Όσα χρόνια είμαι χήρα τόσα χρόνια μένω με τα πεθερικά μου στο ίδιο σπίτι και πραγματικά αυτή η κατάσταση δεν παλεύεται με τίποτα.

Όταν έχασα τον άντρα μου εντελώς ξαφνικά και έμεινα μόνη με δύο παιδιά ήρθαν να μείνουν, για λίγες μέρες υποτίθεται, μαζί μου για να με βοηθήσουν να μπω σε ένα ρυθμό και πιο πολύ με τα παιδιά που τα είχαν βρει σκούρα και αυτό ήταν.

Το προσωρινό έγινε μόνιμο και εδώ και πέντε χρόνια ζω έναν πραγματικό εφιάλτη που δεν αντέχω άλλο.

Το χειρότερο είναι πως ούτε εκείνοι μπορούν να φύγουν γιατί έχουν παραχωρήσει το σπίτι τους στην κόρη τους ούτε όμως και εγώ μπορώ να αλλάξω σπίτι γιατί αυτή τη στιγμή με τόσα που πληρώνω δεν μου περισσεύουν λεφτά και για ενοίκιο που απ΄ ότι βλέπω το φθηνότερο είναι 400 ευρώ και είναι και μία τρύπα σε υπόγειο με ένα παραθυράκι που κοιτάει στο φωταγωγό.

Αν μη τι άλλο το σπίτι αυτό είναι δικό μας και είναι πολύ μεγάλη ευκολία γιατί είμαι κοντά και στη δουλειά μου και κοντά στο σχολείο των παιδιών.

Από τη μία δεν θέλω να ξεσπιτωθώ ούτε να ξεβολέψω τα παιδιά μου, από την άλλη δεν αντέχω άλλο να μένω με τα πεθερικά μου.

Είναι και οι δύο δύσκολοι άνθρωποι, κακότροποι και ειδικά μετά το θάνατο του γιου τους έχουν παραξενέψει ακόμα περισσότερο.

Κάνουν συνέχεια παρατηρήσεις και σε μένα και στα παιδιά και νιώθουμε φιλοξενούμενοι στο ίδιο μας το σπίτι.

Είμαστε μονίμως στην τσίτα και έχω βαρεθεί να το παίζω ειρηνοποιός για να μην πλακωθούμε στο ξύλο εδώ μέσα.

Τα παιδιά μου πηγαίνουν το ένα στο γυμνάσιο και το άλλο στο λύκειο και τα βάζουν με μένα επειδή δεν κάνω κάτι για να δώσω ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση και όσο και να προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι είναι δύσκολα τα πράγματα αυτή την περίοδο και με τα σπίτια και με το οικονομικό, εκείνα φωνάζουν, με βρίζουν και με απειλούν πως αν δεν κάνω κάτι άμεσα θα φύγουν από το σπίτι και θα πάνε να μείνουν στους θείους τους.

Προσπαθώ να συμβιβάσω κάποιες καταστάσεις αλλά δεν συμβιβάζονται και τα πεθερικά μου όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και πιο ανυπόφορα.

Ώρες-ώρες θέλω να τους διώξω με τις κλωτσιές από το σπίτι αλλά τους λυπάμαι γιατί είναι άνθρωποι χαροκαμένοι και δεν έχουν πού να πάνε.

Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να τους κάνω κουβέντα αλλά δεν ακούν. Αγύριστα κεφάλια. Τι να κάνω;

Ντίνα

Σε ταχυρομείο της γειτονιάς μου συνέβη προχθές ένα περιστατικό που είχε, δεν είχε μου ανέβασε το αίμα στο κεφάλι. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει εννοείται…

Η υπάλληλος με είδε ενώ περίμενα τη σειρά μου με το παιδί στην αγκαλιά και μου έδωσε προτεραιότητα…ε, ποιος είδε τις γριές και δεν τις φοβήθηκε!

Τί ότι το έκανα επίτηδες είπαν, “τί φταίω εγώ που γκαστρώθηκε;” είπαν, “αν είναι έτσι να παίρνουμε και εμείς από ένα παιδάκι και να περνάμε πρώτες!”, είπαν. Και τί δεν είπαν!

Δηλαδή δεν το κατάλαβα. Εμείς οι μονογονείς τι πρέπει να κάνουμε; Να κλειδώνουμε τα παιδιά μας στο αυτοκίνητο και να τρέχουμε με την ψυχή στο στόμα; Να πληρώνουμε μπέιμπι σίτερ (αν έρθει για μια ώρα) για να πάμε να κάνοπυμε τη δουλειά μας σε μια δημόσια υπηρεσία; Όλες αυτές που κράζουν, με ρώτησαν πώς τα βγάζω πέρα; Εκείνες κόρες δεν έχουν; Εγγόνια δεν έχουν, σε άλλο πλανήτη ζουν;

Για ηρεμήστε λίγο και συνέλθετε. Και εσείς παιδιά υπήρξατε κάποτε ή έχετε δικά σας παιδιά και εγγόνια. Θα σας άρεσε να σας φέρονται έτσι; Μεγαλώνουμε μόνες τα παιδιά μας και κάποιες δουλειές πρέπει να γίνουν. Που θα τα αφήσουμε;

Μία εξοργισμένη μόνη μαμά

Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για κάτι που έζησα πρώτη φορά φέτος.

Θα μιλήσω για την εμπειρία μου στέλνοντας την κορούλα μου παιδικό σταθμό πρώτη χρονιά στα τρία της χρόνια.

Είμαι μονογονεϊκή οικογένεια όπως θα έχετε καταλάβει και από τα υπόλοιπα άρθρα μου.

Τις πρώτες μέρες τις προσαρμογής της μικρής στον παιδικό δεν μπορούσα να πάω διότι οι ώρες που δέχονταν τα παιδάκια συμπιπταν με τις ώρες εργασίας μου οπότε το βάρος έπεσε στους γονείς μου.

Δεν έζησα από την αρχή την σχολική χρονιά, δεν γνώρισα ούτε τη δασκάλα.

Έτυχε να την γνωρίσω ένα μεσημέρι που μέσα στα νεύρα και ένα πνιξιμο δικαίου στο λαιμό έτρεξα αλαφιασμενη μετά την δουλειά στον παιδικό.

Η διευθύντρια είχε πάρει τηλέφωνο τον πρώην άντρα μου να τον ρωτήσει γιατί το παιδί το πάνε στο σχολείο οι γονείς μου και να τον ενημερώσει για τον αγιασμό την επόμενη μέρα!
Στις εγγραφές είχα επισημάνει πως έχουμε πάρει διαζύγιο και την επιμέλεια την έχω εγώ, πως ο μπαμπάς της, κάνει δύσκολη δουλειά και δεν μπορεί να σηκώνει τηλέφωνα οπότε έδωσα το δικό μου και των γονιών μου. Βέβαια μου ζητήθηκε από την ίδια το τηλέφωνο του πατέρα αλλά μόνο για έκτακτη ανάγκη και μόνο αν δεν βρίσκει εμάς.
Ένιωσα ενοχλημένη, γιατί ακόμα και σε μια οικογένεια που υπάρχουν και οι δύο γονείς πρώτα πρώτα την μαμά θα πάρεις τηλέφωνο όχι τον μπαμπά, σωστά;

Τέλος πάντων, μην πολυλογω γιατί πάντα το κάνω, γνώρισα την δασκάλα, μίλησα με την διευθύντρια και όλα καλά! Ξεπέρασα τον ειρωνικό τόνο της και τα σχόλια του τύπου « φυσικά, φυσικά μόνο εσείς είστε μανούλα» συνοδευμένα με αυτό το πούστικο γελάκι συγχωρέσετέ με για την έκφραση) και είπα πάει στο διάολο το παιδί μου να προσέχουν και εμένα άσε με.
Έρχεται συνέλευση γονέων!

Ταν τα ταν τααααα!!!!!!

Πάω η δόλια τέσσερις το καταμεσήμερο με τη φόρμα μου και αθλητικό λουκ.

Περιποιημένη, καθαρή!

Ντράπηκα και δεν κάνω πλάκα, βρήκα μαμάδες μοντέλα της Βικτόρια ( αυτή με τα αγγελάκια ντε) μαλλί κομμωτηρίου και βλεφαρίδες κάγκελο.

Τις θαύμασα και ζήλεψα δεν θα πω ψέματα. Δεν είναι όμως αυτό το πρόβλημα μου.

Το θέμα μου είναι πως μέσα σε εκείνη την τάξη γεμάτη από ανθρώπους άνω των 27 χρονών σίγουρα ένιωσα πως γύρισα πάλι στο λύκειο και ήμουν η λουζερ της τάξης.

Πηγαδάκια τεσσάρων και πέντε ατόμων έκαναν σουσουρο και σχολίαζαν τους υπόλοιπους.

Φώναζαν, γέλαγαν, κορόιδευαν τις απορίες άλλων γονέων και σχολίαζαν ντύσιμο και οικονομική κατάσταση.

Γύρισα στο σπίτι ένα ράκος. Έφαγα μπουλιγκ στον παιδικό σταθμό της κόρης μου. Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ, αυτοί οι γονείς τι παιδιά μεγαλώνουν στην κοινωνία; Αυτά τα παιδιά με τα πρότυπα που έχουν δεν θα γίνουν οι αυριανοι νταηδες ; Αυτά τα κορίτσια δεν θα γίνουν οι επόμενες « φειμους» του σχολείου; Ντρέπομαι…
Ντρέπομαι που μεγάλοι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα παιδάκια. Λυπάμαι που τα παιδιά τους θα πάρουν τέτοια παραδείγματα συμπεριφοράς.

Μια σημείωση σε αυτούς τους γονείς, βγείτε από τον μικρόκοσμο που ζείτε δείτε τι αξίζει πραγματικά σε αυτή τη ζωή και ύστερα ανοίξτε τα μάτια των παιδιών σας μαζί με το μυαλό τους.

Μια αγανακτισμένη μαμά, όχι μανούλα!

Πριν από δύο χρόνια ανακάλυψα ότι η μητέρα μου είναι ομοφυλόφιλη. Αρχικά σοκαρίστηκα. Φοβήθηκα μιας και με τον πατέρα μου είχαν χωρίσει πολύ πρόσφατα και δεν ήξερα αν η αιτία ήταν αυτή ή κάποια άλλη. Επίσης ανησυχούσα γιατί ήταν μια κατάσταση τελείως καινούργια. Πώς να τη διαχειριστώ; Μέχρι τότε δεν καταλάβαινα τί ακριβώς σημαίνει λεσβία, αλλά τα τελευταία δύο χρόνια, έχω δει τον κόσμο τελείως αλλιώς.

Η μαμά μου πρίν λίγες μέρες, με πήρε μαζί της στο Gay Pride. Αυτό που με εκπλήσσει είναι ότι κοιτάζω γύρω μου και βλέπω όλους αυτούς τους ανθρώπους τόσο ευτυχισμένους. Αγαπούν τον εαυτό τους και τους γύρω τους. Αν δεν ήξερα ότι η μαμά μου ήταν ομοφυλόφιλη, πιθανότατα δεν θα το έβλεπα με αυτόν τον τρόπο.
Κανείς στο σχολείο μου, δεν δέχεται τους ομοφυλόφιλους ή οτιδήποτε σχετίζεται με αυτούς. Κάθε φορά που κάποιος μιλάει για εκείνους ή το Gay Pride λέει «Βλακείες, ηλιθιότητες, οι ομοφυλόφιλοι είναι ανώμαλοι» και άλλα τέτοια. Η κολλητή μου δηλώνει ότι τους μισεί. Είναι κρίμα κάποιοι άνθρωποι να αντιμετωπίζονται με τόσο μίσος και απέχθεια λόγω των επιλογών τους.

Πρόσφατα είπα σε κάποιον ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα που η μητέρα μου είναι ομοφυλόφιλη και μου είπε να πάω να κοιταχτώ γιατί δεν είμαι, λέει, καλά. Μου έκοψε και την καλημέρα από τότε.
Θέλω να πω σε όλους ότι έχω ομοφυλόφιλη μητέρα, αλλά είναι τα σχόλιά τους που με ενοχλούν και όχι εκείνη. Δεν μπορώ άλλο να βρίσκω κάθε φορά επιχειρήματα να αντικρούσω τις απόψεις τους. Υποφέρω τόσο από αυτά που ακούω σε σημείο να θέλω να κλειστώ στο δωμάτιό μου και να κλαίω όλη μέρα.

Τα περισσότερα από τα παιδιά στο σχολείο μου έχουν γνωρίσει τη μαμά μου και τη λατρεύουν! Αλλά έχω την αίσθηση ότι αν μάθουν την αλήθεια για εκείνη, θα αλλάξουν τελείως γνώμη. Δεν το καταλαβαίνω. Αφού την αγαπούν, γιατί να αλλάξουν γνώμη για εκείνη; Ο ίδιος άνθρωπος είναι, δεν αλλάζει.
Εύχομαι αυτοί οι άνθρωποι να δουν κάποτε πόσο αγαπώ τη μαμά μου. Έχει περάσει πολλά. Η ομοφυλοφιλία της δεν κάνει την κατάσταση πιο εύκολη. Το αντίθετο μάλιστα. Δεν υπάρχει τίποτα που να θέλω να αλλάξω σε εκείνη. Με έκανε καλύτερο άνθρωπο. Η φίλη της παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου και τις αγαπώ και τις δυο πολύ.

Γράφω αυτό το γράμμα επειδή πρέπει όλοι να μάθετε. Πρέπει να ανοίξετε τα μάτια σας και να δείτε. Αγαπάμε τους ανθρώπους για το ποιοι είναι, όχι για το τί κάνουν στη ζωή τους. Δεν λέω στο κρεβάτι τους. Η ομοφυλοφιλία δεν είναι μόνο το κρεβάτι.

Ελίζα