Η ανακοίνωση του διαζυγίου της Δέσποινας Βανδή και του Ντέμη Νικολαΐδη είχε ξάφνιασε τους πάντες.
Ο χωρισμός ήταν γεγονός τότε και, μάλιστα, η επιτυχία της τραγουδίστριας, με τίτλο «Πέτρα», έμελε να τον «σφραγίσει».
Το «Πέτρα», σε μουσική Γιώργου Θεοφάνους και στίχους Νίκου Μωραΐτη, κυκλοφόρησε από την Panik Records στις αρχές του Απρίλη. Αν και ο στιχουργός δεν γνώριζε τι συνέβαινε στην προσωπική ζωή της Δέσποινας Βανδή, οι στίχοι αποδείχθηκαν βιωματικοί για την τραγουδίστρια. Μάλιστα, η ίδια ήταν ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά όταν το ηχογράφησε, καθώς και όταν γύρισε το music video, το οποίο εξιστορεί έναν χωρισμό.
Επιβεβαιώθηκαν οι χειρότεροι φόβοι φίλων και συγγενών του 55χρονου, μετά τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Ο ελεγκτής του Intercity συγκαταλέγεται στα θύματα της εθνικής τραγωδίας…
Ο 55χρονος Γιάννης Τζοβάρας από τη Στυλίδα είχε βάρδια ως ελεγκτής στο μοιραίο τρένο που συγκρούστηκε μετωπικά με εμπορική αμαξοστοιχία στα Τέμπη. Ήταν μέσα στη λίστα με τους αγνοούμενους, μέχρι το βράδυ της Παρασκευής 3 Μαρτίου που ταυτοποιήθηκε η σορός του και ενημερώθηκαν οι δικοί του άνθρωποι.
Ο ελεγκτής δεν κατάφερε να βγει ζωντανός από την σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη. Η Στυλίδα και όλη η Ανατολική Φθιώτιδα είναι βυθισμένη στο πένθος για την απώλεια ενός ανθρώπου που ήταν πάρα πολύ αγαπητός στην τοπική κοινωνία, αλλά και στον κλάδο των σιδηροδρομικών, αφού οι συνάδελφοί του κάνουν λόγο για ένα από τα καλύτερα παιδιά.
«Οι φόβοιόλων για το δικό μας παιδί, τον Γιάννη, δυστυχώς σήμερα επιβεβαιώθηκαν», έγραψε σε ανάρτησή της η Δήμαρχος Στυλίδας Βιργινία Στεργίου.
Τον αδικοχαμένο Γιάννη Τζοβάρα, μαζί με πολλούς άλλους φίλους του, αποχαιρέτησε και η ομάδα της Στυλίδας.
Ένα πέπλο θλίψης έχει σκεπάσει τη χώρα μας από την το βράδυ της Τρίτης 28 Φεβρουαρίου μετά τη σύγκρουση των δυο αμαξοστοιχιών στα Τέμπη αφού δεκάδες είναι οι συνάνθρωποί μας που έχασαν τη ζωή τους.
Ανάμεσά τους και η μητέρα του πρωταθλητή κρίκων Χριστόφορου Κωνσταντινίδη ο οποίος μέχρι την τελευταία στιγμή κρατούσε μέσα του ζωντανή την ελπίδα ότι η μητέρα του μπορεί να είχε σωθεί. Η ελπίδα αυτή όμως έσβησε το απόγευμα της Παρασκευής και μέσα από μια ιδιαιτέρως συγκινητική ανάρτηση στον λογαριασμό του στο instagram εκφράζοντας τον πόνο αλλά και την οργή του γι’ αυτό που συνέβη.
«Δυστυχώς δεν υπάρχουν άλλες ελπίδες. Θέλω να πω δυο πράγματα. Έχω αγωνιστεί με το εθνόσημο στο στήθος μου πάρα πολλές φορές. Αυτό το κατάφερα γιατί από πίσω υπήρχε μια ΜΑΜΑ που για κάθε μέρα, για αμέτρητες ώρες με κρύο, με βροχή, με ζέστη, με δυο παιδιά από το χέρι και ένα στο καρότσι, έπαιρνε δυο λεωφορεία και με πήγαινε για προπόνηση. Αυτή η μάνα έδωσε το παιδί της, τα χρόνια της και πολλά άλλα σε αυτή τη χώρα, και αυτή η χώρα τη σκότωσε και δεν ήταν καθόλου ατύχημα» έγραψε ο Χριστόφορος Κωνσταντινίδης.
Η ανησυχία είναι ένα περιττό κακό, όταν πρόκειται για την ψυχική μας υγεία. Κάποιοι το θεωρούν μια κακιά συνήθεια που μπορεί να φύγει με την εξάσκηση. Κάποιοι πιστεύουν, ότι η ανησυχία μπορεί να εξυπηρετεί έναν σκοπό για τον εγκέφαλό μας, βοηθώντας μας να μάθουμε από παρελθοντικές εμπειρίες και να προετοιμαστούμε για τις επόμενες. Είτε καλή, είτε κακή η ανησυχία καταλαμβάνει το μυαλό μας, αφού επικεντρωνόμαστε σε αβέβαια μελλοντικά σενάρια που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.
Λέγεται, ότι η κατάθλιψη επικεντρώνεται σε παρελθοντικά περιστατικά που θα θέλαμε να αλλάξουμε και η ανησυχία σε μελλοντικά συμβάντα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Επίσης, μπορεί να ειπωθεί για την ανησυχία, ότι πιστεύουμε πως δεν ελέγχουμε το μέλλον μόνο όταν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να προετοιμαστούμε για ό,τι μας ανησυχεί.
Δείτε παρακάτω δραστικούς τρόπους που θα βοηθήσουν τον εγκέφαλο σας να μην ανησυχεί.
1.Σταματήστε να ανησυχείτε γράφοντας αυτό που σας απασχολεί.
Αν ξενυχτάτε τα βράδια ανησυχώντας για κάτι γράψτε το σε ένα χαρτί. Με αυτόν τον τρόπο επιτρέπεται στον εγκέφαλό σας να ανακουφιστεί και δεν χρειάζεται να θυμάστε πια όλες αυτές τις λεπτομέρειες.
Επίσης, με αυτόν τον τρόπο δείχνετε στον εγκέφαλό σας ότι αυτό είναι αρκετά σημαντικό αφού το γράφετε. Έτσι, ο εγκέφαλός σας θα ειδοποιηθεί για να βρει τους πόρους για την επίλυση αυτού του προβλήματος, αντί να κάθεται να ανησυχεί για αυτό.
Η έρευνα έχει δείξει, ότι αυτοί που ανησυχούν πολλοί είναι και αυτοί που προσπαθούν να αποφύγουν τα προβλήματα. Eπιστήμονες από το περιοδικό Anxiety, Stress & Coping έδωσαν σε όσους ανησυχούσαν την ευκαιρία να γράψουν 3 πιθανές εκδοχές της έκβασης μιας κατάστασης και μετά ανέλυσαν τις απαντήσεις τους για πρακτικές λύσεις. Κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι όσο πιο πολύ ανησυχούσαν οι συμμετέχοντες για ένα θέμα τόσο λιγότερο σαφής ήταν η απάντηση που έδιναν.
2.Διαλογιστείτε για να απαλλάξετε τον εγκέφαλό σας από τις ανησυχίες.
Ο διαλογισμός μπορεί να βοηθήσει τον εγκέφαλό σας να σταματήσει να ανησυχεί. Ερευνητές στο περιοδικό Ψυχοσωματικής Ιατρικής μελέτησαν τις επιδράσεις του διαλογισμού και διαπίστωσαν ότι ο διαλογισμός είναι ιδιαίτερα καλός για την μείωση του γνωστικού στρες ή της ανησυχίας.
Παρόλο που μερικοί άνθρωποι πιστεύουν, ότι δεν έχουν χρόνο να κάνουν διαλογισμό, ο διαλογισμός είναι τόσο απλός όσο το να κλείσετε τα μάτια σας τώρα για 30 δευτερόλεπτα ή παραπάνω.
Λίγες στιγμές χωρίς θόρυβο γύρω σας μπορεί να σας βοηθήσει να επικεντρωθείτε γύρω από όσα είναι σημαντικά για εσάς τώρα και στο μέλλον.
Όσοι έχουν γίνει ειδικοί στο να σταματάνε τις σκέψεις ανησυχίας από το μυαλό τους προτείνουν να παρατηρείτε τις ανησυχίες να μπαίνουν μέσα στο μυαλό σας και μετά να τις βλέπετε να φεύγουν, όπως τα σύννεφα όταν βγαίνει ο ήλιος.
3.Εκπαιδεύστε το σώμα και το μυαλό σας να σταματήσει να ανησυχεί
Η ανησυχία είναι ο τρόπος που το μυαλό σας μαθαίνει να επιβιώνει, ενεργοποιώντας το σύστημα μάχης ή φυγής.
Αν το μυαλό σας αισθάνεται λιγότερα φυσικά συμπτώματα του άγχους, το μυαλό θα ερμηνεύσει ότι υπάρχουν λιγότερα πράγματα για τα οποία πρέπει να ανησυχείτε, επειδή το σώμα δεν βρίσκεται σε κατάσταση αυξημένης εγρήγορσης.
Επίσης, αν μπορείτε να αναγνωρίσετε τι είναι αυτό που σας προκαλεί άγχος και ανησυχία πηγαίνετε για έναν περίπατο 5-10 λεπτών.
Κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί συνέβη στο σημερινό πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος κλειστού στίβου.
Ένα απίστευτο περιστατικό συνέβη σήμερα στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κλειστού στίβου. Ο Ενρίκο Γκούντερτ κατάφερε να αποκλειστεί μετά από δύο άκυρες εκκινήσεις σε σειρά που έτρεχε μόνος!
Νωρίτερα, ο Ελβετός είχε χρεωθεί άδικα με άκυρη εκκίνηση λόγω προβλήματος στον βατήρα, κάτι που διαπιστώθηκε μετά από ένσταση που είχε καταθέσει. Έτσι οι διοργανωτές αποφάσισαν τον βάλουν να τρέξει μόνος του. Στόχος του ήταν να κάνει 6.71 για να μπορέσει να πάρει την πρόκριση, κάτι που εάν το πετύχαινε θα έπαιρνε τη θέση του Γιάννη Νυφαντόπουλου. Τελικά, έκανε δύο άκυρες προσπάθειες με αποτέλεσμα να ακυρωθεί και να μείνει εκτ
Συγκλονίζει η ανάρτηση του συντρόφου της 24χρονης, Αναστασίας Αδαμίδου, η οποία έχασε τη ζωή της στο πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη.
Ο Δημήτρης Ξενιτόπουλος αποχαιρέτισε την Κύπρια σύντροφό του με μια συγκινητική ανάρτηση
Συγκεκριμένα, αναφέρει: «Όμορφη μου, αγάπη μου, κουτσακοτήρα μου ( όπως σε φώναζα και γελούσες ). Ήδη μου έλειψες όσο δε φαντάζεσαι. Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα δίπλα μου γιατί ήσουν το στήριγμα μου, τα όνειρα μου, η ζωή μου. Σήμερα θα έπρεπε να ήμασταν μαζί όπως κάθε Σαββατοκύριακο από τον Σεπτέμβριο μέχρι τώρα αλλά είμαι μόνος μου πλέον στην πόλη μας, τη Θεσσαλονίκη που τόσο αγαπούσες ( ίσως την αγαπούσες και λίγο περισσότερο από εμένα ). Ήρθα όπως κάθε Παρασκευή αλλά δεν είσαι εδώ. Λίγοι μήνες μέναμε μέχρι να γυρίσω από Αθήνα και να μείνουμε μαζί, να φέρω τα έπιπλα και να φτιάξουμε το σπίτι μας. Τον Σεπτέμβριο που έφευγα για Αθήνα έμοιαζε ακατόρθωτο αλλά με την αγάπη και τον έρωτα μας τα καταφέραμε και φτάσαμε ως εδω, φτάσαμε σχεδόν στο καλοκαίρι που δε θα χρειαζόταν να αποχωριζόμαστε άλλο τις Δευτέρες και να συναντιόμαστε ξανά τις Παρασκευές, που με περίμενες στην πόρτα του σπιτιού σου να με πάρεις αγκαλιά ή εγώ στον σταθμό Λαρίσσης να σε φιλήσω και να είμαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος που ήρθε άλλο ένα Σαββατοκύριακο που θα σε είχε κοντά μου και θα σε άγγιζα. Δεν ξέρω τι να περιμένω πλέον με τόση ανυπομονησία γιατί οι δυο μας ήμασταν ένα και όλα τα όνειρα και τα σχέδια ήταν κοινά.
Μακάρι να μπορούσα να είμαι εγώ στη θέση σου σε ένα τραίνο που έπαιρνα να έρθω να σε δω, όπως το χθεσινό γιατί ήταν η σειρά μου αυτό το Σαββατοκύριακο να έρθω. Μακάρι να μην ήσουν μόνη και να ήμουν εκεί μαζί σου να σε προστάτευα όπως πάντα ή αν δε μπορούσα να ήμασταν και σε αυτό μαζί, γιατί είχαμε πει όλα μαζι θα τα καταφέρουμε. Πήγαμε τόσα ταξίδια και στο σημαντικότερο δε με πήρες μαζι σου, με άφησες μόνο μου και δεν ξέρω τι να κάνω με αυτό. Είχαμε τοσα όνειρα που είχαμε πει ο ένας στον άλλον, είχαμε πει το για πάντα και έμεινα εγώ και για τους δυο μας, να μας αποδείξω ότι το εννοούσαμε απόλυτα και όταν σε ξαναδώ να σου πω ότι τα καταφέραμε, να σου επιστρέψω το φιλί που σου έδωσα και το σ’αγαπώ που σου είπα όταν σε άφησα στο βαγόνι. Ελπίζω να σε έκανα χαρούμενη γιατί από τη δική σου χαρά έπαιρνα και εγώ. Το μόνο που χαίρομαι είναι ότι δε σου έκρυψα ποτέ πόσο σε αγαπάω και σε νοιάζομαι, κάτι που καταλάβαινες όπως και εγώ για εσένα.
Δεν έχω κοιμηθεί ήρεμος και σχεδόν καθόλου από τη Δευτέρα το βράδυ που κοιμηθήκαμε μαζί γιατί σε περιμένω και δεν έρχεσαι πλέον να σε πάρω αγκαλιά και να αποκοιμηθείς επάνω μου όπως σου άρεσε, γιατί πάντα μου έλεγες ότι το να ξαπλώνεις έτσι ήταν όλη σου η ζωή. Μπορεί να μην στο έλεγα και εγώ εκείνη τη στιγμή αλλά όταν ξάπλωνες και σε φιλούσα στο μέτωπο αυτό εννοούσα. Πάντα θα είσαι το κορίτσι μου, το χαμόγελο μου, τα όνειρα μου. Πάντα θα ανυπομονώ να σε δω όπως κάθε καθημερινή που περιμέναμε το Σαββατοκύριακο απλά τώρα θα πρέπει να περιμένουμε λίγο περισσότερο. Ελπίζω να είσαι καλά όπου και αν είσαι και κάποια στιγμή να έρθεις να μου το πεις για να πάψω να ανησυχώ, γιατι πλέον δεν είναι στο χέρι μου να σε κάνω χαρούμενη και να σε προσέξω, όπως εκανα πάντα. Αντίο καρδιά μου. Σε φιλώ και σε περιμένω στην αγκαλιά μου κάθε βράδυ, δική σου είναι όπως σου απαντούσα όταν με ρωτούσες. Σ’αγαπάω για πάντα!».
Ένα ζευγάρι οικολόγων, ο Daniel Janzen και η Winnie Hallwachs, είχαν μια ιδέα για μια εταιρία χυμών στην Κόστα Ρίκα – δεν ήξεραν ότι αυτό θα οδηγούσε στην ανακάλυψη του αιώνα. Το 1997, το ζευγάρι προσέγγισε την εταιρία με μια πρόταση.
Αν δώριζαν ένα κομμάτι μιας άθικτης δασικής περιοχής στο Area de Conservacion Guanacaste, θα μπορούσαν να πετάνε δωρεάν τις φλούδες και τον πολτό των πορτοκαλιών. Το μέρος όπου θα πετούσαν τα άχρηστα υλικά ήταν ένα άσχημα αποψιλωμένο χωράφι. Η εταιρία συμφώνησε με την προσφορά.
Έναν χρόνο αργότερα, χιλιάδες φορτηγά πήγαν και πέταξαν πάνω από 12.000 τόνους άχρηστων υλικών.
Το χωράφι με τις φλούδες και τον πολτό πορτοκαλιών έμεινε ανέγγιχτο για 10 χρόνια. Έφτιαξαν ένα μεγάλο σήμα με κίτρινα γράμματα το οποίο εξηγούσε τι είχε συμβεί εκεί. Μετά από 16 χρόνια, ο Janzen έστειλε έναν μεταπτυχιακό φοιτητή, τον Timothy Treuer, για να ρίξει μια ματιά και να παρουσιάσει τι ανακάλυψε.
Του έδωσε οδηγίες για το σήμα που είχαν φτιάξει. Δεν θα είχε πρόβλημα να βρει το χωράφι. Ο Treuer πήγε στο μέρος όπου είχαν πεταχτεί οι φλούδες των πορτοκαλιών, αλλά δεν μπορούσε να βρει το σήμα πουθενά.
Τριγυρνούσε για μισή ώρα χωρίς τύχη και δεν μπορούσε να βρει το σήμα που του είχε υποδείξει ο Janzen. Ο Treuer πήρε τηλέφωνο τον Janzen για περισσότερες λεπτομέρειες. Επέστρεψε μια εβδομάδα αργότερα στο ίδιο σημείο – αλλά και πάλι δεν έβρισκε το σήμα.
Ήξεραν όμως ότι αυτό ήταν το χωράφι όπου η εταιρία είχε πετάξει τα άχρηστα υλικά. Όταν συνειδητοποίησαν ότι κοιτούσαν το σωστό χωράφι, σοκαρίστηκαν. Δεν έμοιαζε καθόλου με την γύρω περιοχή.
Σε σύγκριση με τα γύρω χωράφια, ο Treuer είπε ότι ήταν η μέρα με τη νύχτα. «Ήταν δύσκολο να πιστέψεις ότι η μόνη διαφορά ανάμεσα στις δύο περιοχές ήταν οι φλούδες των πορτοκαλιών. Έμοιαζαν να είναι εντελώς διαφορετικά οικοσυστήματα», λέει.
Η βλάστηση ήταν απίστευτα πλούσια. Ακόμη δεν μπορούσαν να βρουν το σήμα. Τα αποτελέσματα των ευρημάτων τους δημοσιεύτηκαν, δείχνοντας πόσο βοήθησαν τα φρούτα στην ανάπτυξη του νέου δάσους.
Ο Treuer και η ομάδα του από το Princeton αποφάσισαν να μελετήσουν την απίστευτη περιοχή για τα επόμενα τρία χρόνια. Έπαθαν πλάκα με αυτά που έμαθαν. Στο διπλανό χωράφι, όπου δεν υπήρχαν φλούδες πορτοκαλιών, υπήρχε μόνο ένα κυρίαρχο είδος δέντρου. Στην άλλη πλευρά, υπήρχαν γύρω στα τριάντα είδη δέντρων που ευδοκιμούσαν.
Το χώμα ήταν καλύτερο, η δασοκάλυψη υγιής, υπήρχαν μεγάλα και δυνατά δέντρα και εμφανίστηκε ένα νέο είδος νυφίτσας – όλα αυτά χάρη στα υπολείμματα φρούτων που πετάχτηκαν πάνω από 10 χρόνια πριν. «Μπορούσαν να σκαρφαλώσουν 20 άτομα σε αυτό το δέντρο ταυτόχρονα και θα κρατούσε το βάρος τους χωρίς πρόβλημα», λέει ένας από τους συγγραφείς του άρθρου. «Είναι τεράστιο.»
Η έρευνα τους κατέληξε ότι η δευτερεύουσα ανάπτυξη δάσους, το δάσος που φυτρώνει όταν το πρώτο καταστραφεί, είναι απαραίτητη για την επιβράδυνση της κλιματικής αλλαγής. Αυτή η ανακάλυψη αλλάζει τα δεδομένα. Ανακάλυψαν ότι τα νέα δάση απορροφούν και αποθηκεύουν τον άνθρακα της ατμόσφαιρας 11 φορές περισσότερο από τα παλιά δάση.
Ο Treuer πιστεύει ότι αν μπορέσουν να επαναλάβουν το πείραμα σε όλο τον κόσμο, θα μπορούσε να βοηθήσει την ατμόσφαιρα να αποκατασταθεί μόνη της. Πάνω από τις μισές σοδειές στις ΗΠΑ καταλήγουν σε χωματερές. Αν υιοθετούσαν αυτή την ιδέα, θα μπορούσαν να σώσουν τα μέρη που έχουν αποψιλωθεί.
«Δεν θέλουμε οι εταιρίες να πετάνε τα σκουπίδια τους όπου να’ναι, αλλά υπάρχουν επιστημονικές αποδείξεις και πιστεύω ότι οι προοπτικές είναι πολύ καλές», είπε ο Treuer. Το 2015, ο Treuer κατάφερε επιτέλους να καθαρίσει την πυκνή βλάστηση και να εντοπίσει το χαμένο σήμα που είχαν τοποθετήσει 10 χρόνια πριν. Είναι σύμβολο της θαυματουργής μεταμόρφωσης του μέρους.
Με την βοήθεια των φρούτων, μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα απορρίμματα και να σώσουμε το περιβάλλον.
Η απόλυτη τραγωδία και μια μοιραία τραγική ειρωνεία πίσω από αυτό το δράμα.Ένα νέο κορίτσι, μόλις 21 ετών, που είχε όλη τη ζωή μπροστά της, η Κλαούντια Λάτα είναι ανάμεσα στα θύματα του ανείπωτου δυστυχήματος στα Τέμπη το βράδυ της περασμένης Τρίτης που στοίχησε την ζωή σε 57 ανθρώπους συνολικά.
Σύμφωνα με το onlarissa.gr, η Κλαούντια γεννήθηκε στη Λάρισα και πήρε την ελληνική υπηκοότητα, ενώ οι γονείς της διατηρούν στην πόλη κρεοπωλείο.
Αριστη μαθήτρια η Κλαούντια Λάτα που σκοτώθηκε στα Τέμπη
Άριστη μαθήτρια στο σχολείο, εισήλθε στο Ιατρικό Τμήμα της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων και φοιτούσε στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ. Η νεαρή φοιτήτρια επέστρεφε στη Θεσσαλονίκη μετά από ένα τριήμερο στην Πάτρα και ανυπομονούσε να γυρίσει στη σχολή της.
Δεν έκανε την στάση που της ζήτησαν οι γονείς της, η Κλαούντια Λάτα
Οι γονείς της που ζουν σε χωριό της Λάρισας της είπαν “κάνε μία στάση να σε δούμε”, όμως η ίδια αρνήθηκε ώστε να φθάσει γρηγορότερα στη Θεσσαλονίκη και να κερδίσει κάποιες ώρες ξεκούρασης, ώστε να επανεκκινήσει το διάβασμα για τη σχολή της. Ωστόσο, η τύχη επιφύλασσε τα πιο δυσάρεστα για την ίδια και δεκάδες ακόμη, κυρίως νέους ανθρώπους.
Η Κλαούντια είχε δύο αδέλφια, την αδελφή της Τζένη και τον Έλβις.
Ισως αν είχε κάνει αυτή τη στάση τα πράγματα να ήταν διαφορετικά για εκείνη. Μερικές φορές στην ζωή αθώες επιλογές που μπορεί να κάνουμε, μπορούν να αποβούν μοιραίες έως και δολοφονικές. Τί να πούμε… Συλλυπητήρια στους γονείς για το πανέμορφο κοριτσάκι τους. Καλό κουράγιο…
Μια διοικητική υπάλληλος του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, η Μαρία Εγούτ, είναι μεταξύ των θυμάτων του τραγικού δυστυχήματος με τις δύο αμαξοστοιχίες στα Τέμπη.
Σύμφωνα με την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, μέλος της οποίας ήταν, με το μοιραίο τρένο επέστρεφε από επίσκεψη στον αγαπημένο της γιο που διαμένει στην Αθήνα.
Ο Πρόεδρος Γεώργιος Βαρυθυμιάδης και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος εκφράζουν τα θερμά και ειλικρινή συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους της εκλιπούσας.
«Με ανείπωτη θλίψη πληροφορήθηκε η ποντιακή κοινότητα τον αδόκητο χαμό της Μαρίας Εγούτ, η οποία άφησε την τελευταία της πνοή στο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα των Τεμπών.
Η Μαρία Εγούτ με καταγωγή από το Νευροκόπι Δράμας εργαζόταν ως διοικητική υπάλληλος του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, ήταν Γενική Γραμματέας του Συλλόγου Ποντίων ΑΧΕΠΑ «Πεδάνιος Διοσκουρίδης» ενώ παράλληλα συμμετείχε σε ποικίλες πολιτιστικές δραστηριότητες.
Με το μοιραίο τρένο επέστρεφε από επίσκεψη στον αγαπημένο της γιο που διαμένει στην Αθήνα. Την ευχαριστούμε για ό,τι προσέφερε και την αποχαιρετούμε με σεβασμό», αναφέρει η ανακοίνωση.
Ο Δαμιανός ήταν ένα πολύ ξεχωριστό παιδί. Υποστηρικτικό, επινοητικό, παρατηρητικό, δυναμικό και μαχητικό. Όλη του η ζωή ήταν γεμάτη με μικρά και μεγάλα θαύματα. Απέδειξε μάλιστα σε όλους πως, τα πραγματικά θαύματα, είτε μεγάλα είτε μικρά, κάνουν πάντα λίγο θόρυβο.
Το γενναίο αγόρι είχε καρκίνο και έκανε χημειοθεραπείες, όμως έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα. Λίγα λεπτά πριν φύγει από τη ζωή, προσευχήθηκε, έσωσε τον αδελφό του από βέβαιο θάνατο…
Η μητέρα του Δαμιανού, Σόφη Σπινθάκη, αναφέρει στο Ant1.com.cy: «Ο Δαμιανός γεννήθηκε το 2004 στους Αγίους Τριμιθιάς και ήταν το μικρότερο παιδί στην οικογένεια (είχε ακόμα τέσσερα αδέλφια). Ήταν ένα υγιέστατο και φρόνιμο αγοράκι. Ήταν έξυπνο, υποστηρικτικό και δίκαιο πλάσμα. Συγκινούσε με την αγάπη και την καλοσύνη του.
Ήταν 16 του Γενάρη του 1917… Όταν ξύπνησε το πρωί μου είπε πως δεν μπορούσε να κουνήσει τα χέρια του. Είχε φουσκώσει ο λαιμός και η μασχάλη του. Ο Δαμιανός είχε πάντα θέμα με τους αδένες, φούσκωναν εύκολα σε κάθε κρυολόγημα αλλά οι γιατροί μας έλεγαν πάντα να μην ανησυχούμε, ότι δεν ήταν κάτι που έπρεπε να μας φοβίζει.
Πήγαμε όμως αμέσως στο νοσοκομείο και η γιατρός του έκανε όλες τις απαιτούμενες εξετάσεις. Την ίδια μέρα, μας έστειλαν στο Παιδοογκολογικό Τμήμα του Μακάρειου Νοσοκομείου.
Ο γιος μου διαγνώστηκε με καρκίνο τύπου λέμφωμα Hodgkin. Τότε άρχισε και ο μεγάλος Γολγοθάς…
Η ζωή μας άλλαξε εντελώς! Άρχισαν οι χημειοθεραπείες και όταν ολοκληρώθηκε ο πρώτος κύκλος, τον Ιούνιο, μας έστειλαν Γερμανία. Ακτινοθεραπεία έκανε στην Κύπρο. Ο Δαμιανός μου ήταν τόσο αισιόδοξος και τόσο δυνατός, προσευχόταν συνέχεια. Είχε όρεξη για παιχνίδι και αγαπούσε τη ζωή. Τον έβλεπα και γέμιζε η ψυχή μου αισιοδοξία. Το χαμόγελό του, ήταν η δύναμή μου.
Τον Σεπτέμβριο πήγε κανονικά σχολείο. Μερικές μέρες αργότερα, ενώ έκανε το μάθημα της γυμναστικής, βρήκε δυο «κουβαράκια» στο κεφάλι του. Το ίδιο απόγευμα πήγαμε στο γιατρό και πράγματι, τα ψηλάφισε κι εκείνος.
Όμως, είχε ήδη κάνει αξονικό πριν και δεν μπορούσε να του κάνει ξανά, έπρεπε να περιμένουμε. Θα έκανε σύντομα και τον δεύτερο κύκλο χημειοθεραπειών.
Ήταν τόσο δυνατό το παλικαράκι μου! Δεν τρόμαξε, κοίταξε για λίγο το γιατρό με ένα θλιμμένο χαμόγελο και ήρθε και στάθηκε δίπλα μου. Ήταν μόνο 12 ετών… όμως τόσο ώριμος και τόσο δυνατός! Λίγες μέρες αργότερα, το αγοράκι μου έφυγε για πάντα από τη ζωή και όχι από τον καρκίνο…»
ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ
«Εκείνο το απόγευμα, ο άλλος μου γιος (ο τέταρτος στη σειρά) ήθελε να πάει βόλτα με τους φίλους του στο Δημοτικό σχολείο. Ήθελε όμως να πάει και ο Δαμιανός μαζί τους αλλά δεν είχε ποδήλατο (του είχε ξεφουσκώσει το λάστιχο). Επέμενε όμως τόσο πολύ, που τα άλλα παιδιά έκατσαν να του το φτιάξουν. Του έλεγα «μην πας, μείνε σπίτι , πρέπει να προσέχεις», αλλά ο Δαμιανός επέμενε.
Εν τω μεταξύ, κάτι που δεν ανάφερα στην αρχή, όταν γεννήθηκε ο Δαμιανός χώρισα και μετακομίσαμε στο χωριό Ανώγεια.
Ξεκίνησαν με τα ποδήλατα αλλά στο δρόμο άλλαξαν γνώμη και αποφάσισαν αντί στο Δημοτικό να πάνε στο Γυμνάσιο της Κλήρου από τον πίσω δρόμο. Εκεί κοντά υπάρχει και μια Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και ο Δαμιανός τους ζήτησε να σταματήσουν για λίγο για να προσκυνήσει. Ήθελε να προσευχηθεί λες και ήξερε τι θα ακολουθήσει…
Ήταν τέσσερα παιδιά με τα ποδήλατα, τα δυο στην αριστερή πλευρά (ο Δαμιανός με τον αδελφό του) και τα άλλα δυο στη δεξιά πλευρά. Κάποια στιγμή όμως, ο Δαμιανός ζήτησε από τον αδελφό του να πάει στην άλλη πλευρά του δρόμου. Του είπε ότι φοβόταν πως θα τους πατούσε αυτοκίνητο. Έτσι και έγινε, ο αδελφός του πήγε στην άλλη πλευρά και λίγα λεπτά αργότερα, πέρασε ένα αυτοκίνητο και πάτησε τον Δαμιανό. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Ο μικρότερος γιος μου, έσωσε τον αδελφό του αλλά δεν γλύτωσε ο ίδιος…
Πώς να μπορέσω να περιγράψω όλα όσα ακολούθησαν… Το μόνο που θυμάμαι έντονα ήταν όταν είδα το νεκρό σωματάκι του… ακούμπησα το κεφάλι μου στο στήθος του. Τότε άκουσα τη φωνή του να μου λέει «μάμα θα ερχόταν πίσω η αρρώστια και θα ήταν χειρότερα». Το άκουσα καθαρά και δεν ήταν της φαντασίας μου», λέει συγκινημένη η μητέρα.
ΟΛΗ ΤΟΥ Η ΖΩΗ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ
«Έσωσε τον αδελφό του, τον εαυτό του από τα χειρότερα και σε μένα έδωσε και δίνει κάθε μέρα δύναμη και χίλια δυο σημάδια ότι είναι κοντά μου. Πάντα στη τσάντα μου είχα την εικόνα της Αγίας Υπομονής. Την είχα συνέχεια σε κάθε θεραπεία του, σε κάθε ταξίδι μας. Κάποια στιγμή όμως η εικόνα χάθηκε. Ψάξαμε παντού αλλά δυστυχώς… Τα ξημερώματα της επόμενης μέρας που “έφυγε” ο Δαμιανός, μου λέει η κόρη μου: «μάμα μα βρέθηκε η εικόνα που χάσαμε;» της απάντησα πως όχι και μου είπε «μα είναι πίσω σου, πάνω στην συρταριέρα σου». Ήταν πραγματικά απίστευτο! Είμαι σίγουρη ότι ο Δαμιανός μου την έβαλε εκεί. Το παλικαράκι μου σήμερα είναι ένας άγγελος ψηλά στον ουρανό και μας κοιτά, μας προσέχει! Όλος ο ουρανός ένα απέραντο χαμόγελό του! Καλή αντάμωση μωρό μου. Σε αγαπώ πολύ!», καταλήγει.
