Η αστυνομία είχε πραγματοποίησε πριν λίγους μήνες μια επεισοδιακή σύλληψη ενός ληστή στον Πειραιά.
Συγκεκριμένα και όπως αναφέρει το Mega, πρόκειται για έναν από τα τρία μέλη συμμορίας που παρίστανε συνεργείο της ΔΕΗ, έμπαινε σε σπίτια ηλικιωμένων και τους έκλεβε.
Ο συγκεκριμένος δράστης είχε κλέψει κοσμήματα και χρήματα και τον αντιλήφθηκε συγγενής του θύματος, άρχισε την καταδίωξη και με τη βοήθεια των περίοικων τον εγκλώβισαν.
Στη συνέχεια, τον ακινητοποίησαν και τον πλάκωσαν στο ξύλο, μέχρι να φτάσει στο σημείο μία ομάδα ΔΙΑΣ, προκειμένου να τον οδηγήσει στο αστυνομικό τμήμα.
τι να πω και εγω που ειμαι χηρα απο τα 33 και παλευω με τα 2 παιδια μου τα οποια μια το κρατος θεωρει οτι εχω και μια οτι δεν εχω γιατι περνουν την κατωτατη συνταξη απο τον πατερα τους…αυτο τα καθιστα ανεξαρτητα με 400 ευρω που περνουν μαζι οποτε εγω για την εφορια δεν εχω προστατευομενα μελη…ομως στη δουλεια μου φορολογουμε γιατι εχω 2 παιδια..και στα επιδοματα οικογενειακο κλπ δεν τα δικαιουμαι γιατι ενωνουν το εισοδημα μου με τον παιδιων γιατι τοτε ειμαστε οικογενεια και τα προστατευω….σας μπερδεψα??? και εγω 8 χρονια τωρα αυτο παθαινω…
Πάνω κάτω στο ίδιο καζάνι βράζουμε σχεδόν όλοι. Άλλοι λίγο πιο πάνω άλλοι παρακάτω ναι, αλλά στο ίδιο. Ζούμε σε μια χώρα που μόνο ζητάει χωρίς ποτέ να δίνει. Σαν γκόμενα που έρχεται μόνο για σεξ και φεύγει, έτσι και η…»πατρίδα». Μας πηδάει όποτε θέλει και την κάνει, αφού πρώτα πάρει και την είσπραξη. Κι εμείς το δεχόμαστε. Μήπως κάπου φταίμε κι εμείς;
Πάμε και πληρώνουμε εφορία, γνωρίζοντας πως τα λεφτά μας δεν θα φτάσουν ποτέ εκεί που πρέπει. Θα γίνουν ταγεράκια Βουλευτίνων και πολυτελή διαμερίσματα Υφυπουργών αλλά εκεί που πρέπει δεν θα φτάσουν. Πλέον τα ιδρύματα, το Χαμόγελο, η Κιβωτός και οι ελάχιστοι φορείς που προσφέρουν έργο, συντηρούνται από δωρεές και εθελοντική βοήθεια πολιτών. Δηλαδή και πληρώνουμε και προσφέρουμε για τα πληρωμένα. Γιατί να παίρνει επτά χιλιάρικα πρώτο μισθό ένας καινούριος βουλευτής; Με ένα χιλιάρικο, δεν βγαίνει; Όλοι αυτοί που ψηφίζουν και ξαναψηφίζουν νέα μέτρα, γιατί εξαιρούνται από αυτά; Για εκείνους δεν ισχύει η λιτότητα και οι περικοπές; Τί λέω τώρα, ε;
Πάμε και στέλνουμε φαντάρους τα παιδιά μας με δικά μας έξοδα, στην άλλη άκρη της χώρας και όχι μόνο, να τρώνε στη καλύτερη ληγμένα και να υπηρετούν σε τραγικές συνθήκες, τις οποίες έχουμε χρυσοπληρώσει με φόρους, πανωφόρους και δεν συμμαζεύεται. Πάμε και στέλνουμε δασκάλους τα παιδιά μας να μορφώσουν άλλα παιδιά στην άλλη άκρη της Ελλάδας, όπου της κ@υλώσει της «πατρίδας» να τα στείλει και για ευχαριστώ, τους δίνει 700 ευρώ και άμα καμιά αναπληρώτρια τολμήσει να μείνει έγκυος τη διώχνει. Μη μου πείτε το κλασσικό «επιλογή τους ήταν» να χαρείτε δηλαδή. Ναι επιλογή τους ήταν, αλλά να διδάξουν. Όχι να πεθάνουν.
Να μην ξαναπληρώσουμε εφορία. Να μην ξαναστείλουμε φαντάρους τα παιδιά μας. Παιδιά με πτυχία και μεταπτυχιακά που προορίζονται για δούλοι με ατελείωτα 12ωρα, Σάββατα και Κυριακές με 400 ευρώ το μήνα και διαλείμματα του πεντάλεπτου στις τουαλέτες των πολυκαταστημάτων. Γιατί ρε φίλε να σου στείλω το παιδί μου να υπηρετήσει την πατρίδα; Ποιά πατρίδα;
Θυμόμαστε την πατρίδα όταν μας καίνε καμιά σημαία ή όταν διαβάζουμε ειδήσεις hoax για ψεύτικα εμπάργκο του Σκλαβενίτη στα Τούρκικα προϊόντα και χοροπηδάμε σαν τα πιθήκια απ’ τα pc μας και νιώθουμε Εθνικόφρονες στη τοποθεσία (γ)Ελλάδα και στο δικό μου δεν χωράει στο δικό σου κολυμπάει παλιοΤουρκόσπορε γιου μαδαφακα.
Γιατί κατά τ’ άλλα, χώρα που ξεζουμίζει τα παιδιά της κι ύστερα τα στέλνει αλλού, μακριά από φίλους γονείς και συγγενείς που απαυτώθηκαν να τα σπουδάσουν για να τα χαιρετάνε στ’ αεροδρόμια, δεν είναι πατρίδα. Δεν ήταν ποτέ.
Δεν ξέρω αν θα υπάρχει στρατός και φανταριλίκι σε 17 χρόνια από τώρα, τότε που ο μικρός θα κλείνει τα 18. Αν υπάρχει όμως -πιστέψτε με- μία που θα έρθει το χαρτί να παρουσιαστεί και μία που θα τους φωνάξω ala Πρέκας «Ελάτε να τον πάρετε!».
Όχι για να μην φύγει από την αγκαλιά της Ελληνίδας μανούλας, όχι γι’ αυτό. Δεν είμαι τέτοιος τύπος μάνας. Αλλά γιατί πιστεύω ότι αξίζει να υπηρετείς ό,τι σε υπηρετεί. Κι αυτή η πατρίδα δεν σε υπηρετεί.
Ο Σάκης Ρουβάς και η Κάτια Ζυγούλη έχουν δημιουργήσει μια υπέροχη οικογένεια με τα τέσσερα παιδάκια τους, ζώντας την πλήρη ευτυχία τις τελευταίες δύο δεκαετίες της κοινής τους πορείας.
Ο γνωστός καλλιτέχνης εργάζεται στο χώρο της μουσικής πάνω από 30 χρόνια, με τον ίδιο να έχει δημιουργήσει μία περιουσία από ακίνητα και επενδύσεις. Ο ίδιος, ωστόσο λόγω των συνθηκών και των δυσκολιών της εποχής που ζούμε, θέλει να είναι σίγουρος πως τα παιδιά του θα είναι εξασφαλισμένα μελλοντικά
Η μοιρασιά και ο ιδιαίτερος ρόλος της Κάτιας
Συγκεκριμένα σύμφωνα με το περιοδικό Ciao, ο τραγουδιστής αποφάσισε να μοιράσει την περιουσία που έχει «χτίσει» μέσα στα χρόνια στα τέσσερα παιδιά του. Φυσικά, η «μοιρασιά» αυτή δεν αφορά το σήμερα, αλλά το τι θα πάρει καθένα από τα παιδιά στο μέλλον, αφότου ενηλικιωθούν.
Έτσι, η βίλα στο Νέο Βουτζά, που είναι πραγματικά υπέροχη, μοιράζεται ανάμεσα στα δύο αγόρια του, τον Αλέξανδρο και τον Απόλλωνα, ενώ στα δύο κορίτσια, την Αριάδνη και την Αναστασία πηγαίνει το πλαϊνό οικόπεδο, εκεί όπου υπάρχουν και τα θερμοκήπια της οικογένειας.
Το σπίτι στην Κέρκυρα, που έχει ο τραγουδιστής λόγω της καταγωγής του πηγαίνει στα κορίτσια και ένα μεγάλο οικόπεδο που έχει ο τραγουδιστής να μοιράζεται στα αγόρια.
Στο Βόλο τώρα, ο τραγουδιστής έχει αγοράσει μια έκταση πολλών στρεμμάτων, στην οποία δημιουργεί μια επιχειρηματική επένδυση, παραγωγής ενέργειας. Αυτό θα μοιραστεί από 25% σε κάθε παιδί, με την επικαρπία να μένει στη μητέρα τους, την Κάτια Ζυγούλη.
Το άγνωστο ποσό των εκατομμυρίων ευρώ θα μοιραστεί ισόποσα στα παιδιά, ενώ σε περίπτωση που συμβεί κάτι στον ίδιον, τη διαχείριση θα έχει η Κάτια Ζυγούλη.
Από µικρός στην ορφάνια, ο Μακρυγιάννης αναγκάστηκε πρώτα να αγωνιστεί για την επιβίωσή του, έπειτα για το βιός του και µετέπειτα για την πατρίδα και τον αγώνα της για την απελευθέρωση. Και στους τρεις αυτούς θεµελιώδεις σταθµούς του βίου του αρίστευσε. Γεννήθηκε το 1794 στον συνοικισµό Αβορίτι του Κροκυλείου Δωρίδας και όταν ήταν ακόµα βρέφος έχασε τον πατέρα του Δηµήτρη Τριανταφύλλου, ο οποίος δολοφονήθηκε από τους Τούρκους. Να πώς περιγράφει στα περίφηµα αποµνηµονεύµατά του τη γέννησή του:
«Η πατρίς της γεννήσεώς µου είναι από το Λιδορίκι· χωριό του Λιδορικιού ονοµαζόµενον Αβορίτη. […] Οι γοναίγοι µου πολύ φτωχοί, και η φτώχεια αυτήνη ήρθε από την αρπαγή των ντόπιων Τούρκων και των Αρβανίτων του Αλήπα-σα. Πολυφαµελίτες οι γοναίγοι µου και φτωχοί, και όταν ήµουνε ακόµα στην κοιλιά της µητρός µου, µιαν ηµέρα πήγε για ξύλα στο λόγγο. Φορτώνοντας τα ξύλα στον ώµο της, φορτωµένη στο δρόµο, στην ερηµιά, την έπιασαν οι πόνοι και γέννησε εµένα. Μόνη της η καηµένη κι αποσταµένη, εκιντύνεψε κι αυτήνη τότε κι εγώ. Ξελε-χώνεψε µόνη της και συγυρίστη, φορτώθη λίγα ξύλα και έβαλε και χόρτα απάνου στα ξύλα και από πάνου εµένα και πήγε στο χωριό» (Β’ 11-12).
Το επώνυµο Μακρυγιάννης το απέκτησε αργότερα λόγω του ύψους του. Στα εφτά του κιόλας χρόνια, έχοντας ζήσει τη µαύρη φτώχεια, δούλεψε σαν υπηρέτης· ωστόσο, ένιωθε ταπείνωση και δεν ήθελε να κάνει τις δουλειές που του ανέθεταν οι αφέντες του.
«Εγώ έγινα ως εφτά χρονών. Με βάλαν να εργάζωµαι σε έναν εκατό παράδες τον χρόνον, τον άλλον χρόνον πέντε γρόσια. Αφού έκανα πολλές δουλειές, ήθελαν να κάνω κι’ άλλες δουλειές ταπεινές του σπιτιού και να περιποι-ώµαι τα παιδιά. Τότε αυτό ήταν ο θάνατός µου. Δεν ήθελα να κάµω αυτό το έργον και µ’ έδερναν και οι αφεντάδες και οι συγγενείς.»
Το 1811, ο γραµµατέας του Αλή Πασά και συµπολίτης του, Αθανάσιος Λιδωρίκης, τον παίρνει µαζί του και µεγαλώνει στην Άρτα και τα Γιάννενα. Εκεί όπως λέει και ο ίδιος «Καζάντισε τα ελέη του Θεού»!
Σε ηλικία 23 ετών, τρία χρόνια πριν ξεσπάσει η Επανάσταση των Ελλήνων υπόδουλων ενάντια στον Οθωµανό δυνάστη, καταφέρνει να αποκτήσει µια σηµαντική για την εποχή περιουσία. Αυτό το διάστηµα που σχετίζεται µε τις οικονοµικές του δραστηριότητες έχει επικριθεί από πολλούς µεταγενέστερους ιστορικούς, που τον παρουσιάζουν σαν έναν άνθρωπο καιροσκόπο του στενού ιδιωτικού συµφέροντος, ο οποίος, προκειµένου να πλουτίσει, δεν απέφυγε και την καταραµένη τοκογλυφία. Ιδιαίτερα επικριτικοί είναι ο Γεράσιµος Κακλαµάνης και ο Βασίλης Ραφαηλίδης στα βιβλία τους «Η Ελλάς ως κράτος δικαίου» και «Ιστορία (κωµικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους 1830-1974» αντίστοιχα. Εδώ παρουσιάζεται ένα άλλο πρόσωπο του αγωνιστή, που τον θέλει έµπορο καταφερτζή· ο Ραφαηλίδης τον κατηγορεί επιπλέον και ως αρχαιοκάπηλο, που είχε καταφέρει να κερδίσει µεγάλη κτηµατική περιουσία κάτω από την Ακρόπολη.
Μια ακόµα επώδυνη κατηγορία που προσάπτεται στον ήρωα Μακρυγιάννη είναι ότι η έχθρα του για τους Βαυαρούς προέρχεται από τα ρυµοτοµικά τους σχέδια, που προέβλεπαν απαλλοτριώσεις των κτηµάτων του. Από την άλλη, ο Κωστής Μοσκώφ, χωρίς να απαρνιέται τη φιλοχρήµατη πλευρά του χαρακτήρα του στρατηγού, αναδεικνύει τον µονοµερή χαρακτήρα µιας τέτοιας – ίσως και εµπαθούς – αντιµετώπισης της υπόστασής του, καθώς φωτίζει πληρέστερα αυτό που όντως υπήρξε µε µιαν έκφραση αποθεωτικής λιτότητας και περιεχοµένου: Σαράφης* Άγιος.
Ωστόσο, δίπλα στις κατεδαφιστικές και ισοπεδωτικές απόψεις υπάρχει και το αδιαµφισβήτητο γεγονός της µεγάλης του συνεισφοράς, µε λάθη και παραλείψεις, ανθρώπινες βέβαια, που τον ανέδειξε ως µια από τις σηµαντικότερες µορφές της Επανάστασης.
ΥπηρετώνταςτηνΕπανάσταση
Ήδη το 1820 έχει µυηθεί στη Φιλική Εταιρεία και έναν χρόνο αργότερα, τον Μάρτιο του 1821, στέλνεται σε σηµαντική αποστολή στην Πάτρα για να συµµετάσχει στις προετοιµασίες της Επανάστασης που θα ξεκινούσε. Εκεί κινδύνευσε να συλληφθεί και επέστρεψε στην Άρτα. Ωστόσο, οι Τούρκοι είχαν ήδη λάβει γνώση και τον συνέλαβαν εκεί οδηγώντας τον σι-δηροδέσµιο στις φυλακές. Εκεί, για 70 ηµέρες τον βασάνιζαν προκειµένου να τους µαρτυρήσει πού έκρυβε το βιός του. Κάποια στιγµή, παριστάνοντας τον ετοιµοθάνατο, κατάφερε να δραπετεύσει.
«Και µόριχναν εµένα ξύλο και παιδεµούς πλήθος, και αφού πήγαν να µε χαλάσουνε. Και από τα χτυπήµατα επρίστηκε το σώµα µου και καντήλιασε και ήµουν εις θάνατο. Έταξα αρκετά χρήµατα ενού Αρβανίτη να βγω να µε ιδή γιατρός και να πάρω και γιατρικά και τα χρήµατα».
Ύστερα από µια σειρά ταλαιπωριών βρέθηκε να πολεµάει στο πλευρό του Γώγου Μπακό-λα στα Τζουµέρκα Άρτας και κατόπιν στη µάχη του Πέτα (Σεπτέµβριος 1821), όπου και τραυµατίστηκε. Επίσης στη συνέχεια, τον Νοέµβριο µε Δεκέµβριο του ’21, έλαβε µέρος στην πολιορκία της Άρτας. Ήδη η υγεία του παρουσίαζε προβλήµατα από την παραµονή του στις φυλακές αλλά και τα βασανιστήρια που υπέστη εκεί. Για ένα διάστηµα αφότου αρρώστησε, έµεινε πρώτα στο Μεσολόγγι και έπειτα εµφανίστηκε ως οπλαρχηγός στα Σάλωνα. Μετά την ανάρρωσή του πήρε µέρος σε διάφορες επιχειρήσεις στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα. Έπειτα από λίγο, στο δεύτερο έτος της Επανάστασης, βρέθηκε να ακολουθεί τον Οδυσσέα Ανδρούτσο και τον Γιάννη Γκούρα στην Αθήνα. Εκεί θα γίνει για λίγο πολιτάρχης (αστυνόμος).
Ωστόσο, σύντομα θα νιώσει απογοήτευση και απαξίωση από τα φερσίματα των Ανδρούτσου – Γκού-ρα, έτσι που θα αναγκαστεί να τους εγκαταλείψει. Σημαντικό ρόλο σε αυτή του την απόφαση ήταν η φιλαργυρία και η πλεονεξία του Γιάννη Γκούρα, που αηδίασαν τον Μακρυγιάννη, ο οποίος κατέφυγε τελικά στον Μοριά. Αλλά κι εκεί τα καμώματα των πολιτικών και οι μεταξύ τους έριδες δεν τον έκαναν ευτυχέστερο, ιδιαίτερα δε ο Μαυροκορδάτος…
ΟΕμφύλιος
Συμμετέχει στον Εμφύλιο και ονομάζεται διαδοχικά χιλίαρχος, αντιστράτηγος και στρατηγός. Καθώς σχηματίστηκε το παράνομο εκτελεστικό στο Κρανίδι και υπήρχαν δυο κυβερνήσεις, ο Μακρυγιάννης βρέθηκε με το νέο εκτελεστικό του Κρανιδίου στο πλευρό του Γ. Κουντουριώτη, του Κωλέττη και του Μαυροκορδάτου και πολέμησε για λογαριασμό τους εναντίον της άλλης παράταξης στη Δαλαμα-νάρα (9 και 10 Μαΐου 1824). Έπειτα αποστέλλεται στην Αρκαδία και τη Μεσσηνία, επειδή οι κάτοικοι αρνούνταν να πληρώνουν φόρους στην κυβέρνηση Κουντουριώτη. Επιστρέφοντας στο Ναύπλιο διηγείται τα παθήματά του, αφού λίγο έλειψε να σκοτωθεί. Κατόπιν μεταβαίνει στην Αθήνα με σκοπό να πείσει τον Γκούρα, τον Καρατάσο, τον Γάτσο και άλλους να κατέβουν στον Μοριά, να πολεμήσουν τους «αντάρτες» της άλλης παράταξης. Η μετάβασή τους, όταν τελικά πείθονται, συνοδεύεται από ένα όργιο αρπαγών και αυθαιρεσιών. Ο Μακρυγιάννης παραπονιόταν για όλα αυτά, αλλά ο ίδιος είχε μεγάλη ευθύνη για το φούντωμα του Εμφυλίου. Ο ίδιος σημειώνει στ’ απομνη-μονεύματά του: «Δεν ήξερε κανείς τι να κάμει. Ήμουν άμαθος από τέτοια». Φαίνεται να ήταν μια ειλικρινής εξομολόγηση. Απογοητευμένος εξάλλου από όλους, σημειώνει παρακάτω: «Μούτζες και στρούτζες να ’χουν και το ’να και τ’ άλλο μέρος».
ΞανάσταόπλατηςΕπανάστασης
Στο Νιόκαστρο και στους Μύλους, ο Μακρυγιάννης πολέμησε στο πλευρό του Δημήτρη Υψηλάντη και του Κωνσταντίνου Μαυρομιχάλη τον Κιουταχή που έβαλε πόδι στον Μοριά. Μάλιστα, υπήρξε ο βασικός συντελεστής της νίκης και τραυματίστηκε σοβαρά στο δεξί του χέρι. Κατόπιν αυτός ο ακάματος στρατιώτης παραιτήθηκε από το αξίωμα του στρατηγού για να καταταχτεί ως απλός στρατιώτης στο τακτικό σώμα του Φαβιέρου. Ως πολιτάρχης της Αθήνας, όταν ο Κιουταχής πολιορκούσε την Ακρόπολη, ο Μακρυγιάννης πολέμησε ηρωικά, ιδιαίτερα στις μάχες του Σερπετζέ (θέατρο Ηρώδη του Αττικού), όπου και τραυματίστηκε τρεις φορές σε μια νύχτα, τη μια σοβαρά στο κεφάλι. Γεμάτος τραύματα σε όλο το σώμα τερματίζει εδώ την ένοπλη θητεία του στο Έθνος, αφού πρώτα έλαβε μέρος σε μερικές επικίνδυνες αποστολές σε Αθήνα και Πειραιά!
ΟπολιτικόςΜακρυγιάννης
Στην περίοδο της διακυβέρνησης του Καποδίστρια (1828-1830) διετέλεσε στρατιωτικός διοικητής Πελοποννήσου. Όταν, ωστόσο, πέρασε στην αντικαποδιστριακή πτέρυγα, αντικαταστάθηκε από τον Νικηταρά. Στην περίοδο του Όθωνα έδειξε θερμό ενδιαφέρον για τους αγωνιστές του 1821 και υποστήριξε τα δίκαιά τους. Οι αντιβασιλικοί μπαινόβγαιναν στο σπίτι του στην Πλάκα. Εκεί δόθηκε και ο όρκος πριν από την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, που έκανε μαζί με τον Δημήτρη Καλλέργη: «Ορκιζόμαστε αβιάστως να φυλάξωμεν την πατρίδα μας, ότι κινδυνεύει από τους τοιούτους… Και ορκίζομαι εγώ πρώτος ο Μακρυγιάννης να φυλάξω όλα αυτά…».
Οι όρκοι δεν έμειναν στα λόγια! Έτσι, με την επανάσταση της 3ης του Σεπτέμβρη, το 1843, η χώρα αποκτά το πρώτο της Σύνταγμα. Αυτή υπήρξε και η μέγιστη προσφορά του ακαταμάχητου αρχιστρατήγου στην πατρίδα κατά τη διάρκεια της Οθωνικής περιόδου. Στη συνέχεια οι μαινόμενοι βασιλικοί δεν έχασαν την ευκαιρία προκειμένου να τον εκδικηθούν, να τον κατηγορήσουν για συνωμοσία και να τον φυλακίσουν το 1852. Ο Μακρυγιάννης καταδικάστηκε σε θάνατο, ωστόσο η ποινή του μετατράπηκε σε φυλάκιση. Τέλος, αποφυλακίστηκε το 1854 με εντολή του τότε πρωθυπουργού και συναγωνιστή Δημητρίου Καλλέργη. Ωστόσο, η κακομεταχείριση στις φυλακές τον είχε καταβάλει. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του προσευχόμενος. Πέθανε σε ηλικία 67 ετών. Ο λαός της Αθήνας τον έκλαψε και τον κήδεψε με μεγάλες τιμές στο Α’ Νεκροταφείο.
Σύμβολοτουελληνισμού
Ο Μακρυγιάννης ήταν αγράμματος, αλλά σε ηλικία 33 χρόνων – «στα γεράματά του», όπως σημειώνει χαριτολογώντας – «έμαθε γράμματα, για να γράψει το βίο του». Τα χειρόγραφά του ανακάλυψε και αποκατέστησε με πολύ κόπο ο Γιάννης Βλαχογιάννης, ο οποίος και τα εξέδωσε με εκτενή πρόλογο το 1907. Η κατοπινή και κορυφαία λογοτεχνική γενιά του ’30, με κύριο εκφραστή της τον Γιώργο Σεφέρη, θα ανακαλύψει στα Απομνημονεύματα αυτού του αγραμμάτου αγωνιστή «μια από τις πιο μορφωμένες ψυχές του ελληνισμού» (Γιώργος Σεφέρης, Ένας Έλληνας – ο Μακρυγιάννης).
Κρυμμένο κάτω από το κρεβάτι του για γούρι, είχε ένας ψαράς επί 10 χρόνια το μεγαλύτερο μαργαριτάρι του κόσμου!
Πριν από δέκα χρόνια, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, του οποίου τα στοιχεία δεν έχουν δημοσιοποιηθεί, ψάρευε-σύμφωνα με το site του Metro-με τη βάρκα του στις Φιλιππίνες, όταν η άγκυρα σκάλωσε στον βυθό της νήσου Palawan.
Βουτώντας να δει τι είχε συμβεί, ανακάλυψε ότι ένα περίεργο… πέτρωμα ήταν αυτό που εμπόδιζε την άγκυρα. Χωρίς, δε, να το καταλάβει τράβηξε μαζί με την άγκυρα και το περίεργο εύρημά του στην επιφάνεια και το δεύτερο το φυλούσε κάτω από το στρώμα του κρεβατιού του για γούρι. Μέχρι που το σπίτι του τυλίχθηκε μια μέρα στις φλόγες.
Τότε ήταν που πήρε ό,τι πρόλαβε να σώσει και μέσα σε αυτά ήταν και το πέτρωμα. Μια και δεν του έφερε γούρι, το πήγε σε τουριστικό γραφείο.
Οι εργαζόμενοι δεν πίστευαν στα μάτια τους και δικαίως αν αναλογιστεί κανείς ότι το «περίεργο πέτρωμα» ήταν ένα μαργαριτάρι πέντε φορές μεγαλύτερο από αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρείτο το μεγαλύτερο στον κόσμο.
Το Μαργαριτάρι του Αλλάχ είχε βρεθεί επίσης στο Palawan το 1934 και η αξία του εκτιμάται στα 30 εκατ. ευρώ.
Το Μαργαριτάρι του ΑλλάχΤο μαργαριτάρι του ψαρά, όμως, έχει μήκος περίπου 70 εκατ. και πλάτος 30 εκατ. ενώ η αξία του υπολογίζεται σε μόλις 88,5 εκατ. ευρώ.
Το μαργαριτάρι αυτό είναι 30 εκατοστά στο πλάτος και 34 κιλά βάρος. Το αμέσως επόμενο είναι το μαργαριτάρι του Λάο Τζου, το οποίος ζυγίζει… μόλις 6,4 κιλά! Απομένει η επίσημη πιστοποίηση από τις υπηρεσίες ότι συγκαταλέγεται στην κατηγορία των μαργαριταριών, ώστε να εκτιμηθεί και η αξία του.
Άγιος Λουκάς ο Ιατρός: Η ιστορία μου περί της βοήθειας του Αγίου πατρός Λουκά. Να σας πω ειλικρινά ότι πριν δεν ήξερα τίποτα για τον Άγιο.
Το 2006 ήμουν πολύ στεναχωρημένος, γιατί αρρώστησε σοβαρά ο πατέρας μου. Ήταν 73 χρονών τότε. Οι καρδιακές προσβολές και οι κλήσεις του ασθενοφόρου ήταν σχεδόν η καθημερινότητά μας.
Οι γιατροί είπαν ότι πρέπει να κάνουμε χειρουργική επέμβαση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης (by-pass). Συνειδητοποιούσα ότι είναι πολύ σοβαρή επέμβαση ανοιχτής καρδιάς και, φυσικά, ανησυχούσα πάρα πολύ για τον αγαπημένο μου πατέρα.
Κάποια στιγμή, βλέποντας τον πόνο μου, ένας φίλος συμφοιτητής μου μου σύστησε να προσεύχομαι στον Άγιο Λουκά της Κριμαίας, ο οποίος κάποτε ο ίδιος ήταν ταλαντούχος χειρουργός και μέχρι τώρα βοηθά στις σοβαρές εγχειρήσεις. Επίσης, ο φίλος μου μου έκανε δώρο ένα βιβλίο για τον Άγιο και μια εικονίτσα του Αγίου, με ένα απότμημα των λειψάνων του μέσα.
Αμέσως διάβασα τον βίο του Αγίου και κατάλαβα ότι αυτός θα μας βοηθήσει οπωσδήποτε. Άνθρωπος τέτοιας δύναμης, όπως ήταν ο Άγιος Λουκάς, δεν μπορεί να αδιαφορήσει!
Λένε πως ο Άγιος σαν να οδηγεί τα χέρια των γιατρών και ήδη πολλές φορές έχει παράσχει τη βοήθειά του. Όταν ξεκίνησε η εγχείρηση, με πόνο στην ψυχή διάβασα τους χαιρετισμούς στον Άγιο Λουκά μπροστά στην εικόνα του, την προσκύνησα και άρχισα να περιμένω…
Ύστερα, ο πατέρας μου έλεγε ότι ο καθηγητής Ακτσούριν, που κατά το θέλημα του Θεού δέχτηκε να κάνει την εγχείρηση, στην αρχή της εγχείρησης έβγαλε τον σταυρό από τον λαιμό του πατέρα και τον έβαλε κάτω από το μαξιλάρι. Μετά τον κοίταξε με προσοχή και είπε: «Ο Θεός μαζί μας..!»
Όπως καταλάβατε, η δύσκολη εγχείρηση ολοκληρώθηκε με επιτυχία, με τα μαγικά χέρια του ειδικού και του Αγίου! Ο πατέρας μου τώρα είναι 81 χρονών και συνεχίζει να χαίρεται τη ζωή.
Είμαι πολύ ευγνώμων στον φημισμένο καθηγητή και δε θα τον ξεχάσω ποτέ. Προσεύχομαι και στον Άγιο Λουκά αρκετά συχνά, στεκόμενος μπροστά στην εικονίτσα, δώρο του φίλου μου, που βρήκε τη θέση του στο σπιτικό εικονοστάσι.
Λευκή τίγρης: Η μικρή Χασίγια έφυγε σήμερα ανώδυνα
«Η μικρή Χασίγια έφυγε σήμερα ανώδυνα». Το Αττικό Πάρκο με ανάρτηση του στην επίσημη σελίδα του στο Facebook, αποχαιρέτησε την μικρή Χασίγια το λευκό τιγράκι που εγκαταλείφθηκε σε κάδο απορριμμάτων του πάρκου από άγνωστο στις 28 Φεβρουαρίου.
«Η μικρή Χασίγια έφυγε σήμερα ανώδυνα»
Όπως αναφέρει η ανάρτηση στην λευκή τίγρη έγινε ευθανασία καθώς τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε δεν της έδιναν πολλά περιθώρια. Όπως τονίζεται, υπήρξε επαφή με εξειδικευμένα κέντρα, με αποστολή του συνόλου των εξετάσεων, για τη διερεύνηση της πιθανότητας μεταφοράς του ζώου σε κάποιο από αυτά για την περαιτέρω διαχείριση και περίθαλψη. Οι απαντήσεις που ελήφθησαν από τα κέντρα αυτά απέκλεισαν το ενδεχόμενο αυτό.
Αναλυτικά η ανάρτηση:
ο Αττικό Πάρκο με ανάρτηση του στην σελίδα του στο Facebook, αποχαιρέτησε την Χασίγια την λευκή τίγρη που εγκαταλείφθηκε σε κάδο απορριμμάτων του πάρκου από άγνωστο στις 28 Φεβρουαρίου.
Ο έρως χρόνια δεν κοιτά, λέει ο λαός και έχει αποδειχθεί πολλάκις στην πράξη ότι δύο άνθρωποι μπορούν να ζήσουν βίον ανθόσπαρτον ακόμη και όταν τους χωρίζει μια μεγάλη διαφορά ηλικίας. Βέβαια, ο κόσμος θα πει τα δικά του, ειδικά αν το γηραιότερο μέλος του ζευγαριού είναι η γυναίκα, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις δεν πρέπει να ακούμε τι λέει ο κόσμος αλλά τι λέει η καρδιά μας. Κι ας μας κουράζουν που και που οι ψίθυροι όπως λέει με παράπονο αυτή η ευτυχισμένη, κατά τ’ άλλα, σύζυγος.
«Είμαι μια χωρισμένη μητέρα δύο παιδιών που ξαναπαντρεύτηκε έναν υπέροχο άνθρωπο και ζει τις πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής της. Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχει κάτι που, αν και ασήμαντο, δεν παύει να με στεναχωρεί που και που ή, καλύτερα, να χαλάει τη ζαχαρένια μου…
Βλέπετε ο άντρας μου είναι πολύ μικρότερος από μένα – 20 ολόκληρα χρόνια – και αυτό είναι κάτι που ο κόσμος δεν μπορεί να χωνέψει εύκολα. Όχι τόσο εύκολα, δηλαδή, όσο θα το χώνευε εάν εγώ ήμουν 20 χρόνια μικρότερή του. Τότε, θα τον καμάρωναν κιόλας, ενώ τώρα, μας βλέπουν με καχυποψία, τουλάχιστον. Και τους δυο.
Το πιο χαρακτηριστικό, πέρα από τα βλέμματα που υποδηλώνουν απορία – και φθόνο, ίσως – είναι η υπόθεση που κάνουν οι πιο θρασείς από τους κακόβουλους εκεί έξω ότι δεν είμαστε ζευγάρι, και μάλιστα παντρεμένο, αλλά μάνα και γιος.
“Για τον γιο σας είναι;”, “Τι κομψοί που είστε μάνα και γιος”, “Μπράβο νεαρέ μου που βγαίνεις για ψώνια με τη μητέρα σου” και άλλα τέτοια σχόλια ακούμε κατά καιρούς, τα οποία μας διασκεδάζουν, είναι αλήθεια, αλλά έρχονται στιγμές που τα βρίσκω πολύ κουραστικά.
Και δεν το κρύβω ότι καμιά φορά με πληγώνουν κιόλας γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν είναι εύκολο να “δέσεις” τη μοίρα σου με έναν τόσο νεότερο άντρα. Θέλει πολύ αυτοπεποίθηση και πολύ εμπιστοσύνη σ’ αυτό που έχετε μεταξύ σας, να ξεπεράσεις όλα τα στερεότυπα που κι εσύ έχεις για τον εαυτό σου και να προετοιμαστείς κιόλας για το χειρότερο σενάριο: να έρθει μια μέρα που θα σε αφήσει για μια συνομήλική του.
Λυπάμαι, τότε, που πέφτω στην παγίδα όλων αυτών των ανθρώπων και αφήνω την κακία τους να με δηλητηριάσει. Σκέφτομαι όλα τα καλά που έφερε στη ζωή μου αυτή η σχέση, πόσο καλά τα πηγαίνει ο άντρας μου με τα παιδιά μου παρά το ότι δεν ήταν εύκολο και για εκείνα στην αρχή, αλλά και τις στιγμές που έχουμε ζήσει οι δυο μας και όλοι μαζί. Τα σκέφτομαι όλα αυτά και λέω από μέσα μου: “Δε βαριέσαι, τι ξέρουν όλοι αυτοί για μας; Άστους με τις προκαταλήψεις καιτην κακία τους.”
Εγώ έχω τον πιο υπέροχο άνθρωπο του κόσμου δίπλα μου. Κι ακόμη και αν δεν κρατήσει για πάντα, που μπορεί να συμβεί στον καθένα, για άπειρους λόγους και ασχέτως ηλικιών, θα έχω κερδίσει πάρα πολλά. Κι εγώ και εκείνος, και τα παιδιά μου που μεγάλωσαν χωρίς στερεότυπα για τον έρωτα, την αγάπη και τον γάμο.
Ήταν άλλωστε η μοναδική φορά που με είδαν να ακολουθώ το ένστικτό μου και να είμαι πιο ευτυχισμένη από ποτέ. Αυτό δεν είναι εν τέλει το νόημα της ζωής; Να σπας τα δεσμά σου – όποια είναι αυτά για τον καθένα – και να κυνηγάς αυτό που θες με τόλμη, ενθουσιασμό και αυτοπεποίθηση.
Και, φυσικά, να ερωτεύεσαι και να σε ερωτεύονται χωρίς κανόνες και στεγανά.»
Επειδή ακριβώς θέλω να κρατήσω το φως της αλήθειας μεσα μου όπως διαβαζω στις ευχες των ημερων, ηθελα να σας αποκαλυψω ότι φέτος, δε μπόρεσα να παω στην περιφορα του επιταφίου, δεν εβαψα αυγα αλλά αγορασα μερικά έτοιμα για το καλό, δε ξερω που θα κανω ανάσταση και Κυριακη του Πάσχα.
Εχω εναν καημο μεσα μου για ολα οσα συμβαίνουν γυρω μας τον τελευταίο καιρό και δεν εχω διάθεση για τιποτα.Ουτε φυσικά μπορώ να τον καταπιώ η να τον αγνοήσω.
Μαζευω να πληρωσω το λογαριασμο του ρευματος και δε θα κανω φετος το πασχαλινο τραπεζι που έκανα συνήθως γιατί κι αυτο μπελάς μου φαίνεται, ουτε θ αγορασω δωρα για τα παιδια. Αντιθετως θα κρατησω το χαρτζιλικι που τους εδωσε η γιαγια για να τσονταρω στα 835 του ρευματος.
Ολοι θα ψησετε τ αρνακια στη σουβλα, καπου θα πάτε, κατι θα κανετε για να ξεχασετε και για να μη φανει οτι δε κανατε και τιποτα, αλλα μεσα σας ολοι πιστευω οτι νιωθετε πανω κατω το ιδιο κενο.
Ειμαστε ανθρωποι υγιείς με ορεξη για δουλεια και δε ξερει κανεις πως φτασαμε εδω! Να δουλεύουμε σκληρα για να πληρωνουμε μονο λογαριασμους. Στα 50 να μας χαρτζιλικωνουν οι γονεις μας.
Ο εχθρος αόρατος στο μεταξυ.
Οσο και να δειχνουμε τα ωραια μας τσουρεκια και τ αυγα.κι οσα χαμογελα κι αν απαθανατίσουμε στο πασχαλινο μας τραπεζι μεσα μας νιωθουμε λιγο πολυ το ιδιο. Ολοι μας.
Θα μου πειτε: και τι; με την απελπισία κερδισε κανείς τιποτα;
Η αληθεια ειναι πως οχι.
Αλλα δε χρειαζεται να κοροϊδεύουμε τους αλλους. Πολυ περισσότερο τον ίδιο μας τον εαυτο!
Ζητω συγγνωμη αν σας προβληματισα γιατι δε συνηθιζω τετοια συμπεριφορά αλλα είχα ενα ξέσπασμα κι ήθελα να το βγάλω απο μέσα μου για να μη μου κάνει κακό. Σε λιγη ώρα θα μαι σιγουρα καλύτερα.
Η Μ. Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην μετάνοια, την προδοσία ενώ σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους για τον Ιησού με τον Μυστικό Δείπνο
Κάθε Μεγάλη Τετάρτη σε όλες τις Εκκλησίες – πριν την Τελετή του Νιπτήρος – το Ιερό Ευχέλαιο, μία ακολουθία για τη ψυχή και το σώμα κάθε ανθρώπου που ασθενεί, με σκοπό του ιερού μυστηρίου την ίαση της σωματικής νόσου.
Η τέλεση του μυστηρίου γίνεται από επτά ιερείς, όσα και τα ευαγγελικά αναγνώσματα αλλά και οι ευχές που διαβάζονται. Μετά το τέλος του Ευχέλαιου, ο ιερέας βουτάει το βαμβάκι στο λάδι και χρίει όσους βρίσκονται εκεί, στο πρόσωπο και τα χέρια. Κάποιοι μάλιστα κρατάνε μαζί τους αυτό το βαμβάκι, ως φυλαχτό.
Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην μετάνοια, την προδοσία ενώ σηματοδοτεί και την αρχή του τέλους για τον Ιησού με τον Μυστικό Δείπνο.
Γιαυτό, μετά το Μέγα Ευχέλαιο, γίνεται η τελετή του Νιπτήρος – που είναι και ο Όρθρος της Μεγάλης Πέμπτης – και που αναφέρεται σε τέσσερα γεγονότα: Τον Ιερό Νιπτήρα, το πλύσιμο δηλαδή των ποδιών των μαθητών από τον Ιησού Χριστό πριν την έναρξη του Μυστικού Δείπνου, τον Μυστικό Δείπνο, την Προσευχή του Κυρίου στο Όρος των Ελαιών και την προδοσία του Ιούδα, δηλαδή την αρχή των Παθών του Χριστού.
Η Τελετή του Νιπτήρος συχνά γίνεται σε αναπαράσταση, τόσο από του Ορθόδοξους όσο και τους Καθολικούς ιερείς. Στην Ελλάδα, η πιο γνωστή αναπαράσταση γίνεται με μεγάλη κατάνυξη στην Πατμο.
Επίσης, στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων χιλιάδες πιστών παρακολουθούν την Μεγάλη Πέμπτη το πρωί την Τελετή του Νιπτήρος στην Αγία Αυλή του Ναού της Αναστάσεως.
