Με το στόμα ανοιχτό έμειναν κάτοικοι και περαστικοί στην Καλλιθέα όταν αντίκρισαν σε ξενοδοχείο επί της Λεωφόρου Συγγρού ένα ολόκληρο μπαλκόνι να κρέμεται στον αέρα… κυριολεκτικά.
Το συγκεκριμένο μπαλκόνι φαίνεται να έχει αποκολληθεί από το κτίριο για άγνωστους προς το παρόν λόγους ενώ από θαύμα δεν κατέρρευσε. Όπως δείχνουν και οι εικόνες περαστικού, κρατιέται χτισμένο σε μερικά σίδερα.
Φωτογραφία που ανέβηκε στο Twitter δείχνει την πραγματική κατάσταση στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο με το… αιωρούμενο μπαλκόνι.
Πήλινα σπίτια: Δύο οικονομολόηγοι από τη Λάρισα αποφάσισαν να πειραματιστούν με τη φυσική καλλιέργεια. Σήμερα, έχουν χτίσει πάνω από 25 σπίτια σε Ελλάδα και Ευρώπη. Επίσης, έχουν κατασκευάσει παραδοσιακά σπίτια αρχαίων οικισμών, μυώντας σε αυτό και τις νεότερες γενιές.
Ο Κώστας Κοντομάνος και ο Στέλιος Γκαγκάρας δίνουν σεμινάρια, ενώ έχουν βοηθήσει και στη διάδοση βιώσιμων φυσικών πρακτικών και τεχνολογιών για το πως να αφήνουν μικρότερο αποτύπωμα άνθρακα.
Πρώτη ύλη αποτελούν το φυσικό περιβάλλον, το χώμα, το άχυρο, τα κλαδιά, η άμμος, το νερό, αλλά και τα ανακυκλωμένα ή επαναχρησιμοποιούμενα υλικά. Από εκεί και πέρα χρειάζονται απλά εργαλεία και πολλή προσωπική εργασία. Έτσι, κατασκευάζουν σπίτια ακόμη και μέσα στον αστικό ιστό.
Ο Κώστας Κοντομάνος μένει σε ένα τέτοιο σπίτι για πολλά χρόνια. Τα οφέλη της φυσικής δόμησης είναι σπίτια χωρίς τοξικά, υγιεινά, δροσερά το καλοκαίρι και ζεστά τον χειμώνα και πάνω από όλα προσιτά.
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Από τι υλικά είναι φτιαγμένα τα σπίτια;
Απάντηση: Στα σπίτια που κατασκευάζουμε προσπαθούμε να χρησιμοποιούμε όσο το δυνατόν περισσότερα φυσικά και τοπικά διαθέσιμα υλικά. Αυτό συνεπάγεται μηδενικό ή ελάχιστο κόστος μεταφοράς και επεξεργασίας, άρα πολύ χαμηλό οικολογικό αποτύπωμα του σπιτιού. Επιλέγουμε υλικά που, ανάλογα με το μέρος, είναι άμεσα διαθέσιμα και σε αφθονία: πέτρα, χώμα, άχυρο, ξύλο, φύκια, τρίχες ζώων κτλ. Αν λοιπόν χτίσουμε στη Μάνη, θα χρησιμοποιήσουμε πέτρα, στις Πρέσπες χώμα και στη λίμνη Πλαστήρα τσατμά (τοιχοποιία από ξύλο και χώμα). Προσπαθούμε επίσης να ανακυκλώνουμε κάποια από τα πιο βιομηχανικά υλικά του σπιτιού (Κουφώματα, σωλήνες, πλακάκια).
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Πρόκειται για κάτι καινούριο ή δοκιμασμένο από τεχνικής άποψης;
Απάντηση: «Αυτά τα σπίτια είναι τόσο παλιά όσο και η έννοια σπίτι. Η μόνη διαφορά είναι ότι στη κατασκευή τους πλέον χρησιμοποιείται και η σύγχρονη τεχνολογία και γνώση που τα κάνει πιο ανθεκτικά, εύχρηστα και αποτελεσματικά».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Πως γίνεται ο σχεδιασμός τους; Τι διαδικασία ακολουθείται;
Απάντηση: «Ο σχεδιασμός τους γίνεται ανθρωποκεντρικά, λαμβάνοντας υπ’ όψη τις πραγματικές ανάγκες και διαστάσεις των ανθρώπων που θα τα κατοικήσουν. Χρησιμοποιούνται οργανικά σχήματα, μοντέλα δηλαδή δανεισμένα από τη φύση. Τέλος δίνεται μεγάλη έμφαση στον ενεργειακό σχεδιασμό τους, ο οποίος μειώνει δραματικά τις ανάγκες τους σε ψύξη και θέρμανση».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Ποιο είναι κατά μέσο όρο το κόστος τους;
Απάντηση: «Το κόστος ξεκινά από πολύ χαμηλά (1.500-2.000 ευρώ) και κυμαίνεται ανάλογα με τα υλικά και τον τρόπο κατασκευής τους».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Πόσο καιρό ασχολείστε με τη κατασκευή τέτοιων σπιτιών και πως ξεκινήσατε;
Απάντηση: «Ασχολούμαι εδώ και επτά χρόνια, ξεκινώντας από ένα σπίτι που χτίσαμε με χώμα στον Νέσσωνα (κοντά στη Λάρισα). Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για κάποιες φυσικές καλλιεργητικές μεθόδους που χρησιμοποιούν τον πηλό, ανακαλύψαμε τις δυνατότητες του ως δομικού υλικού.
Αυτό βέβαια δεν είναι νέο, μιας και οι περισσότεροι κάτοικοι του πλανήτη εξακολουθούν να ζουν σε χωμάτινα σπίτια. Το νέο όμως είναι ότι εδώ και είκοσι χρόνια, ξεκινώντας από την Αμερική, εμφανίστηκε ένας νέος όρος, η φυσική δόμηση, η επιλογή δηλαδή του να χτίζεις με τοπικά, φυσικά υλικά και το μικρότερο δυνατό περιβαλλοντολογικό και οικονομικό κόστος».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Πως δουλέψατε σε αυτό το πρώτο σπίτι στον Νέσσωνα;
Απάντηση: «Καλλιεργήθηκε η ιδέα της κατασκευής μιας αγροικίας με βάση μια από τις πρώτες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για γήινα σπίτια, το κομπ. Ο όρος κομπ(cob) προέρχεται από μια παλιά αγγλική λέξη που σημαίνει καρβέλι ψωμιού και σβόλος.
Έχοντας προϊστορία χιλιάδων χρόνων χρησιμοποιούνταν μέχρι και τα μέσα του περασμένου αιώνα στην Αγγλία, όπου υπάρχουν πεντακοσίων χρόνων χτισμένα έτσι. Με τα χέρια και τα πόδια σχηματίζονται μάζες πηλού αναμεμιγμένου με άμμο και άχυρο, οι οποίες κόβονται σαν φραντζόλες και τοποθετούνται η μία πάνω στην άλλη διαμορφώνοντας μονολιθικές κατασκευές με μεγάλη σταθερότητα».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Πως λειτουργούσε αυτό το σπίτι σε σχέση με τις καιρικές συνθήκες;
Απάντηση: «Εκμεταλλευτήκαμε τη τεράστια θερμική μάζα των τοίχων για να ζεσταίνεται το σπίτι τους χειμερινούς μήνες, διατηρώντας σταθερή μια ελάχιστη εσωτερική θερμοκρασία14 βαθμών, όταν η εξωτερική αγγίζει το μηδέν.
Για την ψύξη του σπιτιού υπάρχουν εισαγωγές αέρα χαμηλά στη βορινή πλευρά και εξαγωγές αντίστοιχα στα ψηλότερα σημεία του σπιτιού. Επειδή δεν έχει χρησιμοποιηθεί τσιμέντο ή άλλα συνθετικά υλικά στην τοιχοποιία το κτίριο αναπνέει και διαπνέει άριστα».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Όσον αφορά στις περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις;
Απάντηση: «Αν το σπίτι κάποτε γκρεμιστεί, μόνο η στέγη θα μείνει για να θυμίζει την ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση. Αυτό είναι το σημαντικότερο λάθος που κάναμε στη κατασκευή του σπιτιού και σκοπεύουμε να την αντικαταστήσουμε με μια φυτεμένη».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Τα σπίτια αυτά είναι σταθερά; Τι γίνεται με σεισμούς, πλημμύρες κτλ;
Απάντηση: «Λειτουργούν άψογα, από τις ακραίες κλιματολογικές συνθήκες τια Παταγονίας και των Αλεούτιων νησιών μέχρι τις υψηλότατες θερμοκρασίες στη Σαχάρα. Μέρος από τις μεγάλες πυραμίδες και τμήματα του σινικού τοίχους είναι χτισμένο είναι χτισμένα με χώμα. Ο παλαιότερος κατοικημένος οικισμός στην Αμερική, το Τάος Πουέμπλο είναι χωμάτινο.
Παρόλο λοιπόν που δεν υπάρχει εμπεριστατωμένη μελέτη για το συγκεκριμένο θέμα αν παρατηρήσουμε τη συμπεριφορά παλιών καλοχτισμένων κτιρίων και μνημείων, θα δούμε ότι μένουν ανεπηρέαστα για εκατοντάδες χρόνια από τους σεισμούς. Το Σεπτέμβριο του 2004, στο Πανεπιστήμιο της British Columbia ένα κτίριο από cob , διαμέτρου 2 μέτρων και ύψους 1,70, υποβλήθηκε σε σεισμικό τεστ. Το μοντέλο άντεξε εύκολα έναν σεισμό 7,4 ρίχτερ με μικρές μόνο ρωγμές».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Πόσο χρόνο παίρνει η κατασκευή των «φυσικών σπιτιών»;
Απάντηση: «Συνήθως τα σπίτια αυτά ολοκληρώνονται μέσα σε μια θερινή περίοδο (από Μάρτιο δηλαδή μέχρι Σεπτέμβριο) ανάλογα βέβαια και με το εμβαδόν του».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Στην Ελλάδα υπάρχουν σπίτια cob;
Απάντηση: «Στην Ελλάδα σώζονται ακόμα πλήθος από πέτρινα και πλινθόκτιστα σπίτια, πολλά από τα οποία κατοικούνται ακόμη ή χρησιμοποιούνται ως βοηθητικοί χώροι».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Με τη πολεοδομία στην Ελλάδα υπάρχει πρόβλημα;
Απάντηση: «Δεν υπάρχει θέμα αρκεί να αποδειχθεί η στατική επάρκεια ενός τέτοιου κτιρίου, πράγμα πολύ απλό με τη χρήση κάποιου «φέροντος οργανισμού» από ξύλο, μέταλλο ή μπετόν. Το ίδιο ισχύει και στο εξωτερικό».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Ποια είναι η φιλοσοφία πίσω από αυτά τα κτίσματα;
Απάντηση: «Το βασικό κίνητρο για τη κατασκευή ενός τέτοιου σπιτιού είναι η αναβάθμιση της ποιότητας ζωής μας. Και άμεσα (κατοικώντας σε αυτό) αλλά και μακροπρόθεσμα, συμβάλλοντας σε έναν πιο φιλικό και οικολογικά καθαρό πλανήτη».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Πως μπορούν να λειτουργήσουν μέσα σε μια πόλη;
Απάντηση: «Τέτοιου είδους κτίρια μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά σε πόλεις σχεδιασμένες για σπίτια με σωστό προσανατολισμό και ζωτικό χώρο. Σε μια ελληνική μεγαλούπολη θα έχαναν αρκετά από τα πλεονεκτήματά τους».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Μένετε ή έχετε μείνει σε τέτοιο σπίτι; Πως είναι;
Απάντηση: «Μένω. Η ποιότητα ζωής είναι πολύ ανώτερη από ένα συμβατικό σπίτι. Το κτίριο αναπνέει και διαπνέει τέλεια, οι συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας είναι άριστες και μυρίζει υπέροχα(σε αυτό συντελεί και το κερί με το οποίο είναι περασμένο το χωμάτινο πάτωμα)».
Πήλινα σπίτια – Ερώτηση δημοσιογράφου: Η πρότασή τους για το θέμα στέγασης ευπαθών ομάδων
Ένα κατάλυμα με ξύλινο σκελετό και επενδυμένο, με μεταχειρισμένα ρούχα, βουτηγμένα στον ασβέστη. Επίσης, να είναι μονωμένο μαλλί προβάτου, θερμαινόμενο με rocket mass heater. Δεν πρέπει να παραλειφθούν και τα ηλιακά συστήματα, τα οποία μπορούν να φιλοξενήσουν μέχρι και τέσσερα άτομα, σε πολύ χαμηλό κόστος.
Σκοπεύουν μάλιστα να το εφαρμόσουν σε καταυλισμούς αστέγων και προσφύγουν.
O καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας, Χρήστος Γιανναράς, μιλά για την Ελλάδα που «τέλειωσε» λόγω και της εκπαίδευσης που έχει στόχο την χρηστικότητα και όχι το «αληθεύειν».
“Ο ελληνικός χορός, ήταν μέγιστο μάθημα κοινωνικοποίησης του παιδιού. Σήμερα ο στόχος δεν είναι να κοινωνικοποιηθεί το παιδί. Είναι να θωρακιστεί το εγώ του, να μάθει να απαιτεί”, λέει ο Χρήστος Γιανναράς σε μια συνέντευξη που θα συζητηθεί
Όπως αναφέρει ο ίδιος: «Βυθιζόμαστε σε ένα κενό, σε ένα τίποτα […] Απορώ που ακόμα υπάρχουμε! Δεν γεννιέται η παραμικρή αντίσταση στην κακουργία των πολιτικών… Προς τι να αντισταθεί ο Έλληνας; Προς τι; Για να έχει πρωθυπουργό ή τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα; Διαφέρουν αυτοί από το να έχεις πρωθυπουργό τον Σόιμπλε; Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι πια ανύπαρκτο».
Έχετε πει πως «Η Ελλάδα τέλειωσε» σε σχέση με το ότι «η ελληνική εκπαίδευση εστιάζει στη χρηστικότητα». Θα θέλατε να το εξηγήσετε;
Η βασική μου ιδέα είναι, ότι εάν ο ελληνισμός κόμιζε κάτι μέσα στους αιώνες -κι αυτό είναι που τον διαφοροποιεί ριζικά από τη δυτική παράδοση- είναι ακριβώς ότι ο στόχος για τον έλληνα ήταν το «αληθεύειν» και όχι το χρήσιμο. Λέει ο Αριστοτέλης, ότι «Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις», δηλαδή, δεν ταιριάζει σε ελεύθερους και μεγαλόψυχους ανθρώπους το να ζητάνε παντού το χρήσιμο. Η χρησιμότητα είναι μια δουλεία στην ανάγκη, αδιανόητη για τον έλληνα. Ο έλληνας μάχεται για την ελευθερία από την ανάγκη.
Λοιπόν, στην Ελλάδα, η Παιδεία κάποτε -θα τολμούσα να πω όχι πολύ μακριά από σήμερα- είχε σώσει κάτι από αυτή την προτεραιότητα της ελευθερίας. Για παράδειγμα, το παιδάκι πήγαινε στο Δημοτικό Σχολειό και άρχιζε την εκπαίδευσή του με τη σουηδική γυμναστική, δηλαδή με έναν έμπρακτο τρόπο, που δεν ήταν διανοητικός. Εντασσόταν σε ένα δρώμενο, λογικά συντονιζόμενων κινήσεων. Όλοι μαζί έκαναν τις ίδιες κινήσεις.
Αυτό έχει τεράστια παιδαγωγική δυναμική. Έμπαινε το παιδί στην κοινωνία των σχέσεων, όχι με διδάγματα και με ηθικολογίες, αλλά με την πράξη. Ή μάθαινε να συντονίζει το βάδισμά του, πώς να βαδίζει μαζί με τους άλλους. Έχετε δει πως παρελαύνουν σήμερα τα παιδιά; Δεν μπορούν, δεν ξέρουν να συντονιστούν, σκορποχώρι, τελείως.
Ή ο ελληνικός χορός, ήταν μέγιστο μάθημα κοινωνικοποίησης του παιδιού. Σήμερα ο στόχος δεν είναι να κοινωνικοποιηθεί το παιδί. Είναι να θωρακιστεί το εγώ του, να μάθει να απαιτεί, να μάθει εξασφαλίζει το δικαίωμά «του». Θυμάστε τον πιτσιρικά που φώναζε στον υπουργό Παιδείας, Αρσένη: «Δεν μπορείς Γεράσιμε!»;
Οι μικρονοϊκοί μας πολιτευόμενοι νομίζουν ότι έτσι ετοιμάζουν άγρυπνους επαναστάτες. Αλλά προσωπικά θεωρώ ότι μ’ αυτόν τον τρόπο ετοιμάζουν ανθρώπους τρομακτικής μοναξιάς! Έναν ανέραστο άνθρωπο. Το “απελευθερωμένο” σημερινό παιδί δεν θα μπορέσει ποτέ να ερωτευτεί, γιατί δεν ξέρει να μοιράζεται.
Και πιο συγκεκριμένα, σε σχέση με τη φράση σας «Η Ελλάδα τελείωσε», τι έχετε να πείτε;
Δε έχει μείνει ούτε ίχνος από την ελληνικότητα, από αυτή την προτεραιότητα του «κοινωνείν», που έλεγε ο Ηράκλειτος. Ούτε το παραμικρό θεσμικό κατάλοιπο. Στη θέση της κοινότητας (πόλεως) κυριαρχεί σήμερα η τηλεοπτικά ποδηγετούμενη μάζα. Ο στόχος μας δεν είναι το κοινωνείν. Η αλήθεια δεν προκύπτει από τη βεβαιότητα της εμπειρικής μετοχής. Όχι! Η αλήθεια επιβάλλεται αξιωματικά, είτε από αυθεντίες, είτε από τη δογματική λογική, είτε από τη χρησιμότητα.
Λέμε ότι το μέλι είναι γλυκό, λέει ο Δημόκριτος, όχι γιατί υπάρχει μια αξιωματική αρχή, η οποία ορίζει τι είναι γλυκό και τι είναι πικρό, αλλά γιατί έχουμε γευτεί μέλι και η εμπειρία όλων μας συμπίπτει. «Πάντες ομοδοξούσι και έκαστος επιμαρτυρεί», δηλαδή όλοι έχουν ομού τη γνώμη, τη δόξα, την αντίληψη.
Λοιπόν, αν χαθεί αυτό το στοιχείο: «Καθ᾽ ὅτι ἂν κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἃ δὲ ἂν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα», που έλεγε ο Ηράκλειτος, (δηλαδή, ότι αληθεύουμε μόνο όταν συμπίπτει η εμπειρία όλων μας και κοινωνείται η ίδια εμπειρία, αν χαθεί η ελληνική εμμονή στην αλήθεια ως “μετοχή”), ο ολοκληρωτισμός είναι μονόδρομος. Ολοκληρωτισμός δικτατόρων ή ιδεολογιών ή των Τραπεζών και του απρόσωπου εφιάλτη που λέγεται Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Σύστημα.
Ο Κωνσταντίνος Καραβίδας ή ο Νίκος Πανταζόπουλος, έδειξαν πως όσο λειτουργούσε η αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, υπήρχε ελληνικότητα.
Υπήρχε και η ανοχή στη διαφορετικότητα, γιατί κάθε κοινότητα είχε κάποιες διαφορές από την άλλη;
Ναι, η διαφορετικότητα του κάθε ανθρώπου! Πήγαινες στο καφενείο και οι άνθρωποι έλεγαν αυθόρμητα τη δική τους, την προσωπική γνώμη τους, το καλαμπούρι τους. Σήμερα όλοι αντιγράφουν πανομοιότυπες φράσεις της τηλεόρασης. Αναμηρυκάζουν φράσεις που ακούσανε στα “Μέσα”.
Επιμένω ότι η ουσία του προβλήματος δεν είναι ιδεολογική ή παραταξιακή. Είναι ότι βυθιζόμαστε σε ένα κενό, σε ένα τίποτα. Κυρίως το στοιχείο της αδυναμίας των παιδιών να ερωτευτούν, είναι αναπηρία. Βλέπετε νέα παιδιά στην καφετέρια, το καθένα με το κινητό του και τον καφέ του ανίκανα να ανταλλάξουν άποψη, δε λένε λέξη.
Και τι νομίζετε ότι θα μπορούσε να γίνει;
Αν υπήρχε πολιτικός με όραμα, θα έβαζε τα αρχαία ελληνικά να διδάσκονται από το δημοτικό, σαν παιχνίδι! Θα έβαζε πολύ πολλή, μουσική, θα έβαζε κυρίως μαθηματικά, αλλά θα άλλαζε τον τρόπο διδασκαλίας τους: Τα μαθηματικά όχι ως χρηστική γνώση, αλλά ως γλώσσα, ως λογική.
Τα μαθηματικά είναι μια γλώσσα. Στα ελληνικά σχολειά, όμως, τα μαθηματικά, τα μαθαίναμε ως κάτι χρηστικό, μόνο για να κάνουμε λογαριασμούς. Είναι έγκλημα!
Τι άλλο θα λέγατε, ως επίλογο, για την Ελλάδα στην κρίση, εν όψη και της 28ης Οκτωβρίου, της εθνικής επετείου του «Όχι»;
Απλώς ότι απορώ που ακόμα υπάρχουμε! Δεν γεννιέται η παραμικρή αντίσταση στην κακουργία των πολιτικών… Προς τι να αντισταθεί ο Έλληνας; Προς τι; Για να έχει πρωθυπουργό ή τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα; Διαφέρουν αυτοί, από το να έχεις πρωθυπουργό τον Σόιμπλε; Δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση, το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι πια ανύπαρκτο.
Τις προάλλες λέχθηκε πως μία γυναίκα που μεγαλώνει μόνη της δύο παιδιά και το ετήσιο εισόδημά της είναι κάπου 4.100, ότι η εφορία της ζητάει σχεδόν τα μισά, και μάλιστα της αφαίρεσαν από την τράπεζα 8 ευρώ που είχε στον λογαριασμό της.
Πρέπει να βρούμε τον δικό μας τρόπο. Δεν είναι δυνατόν να θέλουμε να βάλουμε την Ελλάδα να λειτουργήσει με τους όρους που λειτουργεί π.χ. η Ολλανδία. Ξέρετε ότι σε όλη τη Ρωμαϊκή περίοδο, στο λεγόμενο Βυζάντιο, και μετά σε όλη την Οθωμανική περίοδο, υποκείμενο φορολογικής υποχρέωσης, δεν ήταν το άτομο, αλλά η κοινότητα.
Δηλαδή, φέτος είχα εγώ μεγαλύτερη σοδιά, και εσείς μικρότερη, έπρεπε να κοινωνήσουμε μεταξύ μας τη διαφορά, ώστε να πληρώσει το χωριό το φόρο. Καταλαβαίνετε τι δυναμική είχε αυτό το στοιχείο; Τώρα , η γυναίκα που αναφέρατε, μόνη της, τι να κάνει; Να πηδήξει από το μπαλκόνι ή να οπλιστεί με βόμβα μολότοφ;
Είναι αδιαμφισβήτητα ένας εκ των κορυφαίων αστέρων του μπάσκετ τα τελευταία χρόνια. Το χειμώνα διαπρέπει στο NBA, και αυτές τις μέρες των καμαρώνουμε να σπάει τα ρεκόρ το ένα πίσω από το άλλο στο Eurobasket. Ο λόγος για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, που μεγάλο μερίδιο της επιτυχίας του το στηρίζει στη γλυκιά σύζυγό του Μαράια, που υπήρξε και εκείνη αθλήτρια και μάλιστα έτσι γνωρίστηκαν!
Μαζί έχουν αποκτήσει και ένα παιδί το οποίο μεγαλώνουν με πολύ αγάπη και φροντίδα, ενώ του παρέχουν τα πάντα, κάτι που δε μπόρεσε να έχει ο Γιάννης στην παιδική του ζωή λόγω των δυσκολιών που έζησε.
Σε αυτό το άθλημα διακρίθηκε η Μαράια Ρίντλσπριγκε
Η Μαράια Ρίντλσπριγκε γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου του 1992 και ασχολείτο με το βόλεϊ. Κατάγεται από το Φρένσο της Καλιφόρνια και ήταν στην ομάδα βόλεϊ στο κολέγιο του «Rice Owls».
Έναν χρόνο μετά την αποφοίτησή της το 2013, άρχισε να εργάζεται ως ειδικευόμενη στη Φιλαδέλφεια στους 76ers με τον τίτλο της «Basketball Operations».
Όλα αυτά τα χρόνια, δε λείπει από το πλευρό του Γιάννη Αντετοκούνμπο στις σημαντικές στιγμές της καριέρας του. Και φυσικά, ήταν δίπλα του τη μεγάλη βραδιά που ανακηρύχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του NBA, όπως και όλη η υπόλοιπη οικογένεια του Έλληνα άσσου του NBA. Άλλωστε όταν έχεις υπάρξει αθλητής γνωρίζεις τις θυσίες και τα άγχη του πρωταθλητισμού.
Μια καλή μια ανάποδη,μια καλή μια ανάποδη,μια καλή μια ανάποδη. Ο επαναλαμβανόμενος ρυθμός του πλεξίματος, σας ηρεμεί,σας κάνει να αισθάνεστε άνετα και να συγκεντρώνεστε.
Δεν είναι καθόλου παρατραβηγμένο να δείτε το πλέξιμο σαν εξάσκηση του μυαλού ή σαν ένα είδος προσωπικής νοητικής ανασυγκρότησης (meditation).
Ευτυχώς, η επιστήμη της νευρολογίας έχει προοδεύσει τόσο ώστε να θεωρεί την μόδα του πλεξίματος σαν την ‘νέα γιόγκα’.
Η έρευνα έδειξε πως το πλέξιμο και κάθε άλλου είδους τέχνη με τα χέρια, όπως το βελονάκι,ο αργαλειός και η ραπτική έχουν πολλά κοινά στο να προάγουν την αποφόρτιση του μυαλού αλλά και τον διαλογισμό . Έτσι, έχουν θετικό αποτέλεσμα στην υγεία και ευεξία του μυαλού .
Σε μια διαδικτυακή έρευνα της θεραπεύτριας Betsan Corkhill, στην Αγγλία, σε περισσότερους από 3.545 ανθρώπους που ασχολούνται με το πλέξιμο,έδειξε πως όταν οι άνθρωποι αυτοί ερωτήθηκαν πώς αισθάνονται είπαν ότι το πλέξιμο τους κάνει να αισθάνονται ‘πολύ χαρούμενοι’. Πολλοί δε, είπαν ότι πλέκουν μόνο και μόνο για να χαλαρώσουν από το στρες ενώ παράλληλα δημιουργούν με τα χέρια τους.
Η έρευνα βρήκε ότι υπήρχε στενή σχέση ανάμεσα στην συχνότητα του πλεξίματος και στην διάθεση των ερωτηθέντων. Αυτοί οι άνθρωποι που έπλεκαν συχνά ( περισσότερο από τρεις φορές την εβδομάδα),ήταν πιο ήρεμοι, πιο χαρούμενοι, λιγότερο λυπημένοι, λιγότερο ανήσυχοι και με περισσότερη αυτοπεποίθηση.
Το τελικό συμπέρασμα στην έρευνα της Corkhill ήταν πως ‘το πλέξιμο έχει σημαντικά ψυχολογικά και κοινωνικά οφέλη, που συμβάλλουν στην ευεξία και στην ποιότητα ζωής.’
Ενδιαφέρον είναι ότι η έρευνα βρήκε ότι οι άνθρωποι που πλέκουν συμμετέχοντας σε ομάδα, ήταν πιο ευτυχισμένοι από αυτούς που έπλεκαν μόνοι τους.
Εδώ βλέπετε τα δέκα οφέλη από το πλέξιμο μαζί με φίλους που βελτιώνουν το μυαλό και την ζωή.
Το μυαλό αναγκάζεται να σκεφτεί και να λύνει προβλήματα
Κοινωνική δικτύωση
Αυτοσυγκέντρωση
Βελτίωση του συγχρονισμού ματιού και χεριού, αντίληψη του χώρου και ανάπτυξη επιδεξιότητας
Μάθηση και διδασκαλία
Άσκηση της προσοχής και της σκέψης να εστιάζει σε κάτι
Ενθάρρυνση της ενεργής δραστηριότητας
Δίνει το αίσθημα της υπερηφάνειας και της ικανοποίησης
Διδάσκει υπομονή και επιμονή
Διευκολύνει την μνήμη
Σύμφωνα με την Corkhill, ακόμη και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ήταν γνωστό ότι έπλεκε όταν ήθελε να ηρεμήσει το μυαλό του και να σκεφτεί καθαρά.
Αυτά είναι αποτελέσματα από το πλέξιμο που δεν τα επιδιώκει κανείς. Απλά έρχονται σαν ‘παρενέργειες’ του απλού πλεξίματος.
ΟΙ νευρολόγοι αρχίζουν να καταλαβαίνουν πόσο πολύ τελικά επηρεάζεται ο εγκέφαλος από αυτού του είδους την αυτοσυγκέντρωση σε κάτι συγκεκριμένο όπου τίποτα άλλο δεν μετράει εκείνη την στιγμή παρά μόνο αυτό που κάνουν τα χέρια.
Αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα: Επέζησα από πτώση ελικοπτέρου. Της οφείλω τη ζωή μου, θα Την ευγνωμονώ για πάντα
Βασιλική Πλεξίδα: H ευγνωμοσύνη της προς την Παναγία .Η Αρχιλοχίας Βασιλική Πλεξίδα πριν από 5 χρόνια παραλίγο να χάσει την ζωή της σε αεροπορικό δυστύχημα, εκ θαύματος όμως στέκεται ακόμη ζωντανή και ευγνωμονεί την Παναγία γι’ αυτό. Η ανάρτηση της Βασιλικής Πλεξίδα για το θαύμα και την ευγνωμοσύνη προς την Παναγία:
«Σήμερα αντίκρυσα σε αρκετά site το πολλαπλό Μέγιστο Θαύμα της Παναγίας μας. Όσον αφορά την Θαυματουργή εικόνα Της, αναφορικά με ένα λάθος που γίνεται και επειδή θέλω να το διευκρινίσω, σας παραθέτω την αυθεντική εικόνα της Παναγίας μας της Ακρωτηριανής Σερφιώτισας Θεραπεύτριας η οποία με διέσωσε πριν από πέντε χρόνια στο Σαραντάπορο Ελασσόνας έπειτα από την πτώση του ελικοπτέρου!!! Οφείλω τη ζωή μου σε Εκείνη για αυτό και θα Την ευγνωμονώ και θα Την ομολογώ με όλο μου το είναι όσο ζω!».
Η Βασιλική Πλεξίδα ήταν η μοναδική επιζήσασα από την πτώση του στρατιωτικού ελικοπτέρου στην περιοχή του Σαρανταπόρου, κοντά στα σύνορα των νομών Λάρισας και Κοζάνης.
Υπενθυμίζεται ότι στο δυστύχημα που σημιώθηκε τον Απρίλιο του 2017, έχασαν τη ζωή τους ο υποστράτηγος Ιωάννης Τζανιδάκης, ο συνταγματάρχης (ΤΘ) Θωμάς Αδάμου, ο ταγματάρχης (ΑΣ) Δημοσθένης Γούλας και ο υπολοχαγός (ΑΣ) Κωνσταντίνος Χατζής, ενώ τραυματίσθηκε σοβαρά η αρχιλοχίας (ΑΣ) Βασιλική Πλεξίδα.
Η Βασιλική Πλεξίδα κατάγεται από τα Τρίκαλα και διαμένει στον Βόλο, καθώς υπηρετεί στην Αεροπορία Στρατού στο Στεφανοβίκειο.
Η μοιραία πτώση
Ήταν 19 Απριλίου του 2017. Το «Χιούι» είχε απογειωθεί από το αεροδρόμιο του Στεφανοβικείου και θα εκτελούσε πτήση επιτήρησης κατά μήκος των βορείων συνόρων για την εμπέδωση αισθήματος ασφαλείας στους κατοίκους των ακριτικών περιοχών, δραστηριότητα που επαναλαμβάνεται κατά τακτά διαστήματα. Λίγη ώρα αργότερα, συνετρίβη στην περιοχή κοντά στο χωριό Σαραντάπορο της Ελασσόνας, πιθανότατα λόγω της χαμηλής ορατότητας που επικρατούσε στην περιοχή τη στιγμή εκείνη.
Στο στρατιωτικό ελικόπτερο επέβαιναν μαζί της και εντοπίστηκαν νεκροί ο υποστράτηγος Ιωάννης Τζανιδάκης, ο συνταγματάρχης (ΤΘ) Θωμάς Αδάμου, ο ταγματάρχης (ΑΣ) Δημοσθένης Γούλας και ο υπολογαχός (ΑΣ) Κωνσταντίνος Χατζής.
Ο Γιάννης είναι μπαμπάς της Νεφέλης που είχε καρκίνο και μαζί με τη μαμά της, έφτιαξαν το karkinaki.grπροκειμένου να ενημερώσουν όλους τους γονείς για τον παιδικό καρκίνο. Σε ένα πολύ όμορφο γράμμα του, που δημοσίευσε με τίτλο “Δύο χρόνια μια (νέα) ζωή!” ο μπαμπάς Γιάννης μοιράζεται μαζί μας την αισιόδοξη πλευρά της ζωής!
3 Ιουλίου 2013
Η αλήθεια είναι ότι μου είχε περάσει από το μυαλό. Το είχα σκεφτεί και παλιότερα: τι θα έκανα εάν…
Αλλά μέχρι να σου συμβεί, από την «ασφάλεια» του αμέτοχου παρατηρητή, λες πολλά και καταλαβαίνεις ελάχιστα. Μάλλον τίποτα.
Μετά σου συμβαίνει! Στον καθένα μπορεί να συμβεί. Όσο μακρινό και απίθανο σου φαίνεται, τόσο εύκολα μπορεί να σε βρει. Και μας βρήκε: «Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία» είναι η διάγνωση για τη Νεφέλη. Τύπος «common B» η… παρήγορη διευκρίνιση. Ο Γολγοθάς αρχίζει. Όλοι λένε όμως ότι οδηγεί στο φως.
Όταν ο θάνατος μπαίνει από το παράθυρο και σημαδεύει ό,τι πιο αγαπημένο σου, ανοίγεις όλες τις πόρτες για να τον διώξεις. Ξέρεις ότι με όλες τις πόρτες ανοιχτές πολλά μπορούν να συμβούν, αλλά δεν έχεις άλλη επιλογή.
Σήμερα κάναμε την πρώτη μετάγγιση αίματος. Εξετάσεις επί εξετάσεων και προειδοποιήσεις για τα δύσκολα που είναι μπροστά μας. Και δυο μάτια που σε κοιτάνε κατευθείαν στην ψυχή και σε ρωτάνε: πότε θα γυρίσουμε σπίτι; Πότε θα γίνουν όλα όπως ήταν πριν; Πότε;
Το ταξίδι από το σκοτεινό μονοπάτι προς το φως, ξεκινάει…
3 Ιουλίου 2015
Σε λίγη ώρα θα ξυπνήσουμε τη Νεφέλη για να της δώσουμε το χάπι της χημειοθεραπείας της. Το τελευταίο! Πέρασαν δύο χρόνια –ούτε που ξέρω πώς. Ο μυελός της είναι καθαρός! Η θεραπεία ολοκληρώθηκε! Και τώρα;
Μέσα σε δύο χρόνια άλλαξε η ζωή μας για πάντα! Ο καρκίνος είναι μαύρος, άσχημος, σκληρός, αδυσώπητος. Ο καρκίνος σε ένα μικρό παιδί είναι όλα αυτά επί 10, επί 1.000. Είναι σκοτεινός, αλλά αν κοιτάξεις καλά κι αν πολεμήσεις με όλες σου τις δυνάμεις, θα δεις μια ακτίνα με φως. Πολύ φως!
Επί δύο χρόνια ο καρκίνος της Νεφέλης με έμαθε πολλά: να είμαστε «ένα» με τη Μένια, να λέω κάθε μέρα στα παιδιά μου πόσο τα αγαπάω, να τα αγκαλιάζω και να τα φιλάω όσο πιο πολλές φορές μπορώ, να μετράω διαφορετικά τα «εύκολα» και τα «δύσκολα», να στέκομαι όρθιος ακόμα κι όταν όλα τριγύρω δείχνουν να καταρρέουν.
Μου έμαθε πόση δύναμη έχουν μέσα τους τα παιδιά και πόση δύναμη έχω εγώ –δεν το πίστευα. Μου έμαθε τί σημαίνει αξιοπρέπεια –πραγματική, όχι η μουσαντένια στην οποία ασελγούν ασύστολα οι πολιτικοί καιροσκόποι. Αξιοπρέπεια που δεν χρειάζεται να την διατυμπανίζεις, μιλάει μόνη της, στα μάτια παιδιών και των γονιών τους που δίνουν μια μάχη συχνά άνιση, αλλά δεν παραιτούνται. Μου έμαθε ποια πράγματα είναι πραγματικά σημαντικά στη ζωή!
Και τώρα; Τα επόμενα 3 χρόνια θα περιμένουμε με αγωνία κάθε φορά που η Νεφέλη θα κάνει εξετάσεις, για να βεβαιωθούμε ότι όλα είναι καλά. Θα μεγαλώνει και τα σημάδια στο σώμα της από όσα πέρασε θα σβήνουν –αλλά εγώ θα ψάχνω να κρατήσω σημάδια μνήμης την ώρα που εκείνη θα τα θάβει στη λήθη μια ηλικίας η οποία μπορεί να έχασε μεγάλο μέρος της παιδικής ανεμελιάς αλλά ξέρει να επουλώνει γρήγορα τις πληγές και να ξεχνάει εύκολα.
Θα προσεύχομαι να τη δω να μεγαλώνει, να γίνεται ένας καλός άνθρωπος. Να φτάσει σε μια ηλικία που θα μπορώ να της μιλήσω ακόμα περισσότερο για αυτό που πέρασε, για τη μάχη που δίνουν πάνω από 300 παιδιά κάθε χρόνο στην Ελλάδα και θα της πω ότι «ο καρκίνος παλεύεται, ρε γαμώτο! Παλεύεται και νικιέται! Και εσύ είσαι η απόδειξη!».
Και είμαι σίγουρος ότι, όπως η μητέρα της κι εγώ, θα κάνει σκοπό της ζωής τη να μιλάει για αυτό, να σπάσει το ταμπού, να βοηθήσει όσο πιο πολλούς ανθρώπους μπορεί, όσο πιο πολλά παιδιά μπορεί.
Γιατί ο παιδικός καρκίνος νικιέται και εκείνη είναι η απόδειξη!
Ιταλίδα καρκινοπαθής: Πρόκειται για την Ελίζα Τζιρότο, η οποία «έφυγε» από τη ζωή σε ηλικία σαράντα ετών. Ο λόγος ήταν πως εμφάνισε καρκίνο, ο οποίος ήταν και επιθετικός. Από εκεί και πέρα, η ίδια είχε προνοήσει και άφησε στην κόρη της δεκαεπτά δώρα. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχούσε στα γενέθλια που θα έκανε μέχρι να ενηλικιωθεί.
Ιταλίδα καρκινοπαθής – Αληθινή ιστορία: Οι κινήσεις της Ελίζα, μετά την ανακοίνωση των ιατρών
Οι γιατροί την πληροφόρησαν ότι θα ζήσει μόνον για άλλους δυο μήνες. Τότε, η Ελίζα είπε στον σύντροφό της: «Νόμιζα ότι θα είχα λίγο περισσότερο χρόνο. Όμως, δεν πειράζει. θα τα καταφέρουμε κι έτσι». Παντρεύτηκαν αμέσως και από εκείνη την στιγμή, η Ελίζα Τζιρότο αποφάσισε να αφιερωθεί μόνον στην μικρή της κόρη, στην Αλίτσε, η οποία είχε γεννηθεί πριν από έναν χρόνο. Της αγόρασε δεκαεπτά δώρα, ένα για κάθε της γενέθλια.
Ιταλίδα καρκινοπαθής – Αληθινή ιστορία: Τι έκανε για την κόρη της
Κούκλες, μαριονέτες, βιβλία, αλλά και μια μεγάλη υδρόγειο σφαίρα, με σημαίες πάνω σε όλες τις πόλεις τις οποίες η Ελίζα θα ήθελε να μπορούσε να επισκεφθεί με την κόρη της. Τi amerò per sempre (θα σε αγαπώ για πάντα) come farò senza di te (τι θα κάνω χωρίς εσένα), il mio capolavoro (το αριστούργημά μου) έγραψε η Ελίζα, λίγο πριν πεθάνει, δίπλα στην φωτογραφία που ανέβασε με την κόρη της, στο Instagram.
Παράλληλα άφησε στη μικρή δυο τετράδια με τρυφερές σκέψεις και ηχογραφημένα CD για να μην ξεχάσει τη φωνή της. Ένας τρόπος για να μην διακοπεί ποτέ η σχέση μάνας και κόρης και ο θάνατος να μην μπορέσει να επιβάλει την δική του, άκαρδη λήθη.
Είναι 100 κι 102 ετών και μόλις γιόρτασαν 81 χρόνια γάμου: «Δεν υπάρχει αφεντικό στη σχέση μας»
Ένα ζευγάρι γιόρτασε πρόσφατα 81 χρόνια γάμου αν και κάποτε τους είχαν πει ότι «δεν θα κρατούσε πολύ», σύμφωνα με την κόρη τους.
Οι Ron και Joyce Bond, ηλικίας 102 και 100 ετών, που ζουν στο Shenley Wood Retirement Village του Milton Keynes, πιστεύεται πως είναι το πιο μακρά παντρεμένο ζευγάρι της Μεγάλης Βρετανίας.
Παντρεύτηκαν στις 4 Ιανουαρίου 1941. «Τους έλεγαν στο γάμο τους ότι δεν θα διαρκούσε πολύ. Πόσο λάθος το κατάλαβαν;», λέει η κόρη τους, Eileen.
Πέρυσι, το ζευγάρι έλαβε γραπτά συγχαρητήρια από τη βασίλισσα Ελισάβετ για την επέτειό τους. Ο Ron με την Joyce παντρεύτηκαν στο Γενικό Γραφείο Μητρώου -όπου καταγράφονται γεννήσεις, θάνατοι, γάμοι και υιοθεσίες- μια μέρα που είχε σχεδόν δέκα πόντους χιόνι.
Πέρυσι έλαβαν συγχαρητήρια επιστολή από τη βασίλισσα Ελισάβετ για την επέτειο 80 χρόνων γάμου.
«Υπήρχαν τεράστιες ουρές ζευγαριών καθώς έστελναν τότε όλη τη σειρά του Ron έξω για να βοηθήσει στον πόλεμο», εξηγεί η σύζυγός του.
Μεταξύ άλλων συμφωνούν ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. «Δεν υπάρχει αφεντικό στη σχέση μας. Και οι δύο δίνουμε και παίρνουμε», λέει η Joyce. «Ποτέ δεν περιμέναμε να φτάσουμε 81 χρόνια γάμου. Ξέρουμε ότι είμαστε πολύ τυχεροί που πετύχαμε αυτόν τον εκπληκτικό στόχο. Νιώθω υπέροχα».
«Μερικές φορές η ζωή είναι σκληρή, αλλά το δουλεύουμε μαζί. Φροντίζουμε ο ένας τον άλλον», προσθέτει ο Ron.
Παντρεύτηκαν τον Ιανουάριο του 1941.
Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, την Eileen και τον Bill, και σήμερα έχει τρία εγγόνια, έξι δισέγγονα και ένα τρισέγγονο.
Ο Ron Bond εργαζόταν σε πρατήριο καυσίμων πριν συνταξιοδοτηθεί ενώ η σύζυγός του σε σούπερ μάρκετ. Το 2013 αποφάσισαν να μετακομίσουν μαζί σε έναν οίκο ευγηρίας.
Η κόρη τους λέει πως οι γονείς της υπήρξαν ένα «πραγματικά εμπνευσμένο ζευγάρι». «Υπήρχε πάντα ένα θερμό καλωσόρισμα και πολλή αγάπη για όλους», είπε.
«Ο μπαμπάς εργάστηκε σκληρά για να συντηρήσει την οικογένεια, ενώ η μαμά για να κρατήσει το σπίτι και εμάς καθαρά και τακτοποιημένα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να περάσεις λίγο χρόνο μαζί τους για να καταλάβεις ότι αγαπούν και νοιάζονται ο ένας για τον άλλον, ακόμη και μετά από 81 χρόνια γάμου».
Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, την Eileen και τον Bill, και σήμερα έχει τρία εγγόνια, έξι δισέγγονα και ένα τρισέγγονο.
Ο δεσμός ανάμεσα σε μια μαμά και την κόρη της είναι άρρηκτος και σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να τον σπάσει – ούτε καν μια σοβαρή ασθένεια!
Όταν η Bethany Carlton διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού σε ηλικία μόλις 17 ετών, ένιωσε σαν να καταρρέει ο κόσμος της.
Η 47χρονη μητέρα της, Mybritt Larsen, ήταν δίπλα της όταν αφαίρεσε έναν όγκο λίγες μέρες πριν τα 18α γενέθλιά της αλλά και όταν λίγο αργότερα ενημερώθηκε ότι είχε μια σπάνια μορφή καρκίνου των μυών.
Μόλις τρεις μήνες μετά, κι ενώ οι χημειοθεραπείες της νεαρής συνεχίζονταν, μαμά και κόρη έμαθαν ακόμα ένα άσχημο νέο: η 47χρονη μητέρα διαγνώστηκε επίσης με καρκίνο του μαστού!
Οι δύο γυναίκες, πάλεψαν παρέα τον καρκίνο οργανώνοντας, μάλιστα, με τέτοιο τρόπο τις χημειοθεραπείες τους ώστε να μπορούν να φροντίζουν η μία την άλλη και τον νίκησαν! Η Bethany και η Mybritt απέδειξαν στην πράξη πως ο δεσμός μαμάς – κόρης είναι μοναδικός, ενώ η ασθένειά τους, όπως δήλωσαν, τον ισχυροποίησε ακόμα περισσότερο.
