Σε μια πολύ συγκινητική εξομολόγηση προχώρησε ο Δημήτρης Ουγγαρέζος μιλώντας για τον κολλητό του, τον σκύλο του Κούπερ.
«Είναι ο αδελφός μου» είπε ο Δημήτρης Ουγγαρέζος μιλώντας στην εκπομπή Pet Stories.
Ο Κούπερ μπήκε στη ζωή του πριν επτά χρόνια όταν αποφάσισαν με την τότε σύντροφό του να τον υιοθετήσουν με τη σκέψη να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, για να έχουν ένα πλάσμα να φροντίζουν. Όταν εν τέλει χώρισαν, ο Κούπερ έμεινε μαζί του και εκ τότε είναι αχώριστοι.
Δείτε το βίντεο:
«Δε θα ξεχάσω τον μπαμπά της κοπέλα μου που όταν ήταν άρρωστος δεν έφυγε ποτέ από δίπλα του. Έχει συμβεί και άλλο ένα περιστατικό. Έχω χάσει τη μαμά μου, και έρχεται ο Κούπερ, κάθεται εκεί, και δεν έφυγε ποτέ. Έτσι κατάλαβα ότι είναι για να είμαστε μαζί…Έπρεπε να μάθω να τον φροντίζω, έτσι κατάλαβα ότι μπορώ να δώσω και αγάπη.
Και στους γονείς μου όταν τους έχασα, ήμουν πολύ ψύχραιμος. Έχω κλάψει σε πολύ συγκεκριμένες στιγμές. Ό,τι αρνητικό έχω ζήσει, αν πάθει κάτι ο Κούπερ, τότε θα ξεσπάσω. Είναι σαν ένα δοχείο που μέσα αποθηκεύω ό,τι δύσκολο περνάω. Δε δείχνω τίποτα και είναι μέσα στον Κούπερ. Κάθε Γενάρη που έχει γενέθλια, φρικάρω. Δε μπορώ να σκεφτώ ότι θα πάθει κάτι κακό. Αυτή τη σκέψη την απωθώ. Το μόνο που έχω καταφέρει να σκεφτώ είναι ότι όντως τον αγαπώ πολύ και είμαστε μαζί και σκέφτομαι ότι όσα χρόνια ζήσει, θα τα έχει ζήσει με αγάπη» εξομολογήθηκε.
«Ο Κούπερ δε δείχνει γενικά ότι δε συμπαθεί κάποιον, το έχει κάνει σε τρεις, δυο παρουσιαστές και σε έναν άνθρωπο του ευρύτερου χώρου. Δε θα πω ποιοί είναι άλλα δεν ακούγονται καλά πράγματα γι’ αυτούς, είναι τρεις, μια γυναίκα και δυο άντρες. Και άρχισε να τους γαβγίζει όταν τους είδε, σκέφτηκα ότι μπορεί να έχουν δίκιο γι’ αυτά που λένε. Όταν ο Κούπερ γαβγίσει είναι ένα στοιχείο που το λαμβάνω υπόψιν μου» ανέφερε σε άλλο σημείο,
«Ο Κούπερ αγριεύει όταν πίνω… Εύχομαι να ζήσω για πάντα. Έχω πει ότι θα ήθελα αν γινόταν να φύγει ο Κούπερ μετά από μένα, να μη ζήσω αυτή την απώλεια. Οι απώλειες των γονιών μου με θωράκισαν, με τον Κούπερ νιώθω ότι θα σπάσω. Πιστεύω ότι νιώθει πόσο τον αγαπάω… Εύχομαι να μεγαλώσει η οικογένειά μας, να έχουμε και παιδάκια, και μια σύντροφο, και άλλα σκυλάκια, να πολλαπλασιαστεί η αγάπη» είπε ακόμα ο Δημήτρης Ουγγαρέζος.
Δείτε το βίντεο:
Τέλος, ο Δημήτρης Ουγγαρέζος παίζοντας ένα παιχνίδι στο οποίο έπρεπε να πει τι ζώο θα ήταν πρόσωπα της ελληνικής showbiz, είπε, «Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας θα ήταν γάτα, δεν είναι εκφραστικός αλλά μέσα του γίνεται χαμός από συναισθήματα, για να σε πάρει τηλέφωνο, να σου στείλε μήνυμα να δει τι κάνεις, πρέπει να το κερδίσεις. Η Ελένη Μενεγάκη θα ήταν λέαινα. Ενώ το λιοντάρι έχει τη χαίτη και το παράστημα, η λέαινα κάνει τη δουλειά και είναι η κεφαλή της φυλής. Ο Γιώργος Λιάγκας θα ήταν λύκος, γιατί είναι παρεξηγημένος…Η Ιωάννα Μαλέσκου θα ήταν χελώνα, νιώθω ότι έχει πολλά πράγματα μέσα της που δεν εξωτερικεύει. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου είναι ένα πάντα, είναι αγαπητά, αλλά αν το προσεγγίσεις λάθος θα βγάλει νύχια και δόντια. Η Φαίη Σκορδά είναι σκύλος…».
Τα Χριστούγεννα, για πολλούς, είναι οι πιο ωραίες μέρες του χρόνου κι όχι άδικα. Στολισμένα σπίτια, στολισμένες βιτρίνες, φωτάκια κοσμούν τους δρόμους ολάκερης της πόλης, κόσμος αγοράζει δώρα, χριστουγεννιάτικες μελωδίες ηχούν από παντού κι η πόλη σφύζει από ζωή.
Και μέσα σε κάθε σπίτι ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στολισμένο, ένα τζάκι αναμμένο κι ας μην ξεχνάμε τον « Άι-Βασίλη». Πώς γίνεται λοιπόν τα Χριστούγεννα να μην κερδίζουν τον τίτλο της πιο όμορφης και πιο γιορτινής εποχής;
Βγάζουν τον πιο καλό εαυτό σου στην επιφάνεια, ανεβάζουν τη διάθεσή σου και προσκολλούν ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου. Σου δίνουν την ευκαιρία γι’ αυτές τις λίγες μέρες να ξεχάσεις τα προβλήματά σου και με τον ερχομό του καινούργιου χρόνου να τα αφήσεις πίσω σου. Είναι η εποχή του χρόνου που όλη η οικογένεια, όπου κι αν είναι, βρίσκει τον τρόπο της να καλύψει για λίγο τις αποστάσεις και να βρεθεί μαζί.
Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που νιώθεις την ανάγκη να την περάσεις με τα αγαπημένα σου πρόσωπα. Γι’ αυτό, για μένα, τα Χριστούγεννα όσοι έφυγαν και δεν είναι πλέον κοντά σου, σου λείπουν περισσότερο. Η απουσία τους έρχεται να σου χτυπήσει την πόρτα και να σου υπενθυμίσει πως αυτά τα άτομα δεν είναι πλέον εδώ. Κι ο κόμπος στο στομάχι σου μεγαλώνει γιατί πέρσι, πρόπερσι, πριν λίγα χρόνια μοιραζόσουν τη χαρά σου με αυτά τα άτομα.
Είναι η άδεια θέση στο τραπέζι, που δε θα την ξαναγεμίσει κανείς κι αυτό το αστείο που έλεγε κάθε πρωτοχρονιά, που με τα χρόνια είχε σταματήσει να είναι αστείο, και γινόταν αφορμή για καζούρα. Είναι αυτό το ένα δώρο που πλέον έχει αφαιρεθεί από τη λίστα και τα τραγούδια των Χριστουγέννων που πλέον δεν ηχούν το ίδιο. Κι εκείνο το χαμόγελο που θα λείπει από τη φετινή φωτογραφία.
Όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, κάποιες αναμνήσεις είναι χαραγμένες καλά στη μνήμη σου και την καρδιά σου, κι αυτές τις μέρες έρχονται να σε αιφνιδιάσουν και να σου υπενθυμίσουν με τον πιο σκληρό τρόπο πως αυτή η θέση στο τραπέζι θα μείνει άδεια, όσα Χριστούγεννα κι αν περάσουν.
Ίσως να φταίνε τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, ίσως αυτά τα λαμπάκια πάνω στο δέντρο, ή ίσως να φταίει κι η μυρωδιά από τα μελομακάρονα, ίσως φταίνε όλα μαζί, ίσως και τίποτα. Ίσως και μόνο η αίσθηση των Χριστουγέννων κι η αλλαγή του χρόνου να γεμίζει και πάλι την καρδιά σου με νοσταλγία, που ο χρόνος περνάει και το ημερολόγιο μετράει έναν ακόμα χρόνο δίχως αυτό το άτομο που αγαπούσες κι αγαπάς ακόμα.
Μη δακρύσεις, παρά γέλα. Γέλα για τις υπέροχες αναμνήσεις, γέλα για εκείνο το αστείο, γέλα για εκείνες τις όμορφες μέρες που περνούσες, που σίγουρα όμως θα ξαναπεράσεις. Για όλες εκείνες τις αγκαλιές που μοιραστήκατε, για όλα εκείνα που ειπώθηκαν δίπλα απ’ το τζάκι και το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κι ακόμη για όλα τα «χρόνια πολλά» που τους χρωστάς, για τα δώρα που σου χρωστάνε. Γέλα. Γέλα για εκείνο το χαμόγελο που μοιραστήκατε κάπου, σε κάποιες γιορτές.
Τίποτα δε μένει ίδιο όταν φεύγει από κοντά σου κάποιος που αγαπάς. Πάντα όμως θα τον θυμάσαι αυτές τις μέρες, γιατί η αγάπη για εκείνον είναι μέσα σου.
Μία νέα οπτική ψευδαίσθηση έχει τρελάνει το διαδίκτυο και μπερδεύει ακόμα και τους πιο εκπαιδευμένους παίκτες. Η δυνατότητα επίλυσης μίας οπτικής ψευδαίσθησης σε 9 δευτερόλεπτα, όπως εδώ, μπορεί να σημαίνει πως τόσο η όρασή σας όσο και η αντίληψή σας βρίσκονται σε εξαιρετικά υψηλό επίπεδο.
Στην εικόνα που θα δείτε παρακάτω φαίνεται ο προαύλιος χώρος ενός σπιτιού όπου είναι παρκαρισμένο ένα αυτοκίνητο. Κάπου ανάμεσα στα στοιχεία της εικόνας έχει τρυπώσει μία αξιαγάπητη γατούλα. Αν θέλετε να τεστάρετε τις ικανότητές σας βάλτε το χρονόμετρο και ξεκινήστε.
Δείτε προσεκτικά την φωτογραφία. Έχετε 9 δευτερόλεπτα!
Βρήκατε τη γάτα; Να θυμάστε ότι ο χρόνος μετράει αντίστροφα…
Χρειάζεστε μήπως κάποια βοήθεια;
Αν ναι, σας προτρέπουμε να χωρίσετε την εικόνα σε ενότητες. Στη συνέχεια, αναλύστε κάθε ενότητα για να δείτε που κρύβεται η γάτα.
Ο χρόνος τελειώνει…
Τι είναι οι οπτικές ψευδαισθήσεις
Γνωρίζατε ότι οι οπτικές ψευδαισθήσεις μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη της γήρανσης του εγκεφάλου; Καθώς μεγαλώνουμε, ο εγκέφαλός μας χάνει μέρος της ικανότητάς του να επεξεργάζεται οπτικές πληροφορίες. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα με την όραση, όπως η αντίληψη του βάθους και η αχρωματοψία.
Η επίλυση οπτικών ψευδαισθήσεων μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση του εγκεφάλου ενεργού. Μελέτες έχουν δείξει ότι η επίλυση οπτικών ψευδαισθήσεων μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση της γνωστικής λειτουργίας σε ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας. Μπορεί επίσης να βοηθήσει στη μείωση του κινδύνου ανάπτυξης άνοιας. Οι οφθαλμαπάτες είναι ιδιαίτερα ευεργετικές και για τα παιδιά. Μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη των γνωστικών τους δεξιοτήτων και να κάνουν τη μάθηση πιο διασκεδαστική και ελκυστική. Οι οπτικές ψευδαισθήσεις μπορούν επίσης να βοηθήσουν στη βελτίωση της οπτικής αντίληψης και της προσοχής των παιδιών.
Η λύση της οπτικής ψευδαίσθησης
Τέλος χρόνου! Μπράβο σε όσους τα κατάφεραν! Οι υπόλοιποι θα δουν τη λύση παρακάτω.
Viral είχε γίνει πριν λίγο καιρό ο Γιώργος Μαζωνάκης όταν κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου του The Voice είχε πάρει στην αγκαλιά του το μωρό μιας εκ των διαγωνιζόμενων παικτών και το είχε ταϊσει με το μπιμπερό.
Ο τραγουδιστής ήταν πολύ τρυφερός με τη μικρή κάτι που είχε σχολιαστεί τότε αρκετά. Κάτι αντίστοιχο είδαμε και στο αποψινό επεισόδιο με το μωρό μιας παίκτριας από την ομάδα του. Η Μαρίνα μπορεί να μην κατάφερε να κερδίσει ένα εισιτήριο για τον ημιτελικό, αλλά κέρδισε μια πολύ γλυκιά στιγμή με τον Γιώργο Μαζωνάκη.
Δείτε το βίντεο:
Ο Γιώργος Μαζωνάκης της ζήτησε να πάρει το μωρό της στην αγκαλιά του, και στη συνέχεια παρατήρησε ότι φόραγε μια μπλούζα που έγραφε «Team Mazw».
Λίγο μετά, ο Γιώργος Μαζωνάκης πρότεινε στην παίκτρια να της βαφτίσει το παιδί.
«Θα το βαφτίσω εγώ το παιδί αν είναι» είπε.
«Ορίστε;» τον ρώτησε εκείνη με τον Γιώργο Μαζωνάκη να της λέει, «Θα με πάρεις τηλέφωνο να το βαφτίσω εγώ το παιδί. Να με πάρεις τηλέφωνο».
«Αλήθεια;» αναρωτήθηκε η παίκτρια.
«Ναι, γι’ αυτό στο λέω. Θα μιλήσουμε. Ναι; Θα το βαφτίσω το παιδί λέω» απάντησε εκείνος.
Η μεγάλη αίθουσα χορού του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρετανία» έλαμπε, κρυστάλλινοι πολυέλαιοι έλουζαν τον χώρο με φως, λευκές ορχιδέες και χρυσά τριαντάφυλλα παντού, το απαλό τσούγκρισμα από τα ποτήρια σαμπάνιας και ο χαμηλός βόμβος της αθηναϊκής ελίτ που απολάμβανε τον ετήσιο φιλανθρωπικό της χορό.
Στο κέντρο όλων βρισκόταν η ΒικτόριαΥψηλάντη — ψηλή, με ασημένια μαλλιά, ακόμα εντυπωσιακή στα 62 της χρόνια, φορούσε ένα μεταξωτό φόρεμα στο χρώμα του μπλε του μεσονυχτίου, που την έκανε να μοιάζει περισσότερο με γαλαζοαίματη παρά με κληρονόμο ναυτιλιακής αυτοκρατορίας που έγινε φιλάνθρωπος.
Χαμογελούσε με το καλοδουλεμένο χαμόγελο που είχε τελειοποιήσει μέσα σε δεκαετίες συνεδριάσεων και κόκκινων χαλιών, χαιρετώντας πολιτικούς και διευθύνοντες συμβούλους, ώσπου κάτι μικρό έλαμψε ξαφνικά στα μάτια της.
Ένα μενταγιόν σε σχήμα αστεριού, κρεμασμένο από μια λεπτή χρυσή αλυσίδα στον λαιμό μιας εργαζόμενης της υπηρεσίας του ξενοδοχείου.
Η Βικτόρια σταμάτησε να αναπνέει.
Είκοσι πέντε χρόνια χάθηκαν μέσα σε μια στιγμή.
Εκείνο το μενταγιόν είχε φτιαχτεί κατά παραγγελία στο Παρίσι την εβδομάδα που γεννήθηκε η κόρη της. Μοναδικό. Το είχε κουμπώσει η ίδια γύρω από έναν μικροσκοπικό λαιμό τη μέρα της βάφτισης, ψιθυρίζοντας: «Θα έχεις πάντα ένα αστέρι να σε οδηγεί στο σπίτι».
Τώρα αυτό ακουμπούσε πάνω στη μαύρη στολή μιας απλής, μελαχρινής γυναίκας που γέμιζε ποτήρια με νερό και έδινε της ζεστές πετσέτες στις τουαλέτες για να σκουπίσει τα χέρια της η υψηλή αθηναϊκή κοινωνία.
Η Βικτόρια διέσχισε την αίθουσα σαν να περπατούσε μέσα στο νερό. Όταν έφτασε κοντά στη γυναίκα, η φωνή της Βικτόρια βγήκε σπασμένη, σχεδόν ψίθυρος.
«Αυτό το κολιέ… που το βρήκες;»
Η σερβιτόρα – που πάνω στο καρτελάκι έγραφε ΡΟΖΑΛΙΑ — άγγιξε ενστικτωδώς το μενταγιόν, με τα μάτια ορθάνοιχτα από φόβο.
«Κυρία μου, εγώ… το έχω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Μου είπαν πως το φορούσα όταν με βρήκαν.»
Η Βικτόρια ένιωσε τα γόνατά της να λυγίζουν.
Την βρήκαν.
Θυμήθηκε καπνό, φλόγες να γλείφουν τους τοίχους της έπαυλης της, τις κραυγές των καλεσμένων, τη νταντά να τρέχει με το μωρό στην αγκαλιά και μετά… τίποτα. Μια ολόκληρη ζωή με έρευνες, αγγελίες, υποσχέσεις για αμοιβές και αμέτρητες νύχτες κοιτάζοντας μια άδεια κούνια.
Κατάπιε δύσκολα και κατάφερε να πει: «Πώς σε λένε, καρδιά μου;»
«Ροζαλία, κυρία. Όλοι με φωνάζουν Ρόζι.»
Ρόζι.
Το παιδικό χαϊδευτικό που είχε δώσει η Βικτόρια στην κόρη της, γιατί η μικρούλα της αγαπούσε τα τριαντάφυλλα περισσότερο από οποιοδήποτε παιχνίδι.
Το χέρι της Βικτόρια πήγε στο στόμα της. Τα δάκρυα κύλησαν πριν προλάβει να τα συγκρατήσει.
«Ρόζι», επανέλαβε, γευόμενη είκοσι πέντε χρόνια προσευχών στη γλώσσα της.
Η νεαρή γυναίκα έμοιαζε τώρα τρομοκρατημένη, κρατώντας την κανάτα με το νερό σαν ασπίδα.
«Κυρία, σας ορκίζομαι πως δεν το έκλεψα!»
Η Βικτόρια πήρε απαλά την κανάτα από τα τρεμάμενα χέρια της και την άφησε στην άκρη.
«Έλα μαζί μου, αγάπη μου. Μόνο για λίγο.»
Την οδήγησε από μια πλαϊνή πόρτα σε ένα από τα ιδιωτικά σαλόνια του ξενοδοχείου, μακριά από βλέμματα και κινητά. Μόλις μπήκαν, έκλεισε την πόρτα και άναψε μόνο ένα μικρό φωτιστικό.
Ύστερα στάθηκε απέναντι στην κόρη που είχε θάψει στην καρδιά της πριν από 25 χρόνια.
«Πες μου τι θυμάσαι», ψιθύρισε η Βικτόρια. «Οτιδήποτε.»
Τα μάτια της Ρόζι γέμισαν δάκρυα. «Φωτιά», είπε απαλά. «Θυμάμαι φωτιά παντού. Ένα μεγάλο σπίτι. Ένα όμορφο δωμάτιο με ένα ξύλινο αλογάκι που κουνιόταν. Μια γυναίκα που τραγουδούσε… κάτι για αστέρια.» Άγγιξε ξανά το μενταγιόν. «Μετά ξύπνησα σε ένα ίδρυμα με αυτό στον λαιμό μου και κανείς δεν ήξερε το όνομά μου.»
Η Βικτόρια έβγαλε έναν ήχο μισό λυγμό, μισή προσευχή.
Κάθισε σε έναν βελούδινο καναπέ και έπιασε τα χέρια της Ρόζι — σκληραγωγημένα, ικανά χέρια που είχαν καθαρίσει σπίτια και είχαν σερβίρει αγνώστους για χρόνια.
«Η κόρη μου χάθηκε τη νύχτα που κάηκε το σπίτι μας», είπε με τρεμάμενη φωνή. «23 Ιουνίου. Ήταν δύο χρονών. Αυτό το κολιέ δεν έφυγε ποτέ από τον λαιμό της.»
Η Ρόζι την κοίταξε, το χρώμα χάθηκε από το πρόσωπό της.
«Τα γενέθλιά μου… είναι 23 Ιουνίου.»
Η Βικτόρια έκλεισε τα μάτια και άφησε τα δάκρυα να τρέξουν ελεύθερα.
Έμειναν έτσι για πολλή ώρα — δύο ξένες δεμένες με αίμα και θαύμα — ώσπου η Βικτόρια μίλησε ξανά.
«Πρέπει να είμαστε σίγουρες. Και για τις δυο μας. Ένα τεστ DNA. Σήμερα, αν γίνεται.»
Η Ρόζι έγνεψε, ζαλισμένη. «Αν είμαι… αν αυτό είναι αληθινό, δεν ξέρω πώς να είμαι κόρη κάποιου. Πάντα ήμουν ένα τίποτα.»
Η Βικτόρια κράτησε το πρόσωπό της με τρεμάμενα χέρια.
«Πάντα ήσουν το κάτι μου. Και αυτό φτάνει.»
Το τεστ κανονίστηκε μέσα σε μία ώρα — ο παλιός γιατρός της Βικτόρια της χρωστούσε περισσότερες χάρες απ’ όσες μπορούσε να μετρήσει. Ένα εργαστήριο στο κέντρο της Αθήνας υποσχέθηκε αποτελέσματα ως το επόμενο πρωί.
Εκείνο το βράδυ, η Βικτόρια έκανε κάτι που δεν είχε κάνει από τη φωτιά: άνοιξε το σφραγισμένο παιδικό δωμάτιο στο κτήμα Υψηλάντη.
Έβγαλε τα καλύμματα από τα μικρά έπιπλα. Άνοιξε το κουτί με τα πράγματα που είχε κρατήσει — τα πρώτα παπούτσια, το βραχιολάκι του μαιευτηρίου, το βαφτιστικό φόρεμα κιτρινισμένο από τον χρόνο — και τα πήγε στο δωμάτιο φιλοξενίας όπου η Ρόζι καθόταν στην άκρη του κρεβατιού, ακόμα με τη μαύρη στολή της υπηρεσίας, γιατί δεν είχε τίποτα άλλο.
Η Βικτόρια άπλωσε το μικρό λευκό φόρεμα στα γόνατα της Ρόζι.
«Αυτό φορούσες τη μέρα που σου έδωσα εκείνο το κολιέ.»
Η Ρόζι άγγιξε απαλά τη δαντέλα και άρχισε να κλαίει.
Έμειναν ξύπνιες ως τo πρωί, μιλώντας, αγγίζοντας φωτογραφίες, γελώντας μέσα στα δάκρυα όταν η Ρόζι θυμήθηκε ξαφνικά ακριβώς το τρίξιμο που έκανε το παλιό ξύλινο αλογάκι.
Όταν έφτασε ο φάκελος το επόμενο πρωί, ο οδηγός της Βικτόρια τον παρέδωσε με ένα χαμόγελο που έδειχνε πως ήδη ήξερε.
Η Βικτόρια και η Ρόζι στάθηκαν στη φωτεινή αίθουσα του πρωινού, κρατώντας τα χέρια τους σαν μικρά παιδιά.
Η Βικτόρια άνοιξε τον φάκελο.
Πιθανότητα μητρότητας: 99,9%.
Σήκωσε το βλέμμα, με μάτια που έλαμπαν.
«Καλώς ήρθες στο σπίτι, Ροζαλία Υψηλάντη.»
Η Ρόζι έβγαλε έναν ήχο ανάμεσα σε γέλιο και κλάμα και έπεσε στην αγκαλιά της μητέρας της.
Οι εβδομάδες που ακολούθησαν πέρασαν γρήγορα και γεμάτες συγκίνηση.
Η Βικτόρια σύστησε τη Ρόζι στον κόσμο όχι ως πρώην υπηρέτρια, αλλά ως την κόρη της — που γύρισε πίσω και ήταν πια κοντά της.
Στην αρχή, κάποιες κακέςγλώσσες της κοινωνίας ψιθύριζαν: χρυσοθήρας, απατεώνισσα, παραμύθι. Ύστερα παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα DNA, το κολιέ εξετάστηκε από τον αρχικό κοσμηματοπώλη στο Παρίσι, οι παιδικές αναμνήσεις επιβεβαιώθηκαν μέχρι και το μοτίβο της ταπετσαρίας στο παιδικό δωμάτιο. Η αμφιβολία έγινε θαυμασμός.
Η Ρόζι κράτησε τη γλυκιά της φύση. Ακόμα έφτιαχνε καφέ για το προσωπικό κάθε πρωί και αρνιόταν να αφήσει οποιονδήποτε να κουβαλήσει τις τσάντες της. Τώρα όμως το έκανε φορώντας ρούχα που της ταίριαζαν, με το χέρι της μητέρας της περασμένο στο δικό της.
Η Βικτόρια διέθεσε χρήματα και επιρροή σε ένα νέο ίδρυμα με το όνομα «Ροζαλία». Αποστολή του ήταν να βρίσκει τους χαμένους, να επανενώνει οικογένειες και να χρηματοδοτεί τεστ DNA για κάθε παιδικό ίδρυμα στη χώρα.
Η Ρόζι έγινε η καρδιά και η φωνή του.
Επισκέφτηκε το ίδρυμα όπου μεγάλωσε, περπάτησε στο ίδιο ραγισμένο πάτωμα και είπε σε παιδιά με ορθάνοιχτα μάτια: «Καθόμουν ακριβώς εκεί που κάθεστε εσείς. Φορούσα τα ίδια μεταχειρισμένα παπούτσια. Κρατήστε την καρδιά σας ανοιχτή. Κάποιος εκεί έξω σας ψάχνει ακόμα».
Κάθε επανένωση που πετύχαινε το ίδρυμα, η Ρόζι και η Βικτόρια τη γιόρταζαν σαν να ήταν δική τους.
Έναν χρόνο αργότερα, στην επέτειο της νύχτας που βρήκαν η μία την άλλη, η Βικτόρια οργάνωσε έναν διαφορετικό χορό — χωρίς κρύσταλλα, χωρίς πύργους σαμπάνιας, μόνο πτυσσόμενες καρέκλες στην αίθουσα και δεκάδες επανενωμένες οικογένειες.
Η Ρόζι στάθηκε στο μικρόφωνο με ένα απλό μπεζ φόρεμα και το μενταγιόν-αστέρι να λάμπει στο φως.
«Η μητέρα μου μού έμαθε», είπε, χαμογελώντας στη Βικτόρια στην πρώτη σειρά, «ότι η αγάπη δεν χρειάζεται αρχοντικό ή περιουσία. Χρειάζεται μόνο μια πόρτα ανοιχτή — και κάποιον αρκετά γενναίο να περάσει από μέσα όταν ο Θεός τελικά δείξει τον δρόμο».
Η Βικτόρια σηκώθηκε, με δάκρυα να τρέχουν, και ανέβηκε στη σκηνή δίπλα στην κόρη της.
Μαζί κρέμασαν μια νέα πλακέτα στον τοίχο, εκεί όπου κάποτε στεκόταν το γλυπτό από πάγο:
ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΣΟΥ ΛΑΜΠΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΦΕΡΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
Εκείνο το βράδυ, μητέρα και κόρη στάθηκαν στη βεράντα της έπαυλης Υψηλάντη και κοίταξαν τον ουρανό.
«Βλέπεις εκείνο;» ψιθύρισε η Βικτόρια, δείχνοντας ψηλά. «Το πιο φωτεινό. Αυτό ήταν πάντα το αστέρι σου».
Η Ρόζι ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο της μητέρας της, το μενταγιόν ζεστό πάνω στο δέρμα της.
«Είμαι σπίτι, μαμά.»
«Ναι, μωρό μου», απάντησε η Βικτόρια, φιλώντας το μέτωπό της ακριβώς όπως είχε κάνει πριν από είκοσι πέντε χρόνια και μια ολόκληρη ζωή. «Επιτέλους είσαι.»
Χειραγωγώ: να ελέγξω ή να παίξω με κάποιον, χρησιμοποιώντας άδικα ή ύπουλα μέσα προς όφελός μου.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο: οι χειριστικοί άνθρωποι είναι πολύ καλοί σε αυτό που κάνουν και μπορούν να παραπλανήσουν.
Είναι οι χειριστικοί άνθρωποι “καλλιτέχνες;”
Σίγουρα, δεν δημιουργούν έργα τέχνης, αλλά μπορούν να παίξουν πολύ σοβαρά με τα συναισθήματα του άλλου, όπως ακριβώς ένας ταλαντούχος καλλιτέχνης γεμίζει τον άδειο καμβά του. Είναι ενοχλητικό, αλλά παρόλα αυτά είναι αλήθεια.
Είναι οι χειριστικοί άνθρωποι άδικοι;
Πέρα από κάθε αμφιβολία. Οι χειριστικοί άνθρωποι δεν νοιάζονται για το τι είναι δίκαιο ή άδικο. Νοιάζονται μόνο για το τι μπορούν να αποκομίσουν από κάθε κατάσταση, ανεξάρτητα από τον πόνο που μπορεί να προκαλέσουν στους άλλους ανθρώπους.
Είναι οι χειριστικοί άνθρωποι ύπουλοι;
Για να θεωρηθεί κάποιος ύπουλος, πρέπει να προκαλέσει εν γνώση του κακό σε κάποιον άλλον με έναν αμφιλεγόμενο τρόπο και οι χειριστικοί άνθρωποι το κάνουν πολύ καλά αυτό. Οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στους χειριστικούς ανθρώπους δεν καταλαβαίνουν τα πραγματικά του κίνητρα παρά μόνο, όταν είναι αργά και το κακό έχει ήδη γίνει.
Δείτε παρακάτω 5 φράσεις που χρησιμοποιούν οι χειριστικοί άνθρωποι για να κάνουν τους άλλους να νομίζουν, ότι είναι τρελοί.
1. Παρεξήγησες αυτό που είπα.
Αυτή είναι μια συνηθισμένη φράση των χειριστικών ανθρώπων, όταν τους πιάνουν να λένε ή να κάνουν κάτι παραπλανητικό. Με αυτόν τον τρόπο, προσπαθούν να δημιουργήσουν αμφιβολίες.
Οι χειριστικοί άνθρωποι είναι πολύ καλοί στο να δημιουργούν αρνητικά συναισθήματα. Παίρνουν χαρά, όταν προκαλούν σύγχυση στους άλλους. Πρέπει να είμαστε απόλυτα σίγουροι, ότι δεν ήμασταν εμείς αυτοί που μπερδευτήκαμε και ότι κατανοήσαμε πλήρως αυτό που έγινε ή που ειπώθηκε.
2. Φέρεσαι τρελά/παράλογα.
Αυτή η φράση μοιάζει πολύ με την προηγούμενη. Ο σκοπός και πάλι είναι να δημιουργήσουν αμφιβολίες. Η βασική διαφορά είναι πως αυτή η φράση είναι μια ευθεία επίθεση στις διανοητικές μας ικανότητες.
Δεν έχει καμία σημασία το ύφος με το οποίο λέγεται αυτή η φράση. Σημασία έχει το περιεχόμενο και το πλαίσιο. Οι χειριστικοί άνθρωποι μπορεί να αποστασιοποιηθούν από την κατάσταση για να την κάνουν λιγότερο προσωπική. Αλλά, η είναι προσωπική και χρήσει άμεσης αντίδρασης.
3. Είσαι πολύ ευαίσθητος.
Όχι, δεν είσαι. Είσαι ένας λογικός άνθρωπος. Κανείς δεν αντιδρά ωραία, όταν καταλαβαίνει, ότι προσπαθούν να τον εκμεταλλευτούν.
Συνήθως, οι ευαίσθητοι άνθρωποι πέφτουν θύματα χειραγώγησης, γιατί είναι εκείνοι που νοιάζονται, καταλαβαίνουν και συμπάσχουν.
4. Δεν μου αρέσουν τα δράματα.
Ναι, τους αρέσουν. Στην ουσία, όσοι χειραγωγούν τους άλλους κατά συρροήν τους αρέσει το δράμα, απλά το κάνουν με διαφορετικό τρόπο. Δεν τους αρέσει το δράμα με την έννοια των ξεσπασμάτων, αλλά θέλουν να ελέγχουν κρυφά και υπόγεια τους άλλους.
Το θέμα είναι, ότι το θύμα για άλλη μια φορά πρέπει να εξετάσει τις πράξεις του. Μήπως ήταν πολύ υπερβολικός; Μήπως έγινε πολύ κακό για το τίποτα; Όχι, αν και πολλοί από τους δέκτες της χειραγώγησης καταλήγουν να παραδέχονται λάθη που δεν έχουν κάνει.
5. Τα σκέφτεσαι όλα υπερβολικά.
Εδώ έχουμε μια αλλαγή: μπορεί να υπεραναλύετε τα πράγματα, μπορεί και όχι. Βέβαια, ακόμα και αν το κάνετε, είναι καλό, γιατί σημαίνει πως δεν δέχεστε την χειραγώγηση που προσπαθούν να σας κάνουν.
Προειδοποίηση: είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να καταλάβουμε έναν χειριστικό άνθρωπο. Είναι αδύνατον, γιατί η χειραγώγηση δεν είναι μια λογική συμπεριφορά. Για να το πούμε απλά: ένας άνθρωπος που αγαπάει πραγματικά και νοιάζεται για έναν άλλον, δεν προσπαθεί να τον χειραγωγήσει.
Συμπερασματικά:
Αν είστε ο άνθρωπος που δέχεται αυτή την συμπεριφορά, σίγουρα είστε πληγωμένοι και γεμάτοι αμφιβολίες. Πρέπει να καταλάβετε καλά πως δεν υπάρχει κανένα λάθος σε εσάς.
Μάλιστα στο βίντεο απαντούν κι άλλοι ηθοποιοί για σχόλια που τους αφορούν με την Εβελίνα Παπούλια να «ουρλιάζει» απαντώντας σε ανάλογο σχόλιο που έλεγε ότι η ηθοποιός ουρλιάζει.
Ο Γιάννης Στάνκογλου απάντησε με χιούμορ υποδυόμενος τον ρόλο του σε σχόλιο που έλεγε γι αυτόν «σιγά ρε Στάνκογλου τόση ματσίλα».
Η Γαρυφαλλιά Καληφώνη εξέφρασε την άποψή της σχετικά με ζευγάρια που έχουν διαφορά ηλικίας πάνω από 10 χρόνια.
Το μοντέλο μίλησε σε βίντεο που ανέβηκε στο κανάλι Raw στο TikTok κι εξήγησε πως θεωρεί προβληματικό να είναι ένας άντρας γύρω στα 35 του σε σχέση με μία κοπέλα 20 ετών.
Συγκεκριμένα, σχολίασε: «Ρε φίλε 20 με 35; Θα με πουν γιαγιά. Είναι πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας. Εμένα μου κάνει εντύπωση».
Στη συνέχεια, πρόσθεσε: «Να είναι ένας 35άρης με ένα κοριτσάκι 20 χρονών που δεν έχει την ωριμότητα που έχει ίσως αυτός; Μου φαίνεται προβληματική αυτή η διαφορά».
Τέλος, ανέφερε πως μπορεί να υπάρχουν κορίτσια που έχουν ωριμάσει παραπάνω, λόγω συνθηκών, ωστόσο τα 15 χρόνια για εκείνη είναι σημαντική διαφορά.
Μπορεί οι δρόμοι τους… πολιτικά να χώρισαν, όμως η σχέση τους δεν δείχνει να έχει επηρεαστεί στο ελάχιστο
Η επικεφαλής της «Πλεύσης Ελευθερίας», Ζωή Κωνσταντοπούλου φαίνεται να ξέκλεψε χρόνο από τις πολιτικές της υποχρεώσεις με μια σύντομη απόδραση κοντά στη θάλασσα, συνοδευόμενη από τον Διαμαντή Καραναστάση. Μπορεί ο Διαμαντής Καραναστάσης να αποχώρησε από τη Βουλή και την Πλεύση Ελευθερίας, όμως η σχέση του με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν δείχνει να έχει επηρεαστεί στο ελάχιστο.
Δείτε τις φωτογραφίες:
Με χαμόγελο, παρά το κρύο, και φόντο το γαλάζιο του ορίζοντα, η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας «ανέβασε» στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook φωτογραφία από το γεύμα που απόλαυσαν οι δυο τους σε τραπεζάκι μπροστά στη θάλασσα.
Η ανάρτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου:
«Ανάσα δίπλα στη θάλασσα» έγραψε στην ανάρτησή της η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
«Σε στηρίζω με όλη μου τη δύναμη» – H δήλωση Κωνσταντοπούλου για παραίτηση Καραναστάση
Εκ νέου τοποθέτηση για την αποχώρηση του Διαμαντή Καραναστάση από την Πλεύση Ελευθερίας έκανε η πρόεδρος του κόμματος, Ζωή Κωνσταντοπούλου, επανερχόμενη στο θέμα το βράδυ της Τετάρτης (19/11).
Η επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας και σύντροφος του καλλιτέχνη, προέβη σε μια προσωπική ανάρτηση στο Facebook, εκφράζοντας για ακόμη μία φορά τα θερμά της λόγια προς το πρόσωπό του – όπως είχε κάνει νωρίτερα.
Στην ανάρτησή της, η κ. Κωνσταντοπούλου αναγνωρίζει στον κ. Καραναστάση τον καθοριστικό ρόλο του στην επικοινωνιακή στρατηγική του κόμματος: «Την Πλεύση Ελευθερίας ο Διαμαντής την έβαλε στη Βουλή, συλλαμβάνοντας μια πρωτοποριακή καμπάνια που φώτισε τη δράση μας, την ώρα που δεν μας κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις», σημειώνει.
Παράλληλα, υπογραμμίζει ότι ο ίδιος υπήρξε στόχος «των πιο λυσσαλέων, δηλητηριωδών επιθέσεων και ασύλληπτου μίσους», ενώ αναφέρει ότι είχε προσπαθήσει να τον αποτρέψει από την απόφασή του να παραιτηθεί.
Η ανάρτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ολοκληρώνεται με ένα προσωπικό μήνυμα: «Το ταξίδι δεν τελειώνει. Η ζωή είναι πέλαγος. Και είναι για τους θαρραλέους, τους αληθινούς, τους καθαρούς. Εσύ έδειξες το δρόμο».
Αναλυτικά η ανάρτηση της Ζωής Κωνσταντοπούλου
«Διαμαντή, ήσουν πάντα στην πρωτοπορία. Πάντα ταγμένος στην αλήθεια. Και στη δημιουργία. Ένας ατόφιος καλλιτέχνης, που επί 10 χρόνια σχεδόν καταθέτει την ψυχή του, το μυαλό του, την δημιουργικότητα, τις ιδέες του, την μοναδική του ικανότητα να συλλαμβάνει, να συνθέτει, να σχεδιάζει, σε εμένα, στην Πλεύση μας, για να γίνει αυτό το ατίθασο, ακτινοβόλο, πρωτοποριακό και ρηξικέλευθο κίνημα, που πάντα έκανε τα πράγματα αλλιώς, πάντα φώτιζε πλευρές αθέατες, πάντα έψαχνε το θετικό και το δίκαιο και άνοιγε δρόμους, άνοιγε δρόμους, δρόμους καθαρούς και ξάστερους. Με τόλμη και πίστη και φαντασία. Με ανοιχτωσιά. Με αλήθεια. Με τη σφεντόνα και με το σπαθάκι σου, Διαμαντή, με την καρδιά και με το μοναδικό μυαλό σου.
Έτσι έγινε η Πλεύση Ελευθερίας και έτσι έφτασε ως εδώ.. Χωρίς χρήματα, χρηματοδότες, κρυφές ή φανερές «επιχορηγήσεις», με την αγάπη και την πίστη μας, και με τον Διαμαντή
να εμπνέεται, να συλλαμβάνει, να επινοεί τόσα και τόσα, που κανένα στρατηγείο πολιτικού σχεδιασμού και καμμία εταιρία επικοινωνίας δεν μπορεί να συλλάβει.
Από το πρώτο σποτάκι της Πλεύσης Ελευθερίας, με τα 6 Δέλτα να σχηματίζουν ρυθμικά το καραβάκι μας, στα αυτοσχέδια βίντεο στην ταράτσα των σπιτιών και των γραφείων μας,
στα καλέσματα στον κόσμο, στις περιοδείες και τις ομιλίες σε όλο τον κόσμο, ο Διαμαντής ήταν πίσω από κάθε βήμα, κάθε λέξη, κάθε τολμηρή κίνηση, αλλά και μπροστά, στο φως.
Εκείνος που έστιβε το μυαλό του για το μήνυμά μας, για να φέρουμε τον άνθρωπο στο επίκεντρο, για να φέρουμε την κοινωνία μπροστά και για να αλλάξουμε τον κόσμο, με
αγάπη. Εκείνος που έβγαινε πάντα μπροστά στα δύσκολα, ασπίδα προστασίας και τείχος απέναντι στις επιθέσεις.
Την Πλεύση Ελευθερίας ο Διαμαντής την έβαλε στη Βουλή, συλλαμβάνοντας μια πρωτοποριακή καμπάνια που φώτισε τη δράση μας, την ώρα που δεν μας κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις.
Ο ίδιος έβαλε στο επίκεντρο την αγάπη, στην οποία πιστεύει τόσο απόλυτα και βαθιά. Και ο ίδιος δέχθηκε τις πιο λυσσαλέες, δηλητηριώδεις επιθέσεις, κι ασύλληπτο μίσος, ακριβώς γιατί το Σύστημα κατάλαβε τι αντιπροσωπεύει ο Διαμαντής.
Προσπάθησα να σε μεταπείσω. Και την ίδια ώρα, καταλάβαινα και καταλαβαίνω πόσο σημαντική, υπαρξιακή, είναι η απόφαση ζωής και αρχής που παίρνεις. Έχοντας επί σχεδόν 10 χρόνια προσφέρει όλο σου το είναι, σε δημιουργικότητα, ιδέες, κείμενα, πρωτοπορία.
Έχοντας επί 2,5 χρόνια στη Βουλή συγκροτήσει ένα ξεχωριστό υπόδειγμα βουλευτή, με αστείρευτη έμπνευση, δημιουργία, θέληση. Υπόδειγμα-παράδειγμα, απέναντι στη λάσπη,
την τοξικότητα, την βρομιά και τον βούρκο του συστήματος.
Φεύγεις νικητής, αφήνοντας την πιο πολύτιμη παρακαταθήκη και την τελευταία μεγάλη εκδήλωση-τομή για τα πολιτικά χρονικά, που ήδη γράφτηκε στην ιστορία: ο Άνθρωπος
μπροστά! Με παρουσίαση του Παγκόσμιου Δικτύου και του Προγράμματός μας.
Σε στηρίζω με όλη μου την δύναμη, σε σέβομαι, σε τιμώ, και σου είμαι ευγνώμων, για όλα!
Και για τον αγέρωχο τρόπο με τον οποίο παραιτήθηκες από ένα μεγάλο αξίωμα, για να μην παραιτηθείς από τις αξίες σου, από την καθαρότητα, τη δημιουργία και τον Πολιτισμό.
Πράξη που κανένας από όσους μικρόψυχα και θρασύδειλα σε λιθοβολούσαν δεν θα είχε ποτέ το ανάστημα και το μεγαλείο να κάνει.
Το ταξίδι, δεν τελειώνει. Η ζωή είναι πέλαγος.
Και είναι για τους θαρραλέους, τους αληθινούς, τους καθαρούς. Εσύ έδειξες το δρόμο.
Συνελήφθη στην Αθήνα 35χρονος Αφγανός για άγριο έγκλημα στη Δανία – Στραγγάλισε γυναίκα, όλες οι πληροφορίες
Ένα απίστευτης αγριότητας έγκλημα, είχε διαπράξει στη Δανία, ο 35χρονος Αφγανός, που συνελήφθη από αστυνομικούς του τμήματος Αναζητήσεων της Ασφάλειας Αττικής, καθώς σε βάρος του εκκρεμούσε ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.
Το έγκλημα το είχε διαπράξει πριν από δύο χρόνια στις 24/8/2023, όταν μπήκε σε σπίτι στη Δανία και αρχικά χτύπησε έναν ομοεθνή του.
Στη συνέχεια πλησίασε γυναίκα, επίσης με καταγωγή από το Αφγανιστάν, και αφού την χτύπησε με μεταλλικό μπουκάλι στο κεφάλι, την στραγγάλισε.
Ο 35χρονος κατά τα έτη 2021 και 2022 τέλεσε επανειλημμένα το αδίκημα της απάτης.
Στην ανακοίνωσή της, Η ΕΛΑΣ κάνει λόγο και γα απάτη που αφορούσε μισθωτήριο καταλύματος, το 2021 και το 2022, αλλά και κλοπή ρολογιών.
Συγκεκριμένα, μίσθωνε καταλύματα Airbnb, προκειμένου να διαμένει, δίχως να καταβάλλει το αντίτιμο κατά τη λήξη της μίσθωσης.
Ενώ το 2023, αφαίρεσε δύο ρολόγια συνολικής αξίας 40.000 ευρώ, ενώ εμπλέκεται και σε απάτες μέσω διαδικτύου.
Αττική: Η ανακοίνωση της ΕΛΑΣ
Από αστυνομικούς του Τμήματος Αναζητήσεων της Διεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αττικής, συνελήφθη κατόπιν επισταμένων ερευνών και αξιοποίησης πληροφοριών, πρωινές ώρες της 12-12-2025 στην Αθήνα, 35χρονος αλλοδαπός, διωκόμενος με ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης από τις Αρχές της Δανίας για ανθρωποκτονία γυναίκας με στραγγαλισμό, απάτη, βαριά σωματική βλάβη και έγκλημα που σχετίζεται με υπολογιστές.
Ειδικότερα, ο 35χρονος κατηγορείται ότι στις 24-8-2023 εισήλθε σε οικία στη Δανία όπου αρχικά προκάλεσε βαριές σωματικές βλάβες σε ομοεθνή του ενώ στη συνέχεια στραγγάλισε γυναίκα ομοεθνή του και την χτύπησε με μεταλλικό μπουκάλι στο κεφάλι με αποτέλεσμα τον θάνατό της.
Επιπρόσθετα, κατά τα έτη 2021 και 2022, διέπραξε απάτη μισθώνοντας κατάλυμα προκειμένου να διαμένει χωρίς να καταβάλει το απαιτούμενο αντίτιμο ενώ το 2023 αφαίρεσε δύο ρολόγια μεγάλης αξίας.
Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στην αρμόδια Εισαγγελική Αρχή.
