία της ΠΑ, όπως το σχολείο Όπλων και Τακτικής, αποφοίτησε το Πρόγραμμα Τακτικής Ηγεσίας και λόγω του υψηλού επιπέδου εκπαίδευσης του διακρινόταν σε όλα τα είδη αποστολών. Αυτά σε συνδυασμό με τις ικανότητες και την ευσυνειδησία του τον καθιστούν έναν από τους ποιο ικανούς επαγγελματίες στον χώρο του και έτσι επιλέχθηκε το 2002,να αποτελέσει μέρος του πυρήνα των 10 Ιπταμένων οι οποίοι στάλθηκαν για εκπαίδευση στα νέα F-16 Block 52+ στις ΗΠΑ. Ολοκληρώνει την εκπαίδευση και επιστρέφει στην Ελλάδα, στην 347 Μοίρα στην Αγχίαλο μέχρι να έλθουν τα νέα Αεροπλάνα στην 115 ΠΜ.
Μετά από 8 μήνες, τον Ιούνιο του 2003 παίρνει μετάθεση για την 340 Μοίρα, την αγαπημένη του “Αλεπού”, όπου αποκτά επιπλέον εμπειρία στην αναχαίτιση με τα νέα F-16 Block 52+, συμμετέχει στον σχεδιασμό και εκτέλεση Επιχειρήσεων την νύκτα και είναι παράλληλα εκπαιδευτής αέρος.
Νίκος Παναγιωτόπουλος: Υποκλινόμαστε στην ανδρεία του
“16 χρόνια πέρασαν από την ημέρα που ο ήρωας της Πολεμικής Αεροπορίας Κώστας Ηλιάκης έδωσε τη ζωή του υπερασπιζόμενος την Πατρίδα. Υποκλινόμαστε στην ανδρεία που τον διέκρινε, στέλνοντας το μήνυμα ότι η εθνική ανεξαρτησία και ακεραιότητα της Ελλάδας δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Αθάνατος!“.
Τα παραπάνω έγραψε στον προσωπικό λογαριασμό του στα social media ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Παναγιωτόπουλος, με αφορμή τις σημερινές εκδηλώσεις στην Κάρπαθο για τη συμπλήρωση 16 ετών από τον θάνατο του σμηναγού Κώστα Ηλιάκη.
Τάκης Θεοδωρικάκος για Κώστα Ηλιάκη: Αξέχαστη η θυσία του
Σήμερα, συμπληρώνονται 16 χρόνια από τον θάνατό του και με την ευκαιρία της θλιβερής επετείου ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Τάκης Θεοδωρικάκος προχώρησε σε μια συγκινητική ανάρτηση.
“23 Μαΐου 2006. Ο σμηναγός Κώστας Ηλιάκης 35 ετών από τον Κάστελλο Ρεθύμνης πατέρας δύο παιδιών 1,5 και 4 χρόνων πέφτει υπέρ πατρίδος κοντά στην Κάρπαθο. Ένας ακόμα Ίκαρος στο πάνθεον των ιπτάμενων ηρώων που καθημερινά δίνουν μάχες στο Αιγαίο γράφει στην ανάρτησή του ο κ. Θεοδωρικάκος.
“Η αξέχαστη θυσία του πιλότου της πολεμικής μας αεροπορίας αποτυπώνεται στις μαντινάδες που είναι χαραγμένες στο μνημείο του ηρωισμού του στην Κάρπαθο: ”Διαβάτη που θ` ακροσταθείς μπροστά στον ανδριάντα μη κλαις γιατί αυτή η γη ήρωες βγάζει πάντα”. Από το νησί της Κρήτης που γεννήθηκε: ”Στον ουρανό ψηλά η ψυχή, στη θάλασσα το σώμα αετός που ναι περήφανος δε το πατεί το χώμα” ΑΘΑΝΑΤΟΣ” καταλήγει ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη.
Κώστας Ευριπιώτης: Η μεγάλη επιτυχία στην τηλεόραση και ο άδοξος θάνατος που βύθισε τον καλλιτεχνικό κόσμο στο πένθος
Ο Κώστας Ευριπιώτης υπήρξε ένας ιδιαίτερα αγαπημένος ηθοποιός, ο οποίος έγινε ευρέως γνωστός μέσα από τον ρόλο του «παλιού» σμηνίτη Γιώργου Βλάχου στην τηλεοπτική σειρά «Της Ελλάδος τα παιδιά». Η οικογένειά του δεν είχε καμία σχέση με την υποκριτική και εκείνος ήταν ο μικρότερος από τα τέσσερα αδέλφια του, ενώ ο πατέρας του ήταν εργάτης. Σε ηλικία των 17 ετών η ζωή του σημαδεύτηκε με τον χειρότερο τρόπο καθώς «έχασε» τον μεγαλύτερο αδελφό του.
Σε παλαιότερη συνέντευξή του, είχε δηλώσει για την απώλεια του αδελφού του: «Η μεγαλύτερη συναισθηματική δυσκολία είναι όταν χάνεις ένα δικό σου άνθρωπο, ιδιαίτερα μέσα στην οικογένεια. Αυτό μπορεί να μην ξεπεραστεί ποτέ ή να περάσουν πάρα πολλά χρόνια για να το ξεπεράσεις. Πριν από χρόνια όταν ξεκινούσα στη δουλειά, έχασα το μεγάλο μου αδελφό από καρκίνο. Μπροστά στην απώλεια, τι να μετρήσεις; Τον σκέφτομαι. Για να απαλύνεις τον πόνο σου, όμως, πρέπει να αφήσεις έτσι κι αλλιώς όσους έφυγαν να ξεκουραστούν. Ήταν τρομερά δύσκολο, αλλά από την άλλη μια θεμελιώδης αντίδραση με έκανε να οπλιστώ και να βγω σ’ αυτή την δουλειά για να μπορώ να μιλάω, να εκφράζομαι».
Τα πρώτα βήματα του Κώστα Ευριπιώτη στην υποκριτική και οι μεγάλες επιτυχίες
Ο ηθοποιός Νάσος Κέδρακας, ο οποίος είχε θεατρικό εργαστήρι στη γειτονιά του στην Ηλιούπολη, παρότρυνε τον Κώστα Ευριπιώτη να γραφτεί στη δραματική σχολή «Γιώργος Θεοδοσιάδης», από όπου και αποφοίτησε το 1981. Δάσκαλός του στη σχολή ήταν ο Νίκος Βασταρδής, ο οποίος ήταν και από τις πρώτες επιρροές του.
Άνθρωποι που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην καριέρα του ήταν ο Χρόνης Εξαρχάκος, ο Κώστας Βουτσάς, ο Θύμιος Καρακατσάνης και ο Νίκος Κούρκουλος – μεγάλα ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου, με τους οποίος ο Ευριπιώτης είχε την τύχη να συνεργαστεί.
Έγινε γνωστός από τη συμμετοχή του σε δεκάδες τηλεοπτικές, κινηματογραφικές και θεατρικές παραγωγές όπως τις: «Τα λιονταράκια του κυρ Ηλία», «Ο Ανδροκλής και τα λιοντάρια του», «Οι επικίνδυνοι» (μια διαμαρτυρία), «Μπαμ μπαμπάς και μπέμπα», «Μια γυναικάρα στα μπουζούκια», «Μπίζνες στα βαλκάνια», «SafeSex», «Εργαζόμενη γυναίκα», «Σεσουάρ για δολοφόνους», «Άντρες έτοιμοι για όλα», «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα Νο1», «Οι πράσινες, οι κόκκινες, οι θαλασσιές οι τσούχτρες», «Έλα να… γυμνωθούμε ντάρλινγκ», «Οι γαμπροί της Ευτυχίας», «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός», «Μαζί τα φάγαμε» και άλλες.
Ο μεγάλος και ανεκπλήρωτος έρωτας του Κώστα Ευριπιώτη με τη Ρίτα Σακελλαρίου
Πολλοί ίσως δεν το γνωρίζουν, αλλά ο Κώστας Ευριπιώτης ήταν ο… παίδαρος για το οποίο δεν πήγε Μέγαρο η Ρίτα Σακελλαρίου, στο τραγούδι που έγινε σουξέ το 1993. Ο ίδιος το ήξερε, του άρεσε, το διασκέδαζε και δεν το έκρυβε, καθώς το είχε αποκαλύψει σε άλλη παλαιά συνέντευξή του.
«Και να σας πω την αλήθεια; Ούτε η Ρίτα πήγε ποτέ στο Μέγαρο ούτε κι εγώ. Ακόμη δεν έχω πάει. Ξέρετε κάτι, οτιδήποτε έχω κάνει στη ζωή μου, δεν μου χρεώθηκε, γιατί ήταν αυθόρμητο, δυνατό και αληθινό. Οι έρωτες είναι σημαντικοί, γιατί τους ζεις και δεν τους εκμεταλλεύεσαι», έχει δηλώσει ο Ευριπιώτης.
Η ίδια η Ρίτα Σακελλαρίου – όταν την είχαν ρωτήσει «Μα είναι δυνατόν ο Ευριπιώτης να είναι παίδαρος;» – είχε πει για τον ηθοποιό: «Ο Ευριπιώτης είναι παίδαρος στην ψυχή!».
Κώστας Ευριπιώτης: Ο γάμος και η οικογένεια
Αργότερα, ο Κώστας Ευριπιώτης παντρεύτηκε με την Βάλια Κωστοπουλού, με την οποία είχε αποκτήσει δύο έφηβους πλέον γιους, τον Ιώνα και τον Αδαμάντιο. Οι δρόμοι τους χώρισαν πριν από δύο περίπου χρόνια, ενώ τα τελευταία χρόνια ο ηθοποιός διατηρούσε σχέση με τη Λίλιαν Μπότση.
Κώστας Ευριπιώτης: Η ασθένεια, το χειρουργείο και το πρόωρος θάνατος
Η περιπέτεια της υγείας του Κώστα Ευριπιώτη, ξεκίνησε πριν από ένα χρόνο κι ενώ ετοιμαζόταν να ανέβει στη σκηνή του θεάτρου Αθηνά, με την παράσταση «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης», όταν διαπίστωσε ότι ξεχνούσε τα λόγια του και είχε έντονους πονοκεφάλους.
Τον Μάιο του 2018 είχε δηλώσει ότι είχε κάνει μία σοβαρή εγχείρηση στο κεφάλι, καθώς είχε μια φλεγμονή, τα συμπτώματα της οποίας τον απομάκρυναν από τις πρόβες της παράστασης Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης. Τον Μάρτιο του 2019 είχε μεταφερθεί σε νοσοκομείο όπου διαγνώστηκε με λοίμωξη του αναπνευστικού.
Από τον Απρίλιο του 2019 ανακοινώθηκε ότι νοσηλευόταν στο Σπηλιοπούλειο Νοσοκομείο λόγω καρκίνου.
Οι δύο γιοι του αξέχαστου ηθοποιού Κώστα Ευριπιώτη και της Βάλιας Κωστοπούλου πέτυχαν ένα σπουδαίο επίτευγμα, αριστεύοντας στη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ και κάνοντας υπερήφανη την οικογένειά τους.
Ο Κώστας Ευριπιώτης πέθανε στις 30 Μαΐου 2019, σε ηλικία 56 ετών, μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο στον εγκέφαλο
Ο μεγαλύτερος γιος, Αδαμάντιος, ορκίστηκε την Τετάρτη το μεσημέρι, παίρνοντας το πτυχίο του, ενώ ο μικρότερος, Ίωνας, θα ακολουθήσει και θα ορκιστεί τον Νοέμβριο, ολοκληρώνοντας έτσι το εκπαιδευτικό τους ταξίδι με απόλυτη επιτυχία.
Τι δήλωσε η μητέρα των γιων του Κώστα Ευριπιώτη
Η μητέρα τους, Βάλια Κωστοπούλου, δεν έκρυψε τη συγκίνησή της, δηλώνοντας στην εφημερίδα Espresso και το δημοσιογράφο Νίκο Νικόλιζα: «Είμαι πολύ περήφανη μάνα, καθώς οι δύο γιοι μου κάνουν περήφανο τον πατέρα τους από εκεί πάνω που βρίσκεται. Είναι εκπληκτικά παιδιά». Η κόρη της ηθοποιού Χλόης Λιάσκου, τόνισε την προσπάθεια και την αφοσίωση των παιδιών της, που παρά τις δυσκολίες μετά την απώλεια του πατέρα τους, κατάφεραν να αριστεύσουν και να πετύχουν τους στόχους τους.
Αξιοσημείωτο είναι ότι και οι δύο βρίσκονται ήδη σε στρατιωτική θητεία στην παραμεθόριο, δείχνοντας έτσι πως δεν θέλουν να χάσουν καθόλου χρόνο, αλλά να δώσουν το παράδειγμα για το πώς να διαχειρίζονται αυτό το περίπλοκο διάστημα για τη ζωή ενός νέου.
Κώστας Δούκας: Τον αγαπημένο ηθοποιό Κώστα Δούκα γνωρίσαμε και αγαπήσαμε μέσα από την ταινία του Κώστα Χατζηχρήστου “Της Κακομοίρας”, ενώ παράλληλα έχει αφήσει το στίγμα του στο χώρο του κινηματογράφου και θεάτρου ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ο χώρος της υποκριτικής ήταν για εκείνον μόνο ένα τμήμα της ζωής του, όμως έδωσε τα πάντα και υπηρέτησε το ελληνικό θέατρο με αφοσίωση και με μεράκι.
Κώστας Δούκας: Λίγα λόγια
Ο Κώστας Δούκας γεννιέται το 1895 στη Σμύρνη ως Κωνσταντίνος Ασλανίδης. Για το οικογενειακό του πλαίσιο δεν είναι τίποτα γνωστό, ξέρουμε όμως πως ήρθε στην Αθήνα το 1921, όπου και τέλειωσε την Εμπορική Σχολή. Μετά έπιασε δουλειά στην Τράπεζα Αθηνών, όταν και κόλλησε το μικρόβιο της υποκριτικής. Στα τριάντα του πια, αφήνει τη βολή της τράπεζας για να βρεθεί σε θεατρικό μπουλούκι να ερμηνεύει τον Κίτσο στην «Γκόλφω», οργώνοντας την ελληνική επικράτεια.
Το 1924 θα τον ανακαλύψει ο βωβός ελληνικός κινηματογράφος, καθώς το ταλέντο του ξεχείλιζε. Ο Δούκας θα παίξει στο βωβό φιλμ «Ο Γάμος της Κοντσέτας και του Μιχαήλ» του Λυκούργου Καλαποθάκη, μια μικρού μήκους μπουρλέσκ κωμωδία με πρωταγωνιστή τον δημοφιλή τότε ηθοποιό Μιχαήλ Μιχαήλ. Η καριέρα του ωστόσο θα ξεκινήσει, όπως και τόσων ακόμα, μεταπολεμικά…
Κώστας Δούκας: Κινηματογραφική και θεατρική καριέρα
Ο Κώστας Δούκας θα ξαναεμφανιστεί το 1943 ως μέλος της θρυλικής παράστασης «Ακουαρέλλες», που ανέβασε ο Βασίλης Αργυρόπουλος στο θέατρο «Λυρικόν» σε κείμενα του Ασημάκη Γιαλαμά. Εκεί τραγουδά τζαζ δημιουργίες η Ρένα Βλαχοπούλου. Η θεατρική του καριέρα θα απογειωθεί μεταπολεμικά και θα γίνει ένα από τα αστέρια της αθηναϊκής σκηνής. Πολλές οι ανεπανάληπτες θεατρικές του επιτυχίες, αναφέρουμε ενδεικτικά τις παραστάσεις «Οι φοιτηταί» (1949), «Πάμε πρίμα» (1950), «Σκάνδαλα γυναικών» (1951), «Το τραγούδι της Αθήνας» (1954), «Ομόνοια πλας» (1955) και «Σκάνδαλα και κομπίνες» (1961).
Στο κινηματογραφικό πανί θα επανέλθει το 1947, στη δραματική ταινία του Σακελλάριου «Μαρίνα», πλαισιώνοντας ιδανικά τον Λάμπρο Κωνσταντάρα, τον Δημήτρη Μυράτ και τη Στέλλα Γκρέκα. Μέχρι το 1965 και τον τελευταίο του ρόλο στο «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» (τον θυμόμαστε ως τον εργολάβο που αναλαμβάνει την κατεδάφιση), ο Δούκας θα προλάβει να γυρίσει καμιά τριανταριά ταινίες και να γίνει αναπόσπαστο μέλος της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά! Μετά τη «Μαρίνα», ακολουθεί η «Λύκαινα» το 1951 και η «Μαύρη Γη» το 1952, αν και η πρώτη μεγάλη προσωπική του επιτυχία θα έρθει το 1957, στον «Φανούρη και το σόι του», πλαισιώνοντας ιδανικά τον Μίμη Φωτόπουλο.
Κώστας Δούκας: Η συνεργασία με τον Χατζηχρήστο
Τη χρονιά του 1960 θα έρθει η πρώτη συνεργασία του με τον Χατζηχρήστο στο «Ο Θύμιος τα ’χει 400» και η χημεία τους είναι κάτι παραπάνω από προφανής! Αφού περάσει και από μια σειρά κλασικών ελληνικών ταινιών της εποχής, όπως τα φιλμ «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Τα κίτρινα γάντια» (1960), «Μερικοί το προτιμούν κρύο» (1962), «Ο γαμπρός μου ο δικηγόρος» (1962), «Ο άντρας της γυναίκας μου» (1962), «Μην είδατε τον Παναή» (1962), «Ο κύριος πτέραρχος» (1963), «Οι κατεργάρηδες» (1963) κ.λπ., έρχεται η μεγάλη του στιγμή.
Οι ηθοποιοί Χατζηχρήστος και Δούκας μάς κάνουν ακόμα να ξεκαρδιζόμαστε στο «Της κακομοίρας» (1963), μια ταινία βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό των Χρήστου και Γιώργου Γιαννακόπουλου, αν και βρίθει αυτοσχεδιασμών και λεκτικών παιχνιδιών εκτός σεναρίου! Η απλούστατη, υποτυπώδης και σχεδόν σχηματική πλοκή μετατρέπεται στα χέρια του αξέχαστου διδύμου σε κωμικό φαινόμενο γεμάτο ιδιαιτερότητες και πρωτοτυπίες.
Ο Δούκας είναι πια στα 68 του όταν ερμηνεύει τον ρόλο της ζωής του, τον ηλικιωμένο παντοπώλη κυρ Παντελή που νομίζει ότι με τα λεφτά του μπορεί να αγοράσει τα πάντα και τους πάντες…
Κώστας Δούκας: Η σκηνή με τον Βέγγο και το τέλος
Αν υπάρχει μια ακόμα χαρακτηριστική του στιγμή στο ελληνικό σινεμά, αυτή θα ήταν αναμφίβολα στον «Τρελάρα» (1963): ο Ολυμπιακός Κώστας Δούκας συναντιέται για πρώτη φορά με τον Παναθηναϊκό Θανάση Βέγγο ως μέλλοντας πεθερός του στις κερκίδες της «Λεωφόρου». Τα υπόλοιπα επί της οθόνης…
Μέσα στην πλούσια δράση του στο ελληνικό σινεμά περιλαμβάνονται και οι πέντε ταινίες που σκηνοθέτησε: «Οι 900 της Μαρίνας» (1960), «Δέσπω» (1962), «Για την αγάπη του παιδιού μας» (1963), «Τ’ αδέλφια μου» (1966) και «Συντρίμμια τα όνειρά μας». Αλλά και τα πέντε σενάρια που υπέγραψε στα παραπάνω φιλμ (πλην της ταινίας «Οι 900 της Μαρίνας»), με τελευταία του σεναριακή δουλειά το «Θα κάνω πέτρα την καρδιά μου» (1968), που βγήκε στις αίθουσες έναν χρόνο μετά τον θάνατό του.
Δεδομένου ότι ο Κώστας Δούκας ήταν προπάντων ένας πραγματικός κινηματογραφάνθρωπος, αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά ακόμα πόστα που κράτησε στα πλατό. Ως βοηθός σκηνοθέτη, για παράδειγμα, δούλεψε στις ταινίες «Δελησταύρου και υιός» (1957), «3 τρελλοί ντετέκτιβς» (1957), «Η κυρά μας η μαμμή» (1958), «Ο τζίτζικας και ο μέρμηγκας» (1958) και «Οι κληρονόμοι του Καραμπουμπούνα» (1959). Τη διεύθυνση παραγωγής υπέγραψε στους «Κληρονόμους του Καραμπουμπούνα» αλλά και στην «Αγιούπα, το κορίτσι του κάμπου» (1957), ενώ ως φροντιστής δούλεψε στα φιλμ «Το ξυπόλυτο τάγμα» (1953) και «4 νύφες, 1 γαμπρός» (1958).
Έφυγε από τη ζωή το 1967, στα 72 του χρόνια, έχοντας διαγράψει τη δική του πορεία στο ελληνικό θέαμα ως μια αυθεντικά λαϊκή μορφή μιας εποχής που θυμόμαστε με νοσταλγία…
Ο τραγουδιστής δίνει τη δική του εκδοχή για τις καταγγελίες που έχουν ακουστεί από την πρώην σύζυγό του – «Με χτύπησε, με κλείδωσε για τρεις ώρες στο μπάνιο και μου επιτέθηκε ξανά»
«Με χτύπησε στο πρόσωπο και το σώμα. Μου κάρφωσε ένα στιλό στο κεφάλι και στη συνέχεια με κλείδωσε στο μπάνιο για πάνω από 3 ώρες. Όταν κατάφερα να απελευθερωθώ, μου επιτέθηκε πάλι και την απώθησα αμυνόμενος αλλά δεν την χτύπησα απευθείας…». Τη δική του εκδοχή για τον ελληνικό «πόλεμο των Ρόουζ» που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη δίνει ο τραγουδιστής Κώστας Δόξας, μετά τις καταγγελίες της πρώην συζύγου του για όσα φρικτά ισχυρίζεται ότι βίωνε με ξυλοδαρμούς, ύβρεις και προσβολές κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου τους.
Ο τραγουδιστής και παίκτης του Your Face Sounds Familiar ο οποίος μετά τις καταγγελίες της συζύγου του απομακρύνθηκε από το show, διά του πληρεξούσιου δικηγόρου του κ. Σπύρου Δημητρίου, αναφέρεται στα όσα του προσάπτει η κυρία Μαρία Δεληθανάση ισχυριζόμενος ότι τον κατήγγειλε επειδή δεν την ενίσχυε αρκετά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έτσι ώστε να ασκήσει το επάγγελμα της «influencer». «Η καθόλα καιροσκοπική στοχοποίηση συμπίπτει ομοίως χρονικά με την συγκυρίατης άρνησης του εντολέα μου να ικανοποιήσει την απαίτηση της συζύγου του για συστηματική «ενίσχυσή» της μέσω αναρτήσεων κ.λπ. εκ μέρους του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου η ίδια να ασκήσει με επιτυχία το επάγγελμα της influencer».
Ανάσυρση αρχείων που έχουν διαγραφεί από το I-cloud
Οι πληροφορίες από την πλευρά του τραγουδιστή λένε μετά και την απομάκρυνση του από το τηλεοπτικό show αποφάσισε να κινηθεί νομικά εναντίον της συζύγου. Μάλιστα συγκεντρώνει και στοιχεία προκειμένου να ενισχύσει τους ισχυρισμούς του αλλά και φωτογραφίες οι οποίες όμως, θα πρέπει να ανασυρθούν από διαγεγραμμένα αρχεία. Έτσι, οι ίδιες πληροφορίες λένε ότι έχει έρθει σε επαφή με το CSII του κ. Μανώλη Σφακιανάκη, προκειμένου να ξεκινήσει η διαδικασία της ανάσυρσης των χαμένων αρχείων. Ο δικηγόρος του κ. Σπύρος Δημητρίου μεταφέρει στο protothema.gr την εκδοχή του τραγουδιστή: «Ο εντολέας μου αποστρέφεται και καταδικάζει κάθε μορφής βία, εν προκειμένω δε έχει αναγνωριστεί από τα ελληνικά δικαστήρια στην μακρόχρονη διαμάχη του με την καταγγέλλουσα ως ένας στοργικός και τρυφερός πατέρας ενώ αντιθέτως σε προγενέστερη προσπάθεια της ίδιας να τον παρουσιάσει ως βίαιο οι ισχυρισμοί της αποδείχτηκαν αβάσιμοι όπως αναφέρουν σχετικές δικαστικές αποφάσεις»
αναφέρει ο κ. Δημητρίου και προσθέτει: «Ο κ. Δόξας, τιμά και σέβεται τα δικαιώματα των πολιτών πολλώ δε μάλλον των γυναικών που συνιστούν τον πυρήνα της οικογένειάς του. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα της καταγγέλλουσας συζύγου του να ισχυριστεί ότι έπεσε θύμα βίας από τον κύριο Δόξα ακόμα και αν αυτό συνέβη προ ενός έτους μετά από περιστατικό προηγηθείσας εις βάρος του επίθεσης – η καταγγέλλουσα κατάφερε χτυπήματα στο πρόσωπο και το σώμα-τον κάρφωσε με στυλό στο κεφάλι και στη συνέχεια τον κλείδωσε στο μπάνιο της οικίας τους για πάνω από 3 ώρες, στη συνέχεια όταν κατάφερε ο κ. Δόξας να απελευθερωθεί εκείνη του επιτέθηκε πάλι και ο ίδιος πράγματι την απώθησε αμυνόμενος αλλά δεν την χτύπησε απευθείας – τα ανωτέρω θα αποδειχθούν από στοιχεία που θα προσαχθούν στη Δικαιοσύνη και πάντως η ανακρίβεια του αφηγήματος των τραυμάτων της καταγγέλουσας συνάγεται από τα προσαγόμενα από την ίδια στοιχεία. Δικαίωμα για την μη καταγγελία του συμβάντος διατήρησε και ο κ. Δόξας αλλά προκαλεί απορία για ποιον λόγο το περιστατικό δεν το κατήγγειλε αυτοστιγμεί και η ίδια η εν διαστάσει σύζυγός του καθώς εκ του ιστορικού της οικογενειακής τους υπόθεσης δεν φαίνεται να διέπεται από καταγγελτική συστολή αλλά αντιθέτως προσφεύγει πάντα στηδικαιοσύνη ανεξαρτήτως αν οι ισχυρισμοί της απορρίπτονται συχνά ως αβάσιμοι».
Ο κ. Δημητρίου αναφέρεται και στη συνεργασία του τραγουδιστή με το show Your Face Sounds Familiar, από το οποίο έχει ήδη απομακρυνθεί.
«Προκαλεί, ωστόσο, πολλά ερωτηματικά η αναβίωση του περιστατικού ειδικά την τρέχουσα χρονική περίοδο με επιλογή μάλιστα «δημόσιας καταγγελίας» διά μέσων κοινωνικής δικτύωσης και μέσων media, ωσάν να μην είναι αρκετή για την καταγγέλλουσα η διερεύνηση εκ μέρους των αρμόδιων αρχών και ενόσω ο κ. Δόξας συνεργάζεται με επιτυχία και εμφανίζεται σε γνωστό τηλεοπτικό πρόγραμμα. Η καθόλα καιροσκοπική στοχοποίηση συμπίπτει ομοίως χρονικά με την συγκυρίατης άρνησης του εντολέα μου να ικανοποιήσει την απαίτηση της συζύγου του για συστηματική «ενίσχυσή» της μέσω αναρτήσεων κ.λπ. εκ μέρους του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου η ίδια να ασκήσει με επιτυχία το επάγγελμα της «influencer». Ομοίως ερωτηματικά προκαλεί η απόφαση του σταθμού να συνταχθεί «σιωπηρά» και δη πρόωρα ενόσω η υπόθεση δεν έχει εξεταστεί αρμοδίως με τις δυσφημιστικές καταγγελίες εναντίον του συνεργάτη του και να τον εξαναγκάσει σε αποχώρηση από το εν λόγω πρόγραμμα».
Ο δικηγόρος του τονίζει ότι ο τραγουδιστής «επιφυλάσσεται περαιτέρω των νομίμων δικαιωμάτων του για τη διερεύνηση και την κατά νόμο τιμωρία ενόψει σοβαρών ποινικών και αστικών αδικημάτων που έχουν τελεστεί εκ μέρους της καταγγέλουσας τόσο κατά του ίδιου αλλά και έτι πιο ευάλωτου προσώπου, ήτοι της προσβολής της τιμής και της υπόληψης του ίδιου και της άσκησης ενδοοικογενειακής βίας, τελεσθείσας κατ΄ εξακολούθηση. Ωσαύτως ο εντολέας μου θα διεκδικήσει από κάθε ευθυνόμενο πρόσωπο την κατά νόμο αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση για την καταρράκωση της καλλιτεχνικής και επαγγελματικής του διαδρομής, την αποδόμηση της προσωπικότητάς του και τις εν γένει συνέπειες της άδικης, μεθοδευμένης και όψιμης στοχοποίησής του. Σε κάθε περίπτωση και ενόσω τα εκατέρωθεν ζητήματα που άπτονται αστικής και ποινικής φύσεως θα εξεταστούν και θα κριθούν αρμοδίως από τις αρχές ο εντολέας μου εφιστά προς πάσα κατεύθυνση την προσοχή και αυτονοήτως ως γονέας αξιώνει την τήρηση απόλυτης διακριτικότητας και την αποχή από οποιαδήποτε αναμετάδοση και διάδοση κάθε πληροφορίας που σχετίζεται με την προσωπική και οικογενειακή του ζωή. Τούτο δε κυρίως διότι ανά πάσα στιγμή το ανήλικο τέκνο του μπορεί να γίνει δέκτης «πληροφοριών» κυρίως από τα media που θα αποδομήσουν βίαια την εικόνα και τη σχέση του με τον πατέρα του την οποίς ο ίδιος με αφοσίωση και αμέριστη αγάπη σε όλη του τη ζωή καλλιεργεί με αποτέλεσμα την άδικη, ισόβια και μη αναστρέψιμη πλήξη της ψυχικής και ηθικής του υπόστασης.
Τέλος, ο εντολέας μου απευθύνει έκκληση προς πάσα κατεύθυνση: η καταγγελία και πάταξη κάθε μορφής βίας, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, ηλικίας, στάτους κ.λπ.δεν είναι δικαίωμα. Είναι υποχρέωση, όχι μόνο του θυμάτος, όχι μόνο των αρχών, αλλά εκάστου ημών, μη τελούσα υπό όρους, αιρέσεις και διατυπώσεις. Βία, όμως, συνιστά και η άκοπη, άδικη και ακαριαία στοχοποίηση ανθρώπων η οποία υπό το σκότος του εθισμού στην παραπληροφόρηση, στην ματαιοδοξία, στην ανθρωποφαγία, τελείται άφιλτρα και «εν μία νυκτί» αλλά κλονίζει συθέμελα μία αλλά συνήθως πολύ περισσότερες ζωές».
Ο Κώστας Γκουσγκούνης έφυγε την Παρασκευή (6/5)από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 91 ετών, σκορπίζοντας θλίψη στον καλλιτεχνικό και όχι μόνο κόσμο. Ο πιο γνωστός Έλληνας πρωταγωνιστής ερωτικών ταινιών διέγραψε μια σπουδαία καριέρα στις ερωτικές και όχι μόνο ταινίες, μένοντας στον μυαλό των περισσότερων ως ο «δάσκαλος του έρωτα».
Εκτός από τις πολλές ερωτικές ταινίες, στις οποίες τον είδαμε, ο Κώστας Γκουσγκούνης είχε πάρει μέρος και σε ένα επεισόδιο της δημοφιλούς ελληνικής σειράς με τον Γιάννη Μπέζο, της «Ελλάδος τα Παιδιά».
Εκεί τον είδαμε να υποδύεται τον εαυτό του και να πετάει κάποιες από τις ατάκες, που τον έκαναν διάσημο, όπως το «σκύψε ευλογημένη» ή το «κοπανάτε την μη βγάλω έξω τη μπαλαντέζα»
Ντροπή: Εθνικά απομονωμένοι ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεταίροι του στην κυβέρνηση υπέγραψαν, υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, αυτή την επαίσχυντη συμφωνία για το ξεπούλημα της Μακεδονίας, με την οποία για πρώτη φορά Ελληνική κυβέρνηση αναγνώρισε ότι υπάρχουν “Μακεδόνες” που μιλούν την “μακεδονική” γλώσσα πάνω από τα βόρεια σύνορά μας!
Όταν έβλεπε κανείς σήμερα τις εικόνες απο τις Πρέσπες – απο ένα μέρος με ένα βαρύ αρνητικό συμβολισμό για όσα πριν δεαετίες είχαν αποφασιστεί εκεί για την τύχη της Μακεδινίας – αισθανόταν ανείπωτη θλίψη, οργή και αγανάκτηση για αυτή την κατάντια του σημερινού πρωθυπουργού και της κυβέρνησης του. Απο την μιά τον Αλέξη Τσίπρα και τον Νίκο Κοτζιά να πανηγυρίζουν θριαμβολογόντας με τους Σκοπιανούς ομολόγους τους οι οποίοι ανέφεραν χαρακτηριστικά ότι εμείς είμαστε οι Έλληνες και αυτοί οι…. Μακεδόνες και απο την άλλη χιλιάδες διαδηλωτές με Ελληνικές σημαίες να εκφράζουν την συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού που σήμερα πενθεί. Με ποιά λαική νομιμοποίηση ο Αλέξης Τσίπρας δεσμεύει τη χώρα με συμφωνίες που εγκρίνει μόνο αυτός και οι θλιβεροί συνοδοιπόροι του στην Κυβέρνηση;
Εμείς θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ακυρώσουμε αυτή την επαίσχυντη συμφωνία. Αυτό επιτάσσει η εθνική συνείδηση, πάνω και πέρα από κόμματα και παρατάξεις! Διαβεβαιώνουμε τον Αλέξη Τσίπρα ότι θα μας βρει απέναντί του… Στην Βουλή, στις πλατείες, στα συλλαλητήρια, στους αγώνες για τα δίκαια της Μακεδονίας!
Ο Κώστας Γκιουλέκας είναι Βουλευτής Α΄Θεσσαλονίκης της Νέας Δημοκρατίας
Είναι γνωστό ότι ο πρόεδρος του οργανισμού «Χαμόγελο του Παιδιού» Κώστας Γιαννόπουλος δίνει μάχη με τον καρκίνο. Προσφάτως ο ίδιος δημοσίευσε ένα συγκινητικό και ενθαρρυντικό κείμενο για τον μάχη που δίνει.
Αγαπητοί φίλοι,
Καταρχήν θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κάθε έναν προσωπικά για το ειλικρινές και συγκινητικό ενδιαφέρον για την περιπέτεια υγείας μου και για τη δύναμη που απλόχερα μου προσφέρατε.
Παλιοί μου συνάδελφοι από τον κλάδο της τεχνολογίας, συνεργάτες στο «Χαμόγελο», οικογένειες και παιδιά που στηρίζουμε, υποστηρικτές και χορηγοί, τα υπέροχα παιδιά που μεγαλώνουν και μεγάλωσαν στα Σπίτια μας, άνθρωποι που δεν γνωρίζω προσωπικά με γεμίσατε ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά!
Θέλω επίσης να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για την αγάπη σας στο «Χαμόγελο», στο «Χαμόγελο» που ίδρυσε ο 10χρονος Ανδρέας μου και τους ανθρώπους του σήμερα.
Σήμερα είναι μία ιδιαίτερα σημαντική ημέρα για εμένα καθώς ολοκληρώνεται ο κύκλος των 6 μηνών με 12 σχήματα χημειοθεραπειών στις οποίες υποβλήθηκα μετά την επέμβαση αφαίρεσης κακοήθειας στο παχύ έντερο.
Μετά την περιπέτεια που πέρασα νιώθω την υποχρέωση να πω σε όλους ότι σήμερα περισσότερο από ποτέ πιστεύω ότι όλα μπορούν να ξεπεραστούν με χαλύβδινη θέληση και θετική σκέψη.
Νιώθω επίσης την ανάγκη να τονίσω –αν και όλοι το «γνωρίζουμε» αλλά λίγοι το κάνουμε πράξη- ότι η πρόληψη σώζει ζωές.
Στη δική μου περίπτωση μία απλή εξέταση θα μπορούσε να τα έχει προλάβει όλα … Εάν φρόντιζα περισσότερο την υγεία μου κάνοντας τις απαραίτητες προληπτικές εξετάσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα δεν θα χρειαζόταν να υποβληθώ σε επέμβαση και μετέπειτα σε χημειοθεραπείες.
Εδώ θέλω για μία ακόμα φορά να σταθώ και να ευχαριστήσω την εξαιρετική ομάδα των γιατρών μου, που με φρόντισε και με στήριξε σε κάθε βήμα.
Ενημερώθηκα για το πρόβλημα υγείας μου, σε μια χρονική περίοδο τεράστιας πίεσης, πολλών ωρών δουλειάς, άγχους και πολλών ταξιδιών για την αναζήτηση λύσεων στο θέμα του προσφυγικού. Τα νέα με ξάφνιασαν, άλλα όλα κινήθηκαν αστραπιαία.
Αυτό που με πείσμωσε, με κινητοποίησε και με γέμισε ελπίδα ήταν οι ζωγραφιές, τα μοναδικά μηνύματα των παιδιών μας από όλη την Ελλάδα, τα λουλούδια, η αγάπη των συνεργατών και εθελοντών. Το δωμάτιο του νοσοκομείου γέμισε με την μοναδική περιουσία μου …. την αγάπη όλων!
Μετά ξεκίνησαν οι χημειοθεραπείες …
Παρά τις δυσκολίες που ήρθαν με τις θεραπείες, συνέχισα κανονικά την καθημερινότητα μου στο «Χαμόγελο». Αρνήθηκα να παραδώσω τα «όπλα» και παρά τις ενστάσεις όλων, ταξίδεψα στη Doha του Qatar για τη συνάντηση αρχηγών κρατών μελών του ΟΗΕ, πήγα στη Μάλτα ως Πρόεδρος του Δ.Σ. του European Anti bullying Network στο πλαίσιο της ετήσιας Συνάντησης του Δικτύου παρουσία της Προέδρου της Μάλτας και πολλά άλλα …
Αυτά μου έδωσαν δύναμη και αισιοδοξία ότι όλα θα περάσουν και με έφεραν σήμερα εδώ … νιώθοντας ακόμα πιο έντονη την υποχρέωση να συνεχίσω αυτό που δεσμεύτηκα να κάνω πριν από 21 χρόνια μαζί με τους ανθρώπους του «Χαμόγελου» -εθελοντές και εργαζόμενους- αλλά και όλους αυτούς τους πολύτιμους συνεργάτες μας στη δημόσια διοίκηση που καθημερινά δίνουν μάχες για τα παιδιά στην Ελλάδα. Ανθρώπους που έχουν την ίδια ευαισθησία, την ίδια εργατικότητα και το ίδιο πάθος και δεν είναι αυτό κατά καιρούς απαξιωτικά λέμε «Δημόσιοι Υπάλληλοι»…
Κλείνοντας την πολυλογία μου …
Για μία ακόμα φορά θέλω να τονίσω ότι για τον εαυτό μας αλλά και όλους αυτούς που αγαπάμε πρέπει πάση θυσία να προσέχουμε την υγεία μας κάνοντας τις απαραίτητες προληπτικές εξετάσεις.
Εάν παρόλα αυτά κάτι προκύψει η αγάπη, η δύναμη, η ελπίδα και η αισιοδοξία είναι η μόνη περιουσίας μας.
…..Εάν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε…, όπως είπε ο Ανδρέας μου 21 χρόνια πριν
Ο Κώστας Γιαννόπουλος διέκοψε κάθε επιχειρηματική του ενασχόληση, όταν ο μικρότερος γιος του, Ανδρέας, διαγνώστηκε με καρκίνο σε ηλικία 10 ετών. Και Όταν ο Ανδρέας «έφυγε» τον Δεκέμβριο 1995, ο Κώστας Γιαννόπουλος αφοσιώθηκε πλήρως στην εκπλήρωση της επιθυμίας του γιου του. Από τα πρώτα του βήματα απλοί πολίτες και επιχειρήσεις αγκάλιασαν το όραμα του μικρού Ανδρέα και έγιναν θερμοί φίλοι και υποστηρικτές του Οργανισμού.
Κώστας Γιαννόπουλος: Ο χαμός του γιου του Ανδρέα, η τελευταία του επιθυμία
Ο Κώστας Γιαννόπουλος είναι ένας πατέρας που τον πόνο και τη θλίψη για τον χαμό του γιου του Ανδρέα τον μετέτρεψε σε ενέργεια και κοινωνική προσφορά κάνοντας το όνειρο και την τελευταία επιθυμία του παιδιού πράξη προσφέροντας ανιδιοτελώς αγάπη, καταφύγιο και στοργή σε παιδιά και στις οικογένειές τους.
Ο μικρούλης όταν έφυγε από τη ζωή ήταν μόλις 10 ετών πλασματάκι ενώ σήμερα θα ήταν αν ζούσε ένας νέος άντρας. Με το φευγιό του ο Κώστας Γιαννόπουλος χρησιμοποιώντας τις γνώσεις management που διέθετε δημιούργησε το εν λόγω σωματείο το οποίο και διαχειρίζεται εξαιρετικά έχοντας επικεντρωθεί αποκλειστικά στην ανθρώπινη ζωή και όχι στην δημόσια προβολή ή το χρήμα.
Αφιέρωσε χρόνο, χρήμα και με συνέπεια και απέραντες πρακτικές δυσκολίες κατάφερε να αφήσει το αποτύπωμά του τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επί της ουσίας έργο. Ένα μεγάλο αγκάθι που κάθε χρόνο καλείται να διαχειριστεί είναι ο υπέρογκος ΕΝΦΙΑ, οι μισθοί όσων απασχολούνται αλλά και ο συντονισμός του δικτύου εθελοντών.
Κώστας Γιαννόπουλος: Η επαγγελματική πορεία και η ανάγκη της προσφοράς
Ο Κώστας Γιαννόπουλος είχε πει για τον εαυτό του: «Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1952 και από µικρό παιδί αισθανόµουν την ανάγκη να δηµιουργήσω, να ξεκινήσω κάτι από το µηδέν. Δίπλα µου είχα την οικογένειά µου και µια εξαιρετική µητέρα που µε στήριξε σε κάθε µου βήµα, έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να πραγµατοποιήσω τα όνειρά µου και αυτό ποτέ δεν το ξεχνώ. Της το οφείλω…
Ολοκληρώνοντας το Οικονομικό Γυμνάσιο Πειραιά, έφυγα για σπουδές Marketing στην Αγγλία. Την πρώτη ουσιαστική επαγγελματική µου εμπειρία την απέκτησα ως εργαζόμενος στο ελληνικό προξενείο. Ήταν σημαντικό βήμα για µένα και εκεί ουσιαστικά καταστάλαξα τι επαγγελματικό δρόμο ήθελα να ακολουθήσω… την πληροφορική, που τότε στην Ελλάδα ήταν στα σπάργανα και ήταν ελάχιστοι όσοι ασχολούνταν.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ξεκίνησα να εργάζοµαι σε υψηλόβαθµη θέση σε µια µεγάλη πολυεθνική εταιρεία στον χώρο της πληροφορικής. Όταν έκρινα ότι αυτός ο κύκλος έκλεισε, ξεκίνησα την πρώτη δική µου επιχείρηση, τη Μicrobytes, που ήταν ένα από τα πρώτα καταστήµατα Ηλεκτρονικών Υπολογιστών στην οδό Στουρνάρη, που τότε αποτελούσε την ελληνική «Silicon Valley». Τη Μicrobytes ακολούθησε η ACO Hellas και σημαντικές συνεργασίες µε κολοσσούς του χώρου, όπως η ΙΒΜ και η Hewlett Packard. Στο πλαίσιο της επιχειρηματικής µου δραστηριότητας απέκτησα και έναν νέο αλλά εξαιρετικά σημαντικό ρόλο, αυτόν του Manager, του «ηγέτη» µιας ομάδας. Έπρεπε να επιλέξω πώς θα διοικήσω τις επιχειρήσεις µου, ποιο µοντέλο θέλω να ακολουθήσω. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι τότε στην Ελλάδα η γενικότερη αντίληψη απαιτούσε σκληρούς εργοδότες… αυτό ήταν το µοντέλο διοίκησης που επικρατούσε.
Εγώ επέλεξα κάτι τελείως διαφορετικό. Θεώρησα –και ακόµα το πιστεύω ακράδαντα– ότι τους εργαζομένους ο εργοδότης πρέπει κατ’ αρχάς να τους σέβεται, να τους θεωρεί συνεργάτες, να αξιοποιεί τα θετικά τους στοιχεία, να µοιράζεται τις σκέψεις και τις ανησυχίες του, να τους εξασφαλίζει µια σταθερότητα και κυρίως να στέκεται δίπλα τους.
Το κλίµα στις επιχειρήσεις µου ήταν εξαιρετικό. Με τους συνεργάτες µου είχα άψογη συνεργασία, ήσουν δίπλα τους, τόσο στις επαγγελματικές όσο και στις προσωπικές τους δυσκολίες, και αυτό είχε ως αποτέλεσµα να υπάρχει ένα αρμονικό επαγγελματικό περιβάλλον όπου όλοι µας δίνανε το µέγιστο.
Παράλληλα µε όλα τα παραπάνω παντρεύτηκα και έκανα δύο υπέροχα αγόρια, τον Νίκο και τον Ανδρέα µου. Όλα πήγαιναν καλά και ήµουν αισιόδοξος για το µέλλον και όλα όσα µας επιφύλασσε…»
Η μάχη με τον καρκίνο
Ο ήρωας και πρότυπο της καθημερινότητά μας Κώστας Γιαννόπουλος, παραμέρισε τα προσωπικά του προβλήματα υγείας και έδωσε μάχη με απέραντη συνέπεια καταφέρνοντας να συνενώσει οικογένειες και να δώσει απλόχερα αγάπη σε μικρές ανυπεράσπιστες ψυχές.
Ο ίδιος έχοντας μιλήσει στο protothema είχε πει σχετικά το 2016 για τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει: «Έχουμε να πούμε πολλά και να κάνουμε ακόμη περισσότερα, τα παιδιά μου στο Χαμόγελο είναι η προτεραιότητά μου, δε μπορείς να φανταστείς πόσες χιλιάδες μηνύματα έφτασαν τις τελευταίες ώρες από κόσμο που το νιώθω τόσο απίστευτα κοντά μου που πραγματικά παίρνω δύναμη, συγκινούμαι, παλεύω. Είναι μία δύσκολη μάχη αυτή με τον καρκίνο, είναι διαδικασία σκληρή, επίπονη και μία μάχη, μία από τις πολλές μάχες που θα δώσω για να τα καταφέρω».
Κώστας Γιαννόπουλος:Το «Χαμόγελο του παιδιού» είναι η αγκαλιά για κάθε παιδί»
«Ξέρετε ποτέ δε θεώρησα ότι κάνω κάτι παραπάνω από το αυτονόητο, δεν είναι για μένα ηρωική πράξη να είμαι, να είμαστε στο πλευρό των αδύναμων αυτών πλασμάτων αλλά αυτονόητο, είμαστε η αγκαλιά τους, είναι όλα τους παιδιά μου, στα μάτια τους υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα ο δικός μου γιος, ο άγγελος που έχασα, ο Αντρίκος μου, αν δεν ήμουν κοντά στα παιδιά αυτά δε ξέρω αν θα μπορούσα να διαχειριστώ αυτή τη φρικτή απώλεια που σε κάθε περίπτωση μου άλλαξε όχι απλά τη ζωή, άλλαξε εμένα και τη θεωρία μου για τη ζωή ανεπιστρεπτί», είχε πει στο Protorhema αλλά και σε μένα σε παρελθοντική μας συζήτηση.
Κώστας Γιαννόπουλος: Ο θάνατος του μικρού Ανδρέα
«Το 1994 όλα ανατράπηκαν βίαια. Ο µικρός µου γιος, ο Ανδρέας, διαγνώστηκε µε καρκίνο και ξεκίνησε ένας άνισος αγώνας. Η οικογένειά µου δοκιµάστηκε σκληρά.
Στους µήνες που ακολούθησαν κάναμε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να ανατρέψουμε την κατάσταση… ταξίδια στο εξωτερικό, θεραπείες, γιατροί…
Όπως είναι φυσικό, η επαγγελματική µου πορεία διεκόπη απότομα. Το µόνο που πια είχε σημασία ήταν να είμαι δίπλα στον Ανδρέα, αλλά και στον Νίκο.
Τον Νοέμβριο του 1995 ο Ανδρέας έγραψε στο ημερολόγιό του την επιθυµία του να δημιουργηθεί ένας Σύλλογος για όλα τα παιδιά, τον οποίο και ονόμασε «Το Χαµόγελο του Παιδιού».
Από την πρώτη στιγµή θεώρησα υποχρέωσή µου να κάνω ό,τι µπορούσα ώστε να ακουστεί η επιθυµία του Ανδρέα και να βρω συµµάχους να την πραγµατοποιήσω.
Για µένα ο κόσµος της τηλεόρασης ήταν άγνωστος, έπρεπε όµως να τον µάθω ώστε να ακουστεί η επιθυµία του Ανδρέα.
Το βήµα δόθηκε στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη «Κόκκινη Κάρτα» στον ANTENNA, µε αρχισυντάκτη τον Τάσο Ζορµπά και ρεπόρτερ τη Ζήνα Κουτσελίνη.
Στην εκπομπή καλεσμένοι ήταν άνθρωποι της τηλεόρασης, ηθοποιοί, τραγουδιστές που θαύμαζε ο Ανδρέας, αλλά και άνθρωποι από το νοσοκομείο, συμμαθητές του και φυσικά όλη η οικογένειά µας. Όσο δύσκολο και αν ήταν, έπρεπε να είµαστε εκεί.
Τα όσα είπε ο Ανδρέας συγκλόνισαν χιλιάδες ανθρώπους, που αποφάσισαν να συµµετάσχουν στην πραγµατοποίηση της επιθυµίας του.
Λίγες ηµέρες µετά, στις 22 Δεκεµβρίου, ο Ανδρέας «έφυγε» και εγώ αποφάσισα να αφιερώσω όλες µου τις δυνάµεις για να κάνω πραγµατικότητα «Το Χαµόγελο του Παιδιού».
Έχοντας φθάσει σε αυτό το σημείο της αφήγησης, συγκλονισμένος από τα τραγικά γεγονότα που επιφύλαξε η μοίρα γι’ αυτόν τον άνθρωπο και την οικογένειά του, πραγματικά, δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πώς βρήκε τη δύναμη όχι απλά να συνεχίσει τη ζωή του αλλά και να αφιερωθεί, με όλες του τις δυνάμεις, σε ένα σκοπό ιερό ο οποίος, ωστόσο, πάντα θα του θυμίζει την δική του προσωπική τραγωδία. Και κάπου εκεί αντιλαμβάνεσαι ότι, τελικά, ο άνθρωπος κρύβει μέσα τους τεράστια αποθέματα δύναμης και εξαρτάται αποκλειστικά από τον ίδιο αν θα τις χρησιμοποιήσει και για ποιον σκοπό:
«Οι δυσκολίες που αντιμετώπισα ήταν τεράστιες, δεν ήσουν όμως µόνος, δεκάδες άνθρωποι στάθηκαν δίπλα µου, παλεύοντας και αυτοί.
Εγκατέλειψα πλήρως την επιχειρηματική µου δραστηριότητα και αφιερώθηκα εξ ολοκλήρου στο «Χαµόγελο».
Τα γραφεία της εταιρείας µου στην οδό Στουρνάρη αποτέλεσαν και τα πρώτα γραφεία του «Χαµόγελου» και παράλληλα συγκροτήθηκε και το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο, στο οποίο αποφάσισα να µην είµαι πρόεδρος.
Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησα ότι αυτή η απόφαση ήταν λανθασμένη… πολλοί ήταν αυτοί που στα πρώτα βήματα πλησίασαν το «Χαμόγελο», θεωρώντας ότι θα ήταν ένα πρώτο σκαλί για δημοσιότητα, και για να προστατεύσω την ιδέα του Ανδρέα, αποφάσισα να αναλάβω και αυτόν τον ρόλο.
Ξεκινώντας το «Χαμόγελο», ήρθατε αντιμέτωποι µε έναν άγνωστο κόσμο. Εκεί συνειδητοποίησα ότι έχει µεγάλη διαφορά να είσαι ευαισθητοποιημένος, όπως ήσουν και εγώ πριν χάσω τον Ανδρέα, και συνειδητοποιημένος, όπως ήσουν τώρα πια.
Η πρώτη δράση µας ήταν οι επισκέψεις ομάδας παιδιών εθελοντών στα Νοσοκομεία Παίδων της Αθήνας για την υποστήριξη παιδιών που νοσηλεύονταν µε σοβαρά προβλήματα υγείας. Αφορμή αποτέλεσε, όπως είναι λογικό… ο Ανδρέας, που είχε βρεθεί σε αυτή τη θέση.
Επόμενο βήμα, το 1997, ήταν η δημιουργία και λειτουργία του 1ου Σπιτιού για παιδιά θύματα κάθε µορφής Βίας (σωματικής και συναισθηματικής κακοποίησης, παραμέλησης κ.λπ.), η ίδρυση της Γραµµής SOS 1056 και οι δράσεις υποστήριξης παιδιών µε προβλήματα Υγείας, η λειτουργία της 1ης Κινητής Ιατρικής Μονάδας εντατικής θεραπείας για παιδιά, η οποία φέρει το όνοµα «Ανδρέας Γιαννόπουλος».
Σταδιακά, πάντα µε την υποστήριξη των πολιτών και κάποιων επιχειρήσεων, «Το Χαµόγελο του Παιδιού», µε την πολύτιμη καθοδήγηση και σε συνεργασία µε αξιόλογους κρατικούς λειτουργούς, αναπτύχθηκε.
Πλέον ήταν ξεκάθαρο το κενό και οι σοβαρές ελλείψεις που υπήρχαν στον τομέα της παιδικής προστασίας στην Ελλάδα και «Το Χαμόγελο του Παιδιού», µε την περιορισμένη, τότε, αριθμητικά εξειδικευμένη επιστημονική του ομάδα, ξεκινά να σχεδιάζει και να υλοποιεί διάφορες δράσεις για την πρόληψη και αντιμετώπιση των πολλών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα παιδιά στη χώρα. Αρχικά για παιδιά θύµατα κάθε µορφής Βίας και για παιδιά µε προβλήματα Υγείας, παιδιά και οικογένειες µε σοβαρά προβλήματα διαβίωσης, παιδιά που εξαφανίζονται».
Όλα αυτά ακούγονται τόσο σημαντικά αλλά και τόσο δύσκολα συνάμα. Κι όμως το αποτέλεσμα δικαίωσε τόσο τον ίδιο όσο κι όλους εκείνους που συντάχθηκαν μαζί του σε αυτόν το ιερό αγώνα. Έναν αγώνα διαρκή, ατελείωτο, που έχει ανάγκη απ’ όσους περισσότερους υποστηρικτές γίνεται:
«Σήμερα, 24 χρόνια µετά το Ημερολόγιο του Ανδρέα, «Το Χαμόγελο του Παιδιού» έχει στηρίξει περισσότερα από 1.600.000 παιδιά και τις οικογένειές τους.
Απασχολεί περισσότερους από 500 εξειδικευμένους επιστήμονες και περισσότερους από 3.500 ενεργούς εθελοντές. Βρίσκεται δίπλα σε κάθε παιδί, κάθε στιγμή, σε κάθε σημείο της Ελλάδας.
Έχει αναγνωριστεί διεθνώς για το έργο, την εμπειρία και την τεχνογνωσία. Είναι ο πρώτος φορέας στην Ελλάδα σε αναγνωρισιμότητα και εμπιστοσύνη.
Φαίνεται απίστευτο, αλλά δεν είναι. Είναι το αποτέλεσα της συντονισμένης δουλειάς χρόνων, πραγματικού αγώνα, όχι µόνο δικού µου, αλλά µιας ολόκληρης ομάδας που δεν περιορίζεται στους ανθρώπους του «Χαμόγελου» µε τη στενή έννοια, τους συνεργάτες και τους εθελοντές µας, αλλά και πλήθους εισαγγελέων, αστυνοµικών, γιατρών και πολλών άλλων που έκαναν και κάνουν υπερβάσεις για να βρουν τη λύση στο πρόβληµα κάθε παιδιού.
Φυσικά, µπροστά µας έχουμε µεγάλο δρόμο µέχρι να κατακτήσουμε το αυτονόητο… να χαμογελάσει κάθε παιδί έχοντας δεδομένα στη ζωή του όλα όσα δικαιούται.
Πρόσκληση αποτέλεσε και η διοικητική διάρθρωση του «Χαµόγελου».
Πώς διοικείς έναν Οργανισμό µε εκατοντάδες εργαζόμενους τόσο διαφορετικών ειδικοτήτων;
Πώς διοικείς έναν Οργανισμό µε βασικό παράγοντα της καθημερινότητάς του το «επείγον» και το «απρόβλεπτο»;
Πώς διοικείς έναν ζωντανό Οργανισμό που πρέπει να είναι πάντα ενεργός και ευέλικτος, µε σταθερά έξοδα και ασταθή έσοδα;
Πώς εξασφαλίζεις ότι η κουλτούρα, οι Αρχές και οι Αξίες αποτελούν απαράβατο κανόνα σε καθετί που κάνουνε, κάθε στιγμή, σε κάθε σημείο της Ελλάδας;
Πώς διασφαλίζεις την ποιότητα σε κάθε παρεχόμενη υπηρεσία;
Πώς το πετυχαίνεις αυτό, εξασφαλίζοντας παράλληλα ο Οργανισµός αυτός να µην είναι υδροκέφαλος και να κρατά διαχρονικά σταθερά τα διοικητικά του έξοδα στο 10%;
Είναι δύσκολο, όχι όμως αδύνατον.
Θεωρώ ότι έχοντας µια δυνατή ομάδα, µε ανθρώπους που, πέρα από την εξειδίκευση και τον επαγγελματισμό, έχουν ουσιαστικές ευαισθησίες και αγάπη σε αυτό που κάνουν, που παίρνουν πρωτοβουλίες και συνεργάζονται, µπορείς να τα καταφέρεις.
Παράλληλα, στο Διοικητικό µας Συµβούλιο συµµετέχουν αξιόλογοι άνθρωποι, που µετρούν πολλά χρόνια προσφοράς. Είµαστε ευτυχείς έχοντας δίπλα µας σηµαντικούς ανθρώπους µε ουσιαστικά συμβουλευτικό ρόλο σε κάθε τοµέα, που µας τιμούν µε την εμπιστοσύνη τους.
Καταφέραμε να έχουμε οριζόντια διοικητική διάρθρωση, ωστόσο, είμαστε σε συνεχή επαγρύπνηση να αντιμετωπίσουμε τα κακώς κείμενα. Έχουμε υιοθετήσει ελεγκτικούς µηχανισµούς εσωτερικά, αλλά βασικότερα από εξωτερικούς συνεργάτες, λογοδοτούμε καθημερινά στην ελληνική κοινωνία, σε όλους όσοι µας στηρίζουν και συνεργάζονται µαζί µας.
Είναι δύσκολο, είναι όμως εφικτό.
Προσωπικά προσπαθώ να είναι δίπλα σε καθένα συνεργάτη, να µοιράζοµαι τις προσωπικές αλλά και επαγγελματικές τους ανησυχίες.
Τις αποφάσεις τις λαμβάνουνε ομαδικά και αυτή την κουλτούρα θέλω να περάσω. Είναι σημαντικό να µη θεωρεί κάποιος τον εαυτό του αυθεντία. Τα προβλήµατα που καθημερινά καλούμαστε να λύσουνε απαιτούν ομαδικότητα και όταν αυτό χαθεί, κινδυνεύεις να κάνεις λάθος. Το Χαμόγελο του Παιδιού» είναι µοναδικό γιατί ιδρύθηκε από ένα 10χρονο παιδί και στα λόγια του πρέπει και οφείλουμε να παρατείνουνε πιστοί»
