Είμαι αρκετά παχιά ή μάλλον για να είμαι σαφής είμαι πολύ χοντρή, όπως συχνά με αποκαλούν. Δεν ήμουν πάντα τόσο πολύ, αλλά τα τελευταία χρόνια έχω παραγίνει λόγω προβλημάτων υγείας. Παίρνω βάρος, το ξαναχάνω, το ξαναπαίρνω και έτσι προχωράει η ζωή μου.

Μπορεί να είμαι χοντρή, είμαι όμως μία όμορφη χοντρή και πάνω απ’ όλα ευτυχισμένη. Τα plus size μοντέλα είναι τα είδωλά μου. Αφιερώνω ώρες αμέτρητες παρακολουθώντας την πορεία τους και χαίρομαι που έφτασαν ψηλά.

Η αλήθεια είναι πως ο κόσμος πεθαίνει να ασχολείται μαζί μας. Η πιο συνήθης δικαιολογία; Δεν κάνει να τρως πολύ γιατί επιβαρύνεις την υγεία σου. Ψεύτικο το ενδιαφέρον και πολύ υποκριτικό. Μπροστά μας «Προσέχετε την υγεία σας» και πίσω μας «κοίτα τη χοντρή, κοντεύει να φάει και το πιάτο. Έχει δει τα χάλια της που μου θέλει και γκόμενο;».

Ευτυχώς τα περιστατικά αυτά είναι λίγα, όχι όμως ότι δεν υπάρχουν. Ήμουν από τις τυχερές που έχω μέχρι τώρα εισπράξει στη ζωή μου πολλή αγάπη από τους γύρω μου.

Το διαδίκτυο έχει επεκτείνει τους ορίζοντές μας και οι άνθρωποι όπως και αν είναι, απ’ όπου και αν είναι μοιράζονται τις ιστορίες τους γεμίζοντας ομορφιά τον πλανήτη μας. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ακουστεί τουλάχιστον ένα «και εγώ το ίδιο» σε κάθε ιστορία που ακούγεται. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας έχουν δώσει μία διέξοδο.

Τότε όμως συμβαίνει το εξής άσχημο.

Θα εμφανιστεί κάποιος, ο οποίος θα πει κάτι θετικό για μία παχουλή κοπέλα, είτε επειδή την ξέρει, είτε επειδή του αρέσει αυτό που βλέπει, είτε επειδή δεν έχει κόμπλεξ σαν κάποιους άλλους. Αντί οι υπόλοιποι να εκτιμήσουν τα ωραία του λόγια και τον όμορφο τρόπο που επέλεξε να εκφραστεί, θα πέσουν να τον φάνε. «Μα καλά στραβός είναι;» θα πουν. «Που το βρίσκει το ωραίο; Θέλει να μας το παίξει έξυπνος και προχώ μάλλον γι’ αυτό τα λέει».

Άλλοι πάλι θα του δώσουν τα εύσημα λες και έκανε καμιά παχυλή δωρεά σε κάποιο ίδρυμα ή θα τον θαυμάσουν λες κι έσωσε κουτάβι από φλεγόμενο κτίριο. Του φέρονται σαν να είναι ήρωας, σαν να είναι κάτι το αξιοπερίεργο. Για να αγαπάει μία χοντρή, λένε, πρέπει να είναι σπουδαίο παιδί. Η αγάπη του είναι μία θυσία που κάθε ανιδιοτελής άνθρωπος είναι πρόθυμος να κάνει. Λες και οι χοντροί είμαστε κάτι σαν φιλόπτωχο ξερωγω.
Αυτή η αντίληψη με ενοχλεί αφάνταστα. Δηλαδή οι άντρες μας, μας κάνουν χάρη που μας ερωτεύονται και μας αγαπάνε; Ο σύζυγός μου συγκεκριμένα ξέπεσε και με παντρεύτηκε; Κάτι δεν πάει καλά μαζί του;

Είναι δύσκολο να είσαι χοντρή σήμερα. Υπονοούμενα καθημερινά και ματιές που μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε ανεπιθύμητες και δακτυλοδεικτούμενες. Είναι εξαντλητικό να ζεις έτσι.

Τον άντρα μου τον αγαπώ πολύ. Του φέρομαι άψογα, είμαι έξυπνη, όμορφη και τον κάνω να γελά. Μαζί με τα παιδιά μας μεγαλώνω και εκείνον γιατί έχει ψυχή μικρού παιδιού. Τον στηρίζω, φέρνω βόλτα το νοικοκυριό, εργάζομαι και έχω τα πάντα έτοιμα στην εντέλεια όταν γυρνάει. Είναι ο καλύτερός μου φίλος.

Είναι απαράδεκτο να θεωρείς ότι μου κάνει χάρη επειδή με αγαπάει. Είμαι μία αφοσιωμένη σύζυγος, γυναίκα, μητέρα, ερωμένη και φίλη. Είναι τόσο τυχερός που με έχει όσο είμαι και εγώ που τον έχω. Με αγάπησε όπως ήμουν και ζούμε μαζί 14 ευτυχισμένα χρόνια.

Αν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι ο άντρας μου , ψώνισε από τα καλάθια, κάνεις μεγάλο λάθος. Δεν είμαι βραβείο παρηγοριάς κανενός ούτε μου αξίζει η δεύτερη θέση. Στο βάθρο θα ανέβω πρώτα εγώ και μετά οι υπόλοιπες. Γιατί εγώ κέρδισα. Ζω τον έρωτα και την αγάπη και είμαι ευτυχισμένη σε αντίθεση με όλους όσοι, δεν έχετε άλλη δουλειά από το να μας κράζετε. Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια.
Ο άντρας μου δεν χρειάζεται κανένα βραβείο. Έχει ήδη κερδίσει εμένα.

Γεια σας και καλά μυαλά!

Τζένη

Είμαι 30 χρονών και επειδή τον τελευταίο χρόνο είμαι άνεργος και από λεφτά γιοκ, αποφάσισα να πάω διακοπές με τη μητέρα μου και τον πατριό μου, τον οποίο παντρεύτηκε πριν 5χρόνια. Ανέκαθεν τα πηγαίναμε καλά με τον άνθρωπο αυτό και τι καλύτερο για μένα να περάσω λίγες μέρες στην εξοχή μαζί τους.

Εχθές το πρωί όταν ξύπνησε ο πατριός μου, μού περιέγραψε ένα όνειρο που είδε στο οποίο με λίγα λόγια κάναμε άγριο σεξ. Καθώς το περιέγραφε, μου έδωσε την αίσθηση ότι του άρεσε, ότι το ζούσε.

Ήρθα σε πολύ δύσκολη θέση και δεν ήξερα τι να πω. Του έχω απεριόριστη εμπιστοσύνη, τον αγαπώ πολύ και μαζί του νιώθω περισσότερη ασφάλεια απ’ ότι όταν είμαι με το πραγματικό μου πατέρα, όσα μου είπε όμως με έκαναν να νιώσω αηδία και αποστροφή και κατά κάποιο τρόπο νιώθω ότι κατέστρεψε την σχέση που είχαμε.

Πλέον δεν ξέρω τι να κάνω. Να το πω στη μητέρα μου; Από τη μία σκέφτομαι ότι ήταν απλά ένα όνειρο από την άλλη φοβάμαι μήπως έχει κρυφές ομοφυλοφιλικές φαντασιώσεις με μένα και προσπάθησε να με προσεγγίσει χρησιμοποιώντας το όνειρο αυτό σαν δικαιολογία. Αν είναι έτσι δεν πρέπει η μητέρα μου να το ξέρει;

Λάμπρος

Μια καλοκαιρινή ημέρα ήταν που έμαθα ότι είμαι έγκυος, το πιο όμορφο πλασματάκι…ένα μωράκι βρισκόταν στην κοιλιά μου.

Μα η χαρά έγινε σύντομα θλίψη και τρόμος. Όλα από έγχρωμα έγιναν άχρωμα και ουδέτερα. Αυτό που αισθανόμουν για τους κοντινούς συγγενείς μου ήταν απέχθεια.

Η μάνα μου, όταν ανακάλυψε την ύπαρξη του μωρού μου, μίλησε σκληρά και απάνθρωπα: «Δεν είναι εγγόνι μου, είναι ένα ξένο για μένα, και να με φωνάξει γιαγιά, δεν θα γύριζα ποτέ»

Ο πατέρας μου είχε ήδη δείξει την αντιπάθεια του για τον άνθρωπο που ήμουν μαζί και όταν έμαθε και για το μωρό, απλά δεν ήθελε να με βλέπει μπροστά του…

Και ο άνθρωπός μου, ο πατέρας του θησαυρού μου, έφυγε χωρίς να πει πού πάει… γιατί; Πότε θα ξαναέρθει;

Ζούσα μέσα στην αβεβαιότητα καθώς σταμάτησα να δουλεύω αμέσως γιατί είχα κάποια μικρά προβλήματα με την εγκυμοσύνη.

Πλέον χωρίς δουλειά, με ένα ενοίκιο πάνω από το κεφάλι μου και όλες τις υποχρεώσεις να με βαραίνουν, έπρεπε να βρω τον τρόπο μου. Είχα βυθιστεί στον εαυτό μου και στα προβλήματα που ανυψώνονταν μπρος στα μάτια μου… μα το παιδί το ήθελα και θα έκανα τα πάντα για αυτό.

Μια μέρα συναντήθηκα με κάποιες φίλες μου – το μόνο που μου είχε απομείνει ακέραιο τον τελευταίο καιρό.

Μια από τις κοπέλες μου ανέφερε τον Σύλλογο “Η Αγκαλιά”. Μου μίλησαν για το έργο τους και ότι μπορούν να με βοηθήσουν στο πρόβλημα μου. Μετά από ένα χρονικό διάστημα κατάφερα να πάω. Για να πω την αλήθεια, ντρεπόμουν. Δεν ήξερα τι να πω. Ότι με παράτησαν όλοι και ότι είμαι η παραπεταμένη από αυτούς που με αγάπησαν;

Στην “Αγκαλιά”, συνάντησα μια κοινωνική λειτουργό όπου μέσα από τις συζητήσεις που κάναμε, βοηθήθηκα ώστε να δω την θετική πλευρά των πραγμάτων. Η “Αγκαλιά” με στήριξε και με στηρίζει μέχρι και σήμερα, όχι μόνο ψυχολογικά αλλά και υλικά, για την ανατροφή του παιδιού μου.

Είμαι πραγματικά ευγνώμων που με βοήθησαν από την πρώτη στιγμή χωρίς να με γνωρίζουν καθόλου. Ακόμη μέχρι και σήμερα μου προσφέρουν μια ζεστή αγκαλιά, μια γλυκιά κουβέντα και μου συμπαραστέκονται σε κάθε δυσκολία.

Αφού ο καιρός πέρασε και το κοριτσάκι μου ήρθε στη ζωή, η Αγκαλιά πάλι ήταν δίπλα μου… μου έδωσαν τα πρώτα ρούχα της μικρής μου, γάλα, πάνες και ό, τι άλλο χρειαζόμουν.

Μετά από μια πολύ δύσκολη γέννα, ένιωθα πολύ χαρούμενη και δυνατή αλλά δεν είχα κανέναν δικό μου δίπλα μου… Ξαφνικά, εκεί στο μαιευτήριο είδα την μανά μου και τον πατέρα μου. Έκλαψα πραγματικά δεν το περίμενα με πήραν αγκαλιά και εμένα και το μωρό…μια νέα ζωή έφερε ένα νέο ξεκίνημα και για εμένα…

Ο πατέρας του μωρού ήταν και αυτός εκεί, μα ήμουν απογοητευμένη που με είχε αφήσει εκεί που έπρεπε να ήταν διπλά μου, μου εξήγησε τι έγινε και γιατί είχε εξαφανιστεί μα μου ήταν δύσκολο να πιστέψω την όποια λέξη που έβγαινε από το στόμα του… Αυτή τη στιγμή μετά από 6 μήνες προσπαθώ να κάνω ένα καινούργιο ξεκίνημα με τον πατέρα της μικρής μου και οι γονείς μου είναι διπλά μου με τον δικό τους τρόπο ο καθένας…

Η “Αγκαλιά” εξακολουθεί να με στηρίζει μέχρι σήμερα. Οι δυσκολίες συνεχίζονται φυσικά, αλλά πια είμαι δυνατή!

Θα τα καταφέρω για το αγγελούδι μου…

Έφη, 28 χρονών

Πηγή: agalia.org.gr

Καλησπέρα σας. Με λένε Γεωργία και δεν είμαι μονογονέας. Είμαι παντρεμένη με ένα αγοράκι 4 χρονών και είμαι καλά στο γάμο μου. Έχω όμως φίλους μονογονείς που ζω από κοντά τι περνάνε και τους αγαπώ πολύ. Θα αναρωτιέστε σίγουρα τι θέλω να σας πω.

Πολύ παλιά, πρίν περίπου 20 χρόνια είχα μια σχέση για 4 χρόνια, τα τελευταία δύο ήμασταν αρραβωνιασμένοι. Δεν τον ήθελα ποτέ αυτόν τον αρραβώνα, τον έκανα μόνο και μόνο επειδή με «εκβίασε» πως αν δεν δεχτώ θα χωρίσουμε κι έτσι υπέκυψα. Όλη μας η σχέση ήταν ένας εκβιασμός, μια αφόρητη ζήλια και δυο γονείς-οι γονείς του-που δεν με ήθελαν γιατί δεν είχα προίκα. Όταν άρχισα να πνίγομαι από τις μεσαιωνικές αντιλήψεις και το δράμα τύπου Ξανθόπουλος, του ζήτησα να χωρίσουμε.

Φυσικά χώρισα μόνη μου τότε, διότι εκείνος με χώρισε 10 χρόνια μετά. Για 10 ολόκληρα χρόνια μετά τον χωρισμό έπαιρνε και το έκλεινε ή έπαιρνε και τραγουδούσε ή έπαιρνε και έκλαιγε ή έστελνε λουλούδια ή μου την έστηνε έξω από το σπίτι μου. Εννοείται φυσικά ότι ειδικά τον πρώτο καιρό, δεν έβρισκα ησυχία πουθενά. Με παρακολουθούσε και μου έλεγε μετά στο τηλέφωνο «Σε είδα εκεί με αυτόν» ή «Σε είδα εκεί με εκείνον». Εννοείται πως όλα αυτά τα έκανε ενώ είχε σχέση με άλλη την οποία και παντρεύτηκε, ενώ δεν παρέλειψε να με πάρει την ημέρα του γάμου του να με ενημερώσει (ελπίζοντας ότι θα πάω να τον «κλέψω» μήπως;). Ευτυχώς από τότε δεν με ενόχλησε ξανά και εν τω μεταξύ είχα από πολύ καιρό γνωρίσει τον άνθρωπό μου κι ακόμη κι αν περνούσαμε δύσκολες φάσεις μεταξύ μας, ποτέ δεν σκέφτηκα να κάνω κάτι ούτε με τον άλλον ούτε με κανέναν.Τελικά παντρευτήκαμε, κάναμε τον γιό μας και είμαστε καλά. Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα.

Προχθές με βρίσκει στο facebook και μου στέλνει μήνυμα. Παθαίνω σοκ που με “καταδιώκει” μετά από 20 χρόνια, αλλά δεν του απαντώ. Την επόμενη μέρα κι αφού είδε ότι δεν του απάντησα, μου ξαναστέλνει «Περασμένα ξεχασμένα ρε έχω δυο γιούς» (αφού έχεις οικογένεια ρε φίλε εμένα γιατί με έψαξες;).  Δεν του απαντώ. Συνεχίζει και στέλνει «Χαιρετίσματα στην οικογένειά σου, τους σκέφτομαι» και «Να σου δώσω το τηλέφωνό μου να τα πούμε». Ε, δεν άντεξα. «Δεν ξέρω για σένα, εγώ σέβομαι το σπίτι μου και το παιδί μου και δεν κρατάω επαφές με πρώην φίλους, ειδικά με όσους μου την πέφτουν». «Συγγνώμη δεν ήξερα ότι σου έχω κάνει τόσο μεγάλο κακό» μου λέει. «Μην το γυρνάς εκεί, δεν είσαι σε θέση να μου κάνεις κανένα κακό. Απλώς αγαπώ τον άντρα μου και δεν έχω όρεξη να παίξω» Απάντηση; Κρατιέσαι; «Καλά…έλα να μιλήσουμε λίγο τώρα που κοιμάται η γυναίκα μου!». Έφαγε block κι ήταν όλο δικό του.

Κάπου εκεί έξω υπάρχει μια μαμά με δυο μικρά παιδιά που έχει παντρευτεί κάποιον που ψάχνεται. Που κοιμάται ήσυχη ότι ο άντρας της την αγαπάει και δεν έχει ιδέα. Φροντίζει τα παιδιά, τα πάει σχολείο, μαγειρεύει, τακτοποιεί το σπίτι, πιθανόν να δουλεύει, ακούει και τις παπαριές του και δεν έχει ιδέα. Πώς αυτός που παντρεύτηκε, που της έκανε δύο παιδιά και δημιούργησαν κάτι ιερό, μια οικογένεια μαζί, τα βράδια που εκείνη κοιμάται, ψάχνεται στο ίντερνετ.

Λυπάμαι πολύ γι’ αυτούς τους ανθρώπους γιατί δεν θα καταφέρουν ποτέ να αγαπήσουν άλλον εκτός από τον εαυτό τους, ίσως ούτε τα ίδια τους τα παιδιά. Λυπάμαι πολύ για τέτοια άτομα που χτίζουν γάμους ολόκληρους επάνω σε μια απάτη.Για το θάρρος που δεν έχουν να πούν στον άνθρωπό τους «Ξέρεις δεν σε θέλω γεια» αντιθέτως τον ταλαιπωρούν και τρώνε τα χρόνια και το συναίσθημά του, κάνοντάς τον να πιστεύει ότι αγαπιέται. Λυπάμαι πολύ για όσους κατακρίνουν το διαζύγιο επειδή είναι υπέρ της ενωμένης οικογένειας με κάθε κόστος και καλά, και από πίσω πάει το κέρατο σύννεφο, άντρες ή γυναίκες, δεν έχει σημασία το φύλο. Λυπάμαι πολύ γι’ αυτή τη μαμά που ελπίζω να με διαβάζει. Εγώ έφυγα νωρίς από αυτό το άτομο αλλά για εκείνη, όπως και για κάθε γυναίκα στη θέση της, ποτέ δεν είναι αργά!

Γεωργία-Ροδούλα