Η φήμη που ακούστηκε τελικά ισχύει αφού, σύμφωνα με το debater.gr, λίγες ημέρες μετά την τραγωδία στα Τέμπη η Hellenic Train «κόβει» κανονικά εισιτήρια.
Η Ελλάδα έχει βυθιστεί στο πένθος αλλά αυτό δε φαίνεται να «πτοεί» τη Hellenic Train η οποία συνεχίζει και «κόβει» κανονικά εισιτήρια για τα δρομολόγια αντί να σταματήσει την έκδοση των εισιτηρίων μέχρι να λυθούν όλα τα προβλήματα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας.
Παρά τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας και ενώ αρχικά υπήρχε η αίσθηση πως η επίσημη ιστοσελίδα δε λειτουργεί, τελικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθώς όπως βλέπετε στις φωτογραφίες όποιος θέλει μπορεί να μπει κανονικά και να βγάλει ένα εισιτήριο ακόμα και για τη μοιραία αμαξοστοιχία που στέρησε τη ζωή από πολλούς ανθρώπους.
Για την Παρασκευή (3/3) πάντως δεν υπάρχουν διαθέσιμα εισιτήρια καθώς έχει ανακοινωθεί 24ωρή απεργία από τους εργαζόμενους για την τραγωδία στα Τέμπη.
3 μέρες μετά και η Hellenic Train εγγυάται για ασφαλές και γρήγορα ταξίδια με τα τρένα της!
Ο θρήνος και ο πόνος για την απώλεια τόσο αθώων ψυχών διαδέχεται η οργή των συγγενών και πολιτών για το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, με 57 άτομα (δυστυχώς θα ανέβει ο αριθμός) να έχουν χάσει την ζωή τους με τον πιο μακάβριο τρόπο!
Τρεις μέρες μετά, η βασική υπεύθυνη για την τραγωδία, η εταιρεία Hellenic Train έχει αρκεστεί στο να βγάλει μια συλληπητήρια ανακοίνωση για τα θύματα που η ίδια… σκότωσε και έχει διατηρήσει στο κάτω μέρος της ιστοσελίδα της την παρακάτω τραγική έκφραση:
«Είμαστε στο πλευρό σας
Με σεβασμό στον πολίτη, συνεχή ενημέρωση, με ιδιαίτερη έμφαση στη διευκόλυνση των ατόμων με κινητικά προβλήματα, με σύγχρονες υποδομές και υψηλών προδιαγραφών τεχνολογίας αμαξοστοιχίες, η Hellenic Train διασφαλίζει την ποιότητα των ταξιδιών σας και εγγυάται ασφαλείς, γρήγορες και με ακρίβεια διαδρομές.»
Συγκλονίζει η μαρτυρία της Μικαέλας Φουδαράκη, που βίωσε τον εφιάλτη στο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Η νεαρή επέβαινε στο μοιραίο τρένο που συγκρούστηκε με την εμπορική αμαξοστοιχία παρασύροντας στο θάνατο περισσότερους από 50 ανθρώπους.
Αν και η ίδια κατάφερε να επιβιώσει από το τραγικό δυστύχημα, η περιγραφή των στιγμών μετά τη φονική σύγκρουση των τρένων, προκαλούν ανατριχίλα.
«Είχα μπει στο τρένο από την αρχή του ταξιδιού, από την Αθήνα. Ήμουν σε όλη τη διαδρομή. Είχαμε σταματήσει για λίγο στη Λάρισα και μας είπαν πως υπήρχε 15λεπτη καθυστέρηση λόγω κίνησης των γραμμών. Μετά από ένα τέταρτο ξεκινήσαμε κανονικά και κάποιοι πέθαναν. Δεν κάνω συχνά αυτό το δρομολόγιο. Ήταν μοιραίο» λέει αρχικά η Μιχαέλα, μιλώντας στο Creta24.
Μιλώντας για τη στιγμή της σύγκρουσης η νεαρή λέει: «Την ώρα της σύγκρουσης έβλεπα ταινία με μια κοπέλα που καθόταν δίπλα μου. Ήμουν στο 4ο βαγόνι, περίπου στη μέση. Χτυπηθήκαμε κι εμείς. Λένε για το 3ο βαγόνι γιατί είχαν θανάτους ενώ εμείς δεν είχαμε νεκρούς. Εκεί που καθόμουν, χτύπησε το τρένο το άλλο. Φανταστείτε φορούσα ακουστικά, ευτυχώς, διότι με τη σύγκρουση έπεσα και μου κάλυψαν τα μάτια, που έπεσαν πάνω γυαλιά. Είμαι τυχερή, από θαύμα γλίτωσα. Είδα ανθρώπους με αίματα. Εγώ δεν έπαθα τίποτα σε σχέση με άλλους».
Η ίδια, αν και δεν έχει ξεπεράσει ακόμα το σοκ, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια πώς απομακρύνθηκε εκείνοι και οι συνεπιβάτες της, από το τρένο που παραλίγο να τους κοστίσει τη ζωή.
«Στην αρχή δεν είχαμε καταλάβει ότι η πόρτα ήταν ανοιχτή, ήμασταν σε σύγχυση και ήμασταν σίγουρες ότι θα πεθάνουμε. Μία κοπέλα με κοίταξε και μου είπε “θα πεθάνουμε”. Το μόνο που βλέπαμε ήταν καπνός. Βλέπαμε φωτιές δίπλα μας, μικρές, επικρατούσε κομφούζιο. Η μια πόρτα είχε ανοίξει κανονικά αλλά ήταν από εκεί που είχε φωτιά και δεν μπορούσαμε να βγούμε. Ήταν ο γκρεμός.
Ειλικρινά δεν μπορώ να διακρίνω αν είδα φως λόγω της φωτιάς ή αν ήταν στο τρένο. Είδα τους φακούς όταν περάσαμε τις φωτιές. Κατεβήκαμε και ήταν όλο σίδερα, προχωρήσαμε λίγο πιο κάτω και πιανόμασταν από το εμπορικό τρένο με το οποίο συγκρουστήκαμε, κάποιοι έπεφταν κάτω και χτυπούσαν γιατί δεν μπορούσαν να προχωρήσουν. Σκαρφαλώσαμε πάνω στο ένα βαγόνι και περάσαμε από την άλλη πλευρά», λέει.
«Ευτυχώς δεν είχε απόλυτο σκοτάδι λόγω φωτιάς. Ήταν πάρα πολύ μεγάλη, βλέπαμε καλά σε σχέση με το απόλυτο σκοτάδι. Βλέπαμε μπροστά μας άτομα νεκρά, είδα μια κοπέλα να κρατάει το κομμένο της πόδι, ακρωτηριασμούς, νεκρούς, τραυματίες, αίματα παντού. Είδα έναν νεαρό νεκρό στο έδαφος, δεν ήθελα να δω άλλο» λέει, με εμφανή συγκίνηση.
«Δεν χρειάστηκε να πάω στο κυλικείο γιατί έχω καλή συνήθεια να έχω μαζί μου πολλά νερά. Ο φίλος ενός συμφοιτητή μου πήγε στο κυλικείο και έμεινε εκεί». «Παίρναμε τηλέφωνα όλοι. Ήρθαν ασθενοφόρα, μια κοπέλα είχε καταπιεί γυαλιά. Φανταστείτε είχαν σχοινιά οι πυροσβέστες γιατί ήταν λασπωμένο το έδαφος και δεν μπορούσαν να ανέβουν» συγκλονίζει η νεαρή.
«Ήταν πολλά τα άτομα που χτύπησαν βαριά, τα ασθενοφόρα δεν ήταν αρκετά. Ένα παιδί που βρισκόταν πίσω μου είχε χτυπήσει στα πλευρά και πονούσε πάρα πολύ. Δεν βρέθηκε κάποιος να τον πάει νοσοκομείο. Παίρνανε τους φίλους τους να έρθουν να μεταφέρουν» λέει η Μιχαέλα.
Για τις σκέψεις της την ώρα της μοιραίας σύγκρουσης, είπε πως της είναι αδύνατο να το περιγράψει: «Δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω, σκεφτόμουν τα δικά μου άτομα και αν θα τα ξαναδώ. Δεν ξέρω αν θα ξαναμπώ σε τρένο. Δεν θα ξαναμπώ σίγουρα με τέτοιες συνθήκες. Στο εξωτερικό είναι που πιο ελεγχόμενα, ίσως να το έκανα».
Τέλος, η νεαρή κοπέλα ρωτήθηκε για το αν θα κινηθεί νομικά, όπως κάνουν κάποιοι συνεπιβάτες της: «Δεν μπορώ να σας απαντήσω με σιγουριά αλλά είναι πολύ πιθανό και θα παρότρυνα κι άλλους να το κάνουν αυτό για να υπάρξει κινητοποίηση, κοντέψαμε να πεθάνουμε».
Ο αθλητής μπάσκετ των Τρικάλων, Αλέξης Ράπτης, φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «Γυρνώντας την Ελλάδα» του επίσημου Web radio της ΕΟΚ και προχώρησε σε μία σοκαριστική αποκάλυψη για τη νύχτα του μοιραίου δυστυχήματος με τα δύο τρένα στα Τέμπη.
Αναλυτικά είπε:
Για το λόγο που νιώθει ευλογημένος, σύμφωνα με ανάρτησή του: «Όπως γνωρίζουν οι συμπαίκτες και οι κοντινοί μου άνθρωποι, επέλεξα φέτος τα Τρίκαλα για να μπορώ να είμαι κάθε βράδυ στο σπίτι μου.
Η συγκοινωνία που κάνω καθημερινά είναι να παίρνω το τραίνο απ’ την Κατερίνη στη Λάρισα και από εκεί με δύο συμπαίκτες μου με τ’ αυτοκίνητο να πηγαίνουμε στο γήπεδο και το βράδυ να με επιστρέφουν στη Λάρισα και να παίρνω πάλι το τραίνο.
Απ’ την 1η Σεπτέμβρη παίρνω το συγκεκριμένο τρένο που έγινε το δυστύχημα. Την Τρίτη (28/02) που μάς πέρασε ήταν η πρώτη φορά που δεν το πήρα, για κάποιον ανεξήγητο λόγο και πήγα με το αυτοκίνητο. Ήταν πολύ μεγάλο το σοκ, έκανα 1.5 μέρα να κοιμηθώ.
Το προηγούμενο βράδυ μου είπε ο γιος μου ότι θέλει να κοιμηθούμε αγκαλίτσα και επέλεξα να πάρω το αμάξι για να γλυτώσω τη 1 ώρα αναμονής για το τραίνο και να την αφιερώσω στο γιο μου. Ίσως αυτό να με “έσωσε”».
Για το αν θα ξαναπάρει το τραίνο: «Με το χέρι στην καρδιά; Ναι, θα το ξαναπάρω».
Σε μια δραματική προειδοποίηση προχώρησε ο καθηγητής Ψηφιακών Τηλεπικοινωνιακών Συστημάτων στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γιώργος Καραγιαννίδης.
«Το επόμενο διάστημα και ενώ δεν θα υπάρχει σηματοδότηση -το έργο σηματοδότησης αναμένεται να τελειώσει τον Ιούλιο- θα κυκλοφορούν τρένα όπως προηγουμένως, με τέτοιες μεγάλες ταχύτητες το δίκτυο; Την απάντηση θα τη δώσει η Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων και η Πολιτεία. Η γνώμη μου είναι ότι αν δεν ολοκληρωθεί το δίκτυο (σ.σ. ολοκλήρωση έργου σηματοδότησης), αν είναι το δίκτυο ως έχει, εγώ δεν πρόκειται να ταξιδέψω, ούτε συστήνω σε κανέναν να ταξιδέψει», ανέφερε χαρακτηριστικά ο καθηγητής Ψηφιακών Τηλεπικοινωνιακών Συστημάτων στο Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Γιώργος Καραγιαννίδης, μιλώντας στην ΕΡΤ.
Ως προς το πόσος χρόνος χρειάζεται για να εκσυγχρονιστεί το δίκτυο, υπογράμμισε: «Αυτό που γνωρίζουμε εμείς αυτή τη στιγμή είναι ότι το έργο τηλεδιοίκησης σε όλο τον άξονα θα ολοκληρωθεί και θα παραδοθεί στο τέλος Ιουλίου. Τέλος πάντων, τον Αύγουστο. Aυτά τα συστήματα τα οποία έχει προμηθευτεί η ΕΡΓΟΣΕ ανήκουν σε ένα πανευρωπαϊκό πρότυπο, και βασίζονται σε πολύ αυστηρές προδιαγραφές. Από τότε και μετά το τρένο θα είναι ίσως το πιο ασφαλές μέσο μετακίνησης», πρόσθεσε.
«Όταν στηριζόμαστε μόνο στον σταθμάρχη μπορεί να συμβεί το ατύχημα το οποίο συνέβη»
Ερωτηθείς για το τι σημαίνει να κινείται ένα τρένο με 250 – 300 χλμ./ώρα και τι πρέπει να έχει λάβει κανείς υπόψιν ως δικλείδα ασφαλείας, υπογράμμισε: «Είναι αδιανόητο το 2023 να υπάρχουν συρμοί οι οποίοι κινούνται με μεγάλες ταχύτητες, πάνω από 150 χιλιόμετρα την ώρα, σε ένα δίκτυο τμήματα του οποίου δεν έχει έχει ελλιπή έως καθόλου σηματοδότηση. Δεν αναφέρομαι για τηλεδιοίκηση. Αναφέρομαι απλά και μόνο για σηματοδότηση. Αν υπήρχε, σίγουρα oι πιθανότητες αποφυγής της τραγωδίας ήταν πολύ μεγαλύτερες, με την έννοια ότι θα είχαν ενημερωθεί οι μηχανοδηγοί προκειμένου να σταματήσουν τα οχήματα».
Ο κ. Καραγιαννίδης πρόσθεσε: «Όταν στηριζόμαστε μόνο στον άνθρωπο, στον σταθμάρχη μπορεί να συμβεί το ατύχημα το οποίο συνέβη. Επομένως, αν δεν υπάρχει ένας εναλλακτικός τρόπος διασφάλισης αποφυγής του ατυχήματος, εγώ δεν θα έμπαινα στο τρένο», σημείωσε.
«Αν πάτε στην ιστοσελίδα της ΕΡΓΟΣΕ θα δείτε ότι από το 2014 έως σήμερα, έχουν υλοποιηθεί και ολοκληρωθεί σχεδόν όλα τα έργα σηματοδότησης τηλεδιοίκησης του δικτύου. Και εγώ χρησιμοποιούσα το τρένο και οι δικοί μου χρησιμοποιούσαν το τρένο. Δυστυχώς όμως τα συστήματα αυτά δεν λειτουργούν. Και πρόκειται για συστήματα που υπάρχουν τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ασία, στην Κίνα -όπου τα τρένα τρέχουν με πολύ μεγαλύτερες ταχύτητες- τα οποία έχουν εγκατασταθεί στη γραμμή και στους συρμούς, είναι από τα πιο προηγμένα», τόνισε.
«Αυτή τη στιγμή υπάρχει το δίκτυο από Τιθορέα για Δομοκό, υπάρχει ένα βασικό σύστημα σηματοδότησης και τηλεδιοίκησης, το οποίο λειτουργεί. Και είναι το μοναδικό τμήμα. Τα συστήματα αυτά, όταν αντιληφθούν ότι πρόκειται να συμβεί ατύχημα, για παράδειγμα, όταν αντιληφθούν ότι υπάρχουν τρένα τα οποία κινούνται αντίθετα στην ίδια γραμμή, αμέσως, είτε ειδοποιούν τους μηχανοδηγούς -προκειμένου να σταματήσουν τα τρένα- είτε -στα καινούργια συστήματα τα οποία πρόκειται να λειτουργήσουν- υπάρχει αυτόματη πέδηση», ανέφερε.
«Τα τρένα στην Ελλάδα, σε επίπεδο ασφαλείας, βρίσκονται ανά τμήματα στο 1960»
«Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τμήματα του δικτύου τα οποία λειτουργούν με κανόνες ασφαλείας του προηγούμενου αιώνα, δηλαδή στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, του 1960 – 1970. Δηλαδή, ο σταθμάρχης έπαιρνε τηλέφωνο τον επόμενο σταθμάρχη και συνεννοούνταν μεταξύ τους για το αν θα αφήσουν ένα τρένο – και τα γράφανε πάνω στα χαρτιά. Έγραφαν τις εντολές στα χαρτιά», πρόσθεσε ο κ. Καραγιαννίδης.
«Είμαι βέβαιος ότι εσείς θα νομίζατε ότι τα τρένα τα βλέπει κάποιος σε μια κονσόλα και βλέπουμε ακριβώς που είναι κλπ. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Εγώ δεν γνώριζα. Αν το γνώριζα, δεν θα έμπαινα στο τρένο και δεν θα άφηνα και τους δικούς μου να μπουν. Αναφέρομαι σε θέματα ασφαλείας και όχι παντού, αλλά σε κάποια τμήματα. Για παράδειγμα, το τμήμα Πλατύ – Ειδομένη έχει από τα πιο προηγμένα συστήματα ασφαλείας».
Οι άνθρωποι που είναι θλιμμένοι και οργισμένοι για το δυστύχημα θέλουν να δουν ανατροπές
Το μέγεθος των κινητοποιήσεων και των διαμαρτυριών ύστερα από την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη δείχνει ότι έχει ενεργοποιηθεί μια βαθύτερη δυναμική στην κοινωνία, ξεκινώντας από τη νεολαία.
Οι άνθρωποι αυτοί, οι φοιτητές και οι φοιτήτριες, οι μαθητές και οι μαθήτριες όπως και όλες και όλοι που συμμετείχαν σε μαζικές διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, δεν κινητοποιούνται μόνο από πένθος, αλλά και από οργή.
Γιατί καταλαβαίνουν ότι αυτό που συνέβη στα Τέμπη δεν ήταν απλώς το τραγικό λάθος ενός μοιραίου σταθμάρχη. Ήταν ένα έγκλημα προμελετημένο από τις όλες τις πολιτικές και όλες τις κυβερνήσεις που δεν έκαναν αυτά που έπρεπε για να παραμείνει ο σιδηρόδρομος ένα ασφαλές μέσο.
Γιατί συνειδητοποιούν ότι την ώρα που το πολιτικό σύστημα ή η «δημόσια σφαίρα» συζητά την ανάπτυξη ή την τεχνολογία, «από τύχη ζουν» σε ορισμένες περιπτώσεις, γιατί η ασφάλεια αντιμετωπίζεται ως κόστος και όχι ως αυτονόητο δημόσιο αγαθό.
Γιατί όταν φωνάζουν «Δολοφόνοι» αδιακρίτως απέναντι σε πολιτικούς, επιχειρήσεις, «θεσμούς», δεν το κάνουν επειδή είναι αποπροσανατολισμένοι ή επειδή διακατέχονται από κάποιο μηδενισμό, αλλά επειδή συνειδητοποιούν ότι το πρόβλημα είναι ακριβώς ο τρόπος που διαμορφώθηκε ένα ολόκληρο σύστημα συνενοχής και συγκάλυψης εδώ και δεκαετίες.
Ένα σύστημα που είδε τα μεγάλα έργα ως πεδίο ρεμούλας, χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον για το τελικό αποτέλεσμα.
Ένα σύστημα που επικέντρωνε στα «φιλέτα» των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά αδιαφορούσε για την ασφάλεια και την ποιότητα των υπηρεσιών.
Ένα σύστημα που μιλούσε διαρκώς για «πιστοποιήσεις» και για «ασφαλιστικές δικλείδες» και στην πράξη ούτε τα ρουσφέτια απέφευγε, ούτε την αναζήτηση για τα κάθε λογής «παραθυράκια».
Όλα αυτά κάνουν τις νέες και τους νέους, αλλά και όσους δεν είναι τόσο νέοι, που σήμερα κατεβαίνουν στον δρόμο και φωνάζουν «δολοφόνοι», να νιώθουν πάρα πολύ ευάλωτοι.
Να νιώθουν ότι η ζωή τους δεν μετράει όσο πρέπει.
Να συνειδητοποιούν ότι δεν μετρούν όλες οι ζωές το ίδιο.
Να αισθάνονται ότι είναι στο στόχαστρο.
Γι’ αυτό και εξοργίζονται, γι’ αυτό και κατεβαίνουν στον δρόμο.
Και είναι φριχτά γελασμένος όποιος πιστεύει ότι αυτή οι άνθρωποι απλώς περιμένουν να δουν μερικές παραιτήσεις ή τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις ότι «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο» και ότι «οι ευθύνες θα αποδοθούν όσο ψηλά χρειάζεται» (από ποιους αλήθεια; Από αυτούς που ευθύνονται στην πραγματικότητα;).
Ανατροπές θέλουν να δουν αυτοί οι άνθρωποι και με έναν τρόπο όλη η ελληνική κοινωνία.
Για να μπορέσουν να νιώσουν ότι δεν είναι αναλώσιμοι.
Το δυστύχημα στα Τέμπη είναι ένας καταλύτης για μεγάλα κομμάτια της νεολαίας
Ο προσεκτικός παρατηρητής των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων τα τελευταία χρόνια θα είχε έγκαιρα διαγνώσει ότι στην ελληνική κοινωνία, τις πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές της, υπάρχει πλέον ένα ιδιότυπο ηλικιακό ρήγμα.
Η γενιά των ανθρώπων που σήμερα ανήκουν στις σχετικά νεότερες ηλικίες, ας πούμε σχηματικά κάτω από τα 34, έχει διαφορετικά πολιτικά χαρακτηριστικά, ευαισθητοποίηση και αναζήτηση σε σχέση με άλλες ηλικίες. Μάλιστα, αυτό γίνεται πιο έντονο όσο πάμε σε πιο νέες ηλικίες.
Είναι μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε μια βαθιά κρίση, που αρκετές στιγμές ένιωσε ότι δεν έχει μέλλον, που είδε μια χώρα βαθιά τραυματισμένη και που νιώθει πολλαπλά στο στόχαστρο.
Είτε μιλάμε για τη διάχυτη αίσθηση ότι αυτή η χώρα δεν τις προσφέρει ευκαιρίες ανάλογες με τις γνώσεις και τις δεξιότητες που έχει (γιατί δεν παύει να είναι η πιο εκπαιδευμένη και με τις περισσότερες δεξιότητες αναλογικά γενιά). Είτε μιλάμε για το πώς νιώθει «στοχοποιημένη» από τους μηχανισμούς καταστολής. Είτε μιλάμε για το πώς νιώθει ότι αντιμετωπίζει ένα τείχος συντηρητισμού, η γενιά αυτή νιώθει ότι δεν χωρά στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.
Ακόμη χειρότερα, αισθάνεται ότι οι πολιτικοί που θέλουν να προσφέρουν μια επίφαση «νόμου και τάξης» τη χρησιμοποιούν ως πειραματόζωο, δοκιμάζοντας πάνω της κάθε λογής σχέδια καταστολής.
Είναι μια γενιά που βλέπει μπροστά της την οικολογική καταστροφή, που ξέρει ότι έτσι που πάνε τα πράγματα όταν θα είναι 55 ή 60 ετών τμήματα του πλανήτη θα είναι κυριολεκτικά αβίωτα.
Είναι μια γενικά που συνειδητοποιεί ότι η εργασία θα είναι μια διαρκής επισφάλεια και αντιδρά.
Είναι μια γενιά που διεκδικεί πολλαπλά το δικαίωμα στη διαφορά και οργίζεται όταν διεκδικεί δικαιώματα στην έμφυλη ταυτότητα και τον σεξουαλικό προσανατολισμό και στη αποφυγή του τραύματος και βλέπει απαξιωτικά σχόλια για «πολιτική ορθότητα».
Πάνω από όλα είναι μια γενιά που νιώθει ευάλωτη, με έναν βαθύτερο, υπαρξιακό τρόπο.
Αυτή η γενιά συγκλονίστηκε με το δυστύχημα στα Τέμπη. Ένιωσε ότι η ζωή της δεν μετράει. Ένιωσε αναλώσιμη. Ένιωσε ότι σε εκείνη τη στιγμή όπου δεκάδες συμφοιτητές χάθηκαν επειδή ούτε η πολιτική ούτε η οικονομική εξουσία νοιάζεται πραγματικά για τις ζωές, συγκεφαλαιώνονται όλα όσα δεν πάνε καλά σε αυτόν τον τόπο.
Γι’ αυτό δεν θρηνεί μόνο, αλλά φωνάζει και κατεβαίνει στο δρόμο.
Συγκινεί ο Κριστιάν Ρούτσι, αδελφός του αγνοούμενου Ντένις Ρούτσι ο οποίος επέβαινε στην αμαξοστοιχία Intercity 62. «Ήταν πολύ χαρούμενος, είχε πάει το τριήμερο κάτω να δει τους συγγενείς μας και την κοπέλα του. Έχουμε δώσει DNA δείγματα, θα μας ενημερώσουν μέσω τηλεφώνου. Ήταν στο 5ο βαγόνι, μίλαγε με τον πατέρα μου στο τηλέφωνο και κατά τις 23.00 το βράδυ κόπηκε η σύνδεση. Είχε πάει στο κυλικείο και βρισκόταν στο 1ο βαγόνι, ήταν η τελευταία μας σύνδεση», ανέφερε χαρακτηριστικά μιλώντας στο Mega.
«Έχει καλύτερο σήμα μπροστά και για αυτό πήγε εκεί, για να μην βρίσκεται ακόμα, είναι εκεί. Ο πατέρας μου ήταν ανήσυχος αφού κόπηκε το σήμα. Τον έπαιρνε πίσω και ήταν απενεργοποιημένο. Είχε ένα αίσθημα ότι κάτι έγινε, είδε και τις ειδήσεις και πήγε από κοντά. Είδε πολύ κόσμο στον σταθμό Θεσσαλονίκης. Δε χάνουμε ελπίδες, περιμένουμε να δούμε», υπογράμμισε ακόμη ο Κριστιάν Ρούτσι.
«Εγώ με τον αδελφό μου είχα μιλήσει στο τηλέφωνο το απόγευμα και του είχα πει πως θέλω κάποια στιγμή να βγούμε μαζί και περιμένω ακόμα την κλήση του. Έχω εικόνες στο μυαλό μου από μικρά που ήμασταν μαζί. Κάθε στιγμή που επικοινωνούσα μαζί του ήμουν χαρούμενος. Προσπαθούμε να αντέξουμε, είμαστε όλοι μας χάλια», επεσήμανε ο ο αδερφός του αγνοούμενου.
«Είδα τις εικόνες από τη σύγκρουση και λέω “το αδελφάκι μου τι πέρασε, πόσο τραγικές ήταν οι στιγμές που έζησε εκεί μέσα”. Μου λείπει πάρα πολύ, τον αγαπάω πολύ και είναι δύσκολα να είμαι μακριά του», κατέληξε ο Κριστιάν Ρούτσι.
Το ηλικιωμένο ζευγάρι των Αμερικανών, που αγνοούνταν επί σχεδόν ένα μήνα στην περιοχή της Μεθώνης, εντοπίστηκε νεκρό.
Η κόρη τους είχε γράψει νωρίτερα, «τα πτώματα των γονιών μου μόλις βρέθηκαν στη βάση ενός γκρεμού. Δεν υπάρχουν άλλες λεπτομέρειες ακόμα. Θα χρειαστούν αρκετές ημέρες για να ανακτήσουν τα πτώματά τους, να αναγνωριστούν επίσημα και να εκδοθεί πιστοποιητικό θανάτου. Περισσότερες πληροφορίες όσο μπορώ, όταν μπορώ», έγραψε η κόρη τους νωρίτερα.
Το αυτοκίνητό τους εντοπίστηκε να έχει πέσει σε χαράδρα 200 μέτρων βάθους. Λίγα μέτρα πιο μακριά και έξω από το αυτοκίνητο βρέθηκαν σε διαφορετικά σημεία και οι σοροί των αγνοούμενων. Η επιχείρηση για την ανάσυρση των σορών ήταν δύσκολη καθώς ο γκρεμός ήταν απότομος. Να υπενθυμίσουμε ότι το ζευγάρι αγνοούνταν από τις 23 Ιανουαρίου, εδώ και σαράντα μέρες, ενώ είχαν εξαφανιστεί μαζί με το αυτοκίνητό τους. Το προηγούμενο διάστημα είχε οργανωθεί μεγάλη επιχείρηση για την αναζήτηση και τον εντοπισμό τους στην περιοχή, με τη συνδρομή και της εθελοντικής ομάδας ΟΑΚ 4X4 Μεσσηνίας, με drone αλλά και πεζές περιπολίες. Έρευνες με drone διενεργούσε και η ΕΛ.ΑΣ. Το υλικό που συγκεντρώθηκε αξιολογήθηκε και μελετήθηκε εξονυχιστικά. Καρέ-καρέ εξετάστηκε, και έτσι εντοπίστηκε το μπλε αυτοκίνητο στο συγκεκριμένο σημείο. Σύμφωνα με πληροφορίες η σορός της γυναίκας βρέθηκε μπρούμυτα ενώ στο άψυχο κορμί της υπάρχουν δαγκωματιές από άγρια ζώα.
Η Τζουλιάνα – Λουκρίσια Ρόμπινσον, κόρη του ζευγαριού, είχε μιλήσει στο «Τούνελ», ζητώντας να γίνουν νέες έρευνες σε απόκρημνα σημεία. «Κανείς δε μου έχει πει κάτι νεότερο, το μόνο που μου λένε είναι ότι οι έρευνες συνεχίζονται και ότι θα με ενημερώσουν αν βρούνε κάτι, αλλά πως μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί τίποτα. Γνωρίζω πως είναι νεκροί… Ξέρω πως άφησαν το σπίτι… Τους ξέρω απέξω και ανακατωτά. Αν ήταν να πάνε σε κάποιο μέρος, θα μου το έλεγαν. Μπορώ να σας πω πάρα πολλά μέρη στα οποία τους άρεσε να πηγαίνουν. Οπουδήποτε με ερείπια, σε όποιο μέρος χρονολογείται από την κλασική εποχή, τη μινωική ή τη μυκηναϊκή, λάτρευαν τέτοιου είδους μέρη. Αλλά δεν πρόκειται να είναι εκεί… Δεν ξέρω τι να πω, πραγματικά. Θα ήθελα πολύ να συμμετέχω στην φαντασία ότι είναι κάπου ζωντανοί, αλλά δεν πιστεύω πως είναι αλήθεια…», ανέφερε χαρακτηριστικά μιλώντας σε δημοσιογράφο της εκπομπής.
«Οι αστυνομικοί ερεύνησαν το υλικό από τις κάμερες ασφαλείας στον αυτοκινητόδρομο και το αμάξι δεν εντοπίστηκε. Οπότε πρέπει να ήταν σε κάποιο παράδρομο ή σε κάποιο σημείο που δεν καλυπτόταν από κάμερες. Αυτό που πιστεύω εγώ είναι πως βρήκαν μία απότομη στροφή και έπεσαν από τον γκρεμό. Αυτό που θα ερευνούσα, θα ήταν σε κάποιο παράδρομο και οπουδήποτε υπάρχει απότομος γκρεμός….».
Μιλώντας για το σημείωμα που φαίνεται να άφησαν πίσω οι γονείς της για εκείνη, είπε: «Δεν το έχω δει, αλλά η φρασεολογία και ο τρόπος που το έγραψαν, είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενα από εκείνους. Είναι αυτοί… Είναι ο τρόπος που οι γονείς μου θα έλεγαν κάτι. Το μόνο που ελπίζω είναι πως κάποιος θα βρει τα συντρίμμια του αυτοκινήτου ή το οτιδήποτε, δεν ξέρω… Μακάρι να μπορούσα να βοηθήσω περισσότερο…».
Συγκλονίζουν οι ανθρώπινες ιστορίες που έρχονται στο φως, τρεις ημέρες μετά την ανείπωτη τραγωδία στα Τέμπη. Μια από τις φοιτήτριες που αγνοούνται είχε και στο παρελθόν ατύχημα με το ίδιο τρένο μαζί με την οικογένειά της.
Σύμφωνα με όσα είπε η Άννα Σταματιάδου στο Κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων του Star, πρόκειται για τη φοιτήτρια από τη Θεσσαλονίκη, Αγάπη Τσακλίδου, η σορός της οποίας δεν έχει ταυτοποιηθεί για την ώρα.
Η νεαρή φοιτήτρια στο παρελθόν είχε ένα ατύχημα με το ίδιο τρένο. Τότε δεν ήταν μόνη της, αλλά μαζί με την οικογένειά της.
Η μητέρα της βρίσκεται στη Λάρισα, έχει δώσει DNA και περιμένει να μάθει κάτι για το παιδί της. Παρά τη θλίψη και τον πόνο της κατάφερε να μιλήσει στο Star, στέλνοντας παράλληλα μηνύματα αξιοπρέπειας σημειώνοντας: «Να μην γίνουν άλλες τέτοιες τραγωδίες».
«Δεν είναι πλέον αγνοούμενη. Είμαστε στη διαδικασία της ταυτοποίησης των σορών. Περιμένουμε στη Λάρισα, περιμένουμε να έρθει η σειρά μας για να γίνουν τα διαδικαστικά. Μας είχε συμβεί κι άλλη φορά ατύχημα με το τρένο αυτό και ήμασταν και εμείς μέσα. Έγινε πριν τον κορωνοϊό. Ήμασταν στο κυλικείο οικογενειακά και βρεθήκαμε όλοι κάτω. Πέσαν καφετιέρες και τοστιέρες. Τότε δεν ακούστηκε τίποτα, δεν πήρε διαστάσεις. Κάτι έγινε… ένα βαγόνι ξέφυγε…το φτιάξανε. Είναι ένα έγκλημα αυτό και μάλιστα είχε προαναγγελθεί το έγκλημα ότι θα γίνει με τα διάφορα που βγήκαν στη φόρα. Να μη γίνουν άλλα τέτοια ατυχήματα. Αυτό είναι το ζητούμενο, να ληφθούν μέτρα, για να αποφευχθούν άλλα ανάλογα ατυχήματα».
Ο σταθμάρχης Βόλου, Γιώργος Αποστολέρης, ο οποίος μετά από 40 συναπτά έτη βγήκε στη σύνταξη, σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή», εξέφρασε τη θλίψη και τον θυμό του για την τραγωδία στα Τέμπη και επισήμανε ότι θυμάται τον εαυτό του να εργάζεται, τους τελευταίους επτά μήνες, χωρίς ρεπό, καθώς δεν υπήρχε αντικαταστάτης.
Όπως υπογράμμισε ο έμπειρος σιδηροδρομικός «θα επέτρεπαν σε κάποιον εργαζόμενο στον πύργο ελέγχου αεροδρομίου να εργάζεται ασταμάτητα χωρίς μια μέρα ξεκούρασης; Κάθε μέρα του κάθε μήνα πήγαινα στον σταθμό στις 3 το πρωί και έφευγα στις 2.30 το μεσημέρι. Άντεξα γιατί αγαπούσα αυτή τη δουλειά, αλλά ποιος μπορεί να κάνει το ίδιο χωρίς να έχει μια μέρα να βλέπει τα παιδιά του;».
Ο σταθμάρχης Βόλου είχε μείνει και χθες εντελώς άυπνος, καθώς συνάδελφοι του είχαν τηλεφωνήσει λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τρίτης και του μετέφεραν τα τραγικά νέα από τη Λάρισα, πιστεύοντας ότι θα ήθελε να ξέρει.
Ο Γιώργος Αποστολέρης ήταν ο τελευταίος σταθμάρχης Βόλου και με την αποχώρησή του, ο σταθμός έμεινε χωρίς μόνιμο προσωπικό, για πρώτη φορά στα 138 χρόνια λειτουργίας του, ενώ οι εναπομείναντες υπάλληλοι μεταφέρθηκαν στη Λάρισα, προκειμένου να καλυφθούν ανάγκες λόγω των έργων στο σιδηροδρομικό δίκτυο.
Όπως σημείωσε «ο σταθμάρχης δεν είναι ένα απλό επάγγελμα. Δεν δίνει απλώς ένα σινιάλο και φεύγει. Σχολάει μόνο όταν το τρένο φτάσει στον τερματικό σταθμό. Έχει τεράστια ευθύνη, γι’ αυτό είναι ο άρχων του σταθμού, κανείς δεν είναι από πάνω του. Ο σταθμάρχης, όμως, είναι κι αυτός άνθρωπος όπως εσείς. Όπως κι εσείς μπορεί να κάνετε ένα λάθος, έτσι κι αυτός. Αλλά λάθη μπορεί να έχουν την πολυτέλεια να αντιστραφούν και άλλα, δυστυχώς, όχι. Αν συνέβη αυτό στην προκειμένη περίπτωση, είναι κάτι τραγικό. Δεν θέλω να βάλω βάμμα ιωδίου πάνω στην πληγή, αλλά κανείς δεν θέλει να έχει 40 και πλέον νεκρούς στη συνείδησή του από μια λάθος επιλογή».
Συντετριμμένος ο σταθμάρχης Βόλου με την τραγωδία στα Τέμπη
Όπως παραδέχεται ο σταθμάρχης Βόλου, και στον ίδιο έχει συμβεί να αφαιρεθεί τη λάθος στιγμή, να σηκώσει το τηλέφωνο και να απασχοληθεί με ένα υπηρεσιακό πρόβλημα και πρόσθεσε «όμως ήταν λάθη που αντιστράφηκαν. Το χθεσινό δεν αντιστράφηκε, γιατί υπάρχει πίεση προς το σύστημα. Εμείς οι σιδηροδρομικοί γνωρίζουμε πώς έγινε, το θέμα, όμως, είναι ότι θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί εάν η πολιτεία είχε σταθεί κυρία απέναντι στον σιδηρόδρομο. Γιατί δεν φταίει μόνο ο ανθρώπινος παράγοντας. Δεν είναι δυνατόν μόνο από έναν υπάλληλο να κρίνεται η ασφαλής κυκλοφορία των τρένων. Κάθεσαι σε ηλεκτρική καρέκλα. Δεν ξέρεις αν όταν σχολάσεις θα πας σπίτι σου ή στον εισαγγελέα ή στη φυλακή».
Ο ίδιος τονίζει ότι δεν θα μπορούσε ένα τέτοιο δυστύχημα να συμβεί στην Ελβετία ή στη Γερμανία, ακριβώς γιατί έχουν εγκαταστήσει συστήματα τηλεδιοίκησης και συνεχίζει «και στο εξωτερικό βλέπεις δεκάδες τρένα να περνούν από κάθε σταθμό, στην Ελλάδα κυκλοφορούν μόλις 5 Intercity μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης όλο το 24ωρο».
Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν μετατέθηκε στον Βόλο, βρήκε στον σταθμό εποπτικό πίνακα της κυκλοφορίας των τρένων, τον οποίο είχαν εγκαταστήσει οι Γερμανοί το ’41 (εκτίθεται στο Σιδηροδρομικό Μουσείο της πόλης) και συμπλήρωσε «σήμερα δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο. Ξέρουμε πότε ο ντελιβεράς είναι στα 200 μέτρα από το σπίτι μας, αλλά όχι πού βρίσκονται τα τρένα».
Ο σταθμάρχης Βόλου πιστεύει ότι οι κυβερνήσεις θα πρέπει να βρεθούν δίπλα στο τρένο, αναφέροντας «τώρα είναι εναντίον. Δεν υποστήριξαν τον ελληνικό σιδηρόδρομο. Και δεν μιλάω πολιτικά, μιλάω υπηρεσιακά. Δεν υπάρχει προσωπικό, δεν υπάρχει υποστήριξη. Μετρήστε πόσοι εργάτες γραμμής υπήρχαν το ’90 και πόσοι το ’20. Πόσοι μηχανοδηγοί, πόσοι σταθμάρχες. Δεν σημαίνει ότι επειδή ήρθε το κομπιούτερ θα αντικαταστήσουμε τις θέσεις εργασίας, γιατί δεν ήρθε το κομπιούτερ».
Τέλος, ο Γιώργος Αποστολέρης θρηνεί για τους εννέα συναδέλφους του που χάθηκαν στην τραγωδία των Τεμπών και καταλήγει «για μένα ήταν συγγενείς, οικογένεια. Οι άνθρωποι που τους σηματοδοτείς και τους εύχεσαι χρόνια πολλά, τους ρωτάς τι κάνει το παιδί σου, τους λες καλή ξεκούραση. Το δέσιμο είναι ιδιαίτερο μεταξύ μας. Ούτε μπορώ να δεχθώ αβρόχοις ποσί τον θάνατο τόσων επιβατών. Η 1η Μαρτίου δεν σηματοδοτεί την άνοιξη, αλλά μια εθνική τραγωδία».
