Στο ΜΟΚ Πρέβεζας αναβίωσε τον Δεκέμβριο του 2019 η υπόθεση από το 2014 της 15χρονης Κωνσταντίνας Αναγνώστη η οποία, σύμφωνα με την οικογένειά της, έφυγε από τα Γιάννενα προκειμένου να επισκεφθεί οδοντίατρο στους Αγίους Σαράντα και πέθανε κατά την επιστροφή της μέσα στο ταξί.

Οι εξελίξεις που ακολούθησαν ήταν ραγδαίες. Το περασμένο καλοκαίρι και μετά από 3,5 χρόνια, ο οδηγός ταξί μετά την απολογία του σε ανακριτή και εισαγγελέα, κρίθηκε προφυλακιστέος με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας με ενδεχόμενο δόλο δια παραλείψεως.

Σύμφωνα με το star.gr ο οδηγός υποστηρίζει πως, πήρε την Κωνσταντίνα από το σπίτι της γιαγιάς της στην Αλβανία, την πήγε στην κομμώτρια για να φτιάξει τα μαλλιά της και μετά στους οδοντογιατρούς. Κατά την επιστροφή στα Γιάννενα είδε πως δεν ήταν καλά, και την πήγε στο νοσοκομείο.

Το περασμένο καλοκαίρι η εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» φέρνει στο φως της δημοσιότητας τα έγγραφα από το νοσοκομείο της Αλβανίας στο οποίο εισήχθη νεκρή η 15χρονη.

«Η 15χρονη Κωνσταντίνα Αναγνώστη εισήλθε νεκρή στο τμήμα επειγόντων περιστατικών από οδηγό ταξί ο οποίος ανέφερε ότι μετά από ένα ξαφνικό τρίξιμο του σαγονιού έπεσε κάτω.Την έφερε στο νοσοκομείο χωρίς σημάδια ζωής. Ακολούθησαν διαδικασίες καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης με ηλεκτροσόκ, τεχνητής αναπνοής με αμπού, καρδιακών μαλάξεων, της χορηγήθηκε αδρεναλίνη, ατροπίνη και λιδοκαϊνη, ενδοφλέβια χωρίς να ανακάμψουν οι ζωτικές της λειτουργίες. Παρέμεινε 2 ώρες στα Επείγοντα και μεταφέρθηκε στο νεκροτομείο».

ΤΙ ΕΔΕΙΞΕ Η ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΚΛΙΝΙΚΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ:

«Ήταν άνευ ζωτικών λειτουργιών, άνευ παλμού και άνευ αναπνευστικής λειτουργίας, διεσταλμένες κόρες οφθαλμών, εμφανίζει κυάνωση γύρω από το στόμα, γύρω από την καρωτίδα, δέρμα με νεκρική χροιά με κυάνωση και κρύο. Εισήχθη νεκρή γι΄αυτό δεν εφαρμόστηκε και άλλη θεραπεία».

«Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΕ ΑΤΥΧΗΜΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ»

Μιλώντας στην εκπομπη «Αλήθειες με τη Ζήνα», ο Ντούε Πιέτρα, Πρόεδρος του Αλβανικού συλλόγου δικηγόρων κατά της διαφθοράς δήλωσε πως:

«Το περιστατικό έχει γίνει από ατύχημα, από την απροσεξία της γιατρού τη στιγμή της διαδικασίας για να κάνει την έκτρωση. Δεν είχε σκοπό να την σκοτώσει. Eίτε απλά δεν έδωσε την απαραίτητη προσοχή που έπρεπε, είτε από τη μεριά της μητέρας της κοπέλας δεν είχαν πει στην γιατρό την αλήθεια ποσο μηνών ήταν η κοπέλα.

Πιστεύω ότι η γιατρός δεν έκανε υπέρηχο για να γνωρίζει πόσο μηνών ήταν το μωρό, αλλά πίστεψε στα λεγόμενα της μάνας… Μετά το συμβάν η γιατρός ήταν μαζί με μια βοηθό η οποία με το τηλέφωνο της Κωνσταντίnας κάλεσε τον (…..) οπότε ο ίδιος πήγε αμέσως στην κλινική, έβαλε γρήγορα το κορίτσι στο αυτοκίνητο για να την πάει στο νοσοκομείο. Όταν αντιλήφθηκε ότι η κοπέλα δεν ήταν στη ζωή, έκανε μια βόλτα με το δικό του αυτοκίνητο στους «Αγίους Σαράντα» όπου είχε πολλά τηλέφωνα επικοινωνίας με τη γιατρό και τη μητέρα της κοπέλας, όπου πιστεύω (υποψιάζομαι) ότι έχουν γίνει από το τηλέφωνο της κοπέλας.

Μιας και η γιατρός ήταν γνωστή, έγινε μεσολάβηση για να μην αποκαλυφθεί ότι η κοπέλα ήταν εκεί για έκτρωση. Αυτή είναι η αιτία που ξεκίνησε αυτή η ιστορία και συνεχίζει μέχρι σήμερα. Αν ο ταξιτζής ανακριθεί με υπευθυνότητα, ο ίδιος θα αποκαλύψει όλη την ιστορία. Την αλήθεια.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κοπέλα είχε πάει στην κλινική για έκτρωση, όπως έχει πάει και στην κομμώτρια και στον οδοντίατρο.

Αν η εισαγγελία ήθελε να ρίξει φως στην αλήθεια έπρεπε να δει την άρση απορρήτου μεταξύ του (……) μόνο τις 3 τελευταίες ημέρες, αλλά θα είχε ανακρίνει και για το ραντεβού της μητέρας της Κωνσταντίνας με τη γιατρό όπως και τα βιβλία της κλινικής γιατί όσες φορές είχε γίνει επίσκεψη είχαν πληρώσει.

Σε εκείνη την κλινική έχουν χάσει τη ζωή τους πολλά κορίτσια».

Ο πατέρας της 15χρονης Κωνσταντίνας (εν διαστάσει με τη μητέρα της), από τη μέρα του χαμού της κόρης του δεν είχε σταματήσει από την πρώτη στιγμή να ψάχνει την αλήθεια καθώς δεν πείστηκε ποτέ ότι ο θάνατος της κόρης του προήλθε από εγκεφαλική αιμορραγία.

«Είπε η μάνα της ότι μίλησε με τον ιατροδικαστή τον κ.Βουγιουκλάκη, και της είπε ότι το κορίτσι μου πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία. Εγώ αμέσως μετά από αυτό, πήγα στα Γιάννενα και μίλησα επί 4 ώρες με τον κ.Βουγιουκλάκη. Μου είπε με απλά λόγια, ότι πήραν ένα κουζινομάχαιρο και αφαίρεσαν από την Κωνσταντίνα τη μήτρα, τον εγκέφαλο, τη γλώσσα, τον τράχηλο. Και όταν τον ρώτησα ‘γιατί τον τράχηλο;” μου είπε ότι από εκεί θα φαινόταν η απόξεση. Αφαίρεσαν όλα τα γεννητικά της όργανα για να μη φανεί η επέμβαση που έγινε και η αιτία θανάτου» είχε δηλώσει παλαιότερα στο Star ο πατέρας της Κωνσταντίνας.

Ο ίδιος επίσης μιλώντας στο protothema.gr εξήγησε ότι από την αρχή είχε πιστέψει πως ο θάνατος του παιδιού του είναι αποτέλεσμα εγκληματικής πράξης.

«Από την πρώτη στιγμή φώναζα ότι είναι έγκλημα. Θέλω να δικαιωθεί η ψυχή της Κωνσταντίνας μου. Θα σας το πω, την δολοφόνησαν είναι ξεκάθαρο. Με τη βοήθεια καθηγήτριας τοξικολογίας των Ιωαννίνων βρήκαμε ένα εύρημα που δείχνει μεγάλη ποσότητα αναισθητικού στο σώμα του παιδιού μου, που σημαίνει πως αυτό της χορηγήθηκε για χειρουργική επέμβαση. Εγώ λοιπόν πίστευα και πιστεύω πως το παιδί πήγε για έκτρωση και όχι στον οδοντίατρο».

Ο κ. Αναγνώστης επεσήμανε επίσης πως από την κόρη του έλειπαν ζωτικά όργανα. «Όταν έγινε η νεκροψία στην Αλβανία, οι Αλβανοί ιατροδικαστές αφαίρεσαν συγκεκριμένα όργανα από τη σορό της κόρης μου για να αποκρύψουν όλη την αλήθεια. Εγώ όμως με εντολή εισαγγελέα κατάφερα να σταματήσω την ταφή του παιδιού μου και έστειλα τη σορό του για νέα νεκροψία στα Γιάννενα. Η γνωμάτευση έδειξε ότι από τη σορό της κόρης μου έλειπαν συγκεκριμένα όργανα ή τμήματα οργάνων όπως η μήτρα ολόκληρη, ο εγκέφαλος, βάση της γλώσσας, η επιγλωτίδα, η τραχεία και ο λάρυγγας, τα οποία θα καταδείκνυαν ενδεχόμενη προσπάθεια διασωλήνωσής της».

Θέλω να σας ξεκαθαρίσω πως δεν έχω τίποτα με τους τσιγγάνους, τον αδερφό μου θα μπορούσαν να τον είχαν πάρει και άνθρωποι εκτός φυλής, ανεξαρτήτου χρώματος, θρησκείας ή καταγωγής. Ο λόγος που σας λέω την ιστορία μου, είναι για να δώσω ελπίδα και σε άλλους που αναζητούν παιδιά, αδέρφια και γονείς.

Ήμασταν δεν ήμασταν 7 χρονών με τον δίδυμο αδερφό μου όταν εξαφανίστηκε. Η μητέρα μου μας μεγάλωνε μόνη της και όταν πέθανε ο πατέρας μου, αφήσαμε την Αθήνα και ήρθαμε στο χωριό για να είμαστε κοντά στους γονείς της και να έχει βοήθεια.

“Επαρχία, τι πιο ιδανικό και ασφαλές σαν περιβάλλον για τα παιδιά” σκέφτηκε η μητέρα μου και πήρε την απόφαση. Τελικά όμως το ιδανικό και το ασφαλές είναι έννοιες σχετικές…

Γυρίζαμε από το σχολείο, η μάνα μου ήταν στα χωράφια με τον παππού μου. Φύγαμε με άλλα 3 παιδιά συμμαθητές μας και στα μισά του δρόμου χωριστήκαμε, εγώ με τον αδερφό μου ακολουθήσαμε τον έναν δρόμο και τα άλλα παιδιά, τον άλλον. Πρώτη φορά χωριστήκαμε, ήθελε ο αδερφός μου επίμονα να μαζέψουμε λουλούδια από εκείνο τον δρόμο γιατί η μητέρα μας είχε γενέθλια και ήθελε να της τα προσφέρει.

Όπως μαζεύαμε λουλούδια, του φώναξα από μακριά ότι είχαμε αργήσει και έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι φτάνει τα μαζέψαμε τα λουλούδια και μου είπε “λίγο ακόμα”. Μέχρι να γυρίσω το κεφάλι μου, τον είχα χάσει και το μόνο που έβλεπα ήταν την καρότσα ενός κόκκινου φορτηγού. “Στέλιο, Στέλιο” φώναζα αλλά απάντηση καμία. Έβαλα τα κλαματα φοβήθηκα, δεν ήξερα που βρισκόμουν είχα χαθεί. Τα λέω τώρα και ανατριχιάζω. Με βρήκε ένας γείτονας που πέρναγε τυχαία και με γύρισε σπίτι.

Μάνα και παππούδες ανάστατοι, χάσαμε το παιδί φώναζαν. Κλάμα κακό. Εγώ νόμιζα ότι θα γυρνούσε, ότι ήταν κάποιο αστείο, ότι ήθελε να μαζέψει κι άλλα λουλούδια για τη μητέρα μας. Με ρωτούσαν συνέχεια πού ήταν, πώς ήταν, τί έγινε, γιατί ξεμάκρυνε, αν είδα καλύτερα το φορτηγό που έφευγε. Ύστερα αστυνομία, τηλέφωνα, κλάματα ξανά. Είχαμε βάλει χαρτιά με τη φωτογραφία του παντού σε όλα τα μαγαζιά και τις κολώνες, συγχωριανοί ερευνούσαν την περιοχή, τα πηγάδια, τους γκρεμούς μήπως είχε πέσει πουθενά. Έκαναν ανάκριση και στα 3 παιδιά με τα οποία είχαμε χωριστεί αλλά δεν είχαν δει κάτι. Πέρασαν έτσι μέρες, μήνες , τα χαρτιά στις κολώνες ξεθώριασαν, βράχηκαν, σκίστηκαν και ο Στέλιος πουθενά. Ένιωθα τύψεις, φοβερές τύψεις που δεν τον πρόσεχα, που δεν τον κοίταξα εκείνα τα δευτερόλεπτα που μάλλον-γιατί τότε δεν ήμασταν σίγουροι 100%-τον είχε πάρει εκείνο το φορτηγό.

Ποιος να της το λεγε της μάνας μου, πως τη μερα των γενεθλίων της, θα της αρπάζαν το παιδί;

Βάλαμε ερευνητή μετά από χρόνια αλλά δεν βρέθηκε κάτι. Ένα παλικάρι μας πλησίασε κάποια στιγμή μέσα από μία ομάδα, εκείνος νόμιζε ότι μπορεί να ήμασταν η οικογένειά του γιατί ταίριαζαν οι ημερομηνίες αν και δεν μοιάζαμε καθόλου, αλλά για σιγουριά κάναμε dna και καμία σχέση. Απογοήτευση.

Η μάνα μου πέθανε με τον καημό του Στέλιου. Τα τελευταία χρόνια έπασχε από άνοια και όμως, με έβαζε να της λεω ξανά και ξανά την ιστορία από εκείνη την ημέρα που μαζεύαμε λουλούδια και χάθηκε. Την αλήθεια την έμαθα πέρσι όταν αποφάσισα ξανά με άλλον ερευνητή να βρω τον αδερφό μου. Και τον βρήκα. Ύστερα από 30χρόνια.

Τον είχαν πάρει τσιγγάνοι. Πούλαγε ρούχα σε πάγκο, ζούσε σε καταυλισμό στην Αθήνα πια και είχε παντρευτεί από τα 17 του, έχει 7 παιδιά.

Πήγα από μακριά και τον είδα. Ολόιδιος εγώ. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι ήταν αδερφός μου. Τί να του πεις τώρα; Να κάνετε dna; Να σμίξετε; Τί;

Τον έπιασε και του μίλησε ο ερευνητής, εγώ δεν το άντεχα. Μας έφερε σε επαφή, μόλις αντικρύσαμε ο ένας τον άλλον, ξεσπάσαμε σε κλάμματα. Και εκείνος θυμάται εκείνη τη μέρα.

Μια οικογένεια τσιγγάνων, τον έβαλε στο φορτηγάκι και του είπε ότι θα τον γύριζαν σπίτι μας. Μετά από ώρα του είπαν πως εγώ και η μάνα μας φύγαμε ταξίδι και δεν μπορούσαμε να τον πάρουμε μαζί οπότε θα τον φρόντιζαν εκείνοι μέχρι να γυρίσουμε. Πότε του έλεγαν ότι θα γυρίζαμε πότε ότι τον παρατήσαμε. Έκλαιγε πολύ τις πρώτες μέρες. Πέρασαν τα χρόνια, ο Στέλιος συνήθισε. Δεν μας αναζήτησε δεν ήξερε πως και είχε μάθει πια στη ζωή των τσιγγάνων. Αγαπούσε τα γράμματα αλλά δεν σπούδασε, με το ζόρι έβγαλε την Πέμπτη δημοτικού. Ακολούθησε το επάγγελμα της οικογένειάς του, τα παζάρια και τις λαικές και έκανε οικογένεια μόλις 17 χρονών. Κάναμε dna εννοείται βγήκε συμβατό. Οι γονείς του δεν ζούσαν πια.

Θα έλεγε κανείς πως είμαι ευτυχισμένη που βρήκα τον αδερφό μου αλλά θα είμαι ειλικρινής. Δεν νιώθω τίποτα, νιώθω πως δεν έχουμε τίποτα κοινό. Όχι επειδή είναι τσιγγάνος, αλλά γιατί ο τρόπος ζωής μας είναι τόσο διαφορετικός. Μια φορά το τρίμηνο ή το εξάμηνο θα περάσω από τον πάγκο να τον δω και να του δώσω σοκολάτες για τα ανίψια μου. Θέλω να τον βλέπω, να ξέρω ότι είναι καλά, αλλά αυτά που ονειρευόμουν, τον χρόνο που ονειρευόμουν ότι θα αναπληρώναμε, τώρα βλέπω πως δεν γίνεται.

Μα πιο πολύ αυτό που δεν γίνεται είναι η δικαίωση για τη μάνα μου που πέθανε με τον καημό. Μια δικαίωση που δεν ήρθε ποτέ. Να ξαναδεί το παιδί της, να μάθει τί απέγινε.

Γι’ αυτό, όσοι ψάχνετε ανθρώπους που είτε “πέθαναν στη γέννα” ή τους πήραν, να ξέρετε πως η πιθανότητα να τους βρείτε είναι μεγάλη αλλά η πραγματικότητα μπορεί να είναι τελείως διαφορετική από αυτό που θα θέλατε ή φαντάζεστε.

Συνεχίστε να ψάχνετε αλλά να είστε ρεαλιστές.

Σοφία

Πηγή: singleparent.gr