Πυρά κατά του Λευτέρη Πανταζή εξαπέλυσε ο Γιάννης Φλωρινιώτης μιλώντας για τη μεταξύ τους κόντρα στο περιοδικό «Λοιπόν».
Ο τραγουδιστής ανέφερε, αρχικά, για τον συνάδελφό του: «Καλέ, το παιδί είναι χαζό».
Όπως είπε, κατά την πρώτη τους γνωριμία, ο Γιάννης Φλωρινιώτης είχε συμπαθήσει τον Λευτέρη Πανταζή. Ωστόσο, στην πορεία οι σχέσεις τους χάλασαν.
«Όταν τον γνώρισα τον συμπάθησα, είχα μιλήσει στην εταιρεία μου για να βγάλει κάποιον δίσκο. Δεν ξέρω τι έχει πάθει μαζί μου. Ό,τι λέω εγώ, βγαίνει και λέει τα ίδια, σαν παπαγάλος», δήλωσε.
«Ήθελε να γίνει ή Βοσκόπουλος ή Φλωρινιώτης. Δεν γίνεται όμως, γιατί ο καθένας έχει τη δική του προσωπικότητα. Κακώς μιμείται ακόμη τον Βοσκόπουλο. Δεν έχει κάνει κάτι δικό του. Πρώτα από όλα, λέει πολλά ψέματα. Επειδή δεν έχει κάνει καμία πρωτοτυπία, λυσσάει. Του αναγνωρίζω μόνο ότι έχει μια γλυκιά φωνή», συμπλήρωσε στη συνέχεια.
Περιέγραψε μάλιστα, δύο περιστατικά, όπου παραλίγο να λύσουν τις διαφορές τους, όμως τελικά, η κατάσταση έγινε χειρότερη. «Τον συγχώρησα δυο φορές», αναφέρει ο Γιάννης Φλωρινιώτης.
«Μια φορά πήγαμε να δούμε Ρέμο-Μαρινέλλα στη Θεσσαλονίκη και μας έβαλαν δίπλα δίπλα. Μόλις με είδε, γύρισε το κεφάλι του από την άλλη. Στεναχωρήθηκα, τον αγκάλιασα και του είπα δεν θέλω να είμαστε εχθροί. Πηγαίνω αργότερα στη Ρόδο διακοπές και ήταν εκεί. Μου είπε να πάρω την παρέα μου και το βράδυ να πάω στο μαγαζί που τραγουδούσε. Πήγαμε πράγματι και όταν με σήκωσε στην πίστα, είπε ότι “ο Φλωρινιώτης έβαλε ένα λιθαράκι και αυτός στο σόου”. Άκου πώς με παρουσίασε. Έπειτα, κάποιοι από τα πίσω τραπέζια άρχισαν να με γιουχάρουν. Τους είχε βάλει εκείνος», περιέγραψε ο τραγουδιστής.
Κλείνοντας, τόνισε για τον Λευτέρη Πανταζή: «Δεν υπάρχει πιο κακός, πιο ύπουλος άνθρωπος. Είναι τόσο ψεύτης».
Πυρ και μανία ήταν η Ανθή Βούλγαρη στον αέρα της εκπομπής με τον Γιώργο Γεραπετρίτη και τον Άδωνι Γεωργιάδη.
Την έντονη αντίδραση της Ανθής Βούλγαρη προκάλεσαν οι δηλώσεις του Άδωνι Γεωργιάδη και του Γιώργου Γεραπετρίτη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η δημοσιογράφος σε έντονο ύφος κάλεσε όλους τους υπευθύνους να δώσουν εξηγήσεις για τα όσα τραγικά συνέβησαν και είχαν σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 57 ανθρώπων.
«O κύριος Γεραπετρίτης τα βρήκε όλα ωραία χθες, συγγνώμη να το πω κι αυτό, γιατί δεν μπορώ άλλο. Ο κύριος Γεραπετρίτης χτες τα βρήκε όλα ωραία, κατά τα άλλα όμως το υπουργείο ζητούσε από τον άνθρωπο να πληρώσει τις μπάρες γιατί τις χάλασε. Τον κύριο Γεωργιάδη χτες τον ακούσαμε να λέει “μα είναι δυνατόν να πει ο κύριος Καραμανλής ότι δεν είναι ασφαλές το τρένο;”. Ναι, κύριε Γεωργιάδη μου, έπρεπε να το πει, ότι δεν είναι ασφαλές ή τουλάχιστον να μην λέει ότι διασφαλίζουμε την ασφάλεια», είπε η Ανθή Βούλγαρη. «Για όνομα του Θεού, βγείτε λίγο έξω στον κόσμο!», τόνισε αγανακτισμένη η δημοσιογράφος.
Την παράδοξη στιγμή που έμαθε πως η σύντροφός του τον απατά εκμυστηρεύτηκε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου στο «The 2night Show».
Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου μίλησε για την απιστία πρώην συντρόφου του, με αφορμή τη συνέντευξη που του έδωσε η Νίκη Λάμη, η οποία αποκάλυψε πως έχει απατήσει σε παλαιότερη σχέση της.
«Έχεις μπει ποτέ τρίτο πρόσωπο σε σχέση, χωρίς να το ξέρεις ή και να το ξέρεις;», ρώτησε ο παρουσιαστής την καλεσμένη του για να πάρει αρνητική απάντηση. «Όχι ε; Έχεις βρεθεί τρίτο πρόσωπο σε σχέση;», την ξαναρώτησε, με εκείνη να γνέφει καταφατικά.
«Σε απάτησαν και σένα;», της είπε, με την ηθοποιό να λέει: «Όχι, το αντίθετο, εγώ απάτησα». «Καλά, αυτό μπορεί να έχει συμβεί σε όλους μας. Δεν έμαθες όμως ποτέ ότι σε απάτησαν;», την ξαναρώτησε ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, με εκείνη να αποκρίνεται: «Ναι, αφού χώρισα το έμαθα».
Τότε, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου έκανε μια παρατήρηση σε σχέση με τις δικές του εμπειρίες. «Αφού χώρισες; Μόνο εγώ τελικά έχω πονέσει τόσο πολύ ε;», είπε ο παρουσιαστής, με τη Νίκη Λάμη να σημειώνει: «Δεν χρειάζεται, βρίσκουμε τρόπους να μην πονάμε αν θέλουμε».
«Εμένα όμως γράφτηκε στο μήνυμα του τηλεφώνου όλη η πράξη που έκανε! Η κοπέλα που με απάτησε, πήρε κατά λάθος τηλέφωνο την ώρα της πράξης και ηχογραφήθηκε όλη η πράξη στο τηλέφωνο. Στον λόγο μου, ήταν πολύ σκληρό. Την πήρα τηλέφωνο και της είπα “με εμένα δεν τα κάνεις αυτά”. Και είναι αλήθεια αυτό, έτσι και την αποχαιρέτησα. Η επόμενη ημέρα ήταν χάλια, γιατί το άκουσα 700 φορές το μήνυμα αυτό», περιγράφει ο παρουσιαστής.
«Θυμόμαστε σήμερα τον Ιάσονα και όλα τα θύματα των τροχαίων εγκλημάτων, μαζί με τους νεκρούς στα Τέμπη»
Πορεία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 12 Μαρτίου, στη μνήμη του Ιάσονα, του 23χρονου οδηγού που σκότωσε ο αστυνομικός οδηγός του υπηρεσιακού αυτοκινήτου της Ντόρας Μπακογιάννη, έξω από τη Βουλή.
«Δύο χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Πολλαπλές παραβάσεις στο ίδιο σημείο από τους ίδιους δράστες συνεχίζονται» σημειώνει ο σύλλογος «SOS Τροχαία Εγκλήματα» στο κάλεσμά του.
«Θυμόμαστε σήμερα τον Ιάσονα και όλα τα θύματα των τροχαίων εγκλημάτων, μαζί με τους νεκρούς στα Τέμπη»
Πορεία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 12 Μαρτίου, στη μνήμη του Ιάσονα, του 23χρονου οδηγού που σκότωσε ο αστυνομικός οδηγός του υπηρεσιακού αυτοκινήτου της Ντόρας Μπακογιάννη, έξω από τη Βουλή.
«Δύο χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Πολλαπλές παραβάσεις στο ίδιο σημείο από τους ίδιους δράστες συνεχίζονται» σημειώνει ο σύλλογος «SOS Τροχαία Εγκλήματα» στο κάλεσμά του.
Αναλυτικά το κάλεσμα για την πορεία στη μνήμη του Ιάσονα
«Μπροστά στη Βουλή, ο 23χρονος οδηγός μηχανής Ιάσονας Λαλαούνης τραυματίζεται θανάσιμα από οδηγό ΙΧ, αστυνομικό της Διεύθυνσης Προστασίας Επισήμων και Ευπαθών Στόχων, συνοδό της Ντόρας Μπακογιάννη, που παραβιάζοντας κάθε κανόνα του ΚΟΚ, αλλά και τις ειδικές ρυθμίσεις που θέσπισαν για τον εαυτό τους οι βουλευτές, επιχείρησε να εισέλθει παράνομα στο προαύλιο του Κοινοβουλίου.
Δύο χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Πολλαπλές παραβάσεις στο ίδιο σημείο από τους ίδιους δράστες συνεχίζονται.
Αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα,ω εξακολουθούν να χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους πάνω από 700 άνθρωποι από τροχαία εγκλήματα, ενώ χιλιάδες τραυματίζονται σοβαρά.
Καμία αλλαγή, καμία πολιτική πρόληψης, οι χαμένες και κατεστραμμένες ζωές αποτελούν μέρος της κανονικότητας.
Μέρος της ίδια κανονικότητας αποτελεί και η πλήρης υποστήριξη των δραστών από τις πολιτικές και δικαστικές αρχές.
Αμέλεια. Αμέλεια. Αμέλεια.
Όσες παραβάσεις και να έχουν κάνει οι δράστες, η δίωξή τους θα είναι για πλημμέλημα. Κανείς δεν θα πάει φυλακή, ούτε για μια μέρα, από κανέναν δεν θα αφαιρεθεί καν η άδεια οδήγησης.
Σ’ αυτό το πλαίσιο, και ο φόνος του Ιάσονα, που όλη η Ελλάδα είδε και ξαναείδε σε βίντεο, που είδε τί πραγματικά συνέβη, βαφτίστηκε «ανθρωποκτονία από αμέλεια» από τον αρμόδιο εισαγγελέα.
Θα ρίξουμε «άπλετο φως» ακούσαμε τότε.Το ίδιο ακούμε και τώρα, μετά το έγκλημα στα Τέμπη.
Χιλιάδες πολίτες βρίσκονται καθημερινά στους δρόμους, θέτοντας για πρώτη φορά σαν πρόταγμα την ασφάλεια στις μετακινήσεις. Ζητούν παράλληλα την απόδοση ευθυνών, όχι στον τελευταίο τροχό της αμάξης, αλλά στο σύνολο των εμπλεκομένων θεσμών και προσώπων.
Λένε αυτό που λέγαμε πάντα: πως δεν έχουμε να κάνουμε με ατυχήματα, με κάποια αμέλεια, με την κακιά ώρα, αλλά με ένα μεθοδευμένο, επαναλαμβανόμενο, ατιμώρητο έγκλημα.
Οι ένοχοι θέλουν να επιβάλουν τη σιωπή. Ούτε καν τα ονόματα των θυμάτων δεν πρέπει να μάθουμε. Όσο εξωφρενικό κι αν ακούγεται, η πολιτεία δεν έδωσε καν λίστα με τα στοιχεία των νεκρών.
Γι’ αυτούς, τα θύματα δεν είναι Πρόσωπα, είναι αριθμοί, που θα συμψηφιστούν με άλλες απώλειες και θα αξιολογηθούν με βάση την επίπτωση που θα έχουν στα κέρδη τους.
Γνωρίζουν πως οι νεκροί έχουν δύναμη. Γι’ αυτό προσπαθούν να τους εξαφανίσουν.
Η Λήθη είναι προϋπόθεση για την διαιώνιση της κυριαρχίας τους.
Η Μνήμη είναι προϋπόθεση για την αμφισβήτησή της.
Θυμόμαστε σήμερα τον Ιάσονα και όλα τα θύματα των τροχαίων εγκλημάτων, μαζί με τους νεκρούς στα Τέμπη και όλα τα θύματα προαναγγελθέντων εγκλημάτων.
Δεν θα αφήσουμε να ολοκληρωθεί το έγκλημα με την συγκάλυψή του.
Όλα για τον Ιάσονα.
Όλα για τον κάθε Ιάσονα.
Όλα για την Αλήθεια.
Όλα για την Δικαιοσύνη.
Χωρίς Δικαιοσύνη δεν θα υπάρξει Ειρήνη.
(Πανελλαδικός σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα)
Συγκέντρωση Κυριακή 12 Μαρτίου στις 13:00, Λ. Αμαλίας (Στύλοι Ολυμπίου Διός)
Πορεία στο δρόμο του Ιάσονα – μέχρι την είσοδο της Βουλής (Βας. Σοφίας)»
Η Ευδοκία Τσαγκλή μίλησε για πρώτη φορά στην εκπομπή «Αταίριαστοι» και περιέγραψε τις συγκλονιστικές στιγμές που πέρασε μέσα στην επιβατική αμαξοστοιχία της Helleni Train που συγκρούστηκε στα Τέμπη.
«Ήμουν στο τρίτο, αλλά δεύτερο επιβατικό βαγόνι. Τι να σας πω, πώς είμαι, και εγώ το σκέφτομαι… Δεν έχει να κάνει με μένα. Νιώθω πολύ μικρή για να μιλήσω για ό,τι έχω πάθει σωματικά μπροστά σε αυτό το τεράστιο ψυχικό κάταγμα που έχουμε πάθει όλοι μαζί. Είναι μια ολόκληρη χώρα που θρηνεί μια μαζική απώλεια ψυχών. Είμαι εδώ για να μοιραστώ μαζί σας την πίστη μου. Αυτή η ενέργεια δεν καταστρέφεται και αυτές οι ψυχές είναι ακόμη εκεί, παρόλο που δεν είναι μαζί μας»,
«Είμαι εδώ γιατί πιστεύω ότι η αλλαγή μπορεί να γίνει και δεν θα ζήσουμε άλλες αντίστοιχες καταστάσεις. Οι γιατροί με συμβουλεύουν να μη θυμάμαι τις στιγμές που έζησα στο τρένο. Δεν θέλω να τρομάξω τον κόσμο ούτε να φέρω αυτόν τον πανικό. Ευχαριστώ και ευγνωμονώ όποια είναι αυτή η δύναμη – όπως και αν τη λέει ο καθένας – που είμαι ακόμη εδώ. Να υποκλιθώ μπροστά σε όλους τους τραυματίες και σωματικά και ψυχικά. Τα πιο βαθιά μου συλλυπητήρια στους ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα. Ο πόνος είναι για όλους μας, ακόμη και αν δεν υπήρχε κάποια προσωπική γνωριμία σε αυτό το τραγικό γεγονός».
«Σε πολλές κουλτούρες λένε ότι η ζωή είναι ένα τρένο, εμείς συνδέουμε πλέον το τρένο με τον θάνατο. Τα δικά μου κατάγματα είναι πολύ μικρά και ντρέπομαι να μιλήσω για αυτό μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση. Είναι θαύμα που είμαι ακόμη εδώ. Έδωσα όλη μου τη δύναμη για να βγω από τα φλεγόμενα σίδερα. Λίγο πριν το ατύχημα γελούσαμε με τα υπόλοιπα παιδιά, δεν ξέραμε τι έρχεται» κατέληξε η Ευδοκία Τσαγκλή.
Η επιζήσασα του δυστυχήματος εμφανίστηκε σήμερα για πρώτη φορά στο My Style Rocks, με τα γυρίσματα να έχουν πραγματοποιηθεί πριν από το δυστύχημα.
Στο Live News και τον Νίκο Ευαγγελάτο μίλησε ο πατέρας του 23χρονου φοιτητή Κυπριανού Παπαϊωάννου, ενός από τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών που έλαβε χώρα το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου.
Ο πατέρας Χριστόδουλος, φανερά συντετριμμένος, μίλησε για τον γάμο του 23χρονου παιδιού του ο οποίος είχε προγραμματιστεί για τον ερχόμενο Αύγουστο, ενώ αποκάλυψε πως ο παππούς του είχε δει ένα προφητικό όνειρο για τον θάνατό του.
«Είναι πολύ δύσκολο παιδί μου, αλλά είναι αληθινό και η αλήθεια μας ελευθερώνει. Για εμένα δεν είναι δύσκολο; Για εμένα που τον έχω έναν λεβέντη 23 χρονών έτοιμο να τον παντρέψω, με τα όλα του και άνθρωπο που πρόσεχε την ζωή του τόσο πολύ που δεν θυμάμαι μία φορά να διαφωνήσαμε σε κάτι. Ήταν τόσο… Ενάρετο παιδί ήταν, καθαρό παιδί ήταν. Τελείωσε τα ΛΟΚ, αγαπούσε την πατρίδα του. ΟΚυπριανός θα παντρευόταν στις 27 Αυγούστου την αγαπημένη του, Χριστίνα. Παρθένος όπως κι εκείνη, γιατί μόνο έτσι θα έκαναν αυτό που λαχταρούσαν περισσότερο, να κάνουν γάμο μέσα στην Θεία Λειτουργία.
Για να κάνεις γάμο μέσα στη Θεία Λειτουργία πρέπει και οι δύο να είναι αγνοί. Και περίμεναν… Είχε γνωρίσει μια καλή κοπέλα. Σπουδαία κοπέλα. Κι έκαναν έναν αγώνα να παντρευτούν αγνά και όμορφα. Παρθένοι και οι δύο. Και περίμεναν την ημέρα του γάμου, 27 Αυγούστου για να ενώσουν τις ζωές τους με τον Θεό και τους ανθρώπους», είπε ο πατέρας του φοιτητή. Δύο κορώνες θα φορούσαν στην τελετή όπως είναι το έθιμο. Ταξίδεψαν μέχρι την Άνδρο για να ευλογήσουν τα στέφανα τους. Η Χριστίνα πήρε το αεροπλάνο για Κύπρο και ο Κυπριανός το τρένο για Θεσσαλονίκη για να τελειώσει τις σπουδές του στην Νομική.
Η Χριστίνα θα ερχόταν εδώ στην Κύπρο με αεροπλάνο και συμφώνησαν μόλις φτάσει, όποιος φτάσει πρώτος να πάρει τηλέφωνο τον άλλο. Παίρνει η Χριστίνα τηλέφωνο το βράδυ γύρω στις δώδεκα τον Κυπριανό, που ήρθε στην Κύπρο, και δεν απαντά. Έρχεται εδώ να με βρει, εγώ ήμουν ξύπνιος για να μου πει, δεν απαντά ο Κυπριανός και ανησυχώ», είπε και συνέχισε:
«Εδώ στην Ελλάδα, δεν θα σου κρύψω ότι ένιωσα, ότι ο Γολγοθάς μου συνεχίζεται. Μέσα μου κατάλαβα ότι έφυγε ο Κυπριανός αλλά τουλάχιστον το σώμα του δεν μπορούσα να πιστέψω, ότι ένα σώμα το οποίο είχε τόσο Χριστό μέσα ότι ξαφνικά έγινε παρανάλωμα του πυρός, τουλάχιστον, λέω, το σώμα του Θεέ μου θέλω να το θάψω όπως του πρέπει. Eγώ τους έλεγα ‘δώστε μου τη σορό του παιδιού όπως είναι, καμένος, καμένος, όπως είναι το θέλω ότι έμεινε να το θάψω, να τον περιποιηθώ εγώ ο ίδιος, όπως λέει η πίστη μας΄, γιατί το σώμα, παιδί μου είναι ιερό. Σκέψου να κυκλοφορεί ο Χριστός μέσα στο σώμα και εγώ το σώμα αυτό να μην το τιμήσω, σημαίνει ότι ατιμάζω τον Χριστό παιδί μου, που βαφτιστήκαμε στο όνομά Του».
Μίλησε, μάλιστα, για την κατάσταση στην οποία παρέλαβε τον 23χρονο η οικογένειά του:
«Το πρόσωπό του μπορείτε να δείτε ότι έχει αρκετούς μώλωπες, αλλά είναι ολόκληρο το σώμα του. Εμάς μας έσκασαν εκεί ότι θα βρίσκαμε κάτι κομμάτια. Δεν μας το έδειξαν στην Ελλάδα, δεν το επέτρεψαν να το δούμε. Το είδαμε μετά. Δεν άφησε Θεία Λειτουργία από βρέφος. Η μάνα του και εγώ τον είχαμε κοντά στον Χριστό και μετά αυτός επέλεξε ο ίδιος στην εφηβεία του, στον στρατό του, όταν πήγε στη Θεσσαλονίκη να σπουδάσει νομικά ήταν μέσα… Ο Χριστός κυκλοφορούσε μέσα του. Δεν πίστεψα καμιά στιγμή ότι το σώμα του διαλύθηκε».
Το προφητικό όνειρο του παππού του Κυπριανού
«Ο παππούς είναι 87 χρονών αυτή τη στιγμή. Είναι ιερέας ο πατέρας μου. Κι έκανε προσευχή και τον φώναξε μια μέρα και του λέει ‘θα σου πω κάτι παιδί μου. Είδα τους γάμους σας με τη Χριστίνα. Και είδα τον παπά που στεφάνωνε τη Χριστίνα αλλά όταν γύρισε να στεφανώσει εσένα είδε να στεφανώνεται μια στήλη φωτός. Όχι εσένα’.» ‘Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό το πράγμα’, είπε. Και φαίνεται ο Κυπριανός -πέρσι το είδε αυτό το πράγμα ο παππούς- ήταν ανήσυχος και μου το είπε. Και του λέω ‘κοίταξε δεν μπορούσε εμείς να ξέρουμε’. Ο παππούς βέβαια -εγώ ξέρω τον πατέρα μου- δεν μιλάει τυχαία. Ο Κυπριανός είχε και μια έγνοια και με ρωτούσε ‘θα γίνουν μπαμπά οι γάμοι; τι λέει ο παππούς;’. Και του λέω ‘κοίταξε παιδί μου, ό,τι είναι από τον Θεό θα γίνει’. Και δεν παντρεύτηκε στην γη. Όμως, μπήκε μέσα στο φως…», είπε φορτισμένος ο πατέρας Χριστόδουλος.
Πριν από 4 χρόνια, ο σύζυγος – πλέον – της Hope Dezember, Steve, διαγνώστηκε με ALS, μια προοδευτική νευροεκφυλιστική νόσο που επηρεάζει τα νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη. Ο Steve τότε ήταν 28 χρονών και δύο μέρες αργότερα, έγινε… η πρόταση γάμου!
«Γνωριστήκαμε περίπου 4 χρόνια πριν αρχίσουμε να βγαίνουμε μαζί. Ο Steve είχε πιαστεί να οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ και τον ανέθεσαν υπό τη δική μου φροντίδα. Τότε ήμουν θεραπευτής για άτομα με προβλήματα ναρκωτικών και αλκοολισμού, οπότε προφανώς και δεν είχαμε κάτι τότε.
Ένα βράδυ όμως, 4 χρόνια αργότερα, είχα βγει με κάτι φίλους και έτυχε να βρίσκεται και αυτός στην παρέα. Ήταν πολύ άβολο όταν τον είδα εκεί, αλλά ήταν τόσο γοητευτικός, ευγενικός και γλυκός. Ακόμη είναι! Εκείνο το βράδυ καθόταν επί μία ώρα και με άκουγε να γκρινιάζω για τον πρώην μου. Δε με έκρινε ούτε με κορόιδεψε, όπως έκαναν τα υπόλοιπα παιδιά. Μια άβολη βραδιά τελικά αποδείχτηκε μια υπέροχη αρχή.
Την επόμενη μέρα μου τηλεφώνησε και ήταν στο πρώτο μας ραντεβού όπου μπήκα για πρώτη φορά στο σπίτι όπου τώρα μένουμε μαζί. Παντού υπήρχαν μικρά δαδιά, κεριά και λουλούδια, έπαιζε Frank Sinatra και μου είχε μαγειρέψει δείπνο.
Ακόμη κι εκείνο το βράδυ όμως, δυσκολευόταν με τα πόδια του. Είχε τα συμπτώματα εδώ και 2 χρόνια και οι γιατροί συνέχιζαν να του δίνουν λάθος διάγνωση. Επειδή έπαιζε hockey για χρόνια του είπαν πως έφταιγαν τα σπασμένα κόκκαλα για το νευρολογικό του πρόβλημα. Το ίδιο συνέβη και όταν άρχισε να επηρεάζει τον καρπό του: του είπαν πως είναι «υπολείμματα» πόνου από παλαιότερο σπάσιμο. Όλα τα εξηγούσαν πολύ βολικά, μέχρι που άρχισε να πέφτει και μόνο τότε άρχισαν να τον εξετάζουν σοβαρά.
Βγαίναμε ήδη για 4 μήνες πριν τη διάγνωσή του. Είχα πάει μαζί του στο τελευταίο ραντεβού στο γιατρό, στις 9 Αυγούστου του 2011. Στην αρχή δε το πιστεύαμε.
Την επόμενη μέρα μου είπε «Δε χρειάζεται να μείνεις μαζί μου. Τον άκουσες τον γιατρό – θα γίνει ακόμη πιο δύσκολο. Θα χάνω τον έλεγχο. Αν θέλεις να φύγεις, θα το καταλάβω«. Φυσικά του απάντησα ότι δεν πρόκειται να πάω πουθενά. Ήταν μάλιστα η πρώτη φορά που γενικά συζητήσαμε για γάμο.
Στις 12 Αυγούστου μου ζήτησε να πάω μια βόλτα μαζί του κοντά στο σπίτι του στο Chattahoochee River. Όταν φτάσαμε στο κλασσικό σημείο που καθόμασταν πάντα, σταματήσαμε. Μου είπε «Ξέρω ότι μου είπες πως θα μείνεις για πάντα μαζί μου. Αν ακόμη το θέλεις, θα με παντρευτείς;«. Και φυσικά είπα ναι! Δεν περίμενα καν δαχτυλίδι, αλλά είχε ήδη φροντίσει και γι” αυτό.
Ποτέ μου δεν ήθελα να παντρευτώ, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχα κανέναν δισταγμό. Οι περισσότεροι φίλοι μου και η οικογένειά μου πίστευαν πως είμαι τρελή – ότι βιαζόμασταν. Όταν όμως τους είπα ότι είμαι σίγουρη, δε με αμφισβήτησαν. Ήταν πραγματικότητα. Μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα.
Δύο μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο, παντρευτήκαμε. Οι φίλοι μας μας οργάνωσαν τον μήνα του μέλιτος σε ένα ιδιωτικό νησί στο Belize και ήταν τέλεια! Πραγματικά προσπαθήσαμε να το απολαύσουμε όσο περισσότερο μπορούσε, όσο είχαμε ακόμη καιρό δηλαδή. Εκείνη την περίοδο ο Steve μπορούσε ακόμη να περπατήσει, αν και τον βοηθούσα αρκετά. Μπορεί να ήμασταν αφελείς και σε άρνηση. Δεν πιστεύαμε ότι η ασθένειά του θα εξελισσόταν τόσο ραγδαία.
Δύο μέρες μετά το γάμο μας, ξεκίνησε μια δίμηνη «τυφλή» θεραπεία, δηλαδή δε γνωρίζαμε αν έπαιρνε το κανονικό φάρμακο ή κάποιο πλασίμπο . Όταν όμως αρρώστησε βαριά δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει το γεγονός πως θα χρειαζόταν αναπηρικό καροτσάκι. Ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα που και οι δύο έπρεπε να αποδεχτούμε. Πέντε μήνες μετά το γάμο μας, ήταν μονίμως καθηλωμένος εκεί.
Στις αρχές μαλώναμε για τα παυσίπονα. Επειδή πονούσε πολύ ήθελε να πάρει παραπάνω δόση και εγώ έπρεπε να είμαι σκληρή μαζί του για να εφαρμόζω το πρόγραμμα του γιατρού. Ή πράγματα όπως «πρέπει να σηκωθείς από το κρεβάτι σήμερα γιατί οι πνεύμονές σου δεν έχουν κινηθεί καθόλου«. Δεν ήταν οι συνηθισμένοι καβγάδες των νεόνυμφων για χαζομάρες όπως το Facebook. Ήταν πολύ έντονες καταστάσεις.
Παράλληλα όμως συνεχίσαμε να ζούμε τη ζωή μας. Όταν πήρε το καροτσάκι αρχίσαμε να ταξιδεύουμε – για ενάμιση χρόνο. Θέλαμε να συμπυκνώσουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούσαμε.
Μια από τις πιο όμορφες στιγμές ήταν στο Wanee Music Festival στη Φλόριντα, τον Απρίλιο του 2013. Ήταν το πρώτο μας «χορευτικό πάρτυ». Τότε μπορούσε ακόμη να κουνάει το καροτσάκι του και μάλιστα ανεβήκαμε στη σκηνή και χορέψαμε παρέα. Πάντα μας άρεσε ο χορός. Αν η μέρα δε μας πάει καλά, χορεύουμε και αυτό τον κάνει να χαμογελάει.
Περίπου εκείνη την περίοδο έχασε την ομιλία του. Στην Pennsylvania, τον Απρίλιο του 2013, αρρώστησε βαριά με πνευμονία οπότε επιστρέψαμε τρέχοντας στο νοσοκομείο της Georgia όπου του έκαναν τραχειοτομή. Από τότε δεν ξανάκουσα τη φωνή του.
Από τότε όλα έχουν αλλάξει. Είμαστε στο σπίτι για 1-2 μέρες και μετά επιστρέφουμε στο νοσοκομείο. Δύο φορές πέθανε, αλλά τον επανέφεραν στη ζωή. Έχασε πολύ βάρος και εμφάνισε γαστροπάρεση (δε μπορείς να αδειάσεις το στομάχι σου). Ό,τι κι αν τον τάιζα το έβγαζε. Έπρεπε να «παλέψω» με τις ασφαλιστικές εταιρείες γιατί δεν κάλυπταν τα έξοδα για εναλλακτική μορφή τροφής, παρά μόνο όταν έφτασε τα 30 κιλά!
Αυτή είναι η ζωή μας τώρα. Μια τυπική μέρα ξεκινάει γύρω στις 8. Σηκώνομαι, κάνω yoga και «γειώνομαι». Ο Steve ξυπνάει στις 9. Μια ώρα διαρκεί η ρουτίνα με τα χάπια, τα φάρμακα, το μπάνιο του κλπ.
Σταμάτησα να εργάζομαι στις αρχές του 2012, όταν άρχισε να χάνει την ισορροπία του και δε μπορούσε να φάει γιατί κανείς δεν ένιωθε άνετα να τον ταΐζει. Αλλά δε μου λείπει η δουλειά μου. Ο Steve με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι στην πραγματικότητα δε ζούσα τη ζωή που θα ήθελα. Με το πτυχίο μου νόμιζα ότι απλά έπρεπε να δουλέψω στον τομέα μου και να είμαι μια καλή θεραπεύτρια. Αλλά δεν ήμουν δοσμένη σε αυτό 100%.
Είμαστε ευλογημένοι και τα έχουμε καταφέρει μέχρι στιγμής. Ο Steve ζωγραφίζει με το καροτσάκι του, οπότε πουλάμε τους πίνακές του για χρήματα. Εγώ πουλάω επίσης πίνακες, μπλουζάκια και κοσμήματα. Φτιάξαμε και ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Hope for Steve«.
Έχει φτάσει σχεδόν τα 70 κιλά και τα πάει πολύ καλύτερα. Ακόμη βγαίνουμε έξω για τις βόλτες μας, αλλά όχι τόσο συχνά γιατί του είναι επίπονο. Αλλά είναι σταθερός. Πρέπει βέβαια συνεχώς να «παλεύουμε» με λοιμώξεις, αλλά είναι η πρώτη φορά που τον βλέπω τόσο καλά.
Κατά βάθος, ο Steve είναι ο ίδιος άνθρωπος. Είναι πανέξυπνος και αφήνει να λάμψει το πνεύμα του εφόσον έχει «χάσει» το σώμα του. Την επόμενη εβδομάδα είναι τα γενέθλιά μου και ανακάλυψα ότι έχει κανονίσει φωτογράφηση με κοστούμια, περούκες και μακιγιάζ, στη φάρμα μιας φίλης που έχει άλογα. Και όλα αυτά τα κανόνισε μόνο με τα μάτια του (έχει μια συσκευή επικοινωνίας που λειτουργεί έτσι)!
Κάθε μέρα με ευχαριστεί. Είναι δύσκολο μερικές φορές να είμαι συνεχώς εδώ και να μη μπορώ να φύγω από το σπίτι, οπότε έχουμε αποκλειστική νοσοκόμα δύο φορές την εβδομάδα. Αλλά τον περισσότερο καιρό είμαστε οι δυο μας και για κάποιο λόγο δεν κουράζομαι ΠΟΤΕ να τον βλέπω συνέχεια.
Ειλικρινά, εκτιμούμε περισσότερο τη ζωή. Ξεκινάμε τη μέρα μας λέγοντας «ό,τι και να πρέπει να κάνουμε σήμερα, θα είναι μια ευλογία γιατί είμαστε εδώ μαζί«. Είναι περίεργο το δώρο που μας δόθηκε και δεν κανένα παράπονο.
Κάθε λογομαχία ή λάθος μας έμαθε κάτι σημαντικό. Χωρίς αυτά, ίσως να μην τα καταφέρναμε.
Όταν ο Steve έλαβε τη διάγνωση, ο γιατρός του είπε πως ο μέσος όρος ζωής είναι 2 με 5 χρόνια, αλλά του είπε επίσης πως υπάρχει ελπίδα επειδή οργανισμοί όπως ο ALS Therapy Development Institute κάνουν πολλές έρευνες.
Όταν οι άνθρωποι μας ρωτούν πως γίνεται να έχουμε ελπίδες, τους απαντάω: «Πως μπορείς να ζεις χωρίς ελπίδα;«
Νέα επίθεση Κανάκη στην ΕΣΗΕΑ: «Οι φορείς ενημέρωσης θα έπρεπε να προβληματίζονται γιατί ο κόσμος προτιμάει να ενημερώνεται από μια σατιρική εκπομπή ή από δύο σατιρικές εκπομπές ή από τρεις σατιρικές εκπομπές ή από το διαδίκτυο ή από ανεξάρτητα μέσα στο διαδίκτυο και όχι από εσάς που κυκλοφορείτε με τον τίτλο ”φορείς ενημέρωσης”»
«Πάντα με προβληματίζουν και με μπερδεύουν αυτές οι άνετες παραδοχές κάποιων πραγμάτων από ανθρώπους που βρίσκονται μέσα στην κυβέρνηση και κατά συνέπεια είναι οι άνθρωποι που πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να μη συμβαίνουν αυτά τα πράγματα που καταγγέλλουν. Αυτό το παράδοξο, αυτό το παράλογο, να ακούμε τους ανθρώπους που είναι μέλη της κυβέρνησης να βγαίνουν και να καταγγέλλουν τη σαπίλα του ελληνικού κράτους, πραγματικά δεν μπορεί να την κατανοήσει το μυαλό μου», σχολίασε ο Αντώνης Κανάκης έπειτα από βίντεο που προβλήθηκε στην εκπομπή.
Στη συνέχεια πρόσθεσε «Για αυτό δεν βρίσκεστε όλοι; Για να μην υπάρχουν αυτά τα ρουσφέτια; Αυτά τα κομματόσκυλα; Για να μη γίνει αυτός ο σταθμάρχης από αχθοφόρος σταθμάρχης; Αυτή την παραδοχή δεν την κατανοώ. Συνεπάγεται και άφεση αμαρτιών αυτή η παραδοχή;».
Στην συνέχεια, ο Αντώνης Κανάκης αναφέρθηκε στο πολιτικό κόστος το οποίο συνεπάγεται του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη και σχολίασε: «Υπάρχει ένα αφήγημα που μας λένε εδώ και καιρό πώς δεν γίνονται όλα από τη μία μέρα στην άλλη. Όταν όμως πεθαίνουν οι άνθρωποι που πεθαίνουν και αυτό συνεπάγεται πολιτικό κόστος…Το κίνητρο για όλα αυτά είναι το πολιτικό κόστος. Δεν υπάρχει ουσιαστικό κίνητρο για την ασφάλειά μας. Εάν δεν ήταν έτσι αυτά που λέω αυτή τη στιγμή και με δεδομένο ότι μπορεί να γίνει σε 20 μέρες όπως λένε, θα μπορούσε να είχε γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Τα γεγονότα αποδεικνύουν, δεν είναι απόψεις, δεν είναι υποκειμενική άποψη του καθενός. Γεγονός. 20 χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα και θα γίνει σε 20 μέρες. Ποια είναι η μετάφραση αυτού του γεγονότος; Μας είχαν γραμμένους 20 χρόνια και έγινε αυτό που έγινε και έχει πολιτικό κόστος θα το κάνουν σε 20 ημέρες! Μία απάντηση επί της ουσίας δεν υπάρχει. Υπάρχει η γνωστή λάσπη, οι χαρακτηρισμοί. Αλλά μία απάντηση επί της ουσίας δεν υπάρχει. Δεν θα υπάρξει ποτέ!».
«Συντεχνίες, κόμπλεξ, συμφέρον και προσπάθεια διατήρησης προσωπικής εξουσίας»
Σε άλλο σημείο της εκπομπής και συγκεκριμένα μετά την προβολή αποσπάσματος από ομιλία μέλους της επιτροπής LIBE της ευρωβουλής όταν βρέθηκε σε ελληνικό έδαφος,ο Αντώνης Κανάκης σημείωσε χαρακτηριστικά πως «τι να αντιμετωπιστεί, κυρία μου, σε αυτή την χώρα; Είδατε την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ; Είδατε σήμερα οι φορείς της ενημέρωσης; Οι φορείς ενημέρωσης θα έπρεπε να προβληματίζονται γιατί ο κόσμος προτιμάει να ενημερώνεται από μια σατιρική εκπομπή ή από δύο σατιρικές εκπομπές ή από τρεις σατιρικές εκπομπές ή από το διαδίκτυο ή από ανεξάρτητα μέσα στο διαδίκτυο και όχι από εσάς που κυκλοφορείτε με τον τίτλο «φορείς ενημέρωσης». Συντεχνίες, κόμπλεξ, προσωπικό συμφέρον, προσπάθεια διατήρησης προσωπικής εξουσίας και μόνο αυτά τους ενδιαφέρουν. Τίποτα άλλο. Τίποτα άλλο δεν χαμπαριάζει κανένας. Οι συνειδήσεις χαμένες στο διάστημα ακόμα και αυτές τις στιγμές».
«Αλλά δεν πειράζει. Ξέρετε, ζούμε σε μια εποχή που όλα είναι καταγεγραμμένα και δεν σβήνεται τίποτα. Αυτή η εποχή έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον γιατί για πάντα θα είναι καταγεγραμμένα τι συνέβη αυτές τις ημέρες στην Ελλάδα, τι ειπώθηκε από τους Έλληνες πολίτες πρώτα απ’ όλα, από πολλά ανεξάρτητα μέσα και από αυτήν εδώ την εκπομπή και τι θέση πήρατε συγκεκριμένοι άνθρωποι. Τι γράψατε, τι είπατε θα είναι για πάντα καταγεγραμμένα αυτά τα πράγματα» πρόσθεσε, σε έντονο ύφος, ο Αντώνης Κανάκης στο Ράδιο Αρβύλα που προβλήθηκε το βράδυ της Πέμπτης στο πρόγραμμα του ΑΝΤ1.
Η Κυριακή των Μυροφόρων γιορτάστηκε χθες (8/5) με κάθε μεγαλοπρέπεια από τους πιστούς που έσπευσαν στην Ιερά Κοινοβιακή Μονή Θεογεννήτορος στον Αυλώνα Αττικής πολύ κοντά στον σταθμό του Σείριου στην Εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας.
Την ώρα της περιφοράς της εικόνας της Παναγίας ένα ελικόπτερο έκανε την εμφάνιση του και έρανε την εικόνα και τους πιστούς με ροδοπέταλα. Όσοι παρακολουθούν την λειτουργία στο συγκεκριμένο Μοναστήρι γνωρίζουν το ραντεβού του πιλότου με την περιφορά της εικόνας της Παναγίας και περιμένουν τη στιγμή που θα πετάξει πάνω από τη Μονή.
Οι πιστοί μάζευαν τα ροδοπέταλα
Μάλιστα τα τελευταία δύο χρόνια λόγω της καραντίνας, η περιφορά της εικόνας της Παναγίας αλλά και η πτήση του πιλότου ματαιώθηκαν, όμως την Κυριακή 8 Μαΐου ο πιλότος ήταν και πάλι εκεί ενθουσιάζοντας τους πιστούς.
O πιλότος Μιχάλης Πουλικάκος
Ο πιλότος που σώθηκε από τους Ταλιμπάν
Το ethnos.gr επικοινώνησε με τον πιλότο Μιχάλη Πουλικάκο ο οποίος είναι γνωστός στο πανελλήνιο από την περιπέτεια που πέρασε στην Καμπούλ τον Ιανουάριο του 2018 όταν οι Ταλιμπάν επιτέθηκαν στο ξενοδοχείο που διέμενε μαζί με άλλον έναν Έλληνα πιλότο. Σε εκείνη την επίθεση σκοτώθηκαν 85 άνθρωποι και οι δύο Έλληνες σώθηκαν από θαύμα…
Από το 2004 ραίνει με ροδοπέταλα την εικόνα της Παναγίας
Όπως αποκάλυψε ο Μιχάλης Πουλικάκος έκανε την πρώτη του πτήσει πάνω από το Μοναστήρι Θεογεννήτορος το 2004 και από τότε κάθε χρόνο είναι πιστός στο ραντεβού του. «Κοντά στο Μοναστήρι διατηρώ ελικοδρόμιο. Από το 2004 γνώρισα την Κεχαρητωμένη του Μοναστηριού Είχε την ιδέα να ρίξω ροδοπέταλα από το ελικόπτερο. Ένιωσα κάτι πολύ δυνατό μέσα μου. Με άγγιξε πολύ. Φυσικά δεν ζήτησα αμοιβή. Δέθηκα πολύ με τη Μονή. Βάφτισα τα τρία μου παιδιά στο συγκεκριμένο Μοναστήρι και κάθε χρόνο το θεωρώ χρέος μου να κάνω αυτή την πτήση ως πράξη πίστης και ευγνωμοσύνης», προσθέτει ο Μιχάλης Πουλικάκος.
Το ελικόπτερο πάνω από τη Μονή Θεογεννήτορος
«Όταν κινδύνευσα ένιωσα τη δύναμη και την υποστήριξη»
Ωστόσο αυτό που δεν θα ξεχάσει ποτέ είναι η συμπαράσταση που είχε από τις μοναχές όταν η ζωή του κινδύνευσε τον Ιανουάριο του 2018 στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν Καμπούλ: «Είμαι επαγγελματίας πιλότος και έχω συνεργαστεί με πολλές αεροπορικές εταιρίες στο εξωτερικό. Το 2018 εγώ και ένας ακόμα Έλληνας συνάδελφος (σ.σ.Βασίλης Βασιλείου) εκπαιδεύαμε πιλότους στο Αφγανιστάν. Το ξενοδοχείο μας στην Καμπούλ δέχτηκε τρομοκρατική επίθεση από τους Ταλιμπάν. Από το μακελειό σκοτώθηκαν 85 άνθρωποι. Γλιτώσαμε από θαύμα τότε. Για 14 ώρες ζήσαμε τον απόλυτο εφιάλτη. Πληροφορήθηκα πως οι μοναχές στη Μονή Θεογεννήτορος προσεύχονταν για μένα. Ενιωσα αυτή τη δύναμη και την υποστήριξη και αυτό είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ».
Πιστοί στη Μονή Θεογεννήτορος
«Ετσι σώθηκαν από τους Ταλιμπάν»
Οπως είχε αποκαλύψει ο Πουλικάκος σε τηλεοπτική εκπομπή: «Ως πιλότος αναζητούσα της περιπέτεια, γι’ αυτό δέχθηκα τη δουλειά στο Αφγανιστάν. Το Αφγανιστάν ήταν εμπόλεμη ζώνη και κάθε μέρα χάνονταν ζωές από βομβιστικές επιθέσεις. Μας έσωσε το γεγονός ότι πήγαμε πρώτοι για φαγητό στο εστιατόριο Θα ήμασταν τα πρώτα θύματα αν δεν είχαμε φύγει άμεσα. Οι τρομοκράτες εισέβαλαν στο ξενοδοχείο και μπήκαν πυροβολώντας στο εστιατόριο. Μόλις έπεσε το σκοτάδι άκουγες παντού εκρήξεις, φωνές, πυροβολισμούς. Μπήκα στη μπανιέρα μαζί με δύο μαξιλάρια. Με πυροβόλησε ελεύθερος σκοπευτής 20 εκατοστά πάνω από το κεφάλι μου. Ο συνάδελφος μου ήταν κρυμμένος στο στρώμα του κρεβατιού για 12 ώρες. Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα στη ζωή μου ήταν όταν είδα ζωντανό».
