Blog Σελίδα 6788

Τέμπη: «Τι να ακούσω; Για σουβλάκια; Ήταν ανεύθυνοι, έχουμε να κάνουμε με τομάρια» ξεσπά ο πατέρας που έχασε και τις δύο του κόρες

0

Ο Δημήτρης Πλακιάς, έχασε στην τραγωδία που σημειώθηκε στα Τέμπη, τα δίδυμα κορίτσια του και την ανιψιά του.

Μιλώντας στο STAR o τραγικός πατέρας δήλωσε: «Έχω θυμό… Τι να ακούσω; Για σουβλάκια; Για τράκες; Ήταν ανεύθυνοι, έχουμε να κάνουμε με τομάρια! Δεν ξέρουμε στην Ελλάδα τι γίνεται; Στην πιάτσα είμαστε.

Αυτή τη στιγμή νιώθω οργή. Ξέρεις που είμαι εγώ τώρα;

Πάω στη Θεσσαλονίκη, στο διαμέρισμα να πάρω τα πράγματα από τα παιδάκια. Σε μισή ώρα θα πάω να φορτώσω πράγματα. Έτυχε σε μας, ήταν θέμα χρόνου.

Τραβήξαμε εμείς τον λαχνό, στην Ελλάδα ζούμε, δυστυχώς. Τρία παιδιά σε μια οικογένεια!

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει…τώρα θα συνειδητοποιήσουμε, σε μισή ώρα, που θα πάρουμε τα άψυχα, τα υλικά. Εγώ δεν ησυχάζω ούτε με φυλακές ούτε με τέτοια…».

Βάσια Παναγοπούλου: «Δεν θέλω ούτε ονομαστικά να αναφέρομαι στα παιδιά μου δημόσια, η Ελλάδα είναι χωριό»

0

Συνέντευξη στο περιοδικό OK! και στον δημοσιογράφο, Πάνο Τσουκαρά παραχώρησε η Βάσια Παναγοπούλου όπου μίλησε για τα πρώτα της βήματα στον χώρο, αλλά και για την επιλογή της να κρατήσει τα παιδιά της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Στη δεκαετία του ’80 έκανες τα πρώτα σου βήματα στον χώρο. Είσαι συμφιλιωμένη με τον χρόνο που περνάει;

Όταν μια γυναίκα ακολουθεί τη φυσική πορεία της ζωής, που είναι να γίνει μητέρα, χαίρεται να βλέπει τα παιδιά της να μεγαλώνουν και παράλληλα συμβιβάζεται με το γεγονός πως μεγαλώνει και η ίδια. Προσωπικά αισθάνομαι πολύ ευχαριστημένη από τον τρόπο που μεγάλωσα και μεγαλώνω. Δεν ζω με τη νεύρωση πώς θα μπορούσα να συνεχίσω να δείχνω όπως όταν ήμουν 25 ετών. Μέλημά μου είναι να είμαι σωστή μητέρα και ένας χρήσιμος άνθρωπος για την κοινωνία. Όλα τα υπόλοιπα είναι ματαιοδοξίες που δεν με απασχολούν.

Σε όλη την πορεία σου κράτησες τα παιδιά σου μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Δεν θέλω ούτε ονομαστικά να αναφέρομαι στα παιδιά μου δημόσια. Προσπαθώ να προστατεύω αυτό το κομμάτι της ζωής μου γιατί σέβομαι τα ίδια αλλά και τον εαυτό μου. Η Ελλάδα είναι μια πολύ μικρή χώρα και είναι σαν να κυκλοφορούμε όλοι σε ένα χωριό, όπου ο καθένας βλέπει τον άλλο και είναι συνεχώς εκτεθειμένη η προσωπική του ζωή, κάτι που κανονικά δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Δεν επιζήτησα ποτέ τέτοιου είδους προβολή και δεν με αφορά κιόλας.

Περπατούσε σε ένα Πάρκιγκ και ξαφνικά βλέπει ένα φάκελο με 11.600 ευρώ μέσα. Την επόμενη μέρα δέχθηκε ένα παράξενο τηλεφώνημα

0

Πριν μερικούς μήνες βρήκα ένα μεγάλο χρηματικό ποσό μέσα σε ένα φάκελο, στο πάρκινγκ ενός πολυκαταστήματος. Πήγα στο κοντινό αστυνομικό τμήμα και τους το είπα. Δεν τους είπα όμως ούτε πόσα ήταν τα χρήματα, αλλά ούτε και περισσότερες λεπτομέρειες.με 10.600 ευρώ

Απλά άφησα το όνομα μου και τον τηλεφωνικό μου αριθμό. Αν ο ιδιοκτήτης του φακέλου με έπαιρνε τηλέφωνο και μου έλεγε πόσα χρήματα ακριβώς υπήρχαν μέσα στο φάκελο (καθώς και κάποιες άλλες μικρές λεπτομέρειες που μόνο εκείνος θα μπορούσε να ξέρει), τότε εγώ θα παρέδιδα τον φάκελο με τα χρήματα στην αστυνομία για να τον παραλάβει από εκεί.

Οι αστυνομικοί με τους οποίους μίλησα ουσιαστικά προσπάθησαν να με πείσουν να αφήσω τον φάκελο σε αυτούς. Αλλά προτίμησα να μην το κάνω.

Μετά από περίπου 3 εβδομάδες χωρίς καμιά ειδοποίηση από την αστυνομία, πήγα σε μια τοπική εφημερίδα και δημοσίευσα μια αγγελία μέσω της οποίας καλούσα τον ιδιοκτήτη του φακέλου να επικοινωνήσει μαζί μου.

Την πρώτη κιόλας μέρα έλαβα τουλάχιστον 25-30 τηλεφωνήματα από ανθρώπους που προσπαθούσαν να με πείσουν ότι ο φάκελος ήταν δικός τους. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι άκουσα.. Πόσο «καλλιτέχνες» έχουν γίνει οι απατεώνες..

Το επόμενο πρωί, λίγο μετά τις 8, χτύπησε ξανά το τηλέφωνο. Ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος. Μου είπε ότι το ποσό ήταν 11.600 ευρώ, ότι ο φάκελος ήταν λευκός και ότι τα χρήματα ήταν τα περισσότερα σε χαρτονομίσματα των 500 ευρώ, εκτός από τα 100 ευρώ που ήταν σε χαρτονομίσματα των 20 ευρώ.

Μου είπε επίσης ότι είχε πουλήσει ένα παλιό σπίτι στο χωριό που είχε και ότι αφού συνάντησε τον αγοραστή στο πάρκινγκ του πολυκαταστήματος, δεν κατάλαβε πως, αλλά έχασε τον φάκελο με τα χρήματα.

Τέλος μου εξομολογήθηκε ότι με αυτά τα χρήματα έχει σκοπό να πληρώσει τις σπουδές της εγγονής του επειδή οι γονείς της είναι άνεργοι και δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα.

Χαίρομαι που δεν έδωσα τον φάκελο αρχικά στην αστυνομία, επειδή ξέρω ότι ποτέ δεν θα κατέληγε ξανά στα χέρια του ιδιοκτήτη του.

Όταν συναντηθήκαμε και του έδωσα τον φάκελο, προσφέρθηκε να μου δώσει κάποια χρήματα ως ανταμοιβή. Με μεγάλο σεβασμό όμως του το αρνήθηκα. Του είπα ότι δεν χρειάζομαι ανταμοιβή για να κάνω το σωστό».

Αγάπη με την πρώτη ματιά: Νεογέννητο αγκαλιάζει σφιχτά την μαμά του δευτερόλεπτα μετά την γέννα

0

Ο έρωτας που αναπτύχθηκε ανάμεσα στη νεογέννητο παιδί και στη μητέρα του ήταν ακαριαίος. Η μικρή κορούλα και η μητέρα της σόκαραν τόσο το ιατρικό προσωπικό, όσο και το νοσηλευτικό προσωπικό. Εκείνο το προσωπικό που ήταν κοντά τους στον τοκετό από την πρώτη στιγμή.

Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την πρώτη αγκαλιά, που αντάλλαξαν. Ήταν πολύ τρυφερή και καταγράφηκε σε βίντεο. Μάλιστα, το συγκεκριμένο βίντεο κάνει το γύρο του κόσμου και φυσικά του διαδικτύου.

Ο τοκετός πραγματοποιήθηκε σε νοσοκομείο της Βραζιλίας. Πιο συγκεκριμένα, στο νοσοκομείο της Σάντα Μόνικα. Η μικρούλα που γεννήθηκε πήρε το όνομα, Agata Ribeiro Coelho. Μάλιστα, βρέθηκε στην αγκαλιά της μητέρας της, έπειτα από τη διαδικασία της καισαρικής τομής.

Το νεογέννητο μωρό κόλλησε το πρόσωπό της στη μητέρα της. Μάλιστα, έδειχνε πως δεν ήταν διατεθειμένη να απομακρυνθεί από εκείνη. Αυτό, διότι βολεύτηκε σε εκείνο το μέρος. Απολάμβανε τη ζεστασιά και τα τρυφερά λόγια που ψιθύριζε στο αυτί της, η μητέρα της.

neogennito sfichtagkaliazei to prosopo tis mamas toy deyterolepta meta ton toketo

«Ήταν συγκλονιστική η στιγμή που η κόρη μου με αγκάλιασε για πρώτη φορά», είπε αργότερα η μαμά της. «Η ιατρική ομάδα ήταν εξαιρετική και όλοι εξεπλάγησαν με τη μικρή μας. Δεν μπορούσαν να πιστέψουν πόσο τρυφερή είναι μαζί μου!», ανέφερε η μητέρα της.

Νεογέννητο: Η συγκινητική στιγμή, μητέρας και νεογέννητου κοριτσιού

Δείτε το βίντεο:

 

Γνωρίστε τη Λουίζα, την 4 μηνών κόρη μου με δύο χέρια, δύο πόδια, κι ένα έξτρα χρωμόσωμα

0

Έγραψα αυτό το μικρό άρθρο όχι για να εκφράσω την κακή μου διάθεση, αλλά μετά από μερικά σχόλια – αρκετά συνήθη για μένα- που έλαβα σήμερα το πρωί κατά τη διάρκεια μιας ιατρικής εξέτασης ρουτίνας για την κόρη μου Λουίζα.

Με τον καιρό το συνηθίζεις – λες στον εαυτό σου ότι αυτά είναι απλά λάθη, ότι πρέπει να γίνεις πιο σκληρός- αλλά μερικές φορές έρχεται η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι. Αναρωτήθηκα τι μπορούσα να κάνω για να νιώθω καλύτερα αλλά και να αποτρέψω να συμβεί το ίδιο σε άλλους ή έστω να συμβαίνει σε μένα τόσο συχνά. Έγραψα λοιπόν αυτό το κομμάτι και το μοιράστηκα στο Facebook.

Θέλω να πιστεύω ότι αυτό θα τερματίσει το θέμα της διαφορετικότητας της κόρης μου, και ότι δεν θα χρειάζεται πια να το εξηγώ. Ξέρω πολύ καλά ότι δεν είναι αυτή η περίπτωση. Αλλά ίσως να μπορούσε να αλλάξει μερικές απόψεις πάνω στο θέμα…

Αυτή είναι η κόρη μου, Λουίζα. Είναι 4 μηνών, έχει δύο χέρια, δύο πόδια, δύο τρυφερά μαγουλάκια, και ένα έξτρα χρωμόσωμα.

2015 06 09 1433871039 7471465 louiseoriginalparentsphoto 1

Σας παρακαλώ, όταν βλέπετε κάποιον σαν τη Λουίζα, μη ρωτάτε τη μητέρα της «Πώς και δεν το εντοπίσατε στη διάρκεια της εγκυμοσύνης;». Είτε το είχε εντοπίσει, που σημαίνει ότι πήρε την απόφαση να συνεχίσει την εγκυμοσύνη της, είτε δεν το είχε εντοπίσει, και η έκπληξη ήταν αρκετή ώστε να μη χρειάζεται να επανέλθει στο θέμα. Επιπλέον, κάθε μητέρα έχει την τρομερή συνήθεια να νιώθει ενοχές για σχεδόν τα πάντα, οπότε όσον αφορά το έξτρα χρωμόσωμα…Δεν χρειάζεται να σας πω.

Μην πείτε στη μητέρα «Είναι το μωρό σου, όπως και να χει». «Όχι. Είναι το μωρό μου, τελεία.». Και η φράση «Όπως και να χει», δεν είναι ότι καλύτερο. Είναι πολύ καλύτερο να αναφερόμαστε σε αυτήν με το όνομά της, «Είναι η Λουίζα ».

Μην πείτε στη μητέρα της «Τι ωραίο παιδάκι με σύνδρομο Down…ή κάτι αντίστοιχο». «Όχι. Είναι ένα τεσσάρων μηνών κοριτσάκι που πάσχει από σύνδρομο Down ή που έχει σύνδρομο Down, αν θέλετε. Το 47ο χρωμόσωμα που έχει δεν είναι αυτό που ΕΙΝΑΙ. Είναι αυτό που ΕΧΕΙ». Δε θα λέγαμε ποτέ πχ. «Τι ωραίο παιδάκι που πάσχει από καρκίνο…».

Μην λέτε «Αυτά τα παιδιά είναι έτσι ή είναι αλλιώς». «Αυτά» τα παιδιά έχουν τη δική τους προσωπικότητά, το δικό τους σώμα, τη δική τους αντίληψη, τη δική τους διαδρομή. Είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, όσο εσείς από το γείτονά σας.

Ξέρω ότι όταν δεν το ζούμε καθημερινά, δεν το σκεφτόμαστε, αλλά οι λέξεις παίζουν σημαντικό ρόλο. Μπορεί να παρηγορούν ή να πληγώνουν. Οπότε σκεφθείτε το για ένα δευτερόλεπτο, ειδικά αν είστε μέλος της ιατρικής κοινότητας, και φοράτε λευκή, ροζ ή πράσινη μπλούζα.

Δεν συνηθίζω να κοινοποιώ τις αναρτήσεις μου στο Facebook σε όλους, αλλά για αυτή την ανάρτηση, επέλεξα να το κάνω. Μπορείτε αν θέλετε να το μοιραστείτε κι εσείς. Γιατί υπάρχουν 500 νέες «μαμάδες της Λουίζας» κάθε χρόνο, των οποίων η ψυχολογία καταστρέφεται από τέτοιες αγενείς φράσεις. Ξέρω ότι δεν πρέπει να υπάρχουν αυτές οι φράσεις. Το να το ξέρουμε είναι αρκετό.

Πηγή : huffingtonpost.gr

Έσπρωξε τη γυναίκα του για να σωθεί αυτός από το βυθισμένο πλοίο. Αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική

0

Η ιστορία της μιλούσε για ένα κρουαζιερόπλοιο που βυθίζονταν και για ένα ζευγάρι που προσπαθούσε να σωθεί μπαίνοντας σε μια σωστική λέμβο. Δυστυχώς όμως ανακάλυψαν ότι στη βάρκα υπήρχε χώρος μόνο για ένα άτομο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι ήθελε να διδάξει στα παιδιά της η δασκάλα με αυτή την ιστορία..

«Ένα κρουαζιερόπλοιο άρχισε να βουλιάζει στη θάλασσα και έπρεπε άμεσα να εκκενωθεί από τους επιβάτες. Ένα ζευγάρι έτρεξε γρήγορα προς τις σωσίβιες λέμβους. Όταν έφτασαν όμως, είδαν έντρομοι ότι υπήρχε χώρος για να σωθεί μόνο ένα άτομο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο άντρας έσπρωξε τη σύζυγό του και πριν προλάβει εκείνη να αντιδράσει, πήδηξε μέσα στη βάρκα.

Τότε η γυναίκα του, η οποία στέκονταν στο πλοίο που βυθίζονταν, φώναξε στον σύζυγό της μια φράση».

Η δασκάλα σταμάτησε την αφήγηση της, γύρισε προς τη τάξη και ρώτησε τα παιδιά:

«Τι νομίζετε ότι του φώναξε;»

Οι περισσότεροι από τους μαθητές με ενθουσιασμό απάντησαν ότι η σύζυγος φώναξε: «Σε μισώ!», «Δεν το περίμενα ποτέ αυτό από εσένα» και «Νόμιζα ότι με αγαπούσες».

Η δασκάλα παρατήρησε ένα αγόρι που ήταν συνέχεια σιωπηλό. Τον ρώτησε τι πίστευε ότι φώναξε η σύζυγος και αυτός της απάντησε:

«Κυρία, νομίζω ότι του φώναξε: «Να προσέχεις το παιδί μας»».

Έκπληκτη η δασκάλα τον ρώτησε: «Έχεις ακούσει ξανά αυτή την ιστορία;»

Το αγόρι κούνησε το κεφάλι του αρνητικά: «Όχι, αλλά αυτό ήταν που είπε και η δική μου μαμά στον μπαμπά μου, λίγο πριν πεθάνει από την αρρώστια της».

Η δασκάλα γύρισε προς τα παιδιά και τους είπε με χαμηλή φωνή:

«Η απάντηση είναι σωστή».

Το πλοίο τελικά βυθίστηκε και όλοι όσοι δεν κατάφεραν να ξεφύγουν σκοτώθηκαν. Ο άντρας πήγε στο σπίτι και μεγάλωσε την κόρη τους μόνος του. Πολλά χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του πατέρα της, η κόρη τους βρήκε τυχαία το ημερολόγιο του και διάβασε ολόκληρη την ιστορία. Ανακάλυψε ότι η μητέρα της, λίγο πριν επιβιβαστεί στο πλοίο, είχε διαγνωσθεί με μια ανίατη ασθένεια. Την κρίσιμη στιγμή, ο πατέρας έκανε αυτό που πίστευε ότι ήταν σωστό. Όχι για αυτόν, αλλά για την κόρη τους.

«Ήθελα τόσο να μείνω μαζί σου στο πλοίο αγαπημένη μου. Ήθελα να πεθάνουμε μαζί. Αλλά για χάρη της κόρης μας, επέλεξα να σε αφήσω μόνη», έγραφε στο ημερολόγιό του».

Τα παιδιά έμειναν για αρκετά λεπτά σιωπηλά μόλις η δασκάλα τελείωσε την ιστορία της.

Η δασκάλα τότε προσπάθησε να δώσει στα παιδιά να καταλάβουν το νόημα αυτής της ιστορίας:

«Το καλό και το κακό είναι περίπλοκα και πολλές φορές πολύ δύσκολο να τα κατανοήσεις. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρέπει να επικεντρώνεται κάποιος μόνο στην επιφάνεια και να κρίνει τον άλλον χωρίς να προσπαθήσει πρώτα να κατανοήσει τις πράξεις του.

Άν έχετε βγει να φάτε με κάποιον φίλο και προσφερθείτε να πληρώσετε τον λογαριασμό, δεν το κάνετε γιατί έχετε πολλά χρήματα αλλά γιατί βάζετε την φιλία σας πάνω από τα χρήματα.

Εκείνοι που παίρνουν πρωτοβουλίες στη δουλειά τους, δεν το κάνουν επειδή είναι χαζοί, αλλά επειδή καταλαβαίνουν την έννοια της ευθύνης.

Όσοι ζητούν συγγνώμη μετά από έναν καυγά, δεν το κάνουν επειδή ξέρουν ότι υποστήριζαν την λάθος άποψη, αλλά επειδή εκτιμούν περισσότερο τον άνθρωπο δίπλα τους.

Εκείνοι που είναι πρόθυμοι να σας βοηθήσουν, δεν το κάνουν επειδή σας χρωστάνε κάτι, αλλά επειδή σας βλέπουν ως ένα αληθινό φίλο.

Εκείνοι που σας τηλεφωνούν συχνά, δεν το κάνουν γιατί δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν, αλλά επειδή είστε στην καρδιά τους.

Μια ημέρα, όλοι θα αναγκαστούμε να χωρίσουμε από αυτούς που έχουμε σήμερα δίπλα μας. Θα χάσετε τις κουβέντες σας, θα ξεχάσετε τα όνειρο που κάνατε μαζί τους. Οι ημέρες θα περάσουν, τα χρόνια θα φύγουν και μια μέρα τα παιδιά σας θα δουν μερικές φωτογραφίες και θα σας ρωτήσουν:

«Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;»

Και εσείς θα χαμογελάσετε με αόρατα δάκρυα, και θα τους απαντήσετε:

«Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους πέρασα τις καλύτερες μέρες της ζωής μου.»

«Να έρχεσαι κοριτσάκι μου, συχνότερα τώρα που είμαι ακόμα εδώ» – Γράμμα ενός πατέρα στην κόρη του

0

Να έρχεσαι κοριτσάκι μου, συχνότερα τώρα που είμαι ακόμα εδώ» – Γράμμα ενός πατέρα στην κόρη του

Το γράμμα του γονιού

Δεν υπάρχει κανείς, που να είναι αθάνατος. Ακόμα και οι γονείς μας. Όσο είναι κοντά μας οι δικοί μας άνθρωποι, τείνουμε να τους αγνοούμε.

Τους θεωρούμε δεδομένους. Αυτή όμως, είναι μια κατάσταση που εύκολα αλλάζει, αλλά πολύ δύσκολα συνηθίζεται.

Γράμμα στην κόρη μου.

Θα περάσει ο χρόνος ,κόρη μου
κι όταν δεν θα υπάρχω,
η σιωπή θα κυριεύσει το σπίτι,
φέρνοντας κρύο ,παγωνιά κι ας είναι καλοκαίρι…

Θα προσπαθείς το χρόνο να γυρίσεις πίσω και οι θυμίσεις του μικρού κοριτσιού θα αποζητούν την αγκαλιά μου…Θα θυμάσαι πόσο σ’ αγαπούσα…

Θα έρχεσαι και θα ξανάρχεσαι στο σπίτι μας, μα κανείς δε θα σου ανοίγει, μόνο η λεύκα θα σου γνέφει και το ήρεμο θρόισμα των φύλλων της θ ακούς…

Σήμερα δεν έχεις χρόνο ,το ξέρω και το μάτι μου τρεμοπαίζει, θυμώνω • διάολε,
θέλω να κλάψω…

Θα περάσει ο χρόνος κι η σιωπή θα τον τυλίξει …

Χαμογελαστό θα με θυμάσαι και δάκρυ στο μάτι σου θα γίνομαι…

Να έρχεσαι κοριτσάκι μου, συχνότερα… τώρα που είμαι ακόμα εδώ και να θυμάσαι πως σ’ αγαπώ πολύ ..

Κείμενο: @Σοφια Νικολαιδου.

Πηγή:vimaiteas.blogspot.com

«Έχουμε να κάνουμε με τομάρια»: Ξέσπασε ο πατέρας των διδύμων κοριτσιών που σκοτώθηκαν στα Τέμπη

0

Οργή, αγανάκτηση, θλίψη και απογοήτευση. Αυτά νιώθουν οι άνθρωποι που παλεύουν να σταθούν όρθιοι, όταν ακούν τις συνομιλίες του προσωπικού, από το μοιραίο βράδυ του δυστυχήματος στα Τέμπη. Ανάμεσά τους και ο τραγικός πατέρας που θρηνεί για τις δίδυμες κόρες του και την ξαδέλφη τους.

Τα λόγια του στο Star και τη Μαρία Αλεβιζοπούλου, μαχαίρι στην καρδιά όλων μας.

«Έχω θυμό… Τι να ακούσω; Για σουβλάκια; Για τράκες; Ήταν ανεύθυνοι, έχουμε να κάνουμε με τομάρια! Δεν ξέρουμε στην Έλλάδα τι γίνεται; Στην πιάτσα είμαστε…»ξεσπά ο πατέρας των διδύμων από το Καστράκι Καλαμπάκας

Τέμπη: «Στην Ελλάδα ζούμε, δυστυχώς – Χάσαμε τρία παιδιά σε μια οικογένεια!»

Ο κ. Δημήτρης Πλακιάς, είναι ένα από τα πιο τραγικά πρόσωπα της μοιραίας βραδιάς, αφού μέσα σε μια στιγμή έχασε τα πανέμορφα δίδυμα κορίτσια του και την ανιψιά του.

Ως τώρα, βυθισμένος στον απύθμενο πόνο του, σιωπούσε. ‘Ομως σήμερα, οργισμένος από όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας, δεν αντέχει, ξεσπά.

«Αυτή τη στιγμή νιώθω οργή. Ξέρεις που είμαι εγώ τώρα;» λέει στη δημοσιογράφο του Star.

«Πάω στη Θεσσαλονίκη, στο διαμέρισμα να πάρω τα πράγματα από τα παιδάκια. Σε μισή ώρα θα πάω να φορτώσω πράγματα. ‘Ετυχε σε μας, ήταν θέμα χρόνου. Τραβήξαμε εμείς τον λαχνό, στην Ελλάδα ζούμε, δυστυχώς. Τρία παιδιά σε μια οικογένεια!

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει…τώρα θα συνειδητοποιήσουμε, σε μισή ώρα, που θα πάρουμε τα άψυχα, τα υλικά. Εγώ δεν ησυχάζω ούτε με φυλακές ούτε με τέτοια…»

Δείτε το βίντεο:

Οργή και αγανάκτηση από τους συγγενείς των θυμάτων

Σχολιάζοντας τους διαλόγους της ντροπής που είδαν το φως της δημοσιότητας, ο αδερφός θύματος λέει:

«Έχω ακούσει πάρα πολλά και έχω αηδιάσει. Και ξέρω ότι δεν υπάρχει σωτηρία. H αλήθεια έιναι ότι ξέρω ότι υπάρχει μια κακή οργάνωση στο όλο σύστημα οπότε δε μου έκανε καμία εντύπωση. Μου φαίνεται τραγικό που οι ίδιοι που δουλεύουν στον ΟΣΕ, βγαίνουν έξω για να απεργήσουν για τα κακώς κείμενα που λίγο – πολύ, οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει. Από τους πάνω, από τα υψηλά στελέχη που υπάρχει απίστευτη διαφθορά, μέχρι το χαμηλότερο στέλεχος – μηχανοδηγό, που κάνει αυτά τα “φακιρικά” που ακούγονται».

Οι περισσότεροι λένε πως δεν έμειναν άφωνοι ακούγοντας τις ασύλληπτες συνομιλίες ανάμεσα σε σταθμάρχες, κλειδούχους και χειριστές που κρατούσαν στα χέρια τους τόσες ανθρώπινες ζωές.

«Δεν πέφτω από τα σύννεφα, ξέρω πώς δουλεύει το σύστημα στην Ελλάδα. Θυμώνω με όλη την κατάσταση, όχι μόνο με αυτούς, με όλους. Αλλά τι να θυμώσω; Το έχω αποδεχτεί, στην Ελλάδα εντάξει, το αποδέχεσαι, αν δεν το αποδεχτείς, θα σκάσεις, δεν υπάρχει περίπτωση. Δηλαδή πριν από ένα χρόνο δεν έλεγαν τα ίδια αυτοί; Λέγανε κάτι άλλο; Δεν έτρωγαν σουβλάκια πριν ένα χρόνο, πριν δύο πριν τέσσερα, πριν πέντε πριν 15, δεν τρώγανε σουβλάκια;» λέει συγγενής επιζώντων του μοιραίου δυστυχήματος.

tilestwra 644

Βουβή διαμαρτυρία στο Καστράκι

Βουβή διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε στο Καστράκι Καλαμπάκας, τον τόπο καταγωγής των τριών κοριτσιών όπου πέταξαν φωτεινά αερόστατα στον νυχτερινό ουρανό στη μνήμη των θυμάτων.

Θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο: «Το Σπίτι του Ηθοποιού» αποχαιρετά τον Γιώργο Ζωγράφο.

0

Έφυγε σήμερα από τη ζωή ο ηθοποιός Γιώργος Ζωγράφος και οι ηθοποιοί φίλοι και συνεργάτες τον αποχαιρετούν για πάντα.

 

 

Καλό ταξίδι στο φως

“Καλό σου ταξίδι στο φως αγαπημένε συνάδελφε” έγραφε η λεζάντα, αποχαιρετώντας τον καλλιτέχνη.Σύμφωνα με “Το Σπίτι του Ηθοποιού”, ο Γιώργος Ζωγράφος γεννήθηκε στην Πάτρα και το 1971 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου.

 Πέθανε ο ηθοποιός Γιώργος Ζωγράφος

Συνεργασία με Πειραματική Σκηνή Πειραιά Θέατρο Νέων, Θίασο Ρεπερτορίου Νίκου Χατζίσκου
1970-1971

“Χορικά” της Ζωζώς Νικολούδη
1971-1972
Εθνικό Θέατρο, σε δύο μεγάλες περιοδείες Ευρώπη – Αμερική

“Διγενής”
1972-1974
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

 

“Πλούτος”
1972-1974
Θέατρο Κύκλος Κανέλου Αποστόλου

“Θεσσαλικό Θέατρο” σε όλα τα έργα
1975-1985

“Δεσμοί”
1975-1985
Ασπασίας Παπαθανασίου, (Τυχοδιώκτης – Βυσινόκηπος – Ηλέκτρα )

“Μια μέρα στο Γυμνάσιο” της Έλλης Αλεξίου
1975-1985
Θέατρο Κάβα

 

Δημοτικό Περιφερειακό θέατρο Κρήτης
1985-1992
( Γλάρος – Σχολείο γυναικών – Υπηρέτης δύο αφεντάδων -Ερωτόκριτος – Βασιλιάς Ροδολίνος – Τα δένδρα πεθαίνουν όρθια – Σκαπίνος – Σφήκες Αριστοφάνη )

Δείτε την ανάρτηση

 

Χρυσικού: «Ήμουν φαλακρή, με την τομή και μου έλεγε… είσαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου» – Συγκλονισμένη η Ελένη

0

«Έμαθα εκ των υστέρων ότι κάποιοι του είπαν “και τώρα θα μείνεις με τη Δώρα που αρρώστησε; Και τι θα κάνεις;”» αναφέρει η ηθοποιός για τη μάχη της με τον καρκίνο

Καλεσμένη στην εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη ήταν σήμερα η Δώρα Χρυσικού. Η ηθοποιός μίλησε για τη σοβαρή περιπέτεια που πέρασε με τον καρκίνο και συγκλόνισε με την εξομολόγηση για τον σύντροφό της.

«Είμαι σε μια σχέση πολλά χρόνια και η οποία έχει περάσει από πολλά μετερίζια. Το θέμα με την ασθένειά μου είναι κάτι που με έχει πείσει πια ότι αυτός ο άνθρωπος είναι ο δικός μου άνθρωπος, είναι ο σύντροφος της ζωής μου.

Έχω έρθει σε επαφή με πάρα πολλές γυναίκες, το οποίο είναι πάρα πολύ σοκαριστικό, που μου είπαν ότι “ήμουν παντρεμένη, είχα παιδιά και με το που έμαθε ο άντρας μου ότι αρρώστησα, έφυγε, με παράτησε”», είπε αρχικά η Δώρα Χρυσικού.

Η Δώρα Χρυσικού είπε στη συνέχεια: «Οπότε εγώ το λέω και είναι πολύ συγκινητικό, που είχα έναν άνθρωπο, ο οποίος με έκανε μπάνιο. Ήμουν φαλακρή, με την τομή, χωρίς μαλλιά και μου έλεγε “είσαι η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου”.

Δεν με έκανε ποτέ να αισθανθώ ότι δεν είμαι ποθητή, ότι πια έχω τελειώσει ως γυναίκα. Αυτό ήταν κάτι που το κάναμε μαζί γιατί ό,τι και να ένιωθα εγώ, ό,τι και να έλεγα στον εαυτό μου, αν είχα απέναντί μου έναν άνθρωπο, ο οποίος ήταν αδιάφορος…».

Κλείνοντας, η Δώρα Χρυσικού ανέφερε: «Έμαθα εκ των υστέρων ότι κάποιοι του είπαν “και τώρα θα μείνεις με τη Δώρα που αρρώστησε; Και τι θα κάνεις;”. Και τους είπε “τι εννοείς; Η Δώρα είναι ο άνθρωπός μου. Ήταν, είναι και μακάρι να είναι”».