Το Tiktok έχει πλημμυρίσει από παλιά του βίντεο και ένα ντοκιμαντέρ ετοιμάζεται από φίλη του δημοσιογράφο, το οποίο θα περιέχει στιγμές από την διαδρομή του
«Απ’ όλα τα μέσα έκφρασης η φωτογραφία είναι το μόνο που ακινητοποιεί μια συγκεκριμένη στιγμή τον χρόνο» είχε πει ο διάσημος Γάλλος φωτογράφος Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν, χωρίς να φαντάζεται ότι αυτό που αποκαλούμε social media θα άλλαζε τα πάντα στην τέχνη του, σε ότι αφορά ανώνυμους και επώνυμους.
Έφτασε να κυκλοφορήσει πριν από λίγες μέρες μια νέα φωτογραφία του συνειδητά «εξαφανισμένου» από τον δημόσιο βίο Νότη Σφακιανάκη, για να αρχίσουν πάλι τα δημοσιεύματα γύρω από την τωρινή του κατάσταση.
Η τρέλα με τον ιδιαίτερα δημοφιλή ερμηνευτή που απέχει περί τα επτά χρόνια από τις πίστες και την δισκογραφία είναι τέτοια, που αρκούσε η εμφάνισή του σε ένα αεροδρόμιο για να σηκωθεί ένα κινητό και να αποτυπώσει την μορφή του.
Στα 66 του χρόνια, με γκρίζο μαλλί και γυαλιά πρεσβυωπίας που σχεδόν πάντα φόραγε εκτός πίστας ο Νότης Σφακιανάκης φαίνεται να συνομιλεί με κάποιον σε ένα αεροδρόμιο που δεν έγινε γνωστό ποιο είναι.
Αυτή η φωτογραφία ήταν αρκετή για γραφτεί άλλο ένα άρθρο για τον τραγουδιστή με την φαραωνική άνοδο που έπαιζε χωρίς αντίπαλο κάποια περίοδο, ο οποίος έμελλε να βιώσει και μια ισχυρή πτώση.
Εν τούτοις παραμένει ακόμη στην επικαιρότητα, το Tiktok έχει πλημμυρίσει από παλιά του βίντεο και ένα ντοκιμαντέρ ετοιμάζεται από φίλη του δημοσιογράφο, το οποίο θα περιέχει στιγμές από την διαδρομή του.
Εμμένοντας σε μια εκούσια αυτοεξορία, σιωπά και μένει μακριά από τα φώτα του δημόσιου βίου και μέσα σε λίγους μήνες βίωσε δύο πολύ μεγάλες απώλειες, αρχικά της γυναίκας του και πρόσφατα της αδερφής του.
Ίσως γι’ αυτό από τα δεκάδες τραγούδια που έχει ερμηνεύσει στην μυθιστορηματική διαδρομή του ο Νότης Σφακιανάκης τα «Γενέθλια» είναι μάλλον αυτό που ταιριάζει περισσότερο στον ψυχισμό του την συγκεκριμένη χρονική περίοδο.
Οι δύσκολες στιγμές
Ειδικά ο στίχος «σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα, ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα…» αποτυπώνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τα όσα ζει ο «πρίγκιπας της νύχτας» που μέσα σε λίγους μήνες έμελλε να χάσει δύο πολύ αγαπημένα του πρόσωπα.
Τον περασμένο Νοέμβριο έχασε την σύζυγό του Κίλι, η οποία αντιμετώπιζε συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας για αρκετά χρόνια, ενώ πριν από λίγες μέρες έφυγε από την ζωή η αδερφή του Πολυάννα, νικημένη από τον καρκίνο.
Εδώ και καιρό ο Νότης βαδίζει «στα μονοπάτια του καημού, στην γέφυρα του στεναγμού» όπως λένε οι στίχοι στα «Γενέθλια» δεχόμενος αυτά τα απανωτά χτυπήματα της μοίρας. Έξι μήνες μετά την χαρισματική Αγγλίδα που του χάρισε δύο παιδιά με την οποία πορεύτηκε μια ζωή έχασε και την μεγάλη του αδερφή, η οποία πάλευε με την επάρατη νόσο.
Κι αυτές οι απώλειες ήρθαν σε μια χρονική περίοδο η οποία αποτιμάται σχεδόν σε εφτά χρόνια, κατά την οποία εξακολουθεί να απέχει ουσιαστικά τόσο από τον δημόσιο όσο και τον καλλιτεχνικό βίο.
Πολλοί, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο μιλούν πλέον για μια εκούσια αυτοεξορία, η οποία ξεκίνησε όταν ο Νότης Σφακιανάκης σταμάτησε τις νυχτερινές του εμφανίσεις. Έκτοτε δεν έχει παραχωρήσει καμία συνέντευξη, δεν έχει ηχογραφήσει τα καινούργια τραγούδια που είχε επιλέξει για το τρίτο cd της τριλογίας που ετοίμαζε με την Panic Records και φυσικά δεν έχει κάνει κάποια δημόσια εμφάνιση.
Την Παρασκευή 8 Μαΐου κάποιοι φίλοι του πίστεψαν ότι ο Νότης θα ταξίδευε στην Κω για να αποχαιρετήσει την αδερφή του Πολυάννα, αυτή που σαν μεγαλύτερη τον πρόσεχε όταν ήταν παιδιά ακόμη στο νησί. Κάτι που τελικά δεν έπραξε, όχι γιατί δεν ήθελε αλλά επειδή για κάποιους ανθρώπους το πένθος είναι μια βαθιά εσωτερική υπόθεση, την οποία δεν επιθυμούν να μοιραστούν με άλλους, ακόμη και αν αυτή που έφυγε είναι η αδερφή τους.
Επέλεξε να στείλει ένα στεφάνι που έγραφε «Στην αγαπημένη μου αδερφή καλή ξεκούραση, Νότης-Κίλι» επιλέγοντας να βάλει και το όνομα της συζύγου του στον δικό του αποχαιρετισμό στην Πολυάννα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Νότης δεν δίνει το «παρών» σε μια πολύ δύσκολη προσωπική του στιγμή, αφού το ίδιο έπραξε ακόμη και στο τελευταίο αντίο στην Κίλι του, όταν όλοι υπέθεταν ότι θα ήταν εκεί. Στις 8 Νοεμβρίου του 2025 περίπου 100 άτομα έδωσαν το παρών στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας για να αποχαιρετήσουν την γυναίκα που σημάδεψε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, την ζωή του διάσημου ερμηνευτή με το φανατικό κοινό. Ο Νότης δεν πήγε επιλέγοντας να θρηνήσει μόνος του την Κίλι, σε μια κίνηση που πολλοί θα παρεξηγούσαν, όχι όμως αυτοί που τον έχουν ζήσει στα χρόνια που κυριαρχούσε στο τραγούδι.
Το ίδιο έκανε και με την αδερφή του Πολυάννα, την οποία αγαπούσε πολύ όπως και τον αδικοχαμένο αδερφό του Γιώργο, την πρώτη μεγάλη απώλεια που βίωσε το 2004, όταν ήταν στην κορυφή. Έκανε τα πάντα για να τον σώσει, αλλά τον έχασε μέσα σε τρεις μήνες από καρκίνο ενώ «έφυγε» ακούγοντας στο κινητό τον Νότη να τραγουδάει σε προγραμματισμένη συναυλία.
Στα χρόνια που ακολούθησαν ήρθαν και άλλες απώλειες δικών του ανθρώπων αφού το 2013 «έχασε» τον αγαπημένο του ηχολήπτη, το 2023 πέθανε ο επί χρόνια μαέστρος του Μανώλης Σουβατζής και ένα χρόνο αργότερα ο προσωπικός του μετρ Γιώργος Κασάμπαλης. Στις κηδείες των δύο τελευταίων δεν πήγε αλλά έστειλε στεφάνια με καθαρά προσωπικό μήνυμα, ζώντας την περίοδο όπου φέρεται να έχει επιλέξει μια βαθιά εσωστρέφεια, σε ότι τον αφορά.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι εδώ και επτά χρόνια δεν έχει δημοσιευθεί μια φωτογραφία από έξοδό του, έστω και τυχαία, αφού είναι λίγο-πολύ αδύνατο να πάει κάπου για φαγητό π.χ. ο Νότης και να μην σηκωθούν κινητά τηλέφωνα για να τον αποθανατίσουν.
Το ντοκιμαντέρ για την ζωή του και οι φήμες
Το ότι τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον για τον Νότη με δεδομένη την απουσία του από τον δημόσιο βίο, τις εμφανίσεις και την δισκογραφία είναι τεράστιο, δεν σηκώνει πολλές αντιρρήσεις. Πρόκειται για έναν από τους εμπορικότερους Έλληνες ερμηνευτές των τελευταίων δεκαετιών με τραγούδια που άφησαν εποχή, ενώ βίντεο από ζωντανές εμφανίσεις του στο Tiktok συγκεντρώνουν δεκάδες χιλιάδες views.
Η Ρούλα Χάμου, μια δημοσιογράφος που ήταν πολύ κοντά του από την αρχή σχεδόν της καριέρας του, ετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ με ανέκδοτο υλικό από περιστατικά που έχουν λάβει χώρα σε διάφορα γυρίσματα και βιντεοσκοπήθηκαν. Σύμφωνα με την ίδια αυτό που θα προκύψει στο τέλος θα είναι ενδεικτικό του χαρακτήρα που έχει ο Νότης, που ήταν πάντα πολύ διαφορετικός, ειδικά σε αυτά που «πρέσβευε».
Το ντοκιμαντέρ θα ξεκινάει χρονικά από το 1993 και θα καταλήγει μέχρι το 2019 αποτυπώνοντας στιγμές ενός τραγουδιστή, ο οποίος από την αρχή της καριέρας του επέλεξε να κινηθεί διαφορετικά από άλλους τραγουδιστές, ειδικά σε αυτά που έλεγε και τα οποία δεν περιορίζονταν στα του τραγουδιού.
Κάτι που σταδιακά, ειδικά μετά την εκτόξευσή του έμελλε να τον φέρει αντιμέτωπο με συναδέλφους, τα ΜΜΕ, ακόμη και με κόσμο που τον λάτρεψε και εξακολουθεί να τον αγαπάει και να περιμένει την επιστροφή του μπροστά σε ένα μικρόφωνο.
Από τον Νοέμβριο του 2020 όταν εμφανίστηκε στα δικαστήρια της Σχολής Ευελπίδων και μίλησε στα μικρόφωνα ο Νότης δεν έχει πραγματοποιήσει κάποια δημόσια εμφάνιση ή δήλωση. Με εξαίρεση ένα πλάνο στο πρωινό του Γιώργου Λιάγκα την ώρα που έμπαινε στο σπίτι του, ο ερμηνευτής παραμένει σταθερά απών από την δημοσιότητα, ειδικά τα τελευταία χρόνια, όταν η υγεία της συζύγου του Κίλι άρχισε να επιδεινώνεται σταδιακά.
Κι όμως, από το 2023 ξεκίνησε αυτή η θρυλούμενη επιστροφή του Σφακιανάκη στις μεγάλες πίστες με ρεπορτάζ-συνήθως σε τηλεοπτικές εκπομπές-τα οποία επικαλούνταν καλά πληροφορημένες πηγές από το περιβάλλον του αθηναϊκού nightlife.
«Έτσι περνούσε ο καιρός…»
«Γνωστός επιχειρηματίας είναι πολύ κοντά σε σε συμφωνία με τον Νότη», «ο πρίγκιπας της νύχτας επιστρέφει», «το μεγάλο come back του Σφακιανάκη» και άλλοι τέτοιοι εντυπωσιακοί τίτλοι δημιουργούσαν την κατάλληλη ατμόσφαιρα.
Τα social «έπαιρναν» φωτιά από τα σχόλια θαυμαστών αλλά και επικριτών για συνήθως δύο 24ωρα, μέχρι να έρθει κάποια διάψευση από κάποιον φίλο, μουσικό, ανιψιό ή μετρ του τραγουδιστή.
Μετά τα νυχτερινά κέντρα η θρυλούμενη επιστροφή ήρθε μέσω μιας μεγάλης συναυλίας που θα έδινε στο ΟΑΚΑ ή στο Καλλιμάρμαρο ο Νότης για να τον απολαύσουν οι δεκάδες χιλιάδες θαυμαστές του.
Το απίστευτο είναι ότι η «αποκλειστική» είδηση ανακυκλωνόταν φυσικά για κάποιες μέρες, ενώ ο ίδιος ο Σφακιανάκης δεν έμπαινε καν στον κόπο να διαψεύσει κάτι ανύπαρκτο.
Τελικά θα βρισκόταν ένας φίλος του ή ένας μουσικός του να πει ότι δεν ισχύει για να ηρεμήσει η φρενίτιδα που είχε ξεσπάσει στις lifestyle εκπομπές και στα πάνελ. Αυτά, που δεν εννοούν να καταλάβουν ίσως ότι ο συγκεκριμένος ερμηνευτής έχει επιλέξει την σιωπή τα τελευταία έξι χρόνια και μέχρι στιγμής, τίποτε δεν φαίνεται ικανό να τη σπάσει.
Ούτως η άλλως έχοντας ζήσει στα «κόκκινα» για δυο και πλέον δεκαετίες ίσως και να χρειαζόταν αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα για να ηρεμήσει, μακριά από τις πίστες, τις συναυλίες, τα στούντιο ηχογραφήσεων και την δημόσια ζωή γενικότερα.
Οι καλλιτέχνες ως γνωστόν είναι ιδιαίτεροι χαρακτήρες και με ένα «εγώ» το οποίο πολλές φορές αποδεικνύεται καταλυτικό για την διαδρομή τους, όμως ο Σφακιανάκης είχε και κάτι άλλο. Μίλαγε πολύ και έλεγε την άποψή του, αρνούμενος να δεχτεί ότι τα σχόλιά του ήταν αρκετές φορές ομοφοβικά ή ρατσιστικά και σε ευθεία κόντρα με αυτά της κοινής γνώμης, κάτι που πλήρωσε με μια σταδιακή αποκαθήλωση.
Έχοντας βγάλει πάρα πολλά λεφτά -τα οποία δεν ξόδεψε αφειδώς- στα 66 του πλέον χρόνια επιμένει να μην περπατάει παράλληλα με τους άλλους όπως λέει μια πολύ μεγάλη του επιτυχία, ίσως επειδή έτυχε «να’ ναι απ’ αυτούς που κολυμπάνε στους αφρούς και στα λασπόνερα».
Από την πρώτη στιγμή ο 65χρονος είχε υποπέσει σε αντιφάσεις κατά την εξέτασή του – Οι αστυνομικοί εντόπισαν στην αυλή του σπιτιού απλωμένο ένα φρεσκοπλυμένο εσώρουχο το οποίο φέρεται να έχει ισχνά ίχνη που παραπέμπουν σε αίμα
Συνελήφθη κατηγορούμενος για διπλή ανθρωποκτονία από πρόθεση ο 65χρονος Ιταλός, πάνω στον οποίο είχαν πέσει από την πρώτη στιγμή οι υποψίες για το φονικό της 54χρονης συντρόφου του και του 26χρονου γιου της στον Λόγγο Αιγίου. Νωρίτερα, ο ίδιος είχε συλληφθεί για παράνομη οπλοκατοχή λόγω ενός μαχαιριού και ενός αεροβόλου.
Δείτε το βίντεο:
Παρότι από την πρώτη στιγμή ο ίδιος αρνείται τα πάντα, μια σειρά στοιχείων που έχουν συλλεχθεί έδειχναν προς την αντίθετη κατεύθυνση και για αυτό μετά από επικοινωνία των αστυνομικών με τον εισαγγελέα του ασκηθεί δίωξη για διπλή ανθρωποκτονία.
Τα στοιχεία που έδειξαν τον Ιταλό για το διπλό φονικό στο Αίγιο
Συγκεκριμένα, από την έρευνα διαπιστώθηκε πως στο σπίτι δεν εντοπίστηκαν ίχνη παραβίασης, που σημαίνει πως όταν έγινε το έγκλημα στον χώρο δεν βρισκόταν κανείς τρίτος.
Επίσης, οι αστυνομικοί εντόπισαν στην αυλή απλωμένο ένα φρεσκοπλυμένο εσώρουχο το οποίο φέρεται να έχει ισχνά ίχνη που παραπέμπουν σε αίμα. Ακόμη ένα στοιχείο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι, κατά την εξέταση του υπόπτου, οι αστυνομικοί παρατήρησαν μια έντονη οσμή οινοπνεύματος.
Δείτε το βίντεο:
Αρχικά θεώρησαν πως ο άντρας ίσως έχει καταναλώσει αλκοόλ. Ωστόσο η εικόνα του δεν έδειχνε κάτι τέτοιο. Αυτό που εξετάζεται είναι το ενδεχόμενο ο άνδρας να έπλυνε τα χέρια και άλλα σημεία του σώματός του με οινόπνευμα.
Επιπλέον είναι και οι αντιφάσεις στις οποίες υπέπεσε κατά την εξέταση. Όπως ανέφεραν στο protothema.gr καλά ενημερωμένες πηγές, στην αρχή ο 65χρονος είπε ότι στις 11.30 το πρωί είχαν κλείσει ραντεβού σε γιατρό. Στη συνέχεια είπε ότι είχε ώρα να τους ακούσει και ότι σηκώθηκε για να δει τι κάνουν. Παράλληλα ανέφερε ότι δεν άκουσε τίποτα. Ούτε φωνές, ούτε πυροβολισμό.
Τέλος είναι και οι αμυχές που εντόπισαν οι αστυνομικοί στα χέρια του υπόπτου αλλά και το -αταυτοποίητο μέχρι στιγμής- βιολογικό υλικό που βρέθηκε στα νύχια της 54χρονης. Όλα δείχνουν πως προηγήθηκε καυγάς που κατέληξε σε δολοφονία.
Υπενθυμίζεται ότι τα δύο θύματα εντοπίστηκαν στο σπίτι τους μέσα σε μια λίμνη αίματος. Η σορός του 26χρονου βρέθηκε στο κρεβάτι του δωματίου του. Όπως διαπιστώθηκε έφερε τραύματα από αεροβόλο όπλο (φλόμπερ) στο κεφάλι και πολλαπλές μαχαιριές στο σώμα.
Δείτε το βίντεο:
Η μητέρα του εντοπίστηκε νεκρή στην είσοδο του δωματίου και, όπως διαπίστωσε ο ιατροδικαστής που βρέθηκε στο σημείο, εκτός από χτυπήματα από τις μαχαιριές, φέρει και αμυντικά τραύματα. Εύρημα το οποίο δείχνει πως η γυναίκα πάλεψε με τον δολοφόνο της πριν τελικά πέσει νεκρή.
Οι αστυνομικοί εκτιμούν πως ο δράστης του εγκλήματος αρχικά πυροβόλησε με το αεροβόλο στο κεφάλι τον 26χρονο και στη συνέχεια τον μαχαίρωσε μέχρι θανάτου. Προφανώς η μητέρα του άκουσε τη φασαρία, πήγε να δει τι συμβαίνει και τότε δέχθηκε τη δολοφονική επίθεση.
Σε μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση προχώρησε η επικεφαλής του πολιτικού σχηματισμού «Ελπίδα για τη Δημοκρατία», Μαρία Καρυστιανού, αναλύοντας τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές του κόμματός της.
Κατά τη διάρκεια της ραδιοφωνικής της παρουσίας στον Alpha 989 το πρωί της Τέταρτης 10 Ιουνίου, η κυρία Καρυστιανού τοποθετήθηκε για μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν την επικαιρότητα, όπως η διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής, η οικονομική πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά, το προσφυγικό ζήτημα, καθώς και η αξιοπιστία των μετρήσεων της κοινής γνώμης.
Η στρατηγική της διπλωματίας και οι σχέσεις με τη γειτονική χώρα
Αναφερόμενη στον τομέα των διεθνών σχέσεων, η Μαρία Καρυστιανού υπογράμμισε ότι η εξωτερική πολιτική αποτελεί ένα εξαιρετικά ευαίσθητο πεδίο που απαιτεί σοβαρότητα, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και σταθερότητα, μακριά από μικροκομματικές σκοπιμότητες. Κατά την άποψή της, η εθνική γραμμή στα μεγάλα ζητήματα θα έπρεπε να παραμένει ενιαία και ανεπηρέαστη από τις κυβερνητικές αλλαγές, καθώς η προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας αποτελεί ύψιστο καθήκον. Ειδικότερα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τις επικείμενες διμερείς επαφές, η πρόεδρος της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» σημείωσε ότι η συμμετοχή σε μια διαπραγμάτευση απαιτεί πλήρη επίγνωση των επιδιώξεων της κάθε πλευράς, καθώς και μια βαθιά κατανόηση της ψυχοσύνθεσης των συνομιλητών.
Όπως είπε η Μαρία Καρυστιανού για την εξωτερική πολιτική «δεν είναι συνταγή για φαγητό είναι μια δύσκολη κατάσταση που θέλει πολύ σεβασμό και προσοχή. Η εξωτερική πολιτική θα πρέπει να είναι μια γραμμή, ένα υπουργείο που δεν θα αλλάζει ανάλογα με την κυβέρνηση. Τα δικαιώματα της χώρας είναι πάνω από τις ζωές μας». Ειδικά για την Τουρκία τόνισε πως «όταν πας να συζητήσεις θα πρέπει να έχεις πλήρη εικόνα τι θέλεις εσύ και τι ζητούν οι άλλοι, ακόμα και να έχεις κάνει ψυχανάλυση των ανθρώπων με τους οποίους θα βρεθείς. Το βασικό είναι η δική σου ατζέντα, και να φύγεις έχοντας ικανοποιήσει το 80% της δικής σου ατζέντας».
«Δεν ζητάμε από κανέναν να μας πει αν έχουμε δίκιο ή όχι. Όλα στη διπλωματία είναι θέμα συνεννόησης και συζήτησης. Πάντα μιλούσαμε για τα 12 ν.μ. Μετά την 7ετια Μητσοτάκη έρχονται οι Τούρκοι και συζητάνε για συνδιαχείριση του Αιγαίου. Όλα είναι θέμα συζήτησης αλλά δεν ξέρω με τι ατζέντα πάει ο κ. Μητσοτάκης στη συνάντηση με τον Ερντογάν» πρόσθεσε. Είπε, δε, ότι «ο πόλεμος είναι το τελευταίο χαρτί και για μένα είναι διπλωματική αποτυχία» ενώ για τις υπόλοιπες θέσεις της Ελπίδας για τη Δημοκρατία είπε ότι «θα δοθούν από τις αρμόδιες ομάδες».
Η Μαρία Καρυστιανού ρωτήθηκε τι θα έκανε αν γινόταν αύριο κυβέρνηση για να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια. «Δεν είναι θέμα στρατηγικής, δεν είναι θέμα ότι οι οικονομολόγοι δεν ξέρουν πού θα πρέπει να κατευθυνθούν τα χρήματα. Η ακρίβεια είναι πολυπαραγοντικό θέμα: είναι ο ΦΠΑ αν είναι δίκαιος, είναι οι μεσάζοντες, αν υπάρχουν καρτέλ και φυσικά η μισθοδοσία. Πρέπει να ανέβουν οι μισθοί αλλά δεν θα γίνει απλά μόνο του αλλά να υπάρξει πραγματική ανάπτυξη. Πραγματική ανάπτυξη θα έχουμε όταν καταστάσεις τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ σταματήσουν και το χρήμα πάει εκεί που πρέπει. Δεν υπάρχουν μαγικά πράγματα, υπάρχει ορθολογισμός και σωστή κατανομή του χρήματος, υπάρχει αγάπη για την κοινωνία και τους πολίτες» συμπλήρωσε.
Για το μεταναστευτικό η Μαρία Καρυστιανού σημείωσε πως «οφείλουμε να προστατεύσουμε τα σύνορα. Είναι υποχρέωσή μας. Δεν μπορούμε να λογιζόμαστε για σοβαρό κράτος αν ο καθένας μπαίνει στην επικράτεια όποτε θέλει. Εγώ που πήγα μετανάστρια και έφυγα για βιοποριστικούς λόγους στην Αγγλία πήγαινα με διαβατήριο. Όπου μετακινείσαι πρέπει να μετακινείσαι με συγκεκριμένο τρόπο. Η φύλαξη των συνόρων είναι υποχρέωση ενώ στο ίδιο επίπεδο είναι η υποχρέωση να βοηθήσεις κάποιον να ζει. Όχι δεν βυθίζουμε καμία βάρκα και δεν πνίγουμε κανέναν γιατί είμαστε άνθρωποι. Να μπορώ να μεταφέρω τους ανθρώπους σε ένα κέντρο για να γίνει καταγραφή για να δούμε αν πληρούνται οι προϋποθέσεις για άσυλο, διαφορετικά θα πρέπει να γίνει απέλαση».
Στην υποθετική ερώτηση ενός ντιμπέιτ με Κυριάκο Μητσοτάκη, Νίκο Ανδρουλάκη και τον Αλέξη Τσίπρα και τις ερωτήσεις που θα τους έκανε, η Μαρία Καρυστιανού είπε «μια είναι η ερώτηση: γιατί μας λέγατε ψέματα, μας κοροϊδεύατε και ρίξατε τη χώρα στα βράχια; ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κυβερνούσαν μέχρι τα μνημόνια και μετά μπήκαμε σε αυτό και ήρθε το χάος. Για όλα αυτά φταίνε αυτοί που διαχειρίστηκαν άσχημα το μέλλον της χώρας. Θα ρωτούσα γιατί τόσο ανικανότητα και ανευθυνότητα; Θα τους ρωτούσα πώς εμείς έχουμε καταστραφεί και αυτοί έχουν γίνει πλουσιότεροι; Ας μοιραστούν μαζί μας το μυστικό της επιτυχίας».
Η πρόεδρος της Ελπίδας για τη Δημοκρατία ρωτήθηκε και για τις δημοσκοπήσεις λέγοντας ότι το δίλημμα είναι «ή θα παραμείνω στο παλαιό που ξέρει πώς να κάνει τη μια διαπλοκή μετά την άλλη ή θα επιλέξω την κάθαρση, μια διαφορετική χώρα με παρουσία κυρίως απλών ανθρώπων μη έμπειρων πολιτικών. Για μένα οι δημοσκοπήσεις δεν αντιπροσωπεύουν αυτό που νιώθω όταν βγαίνω στον κόσμο, αυτό που αφουγκράζομαι. Δεν ξέρω πώς βγαίνουν οι δημοσκοπήσεις, δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, δεν ξέρω πώς γίνεται η συλλογή του δείγματος και αν είναι από όλες τις κοινωνικές ομάδες. Ένα μεγάλο ποσοστό αδιαφορεί πλήρως για την κοινωνική ζωή της χώρας, αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να μην συμμετέχουν στο άκουσμα μιας δημοσκόπησης. Μας δείχνουν τι νιώθουν οι πολίτες; Δεν το πιστεύω».
Μια αποκάλυψη για πρώτη φορά αποφάσισε να κάνει ο Ηλίας Ψινάκης σχετικά με ταξίδι που έκανε το 1997 μαζί με τον Σάκη Ρουβά και την Έλλη Κοκκίνου.
Ήταν η εποχή που αποφασίστηκε να γίνει η κοινή συναυλία του Σάκη Ρουβά και του Τούρκου Μπουράκ Κουτ πάνω στην Πράσινη Γραμμή που διχοτομεί την Κύπρο.
Μια συναυλία υπό την αιγίδα του ΟΗΕ μεν αλλά που άναψε κυριολεκτικά φωτιές εκείνη την εποχή με πολύ σοβαρά επεισόδια και έναν Σάκη Ρουβά να αναγκάζεται μετά από λίγους μήνες να φύγει στο εξωτερικό για σχεδόν έναν χρόνο για να ηρεμήσουν τα πνεύματα.
Μαζί του σε αυτή τη συναυλία τότε, στα φωνητικά η Έλλη Κοκκίνου στα πρώτα της βήματα βρέθηκε καλεσμένη στην διαδικτυακή εκπομπή του Ηλία Ψινάκη «Στο Γηροκομείο» και οι δυο τους είχαν να πουν πολλά. Τόσο για το παρασκήνιο της συναυλίας και την άφιξη και φυγάδευσή τους από εκεί αλλά και για το καλοκαίρι που ακολούθησε.
«Είχα ένα φίλο Κύπριο και το όνειρό μου ήταν να κάνουμε μια συναυλία στην Αμμόχωστο για να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο, όχι πολιτικά με τη έννοια ότι η μουσική κι ο αθλητισμός ενώνει. Και μου είχε πει αυτός ο φίλος μου «Αυτό είναι αδύνατον». Εμένα αν μου πεις ότι είναι αδύνατον νευριάζω και θέλω να το κάνω οπωσδήποτε» ξεκίνησε να διηγείται ο Ηλίας Ψινάκης και συνέχισε:
«Είχε τον Ταρκάν και είχαμε πάει στα μπουζούκια εκεί τα τούρκικα με τον Αχμεντ Σαν και του λέω του Σάκη, θα του πω μήπως κάνουμε στην Αμμόχωστο τη συναυλία, μου λέει «Μην τολμήσεις», τον σηκώνουνε εκείνη τη στιγμή να τραγουδήσει μαζί με τον Ταρκάν και του το πετάω, μου λέει «θα σου πω αύριο» Με παίρνει την επομένη μου λέει: «Μέσα, αλλά θα βρείτε τον μπελά σας» και λέω: «ας τον βρούμε, δεν πειράζει».
Μέχρι να προσγειωθούμε από την Κωνσταντινούπολη με έχει πάρει τηλέφωνο, ο Πάγκαλος που ήταν Υπουργός εξωτερικών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν θυμάμαι ποιος ήταν, ο Ντεμιρέλ, ο Γιλμάζ, ο Ξαβιέ Περέζ Ντεγ Κουεγιάρ των Ηνωμένων Εθνών, ο Αμερικάνος Πρέσβης και να μου λένε: «να το κάνετε οπωσδήποτε γιατί αυτό είναι μια καλή αρχή για να ανοίξουν τα σύνορα και κάνει καλό…».
Όλα αυτά που εγώ νόμιζα ότι είναι σωστά και καλά. Και το λέω στον Σάκη και του λέω για να τον πείσω ότι η μουσική ενώνει τον κόσμο και όντως ο Σάκης πραγματικά το αισθανόταν έτσι και λέμε ναι. Και κανονίζουν τα Ηνωμένα Έθνη με τους Τούρκους την ημερομηνία»
«Εγώ έκανα φωνητικά τότε, του Σάκη, παντού. Άνοιγα πρόγραμμα και έκανα δεύτερες στον Σάκη. Πήγαμε με ιδιωτικό αεροσκάφος, δεν περάσαμε καν έλεγχο και ήμασταν οι τρεις μας, τέσσερις…», διηγείται η Έλλη Κοκκίνου και ο Ηλίας Ψινάκης θυμάται:
«Όταν πηγαίναμε με την Κοκκίνου τότε στην Κύπρο ήθελε ο Σάκης να οδηγήσει, τέλος πάντων κάτι ξέρει. Του έλεγε ο κυβερνήτης στρίψε λίγο, έστριβε, φεύγαμε εμείς όλοι από τη μία μεριά, ήταν ιδιωτικό το αεροπλάνο και λέγαμε δε θα φτάσουμε, θα φάμε φούντο… Από εμάς δεν ήρθε κανείς, ούτε ορχήστρα, ούτε κανείς, μόνο η Έλλη είχε τα@@».
«Δεν ήξερα που πήγαινα» τονίζει η Έλλη.
«Ναι γιατί εμείς συνειδητοποιήσαμε στην Κύπρο τι πάθαμε. Που είχαμε μπλέξει» απαντάει ο Ηλίας για να συνεχίζει η Έλλη:
«Εγώ είχα άγνοια κινδύνου. Δεν γνωρίζαμε το μέγεθος μέχρι που φτάσαμε εκεί».
Ηλίας Ψινάκης: «Είχαν κλείσει όλο τον δρόμο μοτοσικλετιστές από τη Λάρνακα στη Λευκωσία με τανκς με συρματοπλέγματα, να μην περνάει ούτε αυτοκίνητο για να περάσουμε εμείς και με το που προσγειωνόμαστε μας τραβάνε από το αεροπλάνο»
Έλλη Κοκκίνου: «Ήμασταν 4 εμείς, ήταν 4 τεθωρακισμένα τζιπ και μπαίνουμε μέσα. Μαύρα, φιμέ όλα μαύρα. Τον κάθε ένα σε διαφορετικό αυτοκίνητο για να μην ξέρουν που είναι ο στόχος. Εγώ έπαθα σοκ γιατί καθόταν δίπλα μας ένας με αυτόματο, μπροστά ο άλλος με αυτόματο με αλεξίσφαιρα, εμείς τίποτα, απλό μπλουζάκι και λέω τώρα εγώ που ήρθα; Θέλω να γυρίσω στη μαμά μου. Αλλά ήταν λίγο αργά, Η μαμά μου μου είχε πει, έχεις κλείσει μια δουλειά, θα πρέπει να ακολουθήσεις»
Ηλίας Ψινάκης: «Η μόνη μαμά που το είπε αυτό γιατί όλες οι άλλες… Και που μας πήγαν μετά, στο Στρατηγείο του ΟΗΕ; Και μας συνοδεύουν με στρατό γύρω γύρω».
Έλλη Κοκκίνου: «Δεν σταματήσαμε σε φανάρι πηγαίναμε με εκατόν πόσα δεν ξέρω»
Ηλίας Ψινάκης: «Και πάμε εκεί πρώτα και εκεί καταλάβαμε ότι είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα, γιατί μπαίνουμε σε μια πολύ μεγάλη αίθουσα που είχε τη μακέτα της Πράσινης γραμμής που θα τραγουδήσουμε, που είναι τα τείχη και Στρατηγοί… Εκεί εγώ εκλ@@@
Τότε γινόταν και ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και μας είπε ο Ξαβιέ Περέζ, θα κάνετε αυτό με τον Τούρκο και θα κάνετε οι τρεις σας μετά στο Βελιγράδι με έναν Γιουγκοσλάβο και οι τρεις θα πάτε για Νόμπελ Ειρήνης, υποψηφιότητα, όχι ότι θα το πάρετε..
Ακούω εγώ Νόμπελ Ειρήνης, ψήλωσε ο νους μου, δεν ήξερα ότι θα πάρουμε τα @@@ μας στο τέλος, νόμιζα θα πάρουμε Νόμπελ.
Πάω στον Μαρίνο, μου λέει, τι ημερομηνία είναι η συναυλία; Εγώ δεν τα πίστευα τα ζώδια τότε και αυτό ήταν το πρώτο που τα πίστεψα και μου λέει, καταστροφή. Κάντο ή τρεις μέρες πριν ή τρεις μέρες μετά.
Του λέω τι θα πω στο Ξανβιέ Πέρεζ Ντε Γκουαγιάρ. Δεν μ’ αφήνει η αστρολόγος μου;
Κι αρχίζει από εκεί μια περιπέτεια τρομερή. Τρομερή. Πολύ ξύλο. Αφού φύγαμε έξι μήνες, πήγαμε στο Σαν Φρανσίσκο στην οικογένειά μου για να ηρεμήσουν τα πράγματα.
Δεν το μετάνιωσα. Δεν το μετάνιωσα γιατί αυτό που έζησα εκεί ήταν τόσο συγκινητικό, ήτα τρομερά συγκινητικό. Δεν δίναν καμία σημασία στους καλλιτέχνες και ήταν άνθρωποι με φωτογραφίες με λουλούδια που βρεθήκαν μετά από 30 χρόνια»
Έλλη Κοκκίνου: «Πολύ άγριο τοπίο. Αλλά από τη στιγμή που πήγαμε δεν μπορούσαμε να κάνουμε πίσω. Είχε πολύ συγκινητικές στιγμές τις οποίες όμως μετά κανείς δεν εξέφρασε και δεν γνωστοποίησε ποτέ. Ενώ είχε και αρκετά θετικά εκ των υστέρων
Θυμάμαι είναι να ξεκινήσει η συναυλία έχω πάρει ένα λευκό κοστούμι και τον ρωτάω πως είναι και μου λέει ο Ηλίας «Αγάπη μου είναι εξαιρετικό, το αίμα πάνω στο λευκό γράφει υπέροχα…» Γιατί υπήρχαν ελεύθεροι σκοπευτές παντού.. Κι εγώ βγαίνω και προλογίζω τη συναυλία κοιτώντας γύρω μου μη με φάνε»
Ηλίας Ψινάκης: «Ο Μπουράκ Κουτ με αλεξίσφαιρο, το είχε κεντήσει με δαντέλα και φαινόταν σαν γιλέκο, του λένε του Σάκη, οπωσδήποτε θα βάλετε αλεξίσφαιρο και λέει δεν βάζω και του λέω αν δεν βάλεις φεύγουμε… Και μου απαντάει φαντάσου να πέσει καμιά σφαίρα και να φοράω αλεξίσφαιρο, θα νομίζουν ότι είναι κόλπο δικό σου. Του λέω οκ μη βάλεις αλλά να τρέχεις να μη σε πετύχουν.
Και μετά έχει press conference. Και ανοίγει μια πόρτα στο παλιό ballroom του ξενοδοχείου κι είναι 300 δημοσιογράφοι από όλο τον κόσμο κι εκεί παγώνω.
Δεν είχαμε κανονίσει τι θα πούμε, δεν μας είχε πει κανείς τίποτα και βάζω τον Άχμεντ Σαν για να μιλάει αυτός να πει αυτά που πρέπει να πει, ότι δεν είναι πολιτική κίνηση… πήραμε και το βραβείο το Ιπεχτσί και αυτό ήταν».
Ο Άχμεντ Σαν ήταν συγγενής του Γκιλμάζ που ήταν Πρόεδρος τότε και είχε φέρει στην Κωνσταντινούπολη τον Micheal Jackson, τον Bon Jovi, όλους. Ήταν σαν μάνατζερ καλλιτεχνών τύπου, συνάδελφος. Μόνο που αυτός τα ‘παιρνε, δεν τα ’δινε»
Μετά του λένε του Σάκη να μην κάνει συναυλίες, εγώ δεν είχα αντίρρηση, αλλά το είχε πάρει πατριωτικά, ότι δεν έκανε κάτι κακό»
Θυμάσαι, κλείναν οι πόλεις… Αστυνομία, ασθενοφόρα. Και όταν είχαν κόψει και τις φλέβες τους τότε στο καμαρίνι, κάτι κοριτσάκια . Όπου πηγαίναμε ακόμα και για να φάμε ειδοποιούσαμε να υπάρχει ασθενοφόρο.
Όπου πηγαίναμε υπήρχαν χούλιγκαν απ’ έξω και μόνο οι πολύ φανατικές έμπαιναν μέσα, τα κοριτσάκια που θέλαν να δουν τη συναυλία. Γενικά τα γήπεδα, ψιλοάδεια. Μερικά πολύ άδεια, μερικά ε, είχε και κάποιες καλές.»
Έλλη Κοκκίνου: «Μας είχατε νοικιάσει κάτι αυτοκίνητα και πάω να ανοίξω παράθυρο, έξω όχλος που δεν ήταν κατά μου γιατί δεν με ήξερε κανένας και ανοίγω το παράθυρο σε έναν φύλακα έξω από την πύλη του γηπέδου για να περάσω και έτσι όπως ανοίγω το παράθυρο είχαν κάτι αυγά και σκάνε μέσα.
Ο Σάκης να με κοροϊδεύει που μύριζα αβγό. Μέχρι που το έφαγε κι αυτός. Πέφταν ντομάτες και αβγά».
Θυμάστε την παρουσιάστρια Μαρία Χούκλη, η οποία κάποτε ήταν η «βασίλισσα» των δελτίων ειδήσεων; Η ίδια έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο τα τελευταία χρόνια, αλλά συνεχίζει να δουλεύει σκληρά, μην έχοντας αλλάξει στο ελάχιστο.
Η Μαρία Χούκλη γεννήθηκε στις Σέρρες το 1961. Σπούδασε νομικά στη Θεσσαλονίκη, και εργάστηκε ως δικηγόρος επί δύο χρόνια. Το 1987 άρχισε να εργάζεται στην ΕΤ3, αργότερα δούλεψε σε ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς και το 2001 επέστρεψε στην κρατική τηλεόραση. Παρουσίασε εκπομπή για βιβλία (Για μια θέση στο ράφι), και την εκπομπή Ομιλείτε Ελληνικά; η οποία ασχολήθηκε με τη σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας. Το 2007 ορίσθηκε συντονίστρια στην «τηλεμαχία» πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Δούλεψε ως εκφωνήτρια στο ραδιόφωνο. Μέχρι το καλοκαίρι του 2010 ήταν η παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων στον κρατικό τηλεοπτικό σταθμό ΝΕΤ. Στις 2 Σεπτεμβρίου 2010 ανακοινώθηκε η ένταξή της στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1 ως παρουσιάστριας του κεντρικού καθημερινού δελτίου ειδήσεων του σταθμού. Αργότερα εργάστηκε στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9.84.
Έχει εκλεγεί «Δημοσιογράφος της χρονιάς» για πολλές συνεχόμενες χρονιές.
Τον Απρίλιο του 2016 επιβλήθηκε η ποινή της επίπληξης στη Μαρία Χούκλη από την ΕΣΗΕΑ για τη μεροληπτική της στάση την περίοδο πριν από το δημοψήφισμα του 2015.
Σήμερα είναι ειδική σύμβουλος του Υφυπουργού στον Πρωθυπουργό Ακη Σκέρτσου της κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη και πρόσφατα είχαν υπάρξει μέχρι και φήμες επιστροφής της.
«Ο καρκίνος σε αλλάζει»
Η Μαρία Χούκλη είχε βρεθεί με τις Μάγια Τσόκλη και Ρέα Βιτάλη στο 6ο Πανελλήνιο Φόρουμ με τίτλο «Γυναίκες στην Ογκολογία: Διευρύνοντας τα Σύνορα» στη Θεσσαλονίκη και συγκλόνισαν με τις δικές τους ιστορίες για τον καρκίνο.
«Στο μυαλό μας να μην έχουμε την εντύπωση ότι καρκίνος ίσον θάνατος. Δεν είναι έτσι. Ήταν μεγάλο το σοκ. Έκλαιγα επί ώρες. Ταλαιπωρήθηκα έναν μηνά με εξετάσεις μέχρι να πούμε είναι καρκίνος στο μαστό. Χρειάζεται οι γιατροί να μη μείνουν στη διάγνωση αλλά να εξηγήσουν τι μπορεί να σημαίνει αυτό που διέγνωσαν.
Ο καρκίνος σε αλλάζει και προς το καλύτερο και προς το χειρότερο. Μαθαίνεις, όμως, να εκτιμάς τα καλά πράγματα. Θυμάμαι έκλαιγα για ώρες. Φρόντισα, όμως, να μην κλειστώ στο σπίτι μου. Να μη νιώσω άρρωστη ακόμη και όταν ήμουν πολύ άρρωστη. Γιατί πίστευα με αυτό τον τρόπο ότι κοροϊδεύω τον καρκίνο. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Τα βλέμματα του κόσμου σε κοιτάζουν στο στήθος όταν ξέρουν πως έχεις κάνει μαστεκτομή.
Συνέχισα κανονικά την επαγγελματική μου δραστηριότητα και την κοινωνική μου ζωή. Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Δεκαεπτά χρόνια πέρασαν και ακόμη είμαι αγχωμένη όταν έρχεται η ώρα για το τσεκ απ. Τώρα έρχεται η ώρα για το τσεκ απ. Τώρα πια μιλάω για τον καρκίνο. Αυτό που σε φοβίζει περισσότερο είναι το άγνωστο. Μπορώ να πω με λένε Μαρία και είμαι καλά», είπε συγκινημένη η δημοσιογράφος.
Μερικές πρακτικές τροποποιήσεις στις διατροφικές συνήθειες του πάσχοντος από αϋπνίες ατόμου μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην έλευση και την απρόσκοπτη συνέχιση του ύπνου
Η μελατονίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται από την επίφυση, στον εγκέφαλο. Βοηθά τον οργανισμό μας να γνωρίζει πότε είναι ώρα για ύπνο και πότε είναι η ώρα για να ξυπνήσουμε. Η σύνθεση και έκκρισή της, ενεργοποιούνται από το σκοτάδι και απενεργοποιούνται από το φως. Για τον λόγο αυτό καλείται και «ορμόνη του ύπνου» ή «βιολογικό ρολόι» του οργανισμού.
Επιπλέον, έχει και αυτή αντιοξειδωτικές και ενισχυτικές του ανοσολογικού μας συστήματος ιδιότητες. Η μείωση της παραγωγής της μελατονίνης στους ανθρώπους λόγω του ότι στην εποχή μας εκτίθενται πολύ περισσότερες ώρες στο φως -εξαιτίας του τεχνητού φωτισμού τη νύχτα- έχει προταθεί ως μια από τις αιτίες της μεγάλης αύξησης των προβλημάτων που σχετίζονται με την αϋπνία στο γενικό πληθυσμό, αλλά και των καρκίνων.
Η θεωρία αυτή ισχυροποιείται από έρευνες που έδειξαν σημαντική αύξηση περιστατικών καρκίνου σε εργαζόμενους τη νύχτα που εκτίθενται για πολύ περισσότερες ώρες στο φως. Υπάρχουν χάπια μελατονίνης (φυσικής ή συνθετικής) τα οποία δεν είναι, ούτε χαρακτηρίζονται ως συμπληρώματα διατροφής και πωλούνται ελεύθερα, χωρίς ιατρικής συνταγή.
Ωστόσο, δεδομένου ότι οι μακροχρόνιες επιδράσεις της πρόσθετης πρόσληψης μελατονίνης δεν έχουν πλήρως διακριβωθεί, πρέπει να επιζητείται η ανάλογη ιατρική συμβουλή. Ακόμα και για όσους επιθυμούν την αναδιοργάνωση του βιολογικού τους κύκλου, που παρατηρείται όταν οι άνθρωποι ταξιδεύουν σε διαφορετικές ζώνες ώρας (jet lag).
Προφανώς, το καλύτερο διατροφικό συμπλήρωμα αποτελούν οι φυσικές πηγές της μελατονίνης που είναι:
τα κεράσια,
οι πορτοκαλί πιπεριές,
τα καρύδια,
η μουστάρδα,
ο λιναρόσπορος,
το κάρδαμο,
τα κρεμμύδια,
η ντομάτα και
η γαλοπούλα.
To αφιέρωμα μας στον Περικλή Περάκη: Έναν τραγουδιστή με σημαντική διαδρομή στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 που έφυγε πρόσφατα
O Περικλής Περάκης είχε πρωτοστατήσει στο ελαφρολαϊκό τραγούδι, στην ελληνόφωνη disco και στην αναβίωση της οπερέτας.
Ο Περικλής Περάκης (αν και το σωστό είναι «Περράκης», με δύο «ρ», παρότι υπέγραφε άλμπουμ και ως «Περάκης») ήταν για πολλά χρόνια εκτός δουλειάς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι νεότεροι φίλοι του ελληνικού τραγουδιού να μην τον γνωρίζουν. Να μην ξέρουν τα τραγούδια του, αγνοώντας, εντελώς, κάποιες πολύ ιδιαίτερες στιγμές της πορείας του, στα καλλιτεχνικά πράγματα, που έχουν πολύ μεγάλη σημασία.
Κατ’ αρχάς λίγοι ξέρουν πως ο καλλίφωνος Περικλής Περάκης είχε ξεκινήσει επαγγελματικά (και) ως λυρικός τραγουδιστής.
Και αυτός, και η αδελφή του, η αγαπητή σε πολλούς τραγουδίστρια Ξανθή Περάκη, είχαν σπουδάσει τραγούδι και μάλιστα σε τρία ωδεία –όπως είχε πει η ίδια η Ξ. Περάκη, στον Αλκίνοο Μπουνιά της Espresso, το 2016–, στο Εθνικό, στο Ελληνικό και στο Ορφείο!
Ο ίδιος ο Περικλής Περάκης στο εξώφυλλο ενός δίσκου του είχε γράψει πως ήδη από το 1967 τραγουδούσε λυρικό τραγούδι, με τη Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Ηρώδειο!
Η φωνή του Περικλή Περάκη είναι εντυπωσιακή. Σε χρώματα, σε έκταση, σε πάθος, με ιδιαίτερη υπογράμμιση των λέξεων και των νοημάτων – και κάπως έτσι, ως ερμηνευτής, μόνο με τους πολύ μεγάλους συναδέλφους του, από την ίδιαν εποχή, θα μπορούσε να συγκριθεί.
Και όντως, αφού συμμετείχε στο ανέβασμα των οπερών, του μεγάλου ανανεωτή του είδους, Christoph Willibald Gluck (1714-1787) «Ιφιγένεια η Εν Αυλίδι» και «Ιφιγένεια η Εν Ταύροις», που είχαν παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, τον Ιούνιο του 1967, ενώ είχε εμφανισθεί και το 1969 στην όπερα του Giuseppe Verdi «Μάκβεθ». Βεβαίως όχι στους κεντρικούς ρόλους, τους οποίους είχαν «καπαρώσει» οι αναγνωρισμένοι λυρικοί τραγουδιστές της εποχής (Βασίλης Γιαννουλάκος, Ευθύμιος Μιχαλόπουλος, Κική Μορφωνιού κ.ά.), μα στην χορωδία.
Είχε προηγηθεί, όμως, η παρουσία του Περικλή Περάκη στις μπουάτ της εποχής. Όπως μας είπε η τραγουδοποιός Μαίρη Δαλάκου:
«Στο ξεκίνημά μου στις μπουάτ της Πλάκας γνώρισα τον Περικλή, όταν βρεθήκαμε να τραγουδάμε μαζί, ένα χειμώνα στο Συμπόσιον του Γιώργου Μπουκουβάλα. Ερχόταν σπίτι μου για πρόβες, καθώς και η ηθοποιός Ελένη Κυπραίου, που απήγγειλε. Συνόδευα και τους δύο στο πιάνο –εκτός από τον εαυτό μου, όταν έλεγα τα τραγούδια μου–, γιατί δεν υπήρχε άλλος πιανίστας. Ο Περικλής ερμήνευε εξαιρετικά Μάνο Χατζιδάκι, τα τραγούδια από τον “Κύκλο με την Κιμωλία” και τον “Κύκλο του C.N.S.”. Έγινε υπέροχος φίλος και συνεργάτης!».
Στα πρώτα χρόνια του ’70 κυριαρχεί στις πίστες και στην δισκογραφία το ελαφρολαϊκό τραγούδι. Ο Περικλής Περάκης, που έχει τέλεια φωνή γι’ αυτό το στυλ τραγουδιού, ξεκινά με δύναμη, με μερικά πολύ ωραία τραγούδια, το 1973.
Είναι η εποχή όπου κυριαρχούν μερικές αξιοθαύμαστες φωνές στο χώρο, καθώς πέρα από το ηγετικό δίδυμο Τόλης Βοσκόπουλος-Μαρινέλλα, υπάρχουν ακόμη ο Γιάννης Πάριος, ο Κωστής Χρήστου, η Τζένη Βάνου, ο Λευτέρης Μυτιληναίος, η Λίτσα Διαμάντη, ο Λάκης Αλεξάνδρου και άλλοι βεβαίως, που λένε ωραιότατα τραγούδια. Μέσα σ’ αυτή την ομάδα των ερμηνευτών εντάσσεται, με άνεση, και ο Περικλής Περάκης.
Παρότι ο Περάκης ηχογραφούσε για μικρή εταιρεία, την Sonora, οι δίσκοι του πουλάνε αρκετά (ιδίως τα 45άρια) και ακούγονται παντού. Και πώς να μην ακούγονται, όταν σ’ αυτούς χαράζονται τραγούδια όπως τα «Απονιά» και «Έλα ένα βράδυ» των (Στ. Σωτηρίου-Καλ. Μαρμαρινού), το «Ποιος θα το πίστευε» (Στ. Σωτηρίου-Αλ. Καγιάντα-Καλ.Μαρμαρινού) και λοιπά;
Λέμε για την αφρόκρεμα του ελαφρολαϊκού, για σπουδαία κομμάτια, που αποδίδονται από την δυνατή, λαμπερή, αρρενωπή, καθαρή, αισθαντική και πάνω απ’ όλα άνετη και αβίαστη φωνή του Περικλή Περάκη.
Όχι τυχαία τα τραγούδια αυτά θα τα έλεγαν τα μεταγενέστερα χρόνια πολλοί και διάφοροι (Μανώλης Λιδάκης, Βασίλης Τερλέγκας, Βασίλης Καρράς, Χριστίνα Μαραγκόζη κ.ά.), κάνοντάς τα γνωστά στους νεότερους ακροατές, αλλά, ως συνήθως, καμία απ’ όλες αυτές τις εκτελέσεις δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει εκείνες του Περάκη…
Μέσα σε δυο-τρία χρόνια ο Περικλής Περάκης θα κάνει κάμποσα άλμπουμ στην Sonora είτε προσωπικά, όπως το «Κάτι Τελειώνει…» (1974), με τις επιτυχίες «Κάτι τελειώνει…» (Δ. Μηλιού-Ξεν. Φιλέρη) και «Κυρία μου» (Στ. Σωτηρίου), είτε σε συνεργασία με την τραγουδίστρια Γεωργία Λόγγου – λέμε για τα LP «Οι Ρωμηοί» σε μουσική Μπάμπη Πραματευτάκη και στίχους Αλέκου Καγιάντα, «Χθες Σήμερα Πάντα» με τραγούδια του Βασίλη Τσιτσάνη, «Τα Ωραιότερα Τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη» και «Να με Θυμάσαι» με μουσικές του Μιχάλη Καρρά και στίχους διαφόρων.
Το 1975 οι «μετοχές» του Περικλή Περάκη έχουν ανεβεί κι έτσι «μετακομίζει» σε μια μεγάλη εταιρεία πια, την Columbia.
Εκεί θα κάνει έναν πρώτο δίσκο με τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τις «Αντιθέσεις» (τραγουδούσε και η Αιμιλία Νομικού), που θα δώσει σπουδαία τραγούδια και μεγάλες επιτυχίες.
Η επιτυχία ήταν το «Τώπε το ναι» (σε στίχους Σέβης Τηλιακού), που ακουγόταν συνεχώς στο ραδιόφωνο και στα τζουκ-μπόξ, αλλά τα μεγάλα τραγούδια ήταν άλλα. Ήταν το «Εκεί στην άκρη» (στίχοι Γιώργος Κανελλόπουλος), το «Άνοιξε το παράθυρο» (στίχοι Ερρίκος Θαλασσινός) –είχε ακουστεί από τον Αντώνη Καλογιάννη στην ταινία του Ε. Θαλασσινού «Ένας Νομοταγής Πολίτης» (1974), αλλά ο Περικλής Περάκης φαίνεται πως είναι ο πρώτος που το περνάει στην δισκογραφία– και ακόμη το έξοχο «Της μοίρας τ’ αδράχτι», σε στίχους Νίκου Γκάτσου.
Η φωνή του Περικλή Περάκη είναι εντυπωσιακή. Σε χρώματα, σε έκταση, σε πάθος, με ιδιαίτερη υπογράμμιση των λέξεων και των νοημάτων – και κάπως έτσι, ως ερμηνευτής, μόνο με τους πολύ μεγάλους συναδέλφους του, από την ίδιαν εποχή, θα μπορούσε να συγκριθεί.
Το 1976 ο Περάκης έχει δημιουργήσει πλέον μεγάλο όνομα, τραγουδάει στο κέντρο Αντιθέσεις, στο Σύνταγμα (Ξενοφώντος & Φιλελλήνων) μαζί με τους Πρόδρομο Τσαουσάκη, Ξανθή Περάκη, Γιάννη Μπογδάνο κ.ά., ενώ κυκλοφορεί και το άλμπουμ του «Ερωτικοί Διάλογοι» (τραγουδούσαν και οι Αρετή Κυπραίου, Μάριος) με συνθέσεις του Γιώργου Κατσαρού και στίχους του Κώστα Ρουβέλα. Στον δίσκο υπήρχαν καλά τραγούδια, αλλά λίγα ακούστηκαν πλατύτερα. Τα ωραιότερα ήταν τα «Αξιότιμη κυρία» και «Πού πήγε».
Σταθερά στην EMI / Columbia, το 1977, ο Περικλής Περάκης κυκλοφορεί το LP «Θέλεις ή Δεν Θέλεις», με τραγούδια των Τάκη Σούκα-Ηρακλή Παπασιδέρη, Στέλιου Βαμβακάρη και Μιχάλη Καρρά. Έξοχες ερμηνείες για μιαν ακόμη φορά και ωραία τραγούδια γενικώς, που δεν ακούστηκαν πολύ – όπως το «Αυτή δεν λέγεται αγάπη».
Είναι η εποχή όπου η Columbia ψάχνεται από πλευράς ρεπερτορίου, αισθητικά κ.λπ. Η MINOS και η Polydor κυριαρχούν στην αγορά με τις εκδόσεις και τις προτάσεις τους και η κάποτε ισχυρή πολυεθνική εταιρεία, το ελληνικό παράρτημά της, από το οποίο έχει αποχωρήσει φυσικά ο Τάκης Β. Λαμπρόπουλος, βρίσκεται σε… κώμα. Κώμα, από το οποίο θα βγει πρόσκαιρα μέσω του παραγωγού (και βεβαίως μουσικού) Γιώργου Πετσίλα.
Ο Πετσίλας (σύζυγος της Νάνας Μούσχουρη μέχρι το 1975 και για πολλά χρόνια συνεργάτης της – βασικά ο άνθρωπος που συνέβαλε τα μέγιστα στην διεθνή καταξίωσή της) είναι ανοικτό πνεύμα και αυτό φαίνεται όχι γιατί βγάζει το «Φλου» του Παύλου Σιδηρόπουλου και της Σπυριδούλας, μα γιατί βγάζει τον πρώτο δίσκο του Χάρρυ Κλυνν, το «Για Δέσιμο…» και τα «DISCOΜΕΡΑΚΙΑ».
Πιάνει δηλαδή τον χαμό που γίνεται με την disco στη χώρα, και ως παραγωγός προτείνει ένα ευχάριστο άλμπουμ για τον πολύ κόσμο, που ξελασπώνει και την εταιρεία και που κυρίως κομίζει μια νέα λαϊκή αισθητική πρόταση.
Η disco έπρεπε να περάσει στο λαϊκό πάλκο. Το άξιζε. Μπορούσε να συνδεθεί χωρίς πρόβλημα με το μπουζούκι και μπορούσε να αναμορφώσει τα παλιά λαϊκά και ελαφρολαϊκά, δίνοντάς τους μια νέα πνοή, ώστε να μπορεί να καταναλωθούν ξανά. Με μηδέν νέο ρεπερτόριο δηλαδή, αλλά με μερικές καλές ιδέες, το πράγμα θα μπορούσε να κυλήσει, αφού θα δουλευόταν άκρως επαγγελματικά.
Ο Πετσίλας δεν φείδεται χρημάτων, στην παραγωγή. Έχει μπροστά τον Περικλή Περάκη, βαρύ πυροβολικό, με την φωνάρα και το μπρίο του, αλλά πίσω έχει κόσμο και κοσμάκη. Στον δίσκο διαβάζουμε… «παίζει η Συμφωνική Ορχήστρα της Columbia», ενώ συμμετέχει και το γκρουπ Naked Venus, με τον άξιο Νέστορα Δάνα να αναλαμβάνει τις ενορχηστρώσεις και την διεύθυνση όλου αυτού του κόσμου.
Όταν λέμε «Συμφωνική Ορχήστρα της Columbia» λέμε, βασικά, για τα βιολιά και τα πνευστά της. Ονόματα μουσικών δεν υπάρχουν στο άλμπουμ, αλλά δεν αποκλείεται στα βιολιά να είναι οι Δημήτρης Βράσκος, Παντελής Δεσποτίδης κ.ά., στα πνευστά οι Άρης Καραντάνης, Γιάννης Θεοδωρίδης κ.ά., στα σύνθια ο Χρήστος Ζερμπίνος κ.λπ.
Και στο ροκ γκρουπ, στους Naked Venus, ποιοι να έπαιζαν άραγε; Πάντως δεν αποκλείεται στην funky κιθάρα να είναι ο Τίτος Καλλίρης… Ποιος ξέρει…
Πάντως, όποιοι και να ήταν οι οργανοπαίκτες η δουλειά που είχε γίνει ήταν εξαιρετική. Τα disco και funky vibes ήταν ατελείωτα και το γεγονός πως ουσιαστικά μιλάμε για ένα άλμπουμ με τραγούδια ποτ-πουρί σημαίνει πως από την αρχή είχε γίνει, αυτό, για να καταναλωθεί στις ντίσκο-πίστες. Όχι στις «επαγγελματικές» των αναγνωρισμένων ντισκοτέκ, γιατί εκεί λόγω άγνοιας, αφέλειας και ασυνείδητης υποτέλειας κυριαρχούσαν τα ξένα ονόματα, αλλά στις λαϊκές, των λαϊκών μαγαζιών εννοούμε, και βασικά στις… σπιτικές.
Με τα «DISCOΜΕΡΑΚΙΑ» γινόταν χαμός στις γειτονιές και δεν υπήρχε αρραβώνας, γάμος, βάπτιση, γενέθλια, ονομαστική γιορτή, παιδικό / εφηβικό πάρτυ κ.λπ., που να μην παίζει ο δίσκος «εμπλοκή», δυο, τρεις και τέσσερις φορές το βράδυ και τη νύχτα.
Είναι η εποχή όπου η απόκτηση ενός στερεοφωνικού συγκροτήματος έχει γίνει προσβάσιμη στον πολύ κόσμο. Κοινώς, στερεοφωνικό πια έχουν οι πάντες. Και κάπως έτσι η «μπότα» από τα «DISCOΜΕΡΑΚΙΑ» δεν θα μπορούσε παρά να τεστάρει τα γούφερ των λαϊκών στερεοφωνικών στις συνοικίες.
«Μαντουμπάλα», «Όσο αξίζεις εσύ», «Ό,τι αρχίζει ωραίο», «Πήρε φωτιά μια καρδιά», «Τα μαύρα μάτια σου», «Κάτω απ’ το πουκάμισό μου», «Άναψε το τσιγάρο», «Ο μαχαραγιάς», «Ένα τραγούδι απ’ τ’ Αλγέρι», «Άμα θες να κλάψεις κλάψε» κ.λπ.
Ο Περικλής Περάκης περνάει ανεπαίσθητα απ’ όλα, καθώς με την φωνή που διαθέτει μπορεί να υποστηρίξει τα πάντα, ολισθαίνοντας από το ένα στο άλλο, χωρίς να αντιλαμβάνεσαι το πώς – αλλάζοντας «κοστούμι» στον αέρα και επί το έργον. Πραγματικά σπουδαίος! Το είχαν καταλάβει, δε, και οι Τούρκοι, καθότι το άλμπουμ θα έβγαινε και στην γείτονα!
Από την εποχή της παράστασης «Αλλαγή και Πάσης Ελλάδος», στην Διαγώνιο της Πλάκας, σεζόν 1982-83. Να αναφέρουμε όσους αναγνωρίζουμε. Πρώτη σειρά, κάτω, από αριστερά: Ζωρζ Πιλαλί, Τόνυ Άντονυ. Δεύτερη σειρά από αριστερά: Νάσος Πατέτσος, Αιμιλία Σαρρή, Περικλής Περάκης, Ρένα Βιολάντη. Τρίτη σειρά, από αριστερά: Σίσσυ Αλατά (δεύτερη), Χάρρυ Κλυνν (τρίτος), Νίκος Στρατηγός (τέταρτος). Τέταρτη σειρά, από αριστερά: Δημήτρης Μαργιολάς (τρίτος), Τάκης Μπουγάς (πέμπτος)
Δύο χρόνια αργότερα, το 1980, ο Περικλής Περάκης επιχειρεί να το ξανακάνει με τα «Ευρωλαϊκά», πάλι με τον Γιώργο Πετσίλα στην παραγωγή, ενώ στο εξώφυλλο σημειώνεται: «Ο δίσκος αυτός ηχογραφήθηκε με τα πιο σύγχρονα μηχανήματα σε DOLBY A System και σε FULL STEREO».
Όντως η παραγωγή είναι εξαιρετική, με τους Πετσίλα και Δάνα στα πόστα τους και με τον Γιάννη Κιουρκτσόγλου στην κονσόλα του ήχου. Ο Περικλής Περάκης πάντα στη θέση 1 είναι για άλλη μια φορά αχτύπητος.
Το άλμπουμ αυτό καινοτομεί, μάλιστα, ως προς ένα σημείο. Στην πρώτη πλευρά δεν υπάρχει ποτ-πουρί, αλλά πρωτότυπα τραγούδια του Βασίλη Βασιλειάδη και της Λούλας Παπαγιαννοπούλου.
Αν τα «Ευρωλαϊκά» είχαν και στην δεύτερη πλευρά πρωτότυπα και όχι μία… τρίτη πλευρά ποτ-πουρί, σε στυλ «DISCOΜΕΡΑΚΙΑ», θα μιλάγαμε, σήμερα, για έναν άλλου τύπου δίσκο, δηλαδή δισκάρας λαϊκής disco, κατά πολύ ανώτερο των αντιστοίχων του Γιάννη Φλωρινιώτη, της Λίτσας Διαμάντη κ.λπ. Το «Κατηγορώ» είναι φοβερό τραγούδι.
Το 1980, όμως, ο Περικλής Περάκης θα εμφανιζόταν και στο θέατρο, παίρνοντας μέρος στην επιθεώρηση του Ναπολέοντα Ελευθερίου «Μέσα κι έξω πάμε πρίμα – κολυμπήσαμε στο χρήμα» (με Γιάννη Βογιατζή, Νέλλη Γκίνη, Γιώργο Κοινούση κ.ά.), ενώ το 1982 θα συνεργαζόταν με τον Χάρρυ Κλυνν, στην Διαγώνιο, στην Πλάκα (Αδριανού), στο σώου «Αλλαγή και Πάσης Ελλάδος», μαζί με τους Αιμιλία Σαρρή, Νάσο Πατέτσο, Ρένα Βιολάντη, Τόνυ Άντονυ, Γιώργο Πιλάλα και την… Εμπροσθοδρομική Κομπανία.
Το τελευταίο άλμπουμ του Περικλή Περάκη στην Columbia θα είχε τίτλο «Δώσε Λύση» και θα κυκλοφορούσε το 1981. Λέμε για έναν καθαρά λαϊκό δίσκο, με πρωτότυπες συνθέσεις των Αντώνη Ρεπάνη, Νάκη Πετρίδη και Γιώργου Ζαμπέτα.
Ο δίσκος μπορεί να ήταν «μια χαρά» για λαϊκός, με πολλά καλά τραγούδια δηλαδή («Από τότε που έφυγες», «Δεν μπορώ να ξεχάσω» κ.λπ.), αλλά δεν θα ακουγόταν σχεδόν καθόλου. Έπεσε πάνω στους πρώτους μήνες του ΠΑΣΟΚ, όταν οι διαφημιστικές εκπομπές των εταιρειών κόβονται από το ραδιόφωνο και οι δίσκοι αφήνονταν… αβοήθητοι στο πέλαγο.
Εκείνη την εποχή ο Περικλής Περάκης, που έχει ακόμη υψηλό στάτους, δίνει μια συνέντευξη στο περιοδικό «Μουσική» (τεύχος #44, Ιούλης ’81), στην οποία μιλούσε γενικότερα, για το πώς έβλεπε, τότε, τα πράγματα στη μουσική και το τραγούδι μας. Λέει κάπου:
«Η ελληνική μουσική, δυστυχώς, αυτή τη στιγμή δεν έχει αμυντική γραμμή. Πρέπει να πάμε ή στα παλιά δημοτικά τραγούδια ή στα παλιά λαϊκά ή να πάρουμε τις οπερέτες του Σακελλαρίδη, μέχρι την εποχή του Μουζάκη, του συγχωρεμένου του Μαρκέα, μέχρι των ελληνικών επιθεωρήσεων ή να προχωρήσουμε σε ορισμένα τραγούδια, που σήμερα γράφονται πάνω σε ποιητικές συλλογές. Δεν νομίζω ότι οι ποιητικές συλλογές μπορούν να μας σώσουν από το τέλμα, ούτε οι δουλειές του Σαββόπουλου. Εντάξει, είναι ένας μεγάλος συνθέτης-τραγουδιστής ή μάλλον ένας μεγάλος άνθρωπος της μουσικής, αλλά δεν νομίζω ότι με έργα σαν την “Ρεζέρβα”, που είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο έργο, ο κόσμος μπορεί να κατανοήσει τα βαθιά του νοήματα απόλυτα. Γιατί μπορεί να τα κατανοήσω εγώ, που έτυχε να έχω παιδευτεί στη δουλειά(…), αλλά ο κόσμος δεν τα κατανοεί δυστυχώς, γιατί το επίπεδο του μέσου Έλληνα δεν παύει να είναι εκεί που ήτανε, άσχετα αν απόκτησε και μια “μερσεντέ”, όπως λένε, και ρετιρέ, που το στόλισε με χρυσές κορνίζες».
Ήταν δύσκολη η εποχή για το ελληνικό τραγούδι, εκεί στις αρχές του ’80 και αυτά που έλεγε τότε ο Περικλής Περάκης περιέγραφαν, σωστά, την κατάσταση. Και φυσικά, τότε, ο καλός τραγουδιστής δεν θα μπορούσε να προβλέψει το νέο τραγούδι που ερχόταν, για να καταλάβει, σιγά-σιγά, τις μπροστινές θέσεις.
Το τραγούδι των νεότερων τραγουδοποιών (Κατσιμιχαίοι, Β. Γερμανός, Παπάζογλου κ.ά.) και των συγκροτημάτων, που λειτουργούσαν με όρους τραγουδοποιού (π.χ. Φατμέ, Τερμίτες – Πορτοκάλογλου, Μαχαιρίτσας δηλαδή).
Αυτά θα ολοκληρώνονταν, θα έπαιρναν σχήμα, μετά το ’85, γιατί μέχρι τότε, στα πρώτα πέντε χρόνια της δεκαετίας του ’80, εκείνο που κυριαρχούσε ήταν το νεορεμπέτικο και το νεολαϊκό (η Γλυκερία, η Οπισθοδρομική και η Αθηναϊκή Κομπανία, Τα Παιδιά απ’ την Πάτρα, ο Μπάμπης Γκολές κ.ά.), δηλαδή συνέβαινε εκείνο που έλεγε και ο Περάκης, το 1981, πως θα «πρέπει να πάμε ή στα παλιά δημοτικά τραγούδια ή στα παλιά λαϊκά ή να πάρουμε τις οπερέτες».
Ο ίδιος δεν πήρε μόνον τα παλιά λαϊκά, ανατρέποντάς τα, μέσα από την ντισκοποίησή τους, αλλά πήρε και τις παλιές οπερέτες, όχι ντισκοποιώντας τες, αλλά παρουσιάζοντάς τες μ’ ένα νέο πρόσωπο. Λέμε για το άλμπουμ «Αφιέρωμα στην Ελληνική Οπερέττα», που θα έβγαινε από την CBS, το 1984.
Σ’ αυτό το άλμπουμ, σε νέα πια εταιρεία, ο Περικλής Περάκης είχε δίπλα του τον ενορχηστρωτή και διευθυντή ορχήστρας Νίκο Στρατηγό, με τον οποίον είχε δουλέψει και στην Διαγώνιο, αλλά βασικά είχε τον σπουδαίο Αλέκο Σακελλάριο (1913-1991). Ο ίδιος (ο Α. Σακελλάριος) θα έγραφε και το σημείωμα του δίσκου, το οποίον αξίζει να το μεταφέρουμε κι εδώ:
«Είναι παρήγορο και συγκινητικό να βλέπεις νέους ανθρώπους, όπως είναι ο Περικλής Περάκης και οι συνεργάτες του, να αγκαλιάζουνε με τόση τρυφερότητα και τόση στοργή τις παλιές μελωδίες, που βάλανε τα θεμέλια στο καλώς εννοούμενο ελληνικό τραγούδι.
Ο Περικλής Περάκης με αυτό το δίσκο του μας θυμίζει ένα μουσικό είδος, που πριν από πολλά χρόνια εξαφανίστηκε από το μουσικό μας θέατρο, την οπερέττα. Κανένας θεατρικός επιχειρηματίας δεν θα τολμούσε στις μέρες μας ν’ ανεβάσει μιαν οπερέττα. Στις μέρες μας, που οι θεατρικοί επιχειρηματίες αναζητάνε έργα με δυο-τρία πρόσωπα, θα ήτανε οικονομική αυτοκτονία να ανεβάσει κανείς οπερέττα με τριάντα όργανα ορχήστρα, με μπαλέτα, χορωδίες και πολυπρόσωπους θιάσους. Και στον “Παναθηναϊκό” να ανέβαινε ένα τέτοιο θέαμα και να ήτανε γεμάτο κάθε βράδυ, ο θεατρικός επιχειρηματίας δεν θα μπορούσε να βγάλει τα τεράστια έξοδά του.
Έτσι, θα πρέπει να θεωρηθεί η προσφορά αυτή του Περικλή Περάκη, σαν ένα δώρο στους νέους, που δεν γνωρίσανε την οπερέττα και που τα τραγούδια αυτά τα ’χουνε ίσως διατηρήσει τρυφερά στις μνήμες τους από τον πατέρα τους, την μητέρα τους και ίσως-ίσως την γιαγιά τους.
Περικλής Περάκης και Αλέκος Σακελλάριος. Φωτ.: Δημήτρης Αλεξιάδης
Η ελληνική οπερέττα γεννήθηκε στα παρασκήνια του θιάσου που έπαιζε τα “Παναθήναια” του Δημητρακόπουλου, του Τσοκόπουλου και του Άννινου. Ένας νέος τότε ηθοποιός, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, και ένας νεαρός επίσης συνθέτης, που μόλις είχε γυρίσει από την Γερμανία, όπου σπούδασε μουσική, ο Θεόφραστος Σακελλαρίδης, συνδυάσανε τα νεανικά τους όνειρα και τις ωραίες τους φιλοδοξίες και βάλανε το θεμέλιο της ελληνικής οπερέττας, που γνώρισε στους Έλληνες τότε τον Κάλμαν, τον Λέχαρ, τον Αμπράαμς και τόσους άλλους, αλλά συγχρόνως δημιούργησε και την ελληνική, την καθαρά ελληνική οπερέττα με τον Θεόφραστο Σακελλαρίδη, τον Νικόλαο Χατζηαποστόλου, αλλά και Γιανίδη, Στάθη Μάστορα και λοιπά.
Σαν παλιός κι εγώ αισθάνομαι την υποχρέωση να συγχαρώ τον Περικλή Περάκη όχι μόνο προσωπικά, αλλά και εκ μέρους των συνθετών που οπερεττικά τραγούδια τους τραγουδάει, και που δεν ζούνε πια. Ακούω τα τραγούδια τους από την συγκινημένη φωνή του Περικλή Περάκη, με δάκρυα στα μάτια, μια και οι πιο πολλοί απ’ αυτούς ήτανε συνεργάτες μου. Τον ευχαριστώ για λογαριασμό όλων».
Ο Περάκης που είχε σπουδάσει κλασικό τραγούδι και που στα νιάτα του, όπως είδαμε και στην αρχή του κειμένου, τραγουδούσε σε παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, προφανώς πραγματοποιεί εδώ ένα από τα… ομολογημένα όνειρά του. Να ξανατραγουδήσει σε δίσκο μεγάλες στιγμές της ελληνικής οπερέτας. Και το πράττει με την τέχνη του αληθινού μάστορα.
Ειδικά η δεύτερη πλευρά του δίσκου είναι εκπληκτική (παίζουν και μεγάλοι μουσικοί εν τω μεταξύ: Γιάννης Θεοδωρίδης τρομπέτα, Βαγγέλης Χριστόπουλος όμποε, Τάσος Διακογιώργης σαντούρι, Γιώργος Ζηκογιάννης μπάσο, Κώστας Νικολόπουλος κιθάρες, οι Δεσποτίδηδες βιολιά κ.ά.) με την μπάντα να σουινγκάρει τρελά, ανά φάσεις!
Ο τελευταίος δίσκος του Περικλή Περάκη ήταν λαϊκός, θα κυκλοφορούσε σε νέα ετικέτα, την Pan-Vox, το 1988, θα είχε τίτλο «Σημερινά Ακούσματα» και θα περιλάμβανε τραγούδια των Νικηφόρου Καραγιάννη, Παναγιώτη Κόγκα και Άγγελου Καλαβρυτινού, με στίχους από τον Ηλία Φιλίππου. Κι εδώ πολύ καλοί μουσικοί στην ορχήστρα (Δημήτρης Μαργιολάς μπουζούκι, Παναγιώτης Σαμαράς κιθάρες, Στέλιος Βήχος πνευστά κ.ά.).
Εντελώς ευπρόσωπο άλμπουμ, που πέρασε, εννοείται, απαρατήρητο. Ανάμεσα κι ένα τραγούδι για την Θεσσαλονίκη, που, όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του δίσκου (λόγια του Π. Περάκη): «το τραγούδι αυτό το αφιερώνω στις φίλες και στους φίλους τής Θεσσαλονίκης, στον κόσμο του βορειοελλαδίτικου αθλητισμού και στην αγαπημένη μου ποδοσφαιρική ομάδα του Απόλλωνα Καλαμαριάς». Δεν ξέρω, προσωπικά, αν είχε κάποια σχέση με τον Πόντο ο Περάκης – εκτός και αν τον είχε μυήσει στα της Καλαμαριάς ο Χάρρυ Κλυνν.
Κατά τα χρόνια του ’90, σταδιακά, ο Περικλής Περάκης αποσύρεται από τα καλλιτεχνικά πράγματα. Όπως είχε πει η αδελφή του Ξανθή Περάκη στην Espresso, το 2016:
«Ο Περικλής, που είναι ένας μεγάλος τραγουδιστής και, κατά τη γνώμη μου, έχει αδικηθεί, άφησε την καριέρα που είχε για σαράντα χρόνια για να φροντίζει τη μητέρα μας. Άφησε το ξενύχτι και δούλευε ως δημοσιογράφος, από το πρωί έως το μεσημέρι, για να είναι μετά κοντά της. Έτσι, η μάνα μας έφτασε ενενήντα οκτώ χρόνων».
Ο Περικλής Περάκης όντως ασχολήθηκε με την τηλε-δημοσιογραφία (όπως είχε ασχοληθεί και με τα συνδικαλιστικά των τραγουδιστών) προσχωρώντας στους… ελληνόψυχους και παίρνοντας εκπομπές στα κανάλια του Γιώργου Καρατζαφέρη (TELECITY και ΤΗΛΕΑΣΤΥ), αλλά εδώ, φρονούμε, πως η δική μας αποστολή –να φιλοτεχνήσουμε, δηλαδή, το καλλιτεχνικό πορτρέτο αυτής της μάλλον άγνωστης φωνητικής προσωπικότητας– τελειώνει.
Η ιστορία της Eιρήνης Ψαλίδα θα μπορούσε να είναι μια από δεκάδες χιλιάδες ιστορίες νέων Ελλήνων που κάνουν ένα τυπικό μεταπτυχιακό στο εξωτερικό: θα σπούδαζε, θα δούλευε λίγο, θα μάζευε εμπειρίες και μετά θα επέστρεφε στην Ελλάδα
Σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο, μια Ελληνίδα προσπαθεί με ρομποτικά συστήματα ανύψωσης να φέρει την επανάσταση στον τρόπο που χτίζουμε, δουλεύουμε και σκεφτόμαστε τη θέση της γυναίκας στην τεχνολογία.
H Eιρήνη Ψαλλίδα είναι η συνιδρύτρια και επικεφαλής λογισμικού της Kewazo
Κάθε τρία χρόνια στην κορυφαία έκθεση του κατασκευαστικού κλάδου Bauma στο Μόναχο ανάμεσα σε ρομποτικούς βραχίονες, κράνη ασφαλείας, γερανούς και χιλιάδες επισκέπτες – κυρίως άνδρες μέσης ηλικίας – η Ειρήνη Ψαλλίδα ακούει την ίδια ερώτηση περισσότερες φορές απ’ όσες μπορεί να μετρήσει. «Δουλεύετε στην γκαρνταρόμπα;» ή, στην καλύτερη περίπτωση, «είστε η γραμματέας;».
Όταν απαντά ότι είναι η συνιδρύτρια και επικεφαλής λογισμικού της Kewazo, μιας νεοφυούς επιχείρησης ρομποτικής στον κατασκευαστικό κλάδο με έδρα τη βαυαρική πρωτεύουσα, τα αδιάκριτα βλέμματα μαλακώνουν με αμηχανία. «Δεν το κάνουν για να με υποτιμήσουν. Απλά είναι το πρώτο που τους έρχεται στο μυαλό, γιατί δεν είναι εκτεθειμένοι στην ιδέα ότι μια γυναίκα μπορεί να έχει τη δική της εταιρεία.»
Το πανεπιστήμιο του Μονάχου ως καταλύτης
Oι γυναίκες ιδρύτριες, ιδίως στον χώρο του deep tech, αντιμετωπίζουν δομικά εμπόδια
Ούτε η ίδια η Ειρήνη Ψαλλίδα θα μπορούσε βέβαια να φανταστεί ότι θα ίδρυε τη δική της εταιρεία. Τουλάχιστον όχι η Ειρήνη προ δεκαετίας, όταν σπούδαζε Πληροφορική στην Αθήνα, πριν φύγει για μια πρακτική στο CERN στη Γενεύη. Στη συνέχεια έφτασε στο Μόναχο για το μεταπτυχιακό της στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου (TUM). «Προσωπικά, δεν ήταν στα σχέδιά μου – καθόλου», λέει στην DW.
Η ιστορία της Eιρήνης θα μπορούσε να είναι μια από δεκάδες χιλιάδες ιστορίες νέων Ελλήνων που κάνουν ένα τυπικό μεταπτυχιακό στο εξωτερικό: θα σπούδαζε, θα δούλευε λίγο, θα μάζευε εμπειρίες και μετά θα επέστρεφε στην Ελλάδα. «Ναι μαμά, μέχρι τα τριάντα θα έχω γυρίσει», θυμάται να λέει γελώντας.
Όμως ένας συνδυασμός από περιέργεια, ικανότητα και τη σωστή συγκυρία έφεραν τα πράγματα αλλιώς. Ήταν η εποχή που το Μόναχο άρχιζε να μετατρέπεται σε κόμβο για τεχνολογικά startups. Στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας βρισκόταν το Πανεπιστήμιο TUM, που στήριζε και ενθάρρυνε τεχνολογικές και επιχειρηματικές προσπάθειες: «Ήταν το πανεπιστήμιο καθαρά που έδωσε όλο αυτό το ερέθισμα και τη βοήθεια», θυμάται. Το δεύτερο εξάμηνο των σπουδών της γνώρισε τους μελλοντικούς συνιδρυτές της: την Εκατερίνα και τον Αρτέμ από τη Ρωσία, τον Σεμπάστιαν από τη Γερμανία, τον Αλιμζάν από το Καζακστάν και τον άλλο Έλληνα της Kewazo, τον Λεωνίδα Ποζικίδη – μαζί αποφάσισαν να πάρουν μέρος σε ένα «hackathon».
«Έξυπνες πόλεις»… αλλά εργοτάξια του 1950
Στο event αυτό, όπου προγραμματιστές και ερευνητές συνεργάζονται εντατικά για μέρες ή εβδομάδες για να αναπτύξουν ένα λογισμικό ή μια πρωτότυπη τεχνολογική καινοτομία, δημιούργησαν ένα έξυπνο σύστημα ανύψωσης που μπορούσε να ανεβάζει και να κατεβάζει εξαρτήματα σε οικοδομές με ασφάλεια και ακρίβεια. Δεν υπήρχε τότε καμία «μεγάλη ιδέα», κανένα επιχειρηματικό σχέδιο – μόνο η παρατήρηση ότι ο κατασκευαστικός κλάδος, σε αντίθεση με κάθε άλλο τομέα, έμενε πίσω στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της αυτοματοποίησης. Ο κόσμος είχε «έξυπνες πόλεις» και «έξυπνα σπίτια», αλλά στα εργοτάξια οι άνθρωποι συνέχιζαν να κουβαλούν σωλήνες και πλατφόρμες όπως το 1950.
«Δεν είχα φανταστεί ότι θα γίνει εταιρεία, και έτσι ονομάσαμε το σύστημα μάλλον απερίσκεπτα ‘Kewazo’ από το κατασκευάζω», λέει η Ψαλλίδα. «Για μένα ήταν ένα πανεπιστημιακό πρότζεκτ, τίποτα παραπάνω».
Όμως το TUM και το κέντρο επιχειρηματικότητας του – το UnternehmerTUM – είδαν κάτι παραπάνω σε αυτό το πρότζεκτ. Έδωσαν στην ομάδα της Kewazo χώρο, συμβούλους, πρόσβαση σε τεχνολογία και κυρίως, πίστη. «Μας βοήθησαν επίσης πολύ να πάρουμε τις πρώτες χρηματοδοτήσεις, οι οποίες ήταν δημόσιες, χωρίς να πρέπει να παραχωρήσουμε μερίδιο της εταιρείας», θυμάται η Eιρήνη Ψαλλίδα.
Στο Μόναχο ιδρυτές και ιδρύτριες έχουν πρόσβαση σε τεχνολογία
Εκεί, σε ένα οικοσύστημα που ενθαρρύνει το ρίσκο και τη συνεργασία, η ιδέα απέκτησε σάρκα και οστά. Ακολουθώντας αυτή τη συνταγή το UnternehmerTUM κατάφερε να γίνειτο πιο αναγνωρισμένο κέντρο καινοτομίας στην Ευρώπη – ένα είδος «θερμοκοιτίδας» για τεχνολογικά οράματα – εστιάζοντας την προσοχή του στην ποικιλομορφία των ομάδων και υποστηρίζοντας γυναίκες ιδρύτριες σε νεοσύστατες επιχειρήσεις με τεχνολογικό προσανατολισμό.
Τα γυναικεία πρότυπα στην τεχνολογία είναι ελάχιστα
Η Γκούντα Όπιτς, διευθύντρια του Entrepreneurial Network στο UnternehmerTUM, εξηγεί: «Ακόμη και στο καινοτομικά ισχυρό οικοσύστημα του Μονάχου, οι γυναίκες ιδρύτριες, ιδίως στον χώρο του deep tech, αντιμετωπίζουν δομικά εμπόδια. Η πρόσβαση στο κεφάλαιο είναι δυσκολότερη, τα δίκτυα επενδυτών παραμένουν ανδροκρατούμενα και τα γυναικεία πρότυπα ηγεσίας είναι ελάχιστα». Για να αντιστρέψει αυτή τη δυναμική, το UnternehmerTUM δημιούργησε προγράμματα όπως το Women Start-up Initiative και το Women Start-up Award, παρέχοντας coaching, mentoring, δίκτυα χρηματοδότησης και δημόσια ορατότητα. «Ορατότητα και πρότυπα είναι καθοριστικά για να φέρουμε περισσότερες γυναίκες στο επιχειρείν», τονίζει η Όπιτς στη DW.
Και η Γερμανία χρειάζεται περισσότερες γυναίκες στο επιχειρείν: «Το ποσοστό των γυναικών ιδρυτριών στο γερμανικό τοπίο των νεοσύστατων επιχειρήσεων παραμένει χαμηλό στο 20%», δηλώνει στη DW o επικεφαλής έρευνας της γερμανικής ένωσης startup και συντάκτης της μελέτης Female Founders Monitor, Αλεξάντερ Χίρσφελντ. «Ενώ οι γυναίκες εξακολουθούν να έχουν σημαντικά λιγότερη πρόσβαση σε επενδυτικά δίκτυα και κεφάλαια, αντιμετωπίζουν συχνότερα προβλήματα εξισορρόπησης οικογένειας και επιχειρηματικότητας και συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν προκαταλήψεις με βάση τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων.»
Funds επιχειρηματικών κεφαλαίων, που αυτοαποκαλούνται ακτιβιστές επενδυτές, όπως η Auxxo και η Fund F προσπαθούν να καλύψουν την ανισότητα πρόσβασης σε κεφάλαια, επενδύοντας αποκλειστικά σε ιδρυτικές ομάδες με τουλάχιστον μία γυναίκα. «Συνολικά όμως, είναι ιδιαίτερα σημαντικό τα επόμενα χρόνια να ευαισθητοποιήσουμε τους άνδρες σχετικά με το πρόβλημα αυτό, καθώς αυτοί συνήθως βρίσκονται σε καίριες θέσεις», εξηγεί ο Χίρσφελντ. Η Ειρήνη Ψαλλίδα φαίνεται να συμφωνεί. «Είναι κυρίως πρόβλημα μεγαλύτερων ηλικιών», λέει στη DW. «Με τη νέα γενιά θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα.»
Έξυπνα ρομποτικά συστήματα ανύψωσης που αντικαθιστούν γερανούς
«Εγώ ίδρυσα την εταιρεία, όχι ο πατέρας μου»
Οκτώ χρόνια μετά την ίδρυση της, η Kewazo, διατηρεί γραφεία στο Μόναχο και στο Τέξας και συνεργάζεται με μεγάλες βιομηχανικές μονάδες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, ενώ αναπτύσσει έξυπνα ρομποτικά συστήματα ανύψωσης που αντικαθιστούν γερανούς και βαριές χειρωνακτικές εργασίες. Με μια ομάδα 40 ατόμων η εταιρεία βοηθά πελάτες, όπως οι BASF, Chevron και Shell να βελτιώσουν την ασφάλεια και την αποδοτικότητα στον χώρο εργασίας.
Τα συστήματα της εταιρείας έχουν σχεδιαστεί ώστε να λειτουργούν με μπαταρία, εξαλείφοντας την ανάγκη για εξωτερικά καλώδια τροφοδοσίας ή γεννήτριες, τα οποία συχνά συνδέονται με κινδύνους πρόκλησης ατυχημάτων και κινδύνους ανάφλεξης σε δυνητικά εκρηκτικές περιοχές βιομηχανικών εγκαταστάσεων. Το ρομπότ της Kewazo μπορεί να δουλεύει κάθετα, μεταφέροντας υλικά στα διάφορα επίπεδα των κατασκευών με μεγαλύτερη ταχύτητα και ασφάλεια.
«Σε ένα έργο όπου χρειάζονταν δέκα εργάτες, τώρα αρκούν δύο, κάτι που συμβάλλει στην έλλειψη εργατικού δυναμικού σε αυτό το χώρο. Κι επιπλέον μειώνεται δραστικά ο κίνδυνος ατυχημάτων», εξηγεί η Eιρήνη Ψαλλίδα. «Οι εταιρείες εξοικονομούν χρόνο και κόστος, γιατί δεν χρειάζονται γερανούς ή μεγάλες ομάδες. Έτσι μπορούν να ολοκληρώσουν τα έργα τους εβδομάδες νωρίτερα.»
Εξοπλισμένη με αυτές τις επιτυχίες θα παρουσιάσει την Kewazo ξανά σε περίπτερο της επόμενης έκθεσης Bauma. Και σε όσους άνδρες – πάντα μέσης ηλικίας – την ρωτήσουν, αν κληρονόμησε την εταιρεία από τον πατέρα της, θα απαντήσει με κάτι που πριν μια δεκαετία μάλλον δε θα θεωρούσε πιθανό: «Όχι, εγώ την ίδρυσα.»
AΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ: Παρακολουθήστε την ταινία «Θεραπεύοντας τον φόβο» για τον Άγιο Λουκά Αρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως και Κριμαίας τον Ιατρό που εορτάζει 11 Ιουνίου.
Η ταινία «Θεραπεύοντας τον φόβο», για τον Άγιο Λουκά Αρχιεπίσκοπο Συμφερουπόλεως και Κριμαίας τον Ιατρό, είναι παραγωγή του 2013.
Πρόκειται για μία κινηματογραφική βιογραφία του επισκόπου που έζησε μέσα σε ένα καθεστώς εχθρικό προς την ορθόδοξη πίστη και την ελευθερία και αντιστάθηκε απέναντι στο κομμουνιστικό κόμμα, τους καταδότες, την αστυνομία, ακόμα και τον ίδιο τον Στάλιν με αποτέλεσμα την δίωξη, φυλάκιση και εξορία του.
Έζησε και πάλεψε σαν οικογενειάρχης, ιατρός και αργότερα αρχιερέας, δύο παγκοσμίους πολέμους και δεκάδες κινήματα και επαναστάσεις. O υποτιτλισμός και η επεξεργασία έγιναν από εθελοντές της ενορίας Αγίου Παντελεήμων Χαλέπας Χανίων.
Δείτε το βίντεο:
Ποιος ήταν ο επιστήμων και θαυματουργός Άγιος Λουκάς – Η θαυματουργή ευχή του για τους ασθενείς
Ο Άγιος Λουκάς (κοσμικό όνομα, Βαλεντίν Βόϊνο-Γιασενέτσκι) είναι άγιος της Ορθόδοξης Ουκρανικής Εκκλησίας και γεννήθηκε στις 14 Απριλίου του 1877 στο Κέρτς της Κριμαίας. Στο τέλος της δεκαετίας του 1880 η οικογένειά του μετακόμισε στο Κίεβο.
Το 1920 εξελέγη καθηγητής της ανατομίας και χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης. Σε όλη του τη ζωή ήταν από λίγο έως εξαιρετικά φτωχός, καθώς είτε ο μισθός του ήταν μικρός, είτε βρισκόταν στη φυλακή, είτε όταν του πρόσφεραν χρήματα για κάποια θεραπεία υποδείκνυε άλλα πρόσωπα και ζητούσε τα χρήματα να δοθούν απ’ ευθείας σε αυτά. Ο άγιος Λουκάς ως ιατρός δημοσίευσε σαράντα επιστημονικά έργα.
Άγιος Λουκάς -Έκανε μεγάλες ανακαλύψεις σε αντίξοες συνθήκες.
Εργαζόταν εντατικά στα εξωτερικά ιατρεία, περιόδευε στα χωριά και ανέλαβε και το χειρουργικό τμήμα. Το 1904, με το ξέσπασμα του Ρωσο – Ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Ανατολή, όπου εργάστηκε ως χειρουργός με μεγάλη επιτυχία. Εκεί συναντήθηκε και με την Άννα Βασιλίεβνα Λάνσκαγια, τη μέλλουσα σύζυγό του, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου εργάζεται σε διάφορα επαρχιακά νοσοκομεία. Οι επιτυχίες του είναι τόσες πολλές που η φήμη του εξαπλώνεται γρήγορα και ασθενείς καταφθάνουν από παντού.
Ο άγιος Λουκάς ήταν πάντοτε πιστός Χριστιανός.
Δεν έχανε λειτουργία και παρακολουθούσε όρθιος όλες τις παννυχίδες και τους όρθρους, τα Σάββατα, τις Κυριακές και τις ημέρες των ορθοδόξων γιορτών. Στο χειρουργείο είχε πάντα την εικόνα της Παναγίας μπροστά στην οποία προσευχόταν για λίγα λεπτά πριν από κάθε επέμβαση.
Όμως στις αρχές του 1920 μία από τις επιτροπές ελέγχου του νοσοκομείου όπου εργαζόταν τότε, έδωσε εντολή να ξεκρεμάσουν την εικόνα της Παναγίας, με αποτέλεσμα ο άγιος Λουκάς να αρνείται να μπει στο χειρουργείο. Παράλληλα η σύζυγος ενός από τα στελέχη του κόμματος εισήχθη στο νοσοκομείο ως έκτακτο περιστατικό, και ζητούσε να χειρουργηθεί μόνο από τον Βόινο-Γιασενέτσκι, κι έτσι ο σύζυγός της του υποσχέθηκε ότι αν η εγχείρηση γινόταν, την επόμενη μέρα η εικόνα θα ήταν στη θέση της. Η εγχείρηση έγινε κι ήταν επιτυχής, και ο σύζυγος της άρρωστης κράτησε την υπόσχεσή του.
Το 1921 ο Άγιος Λουκάς χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα (1923) Επίσκοπος Τασκένδης.
Από τότε συνδύαζε ποιμαντικά και ιερατικά καθήκοντα. Παρέμεινε αρχίατρος του Γενικού Νοσοκομείου Τασκένδης, χειρουργούσε καθημερινά και παρέδιδε μαθήματα στην Ιατρική Σχολή, πάντα με το ράσο και το σταυρό του. Από το 1922 και μέχρι την τελευταία του πνοή γνώρισε συλλήψεις, βασανιστήρια, εξορίες και κακουχίες. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε συνολικά έντεκα χρόνια. Σε όλο αυτό το διάστημα εξασκούσε την ιατρική βοηθώντας όσους είχαν ανάγκη.
Οι λόγοι των διώξεών του ήταν, οι γενικοί διωγμοί κατά των Ορθοδόξων και η ιδιαίτερη άρνηση του επισκόπου Λουκά να υποστηρίξει τη «Ζωντανή Εκκλησία», ένα εκκλησιαστικό πραξικόπημα μέσω του οποίου το σοβιετικό καθεστώς προσπαθούσε να ελέγξει τους πιστούς. Οι ταλαιπωρίες αυτές ουσιαστικά κατέστρεψαν την υγεία του. Την Άνοιξη του 1952 επιδεινώνεται η όρασή του, ενώ στις αρχές του 1956 τυφλώνεται οριστικά από γλαύκωμα. Τα τελευταία εννέα έτη της ζωής του ήταν τυφλός.
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διηύθυνε το στρατιωτικό νοσοκομείο του Κρασνογιάρσκ, ενώ ήταν και επίσκοπος της πόλης αυτής. Από το 1946 μέχρι το 1961 που πέθανε, ήταν μητροπολίτης της Συμφερούπολης.
Παράλληλα το 1947 του απαγορεύθηκε να μιλά στους φοιτητές, σταμάτησαν να τον καλούν στα ιατρικά συμβούλια και τον απέλυσαν από ιατρικό σύμβουλο, επειδή «γνώριζαν ότι δεν είχε καθαρό παρελθόν: φυλακές, εξορίες, κηρύγματα» κι επειδή αρνιόταν να πηγαίνει χωρίς το ράσο και το σταυρό του στην εργασία του και σε αυτές τις εκδηλώσεις. Καθώς όμως εκείνος ενδιαφερόταν για τον ανθρώπινο πόνο, έβγαλε ανακοίνωση ότι «δέχεται καθημερινά έκτος Κυριακών και εορτών, κάθε άνθρωπο που θέλει τη βοήθειά του» με αποτέλεσμα να καταφθάνουν στο διαμέρισμά του καθημερινά αμέτρητοι άνθρωποι απ’ όλη την Κριμαία.
Υπάρχουν μαρτυρίες ότι ο άγιος Λουκάς εμφάνισε πολλά πνευματικά χαρίσματα όσο ακόμα ζούσε.
Ασθενείς ομολόγησαν ότι έκανε ορθή διάγνωση της ασθένειάς τους με το που τους έβλεπε, ότι είχε διορατικό χάρισμα, κι ότι τους θεράπευσε με την προσευχή του, ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του, που δεν έβλεπε πλέον για να χειρουργεί.
Ο Άγιος Λουκάς είναι ήδη 84 ετών. Διαισθάνεται πως το τέλος του πλησιάζει. Τα Χριστούγεννα του 1960 λειτουργεί για τελευταία φορά και για τον καιρό που απομένει, περιορίζεται στο να κηρύττει. Τελικά την Κυριακή 11 Ιουνίου 1961, ημέρα που γιορτάζουν οι Άγιοι Πάντες της Αγίας Ρωσίας, κοιμήθηκε ο αρχιεπίσκοπος – γιατρός Λουκάς.
Οι αρχές απαγόρευσαν την εκφορά του νεκρού με τα πόδια από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, πράγμα που προκάλεσε τη λαϊκή αγανάκτηση ακόμα και των αλλοδόξων.
Τελικά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν, η εκφορά έγινε στην κεντρική λεωφόρο της Συμφερούπολης και διήρκεσε τρεισήμισι ώρες. Τη νεκρική πομπή ακολούθησε πλήθος κόσμου, η κυκλοφορία σταμάτησε, ενώ τα μπαλκόνια, οι ταράτσες και τα δέντρα ακόμα, ήταν γεμάτα ανθρώπους. Παράλληλα φέρεται να σημειώθηκε ένα παράδοξο γεγονός, με ένα σμήνος περιστεριών που έκανε επί ώρες κύκλους πάνω από το λείψανο, μέχρις ότου η πομπή έφτασε στο νεκροταφείο.
Τον Νοέμβριο του 1995 ανακηρύχτηκε άγιος με απόφαση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αφού πρώτα ειδική επιτροπή ασχολήθηκε με τη ζωή, τα έργα και τα θαύματά του τα οποία καταγράφονταν και μετά τον θάνατό του. Στις 17 Μαρτίου 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του από τον αρχιεπίσκοπο Λάζαρο και μέλη της επιτροπής, μπροστά σε 40.000 περίπου παρευρισκόμενους. Τρείς μέρες αργότερα, στις 20 Μαρτίου 1996, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον Ι. Ναό Αγ. Τριάδος. Λέγεται ότι βρέθηκαν η καρδιά του και τμήματα του εγκεφάλου του αδιάφθορα, ενώ άρρητη ευωδία εξερχόταν από τα λείψανά του.
Το ίδιο έτος αποφασίστηκε να διοργανώνεται κάθε χρόνο Ιατρικό Συνέδριο στην Συμφερούπολη σε συνεργασία της Ιεράς Μητροπόλεως με το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Κριμαίας προς τιμήν του. Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Ιουνίου.
Τα τελευταία λόγια του Αγίου Λουκά:
«Παιδιά μου πολύ σας παρακαλώ, ντυθείτε με την πανοπλία που δίνει ο Θεός, για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τα τεχνάσματα του διαβόλου. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο πονηρός είναι. Δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους, αλλά με αρχές και εξουσίες, δηλαδή με τα πονηρά πνεύματα. Προσέξτε! Τον διάβολο δεν τον συμφέρει να δεχθεί κανείς την ύπαρξή του, να σκέφτεται και να αισθάνεται ότι είναι κοντά στον άνθρωπο. Ένας κρυφός και άγνωστος εχθρός είναι πιο επικίνδυνος από έναν ορατό εχθρό. Ω πόσο μεγάλος και τρομερός είναι ο στρατός των δαιμόνων! Πόσο αμέτρητο είναι το μαύρο τους πλήθος! Αμετάβλητα, ακούραστα, μέρα και νύχτα, επιδιώκουν να σπρώξουν όλους εμάς που πιστεύουμε στο όνομα του Χριστού, να μας παρασύρουν στο δρόμο της απιστίας της κακίας και της ασέβειας. Αυτοί οι αόρατοι εχθροί του Θεού, έχουν βάλει ως μοναδικό τους σκοπό μέρα και νύχτα να επιδιώκουν την καταστροφή μας. Όμως μη φοβάστε, πάρτε δύναμη από το όνομα του Ιησού».
Σας παρουσιάζουμε παρακάτω την “Ευχή Εις Ασθενούντα” του Αγίου, η οποία μπορεί να βοηθήσει πολλούς συνανθρώπους μας που ταλαιπωρούνται από διάφορες ασθένειες, όπως αναφέρει το pemptousia.
Ευχή Εις Ασθενούντα:
“Άγιε Ιεράρχα, ομολογητά, διδάσκαλε της αληθείας και ανάργυρε ιατρέ Λουκά, σοι κλίνομεν τα γόνατα της ψυχής και του σώματος και προσπίπτοντες τοις τιμίοις και ιαματικοίς λειψάνοις σου, σε παρακαλούμεν, ως τα τέκνα τους πατέρας αυτών.
Εισάκουσον ημών των αμαρτωλών, τίμιε πάτερ, και προσάγαγε την δέησιν ημών τω ελεήμονι και φιλανθρώπω Θεώ, ως εστώς ενώπιον αυτού μετά πάντων των αγίων.
Πιστεύομεν ότι αγαπάς ημάς δια της αυτής αγάπης ην ηγάπησας τους αδελφούς σου κατά την εν τω κόσμω βιοτήν σου.
Την τέχνην των ιατρών μετιών, των ασθενούντων τα αρρωστήματα, τη αρωγή της χάριτος, πλειστάκις εθεράπευσας.
Μετά δε την σεπτήν σου κοίμησιν, τα σα χαριτόβρυτα λείψανα, ο των όλων Δεσπότης, πηγήν ιατρείας ανέδειξεν.
Ποικίλας γαρ ιώνται ασθενείας καί δύναμιν δωρούνται τοις ευλαβώς ταύτα ασπαζομένοις και αιτουμένοις την θείαν πρεσβείαν σου.
Διό αιτούμεν σε και θερμώς παρακαλούμεν σε, τον την χάριν της ιατρείας κομισάμενον· τον ασθενούντα και δεινώς χειμαζόμενον αδελφόν ημών (….) επίσκεψαι και θεράπευσον εκ της συνεχούσης αυτόν ασθενείας.
Πάντιμε και αγιώτατε πάτερ Λουκά, ελπίς αρραγής των ασθενούντων και κεκμηκότων, μη επιλάθου δωρήσασθαι τω αδελφώ ημών (….) την ίασιν και πάσιν ημίν τα ευφρόσυνα.
Ίνα και ημείς συν σοι δοξάζωμεν τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα, την μίαν θεότητα τε και βασιλείαν, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Πρόκειται για κινήσεις που πολλές γυναίκες κάνουν μετά από τη σeξουαλική επαφή, χωρίς να σκέφτονται ότι μπορεί να βάζουν σε κίνδυνο την υγεία τους – Τι ισχύει στην πραγματικότητα;
Σύμφωνα με τους ειδικούς, υπάρχουν τρία πράγματα που οι γυναίκες θα πρέπει να αποφεύγουν μετά τη σeξουαλική επαφή, προκειμένου να διατηρήσουν την υγιεινή της ευαίσθητης περιοχής.
«Όταν ο κóλπικός ιστός λιπαίνεται, διογκώνεται και τρίβεται κατά τη διάρκεια της σeξουαλικής επαφής, αλλάζει ο τρόπος που αντιδρά στο περιβάλλον, δημιουργώντας πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο μόλυνσης», εξηγεί η γυναικολόγος Leslie E. F. Page.
Διαβάστε, λοιπόν, τρία πράγματα που δεν πρέπει ποτέ να κάνετε, ακόμα και μετά από μια παθιασμένη, γεμάτη ένταση σeξουαλική επαφή.
Μην πλένεστε με αντισηπτικό υγρό καθαρισμού
Το πλύσιμο μετά τη σeξουαλική επαφή επιβάλλεται, αλλά το αντισηπτικό υγρό καθαρισμού δεν είναι απαραίτητο όπως εξηγούν οι ειδικοί. Ίσως ακούγεται παράδοξο, όμως το πλύσιμο με αντισηπτικό υγρό στις ευαίσθητες περιοχές μπορεί να κάνει περισσότερη ζημιά παρά καλό, καθώς είναι πιθανό να προκαλέσει αλλεργική αντίδραση στην περίπτωση που το δέρμα αντιδράσει διαφορετικά στις χημικές ουσίες που περιέχονται στα σαπούνια, αλλά και ερεθισμό και ξηρότητα στον κóλπο. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να είστε σίγουρες ότι το νερό που χρησιμοποιείτε είναι απόλυτα καθαρό. «Αν δε μπορείτε να το πιείτε, δεν μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε ούτε και για να πλυθείτε μετά το σeξ», αναφέρουν χαρακτηριστικά οι ειδικοί.
Μην αμελήσετε την επίσκεψη στην τουαλέτα
Η ούρηση μετά το σeξ συνιστάται για τον περιορισμό του κινδύνου της ουρολοίμωξης. Όπως τονίζουν οι επιστήμονες, κατά τη διάρκεια του σeξ τα διάφορα βακτήρια που κυκλοφορούν στον οργανισμό οδηγούνται στην κύστη, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος μόλυνσης εκεί μετά το σeξ να είναι μεγάλος. Ωστόσο δεν είναι απαραίτητο να σπεύσετε στην τουαλέτα αμέσως μετά την επαφή. Μην νιώθετε πιεσμένοι από τον χρόνο. Από την άλλη μεριά μην αφήσετε τον χρόνο να κυλήσει και αποκοιμηθείτε αφήνοντας αυτή τη σημαντική κίνηση για το πρωί, επειδή μπορεί να αποδειχθεί μεγάλο σφάλμα.
Μην κάνετε μπάνιο με τον σύντροφό σας
Μπορεί ένα ρομαντικό αφρόλουτρο να ακούγεται τέλειο μετά από τη σeξουαλική επαφή, όμως δεν ισχύει το ίδιο και για τα ευαίσθητα σημεία του γυναικείου σώματος. Η συνεύρεση με τον ερωτικό σας σύντροφο στη μπανιέρα με το ζεστό νερό σημαίνει ότι εκτίθεστε στα βακτήρια του δέρματος και του πρωκτού του, ενώ και η εκτενής έκθεση στο νερό μπορεί να μειώσει την αποτελεσματικότητα του αντιμικροβιακού φράγματος του δέρματός σας. «Όταν το αιδοίο διογκώνεται ως απόκριση στη σeξουαλική διέγερση, αποκαλύπτει το άνοιγμα του κóλπου, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες μόλυνσης», εξηγεί τέλος η Δρ. Page.
