Σαν σήμερα, στις 20 Απριλίου του 1913, γεννήθηκε o αγαπημένος μας «O θείος μας ο Μίμης», ο κορυφαίος κωμικός, ο γλυκός άνθρωπος, ο βαθιά σκεπτόμενος καλλιτέχνης, ο ανυποχώρητος μάγκας στη ζωή, στον αγώνα, στην τέχνη, στην εθνική αντίσταση.

Ο λόγος για τον μοναδικό και αξέχαστο Έλληνα ηθοποιό Μίμη Φωτόπουλο.

Ο Μίμης Φωτόπουλος θα ζει για πάντα, μέσα από τις ταινίες του, αλλά και το συγγραφικό του έργο, ενώ οι παλαιότεροι θα θυμούνται πάντα με συγκίνηση τις υποκριτικές του δυνατότητες στο θέατρο, και αυτοί που τον γνώρισαν την έξω καρδιά, τα γλέντια, την αυθεντικότητα του χαρακτήρα, την μπέσα, τον αγνό ιδεολόγο.

Ο θρυλικός «Πετράκης» της κλασικής κωμωδίας «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο», το πιο αγαπημένο «Σοφεράκι» του σινεμά, ο πιο γλυκός «ζητιάνος» στην αθάνατη «Κάλπικη Λίρα», δεν ξεχνιέται με τίποτα. Με την αμεσότητα του χαρισματικού του ύφους, τη ζεστή χροιά της φωνής του, την αντίληψη του χιούμορ και του λαϊκού του αυθορμητισμού, θα προκαλεί το πηγαίο γέλιο και τη συγκίνηση, θα βάζει για πολλά πολλά, ακόμη, χρόνια το αλατοπίπερο που χρειάζεται η ζωή και τη ζάχαρη για να μας γλυκαίνει και στις πιο δύσκολες ώρες.

Από τη Ζάτουνα και την ορφάνια στο θέατρο

Γεννήθηκε σε ένα πασίγνωστο, σήμερα, χωριό, στη Ζάτουνα Αρκαδίας. Πασίγνωστο όχι γιατί γεννήθηκε ο Μίμης Φωτόπουλος (8 Απριλίου 1913) αλλά -όπως έγραψε ο ίδιος στη αυτοβιογραφία του «Το ποτάμι της ζωής μου» – επειδή εκεί εξόρισε η χούντα τον Μίκη Θεοδωράκη. Λόγω του πρόωρου θανάτου τού πατέρα του, έμεινε ορφανός και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Δεν θα ήταν όμως τα μοναδικά, γιατί θα έρθουν και τα χειρότερα. Θα σπουδάσει για δυο χρόνια στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, για να τα παρατήσει και να ακολουθήσει το όνειρό του, σπουδάζοντας στη Δραματική Σχολή του τότε Βασιλικού Θεάτρου.

Από την Εθνική Αντίσταση στην Ελ Ντάμπα

Οι δυσκολίες, ωστόσο, δεν θα τελειώσουν και μετά τον πόλεμο, ήρθε η κατοχή και η συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση. Εντάχθηκε στις γραμμές του ΕΑΜ, πάλεψε για την απελευθέρωση της πατρίδας του και μετά τα Δεκεμβριανά του 1944 -και αφού τα βρετανικά στρατεύματα του έκαψαν το σπίτι που έμενε με τον αδελφό του- συνελήφθη από τους Βρετανούς, για να βρεθεί στο διαβόητο στρατόπεδο της Ελ Ντάμπα. Οι δικοί του θα χάσουν τα ίχνη του και θα επιστρέψει τελικά το 1945 στην Ελλάδα. Την πίκρα του από την εμπειρία της κράτησής του θα την αποτυπώσει στο βιβλίο του «Όμηρος των Εγγλέζων – Ελ Ντάμπα».

Οι συνθήκες επιβίωσης ήταν πολύ δύσκολες και ειδικά για Έλληνες που δεν μπορούσαν να αντέξουν το απάνθρωπο κλίμα της αφρικάνικης ερήμου, ενώ οι δεσμοφύλακες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να δυσκολέψουν περαιτέρω τη ζωή των κρατουμένων. Χάθηκαν πολλές ζωές, ευτυχώς, ο Φωτόπουλος ήταν απ’ αυτούς που επέστρεψαν από την κόλαση.

Το «μπουλούκι» της επανεκκίνησης

Παρόλα αυτά, θα βρει το κουράγιο να πιάσει και πάλι από την αρχή το νήμα που θα τον έκανε ίσως τον πιο αγαπητό ηθοποιό στη χώρα. Προπολεμικά είχε πάρει το βάπτισμα του πυρός, σε ηλικία 19 χρόνων στην παράσταση «Λοκαντιέρα» με το θίασο Κουνελάκη, ενώ δυο χρόνια αργότερα, το 1934 θα ξεκινήσει την πρώτη του περιοδεία με το «μπουλούκι» τού Θεμιστοκλή Νέζερ.

Θέατρο Τέχνης και Δον Καμίλο

Μετά την επιστροφή του, θα ‘χει την τύχη να συνεργαστεί με το πρωτοεμφανιζόμενο Θέατρο Τέχνης, με έργα όπως «Βυσσινόκηπος», του Τσέχοφ, «Αγριόπαπιες» του Ίψεν, «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» του Σαίξπηρ, και με το θέατρο του Βασιλικού Κήπου. Η επιτυχία του τεράστια και το 1952 θα δημιουργήσει τον δικό του θίασο, με τον οποίο περιόδευσε σε πολλές χώρες του εξωτερικού, ακόμη και στην Αμερική. Κάπου εκεί ήρθε και το θεαματικό του μπάσιμο στη βιοτεχνία του ελληνικού σινεμά, παρότι το θέατρο δεν το εγκατέλειψε ποτέ, κάνοντας τεράστιες επιτυχίες, πολλές φορές μαζί με τον φίλο του Ντίνο Ηλιόπουλο, αλλά και σε πολλές άλλες παραστάσεις, όπως στον περίφημο «Δον Καμίλο» που μετέφερε και στην τηλεόραση.

Αξιαγάπητο «σοφεράκι»

Το 1848 θα πρωτοεμφανιστεί στη μεγάλη οθόνη, με τη «Μαντάμ Σουσού», θα παίξει και θα ξεχωρίσει στην πασίγνωστη κωμική σάτιρα «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται», στην απολαυστική κωμωδία «Έλα στον Θείο», δίπλα στον Νίκο Σταυρίδη και στο εξαιρετικό μελόδραμα «Ο Γρουσούζης» με τον Ορέστη Μακρή. Η πρώτη του τεράστια επιτυχία θα έρθει με την κλασική ρομαντική κωμωδία «Το Σοφεράκι» του Γιώργου Τζαβέλλα, όπου θα ενσαρκώσει με μοναδικό τρόπο τον αυτοκινητιστή, τον γλεντζέ μάγκα, που θα του βάλει μυαλό, ο έρωτάς του με τη Σμαρούλα Γιούλη.

Από τη λάμψη στην παρακμή

Για πέντε έξι χρόνια θα συνεχιστούν οι τεράστιες επιτυχίες στο σινεμά, καθώς πρωταγωνιστεί και συμμετέχει σε αγαπημένες ταινίες, μερικές απ’ τις οποίες έχουν και καλλιτεχνική αξία. Ενδεικτικά κάποιες απ’ αυτές ήταν «Ούτε Γάτα Ούτε Ζημιά» με Λογοθετίδη, «Ο Φανούρης και το Σόι του», «Τα Κίτρινα Γάντια» και πάλι με Λογοθετίδη, «Φτωχαδάκια και Λεφτάδες», με Σταυρίδη και φυσικά η τελευταία μεγάλη του προσωπική επιτυχία «Ο Θόδωρος και το Δίκαννο». Η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη, καθώς ο παλιός εμπορικός κινηματογράφος είχε αρχίσει από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 να παρακμάζει, ενώ με τη χούντα έφτασε σχεδόν στην πλήρη κατάρρευση.

Η… μαυρίλα και το κολάζ

Τη μαύρη επταετία ο Φωτόπουλος, που είχε μείνει μόνος του με τις δυο κόρες του, καθώς η γυναίκα του Μαργαρίτα Τσάλα είχε εξοριστεί στη Γυάρο, βρήκε διέξοδο στη ζωγραφική, αναδεικνύοντας ακόμη ένα ταλέντο του, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολάζ με γραμματόσημα και κάνοντας συνολικά δέκα εκθέσεις έργων. Ακόμη, πάντα έβρισκε χρόνο για να γράψει ποίηση (τέσσερις ποιητικές συλλογές), ασχολήθηκε και με τον συνδικαλισμό, στον δύσκολο χώρο του θεάματος, ως μέλος του ΔΣ του ΣΕΗ και μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελεύθερου Θεάτρου, ενώ υπήρξε και πρόεδρος του πρωτοποριακού κινητού θεάτρου Άρμα Θέσπιδος.

Ο Μίμης Φωτόπουλος, που μας άφησε την αγαπημένη του μορφή σε πάνω από 100 ταινίες, θα «φύγει» ξαφνικά από ανακοπή καρδιάς στις 29 Οκτωβρίου του 1986, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης σε όλους τους Έλληνες – ακόμη και στους ιδεολογικούς του αντιπάλους. Άλλωστε, ο «θείος Μίμης» ήταν απ’ αυτούς που η ύπαρξή του ένωνε τον ελληνικό λαό.

Τραγωδία με ηλεκτρικό πατίνι στην Πάρο

Ο θάνατος του 26χρονου Γιώργου Γεωργόπουλου έχει προκαλέσει σοκ και θλίψη την οικογένεια και τους φίλους του.

Ο νεαρός άνδρας, ο οποίος εργαζόταν σε ξενοδοχείο στην Πάρο, οδηγούσε ηλεκτρικό πατίνι όταν χτυπήθηκε από αυτοκίνητο που οδηγούσε ένας 60χρονος από την Αλβανία.

Παρά το γεγονός ότι μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Κέντρο Υγείας του νησιού, ο άτυχος 26χρονος υπέκυψε στα τραύματά του λίγο μετά το δυστύχημα.

Στην Καλαμάτα, στον τόπο καταγωγής του οι φίλοι και οι συγγενείς μόνο καλά λόγια έχουν να πουν για το αγαπημένο τους παιδί.

Ο Γεωργόπουλος ήταν ένα μοναχοπαίδι που είχε μεγαλώσει χωρίς πατέρα, αλλά είχε καταφέρει να χτίσει μια επιτυχημένη καριέρα στον τουριστικό κλάδο στην Κρήτη.

Το αφεντικό του στην Πάρο του είχε δώσει το skateboard για να το χρησιμοποιεί για τις καθημερινές του δραστηριότητες στο νησί. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μια τόσο απλή πράξη καλοσύνης θα είχε τόσο τραγικές συνέπειες.

«Έγινε σαν μετωπική»

Η σύγκρουση του ηλεκτρικού σκούτερ με το αυτοκίνητο ήταν τόσο σφοδρή που χαρακτηρίστηκε μετωπική σύγκρουση δύο αυτοκινήτων. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της κοινότητας Νάουσας κ. Παντελή Μπαφίτη, οι ζημιές στο αυτοκίνητο ήταν εκτεταμένες, με σπασμένο παρμπρίζ, καπό, και φώτα.

«Έγινε σαν μετωπική. Το αμάξι έχει σπάσει παρμπρίζ, καπό, φανάρια. Στην αρχή, νόμιζα πως το αμάξι είχε πέσει πάνω σε τοίχο. Τη ζημιά αυτή την έκανε το πατίνι. Ήταν από αυτά με τις φαρδιές ρόδες που έχουν ταχύτητα»εξηγεί ο κ. Μπαφίτης και τονίζει πως η Αστυνομία διερευνά τις συνθήκες της μοιραίας σύγκρουσης.

Η αστυνομία ερευνά τις συνθήκες του δυστυχήματος, ενώ ελέγχεται αν ο 60χρονος οδηγός είχε άδεια οδήγησης σε ισχύ.

Ο τραγικός θάνατος του Γεωργόπουλου άφησε τη μητέρα του συντετριμμένη, καθώς πάντα ανησυχούσε για τον γιο της να βρει μια καλή δουλειά.

Η Σοφία Αλιμπέρτη μίλησε στο περιοδικό ΟΚ! για την επιστροφή της στην τηλεόραση μετά από 14 χρόνια με την εκπομπή «Ζήσε αλλιώς» και τη ζωή της στο νησί της Πάρου. Μίλησε, επίσης, και για τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, στον οποίο την είχε τάξει η μητέρα της.

«Ο Αρχάγγελος για μένα είναι ό,τι πιο υπαρκτό έχω στη ζωή μου. Μπορεί να πει ο καθένας ό,τι θέλει, δεν με ενδιαφέρει καθόλου», ανέφερε η παρουσιάστρια στη συνέντευξή της στο περιοδικό.

Σε ερώτηση για το περιστατικό που είχε γίνει viral, όταν είχε επικαλεστεί τον Αρχάγγελο Μιχαήλ για να βρει θέση πάρκινγκ, η Σοφία Αλιμπέρτη απάντησε: «Για το πάρκιγκ λες; Ναι, πλάκα είχε. Και βρίσκω πάντα. Αλλά γιατί το κάνεις τόσο δύσκολο; Δεν είμαι καμιά τρελή που μιλάει 24 ώρες το 24ωρο με τον άγγελό της. Δηλαδή «τι λες, Αρχάγγελε; Να φάω αυτό; Να πάω εκεί;».

Και συνέχισε: «Το σαρκάζεις τώρα. Ναι, αλλά δεν λέω αυτό η γυναίκα. Σου λέω με απόλυτη βεβαιότητα, οτιδήποτε έχω ζητήσει ολόψυχα από τον άγγελό μου, με την καρδιά ανοιχτή και καθαρή, μου το έχει πραγματοποιήσει. Και όταν περνούσα δύσκολα, πραγματικά δύσκολα, ήταν ο μοναδικός που είχα να του απευθυνθώ. Και έπαιρνα κουράγιο όταν είχα αγγίξει τα όρια της παράνοιας. Γιατί τότε, χρόνια πριν, δεν ήταν και της μόδας να μιλάς για αυτά. Δεν μπορούσες. Κινδύνευες να μη σε καταλάβει κανείς. Τώρα έχει πλέον απενοχοποιηθεί».

Όσον αφορά την επιστροφή της στην τηλεόραση μετά από περισσότερα από 10 χρόνια, η παρουσιάστρια σχολίασε: «14 χρόνια έχω να βαφτώ, να χτενιστώ, να στολιστώ και να βγω. 14 χρόνια. Αυτό από μόνο του είναι λίγο περίεργο».

Σε ερώτηση για το τι την ώθησε να δεχτεί την πρόταση να κάνει εκπομπή, Σοφία Αλιμπέρτη είπε: «Το concept αυτό. Μου αρέσει πάρα πολύ. Ελπίζω να φανούμε αντάξιοι των προσδοκιών σας. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε και ό,τι καλύτερο περνάει από το χέρι μας. Θα μάθουμε κι εμείς μαζί με εσάς. Θα απαντήσουμε σε όσες πιο πολλές ερωτήσεις μπορούμε. Αυτός είναι ο στόχος. Δεν θέλουμε να σας τρομάξουμε, δεν θέλουμε να ταυτιστείτε. Θέλουμε απλά να έχουμε την πληροφορία στο μυαλό σας και να τη χρησιμοποιήσετε αναλόγως πώς ταιριάζει στον καθένα σας».

Σχετικά με το τι θα δει ο κόσμος στη νέα της εκπομπή, ανέφερε: «Θα μάθουμε αλήθειες. Έχει να κάνει με την υγεία μας. Έχει να κάνει με τη φιλοσοφία μας απέναντι στη ζωή. Έχει να κάνει με τη γνώση θα έλεγα. Έχει να κάνει με το πώς να ζούμε καλύτερα γενικώς, σε όλα τα επίπεδα».

Έχει γεμίσει ο κόσμος ψευτόμαγκες, άντρακλες που το παίζουν ιστορία και τρελίτσα. Θα δεχτείς να πάρεις μέρος σε μία τέτοια φαρσοκωμωδία; Θέλω να πιστεύω πως όχι. Γιατί σήμερα, αυτό συμβαίνει στους γείτονες, αύριο όμως; Νομίζεις ότι είναι δύσκολο να βρεθείς στην θέση τους εσύ ή κάποιο μέλος της οικογένειας σου; Και ξέρεις ε , σήμερα είναι μια κλωτσιά, αύριο μια μπουνιά, μεθαύριο; Η ανθρώπινη ζωή είναι το πολυτιμότερο πράγμα. Μην δεχθείς να συμμετέχεις έστω παθητικά σε μία καταστρεπτική κατάσταση. Κανείς δεν αξίζει μία τέτοια ζωή.

Κατά καιρούς όλοι μας έχουμε ακούσει (μερικοί έχουν ζήσει κι όλας) την κακοποίηση είτε παιδιών, είτε γυναικών ακόμη και ζώων. Δεν είμαι εδώ για να κρίνω μα ούτε και να χαρακτηρίσω ούτε τα θύματα αλλά ούτε και τους θύτες μιας τέτοιας –πραγματικά- αρρωστημένης κατάστασης. Είμαι εδώ για να μιλήσω. Χωρίς να κρύβομαι, χωρίς να φοβάμαι, οπλισμένη με θάρρος και όπως πολλοί με χαρακτηρίζουν, με θράσος (νομίζω ότι πρέπει μερικοί εκεί έξω να κάνουν ένα φρεσκάρισμα στην γραμματική Α’ Δημοτικού).

Λοιπόν, με αυτό που κατά κύριο λόγο θα ασχοληθώ στο σημερινό άρθρο είναι η κακοποίηση των γυναικών ( και όχι για να σε προλάβω, δεν είμαι φεμινίστρια, ούτε φωτιά στα σουτιέν μου βάζω στο Σύνταγμα- για τους συντοπίτες μου Αριστοτέλους- θεωρώ ότι οι γυναίκες έχουν ανάγκη τους άνδρες και το αντίστροφο).Πρόσφατα μια πολύ καλή μου φίλη, μου διηγήθηκε μια αληθινή ιστορία- ξέρεις από αυτές που βλέπουμε σε ταινίες και λέμε έλα μωρέ παραμύθι αυτά δεν συμβαίνουν– χαχα ας γελάσω. Αυτά συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Να στο πώ όσο πιο απλά μπορώ, τα σιγανά ποταμάκια να τα φοβάσαι, να τα τρέμεις. Εκεί που λες αυτό το ζευγάρι αποκλείεται να έχει προβλήματα δείχνει τόσο ευτυχισμένο εκεί να είσαι βέβαιος πως κάποιο λάκο έχει φάβα. Και κάπου εδώ ο αρχαίος φιλόσοφος Ηράκλειτος έρχεται πολύ σωστά να βάλει το κερασάκι στην τούρτα, αγάπη μου καλή το είναι, διαφέρει από το φαίνεσθαι. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να φοράμε προσωπίδες και να προσποιούμαστε ότι όλα είναι καλά, (άλλωστε ποιός νοιάζεται να ακούσει τα δικά μας), ότι λάμπει δεν είναι χρυσός και ότι ζούμε μπορεί να είναι αλλιώς , όπως λέει και το άσμα.

Πριν πάμε παρακάτω, να ξεκαθαρίσω ότι δεν αναφέρομαι de facto στο σύνολο του ανδρικού πληθυσμού αλλά σε ένα μέρος του,σε αυτούς που πράττουν τα συγκεκριμένα πράγματα που γράφω παρακάτω. Σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελα να θίξω το αντίθετο φύλλο , καθώς δεν είναι δική μου δουλειά να επεμβαίνω σε ξένα χωράφια. Αναλύω γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μου,με αφορμή μία πολύ πρόσφατη συζήτηση που είχα με μια έμπιστη φίλη μου.

Σε γραπτό λόγο δεν μπορώ να μου βάλω σταματημό, φαντάσου τι γίνεται στο προφορικό μου λόγο! Λοιπόν, τα πράγματα για μένα είναι απλά. Άνδρας που σηκώνει χέρι στην γύναικα (είτε είναι σύζυγος του, είτε μητέρα του , είτε αδερφή του) για μένα την ίδια στιγμή αυτόματα, παύει να λέγεται άνδρας. Άνδρας είσαι αν δρας αν δεν δράς βάλε μια φουστίτσα και πιές το φραπεδάκι σου, με προσοχή να μην σου φύγει και κανένας πόντος. Όταν λοιπόν αυτός ο άνδρας, ο όποιος άνδρας δηλαδή τολμήσει και σηκώσει το χέρι του σε μια γυναίκα- ως τι δεν ξέρω, ως επίδειξη δύναμης, κυριαρχίας, ένας Θεός ξέρει- τότε για μένα αυτό το γελοίο υποκείμενο, είναι αδιάφορο. Πόσες γυναίκες κάθε χρόνο είναι θύματα κακοποίησης; Όχι μόνο σωματικής ( με ξύλο δηλαδή) , λεκτικής αλλά και σεξουαλικής.

Θα σου δώσω έτοιμη απάντηση, μία στις τέσσερις γυναίκες είναι θύμα κακοποίησης από τον σύζυγο τους. Ξέρεις, εκείνον τον άνδρα που κάποτε ερωτεύτηκαν, αγάπησαν, έκαναν οικογένεια, δώσαν όρκους αιώνιας αγάπης κι άλλα τέτοια γλυκανάλατα. Μην μου πείς ότι δεν ξέρεις κανένα τέτοιο περιστατικό γιατί θα μεγαλώσει η μυτούλα σου. Όλοι έχουμε ακούσει κάτι τέτοιο, δεν λέω απαραιτήτως στον οικογενειακό σου περίγυρο, αλλά ένας γείτονας, το μπατζανάκι σου, κάποιος ρε καρντάση μου. Και έρχομαι να συμπληρώσω, πόσο άνδρας μπορεί να νιώθει ένας που χτυπάει μια γυναίκα; Γυναίκα είναι αυτή που σε ‘φερε στο κόσμο, σου έδωσε πνοή από την πνοή της και ζωή από το σώμα της. Τόσος αντρισμός υπάρχει ώστε να τα κάνεις όλα στην άκρη;
Εντάξει δεν λέω , εδώ εγώ που είμαι γυναίκα ώρες ώρες θέλω να ξεκινήσω να μοιράζω σφαλιάρες αλλά δεν το κάνω. Αν ο καθένας έκανε του κεφαλιού του, θα είμασταν όλοι μαζί σε κάποιο κελί (πιθανόν στο 33) και θα λέγαμε το μακρύ και το κοντό μας. Δεν πάει έτσι λοιπόν.

Καλά πολύ βαρύ κεφάλαιο είναι η ψυχολογική κακοποίηση. Απο που να αρχίσεις κι που να τελειώσεις; Η ανυπολογιστή ψυχική οδύνη είναι δεδομένη. Μπορεί εσύ που το διαβάζεις να ταυτίζεσαι με αυτό το λεπτό κομμάτι αλλά ταυτόχρονα τόσο σημαντικό, κι να αισθάνεσαι μόνη, μηδαμινή κι πολλά άλλα.Κανένας και όταν λέω κανένας εννοώ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν είναι σε θέση να μειώσει την αίσθηση ταυτότητας,αξιοπρέπειας και αυτοεκτίμησης του άλλου (και δεν αναφέρομαι μόνο για τις γυναίκες,απλά το σημερινό θέμα αγκαλιάζει όλα αυτά τα πλάσματα που πίσω απο τα δύο τους μάτια κρύβουν ποτάμια θλίψης,πόνου & οργής).Το να ασκείς ψυχολογικό πόλεμο σε έναν άνθρωπο με στόχο την αποδυνάμωση και υποταγή του,τότε φίλε μου είσαι άρρωστος.Ένα ανθρωπόμορφο τέρας.Δυστυχώς πολλοί άντρες καθώς αντικειμενικά έχουν μεγαλύτερη δύναμη απο τις γυναίκες, έχουν την λανθασμένη εντύπωση ότι αν έχω δύναμη πάνω σε κάποιο πρόσωπο (πόσο μαλλον στο αδύναμο φύλλο, έτσι δεν μας λένε;) τότε κάλλιστα είμαι ισχυρότερος απο αυτό. Πόσο λάθος, πληκτρολογώ και τσατίζομαι!Η γνώμη μου είναι ότι πρόκειται ξεκάθαρα για τον πόθο της εξουσίας που δεν πηγάζει απο την δύναμη αλλά απο την αδυναμία.Είναι η έκφραση της ανικανότητας του ατομικού εγώ να σταθεί μόνο του και να ζήσει.Με λίγα λόγια, είναι η απεγνωσμένη προσπάθεια για την απόκτηση δευτερογενούς δύναμης εκεί ακριβώς που λέίπει η αυθεντική δύναμη.Από όλο το άρθρο ένα πράγμα για μένα είναι το ζητούμενο. Αν έχεις κάποιο γείτονα που νομίζεις ότι είναι τόσο άντρας ώστε να χτυπάει,να βρίζει ή οτιδήποτε τέτοιο (την γυναίκα του,την μάνα του, την αδερφή του) τότε μην κάτσεις με σταυρωμένα χέρια. Γιατί μετά βοηθάς στο να συνεχίσει το αρρωστημένο παιχνίδι του. Μην σωπάσεις. Μίλα.

Έχει γεμίσει ο κόσμος ψευτόμαγκες, άντρακλες που το παίζουν ιστορία και τρελίτσα. Θα δεχτείς να πάρεις μέρος σε μία τέτοια φαρσοκωμωδία; Θέλω να πιστεύω πως όχι. Γιατί σήμερα, αυτό συμβαίνει στους γείτονες, αύριο όμως; Νομίζεις ότι είναι δύσκολο να βρεθείς στην θέση τους εσύ ή κάποιο μέλος της οικογένειας σου; Και ξέρεις ε , σήμερα είναι μια κλωτσιά, αύριο μια μπουνιά, μεθαύριο; Η ανθρώπινη ζωή είναι το πολυτιμότερο πράγμα. Μην δεχθείς να συμμετέχεις έστω παθητικά σε μία καταστρεπτική κατάσταση. Κανείς δεν αξίζει μία τέτοια ζωή.
Αν εσύ που το διαβάζεις είσαι άντρας, φέρσου στη γυναίκα σου όπως θα ήθελες να φέρονται στην κόρη σου ή στην αδερφή σου.

Αυτό το άρθρο αφιερωμένο με όλη μου την καρδιά στην φίλη μου Α. μην τα παρατάς όσο άσχημα κι αν είναι τα πράγματα, ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός ( όσο κλισέ κι αν ακούγεται).

Πηγή: newsfilter.gr

Δωρεάν διανομή προϊόντων περιόδου σε σχολεία όλης της Ελλάδας ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ύστερα από σύσκεψη στο Μαξίμου έγινε γνωστό πως για παιδιά 6 έως 12 ετών και δράσεις για την αποστιγματοποίηση της περιόδου σε νεαρές κοπέλες, με παράλληλη δωρεάν διανομή προϊόντων η οποία θα γίνει πιλοτικά σε 200 σχολεία στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Η δωρεάν διανομή θα αφορά κοπέλες 12 έως 18 ετών. Το πρόγραμμα έχει στόχο την αποστιγματοποίηση της περιόδου. Παράλληλα θα υπάρξει και δωρεάν διανομή προϊόντων περιόδου στα κορίτσια (πιλοτικά διανομή 13.716.000 προϊόντων σε 200 σχολεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη).

Θα γίνει επίσης ενημέρωση όλων των κοριτσιών 12 έως 18 ετών (360.000) αλλά και εκπαίδευση και ενδυνάμωση γονιών, εκπαιδευτικών και συνομηλίκων για τα ζητήματα αυτά.

Σχετικές έρευνες δείχνουν πως τουλάχιστον 10.000 κορίτσια απουσιάζουν στη χώρα μας από το σχολείο από λίγες ως πολλές μέρες κάθε μήνα, λόγω της οικονομικής δυσπραγίας να ανταπεξέλθουν στο κόστος προϊόντων περιόδου, ενώ το 20% των μητέρων δηλώνει ότι αντιμετωπίζει οικονομική αδυναμία λόγω του υψηλού κόστους αγοράς προϊόντων περιόδου

Η Ελένη Μενεγάκη επέστρεψε στα τηλεοπτικά πλατό, ύστερα από πολυήμερη απουσία για τις γιορτές του Πάσχα. Η παρουσιάστρια, αφού καλησπέρισε το τηλεοπτικό κοινό και τους συνεργάτες της στο στούντιο, προλόγισε για τη συνέχεια της εκπομπής ότι θα πληροφορηθούμε όλες τις εξελίξεις για την υπόθεση του Αλέξη Γεωργούλη.

Πιο συγκεκριμένα, η Ελένη Μενεγάκη είπε: «Επειδή λείπουμε πολύ καιρό κι έχουν υπάρξει διάφορα θέματα… Επειδή είδα, όπως είδαμε όλοι τις τελευταίες ημέρες, ότι παίζει ένα θέμα που μας έχει αφήσει όλους με το στόμα ανοιχτό και περιμένουμε να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, τι θα γίνει… Μιλάω για τον Αλέξη Γεωργούλη που το τελευταίο τριήμερο από ό,τι όλοι παρακολουθούμε, έχουν βγει πράγματα που ψάχνουν και σε λίγο θα μας τα πει η δημοσιογράφος του Mega, Ιουλία Βελισσαράτου.

Δεν είμαι η κατάλληλη για να μιλήσω, γιατί κι εγώ, για να είμαι ειλικρινής, έλειπα στο εξωτερικό, χθες με το που γύρισα, άρχισα να τα παρακολουθώ. Λέω “πότε έγιναν όλα αυτά; Τι συνέβη;”. Θα τα ακούσουμε όλα σε λίγο».

Δες παρακάτω το σχετικό απόσπασμα:

Η Χάρις Αλεξίου, βρέθηκε το απόγευμα της Πέμπτης στην εκπομπή της ΕΡΤ1 «Στούντιο 4».

Η σπουδαία μας ερμηνεύτρια και ηθοποιός μίλησε με τη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο για πολλές πτυχές της ζωής της.

Αναφερόμενη στην απόφασή της να σταματήσει το τραγούδι, η Χάρις Αλεξίου εξομολογήθηκε: «Το πένθος δεν ήταν επειδή έφυγα από τη δουλειά, το πένθος -ας μην φοβόμαστε να πούμε τη λέξη ακόμα- ήταν για την απώλεια της φωνής. Αυτό όσο και αν θες να το διασκεδάσεις, τα έκανα όλα, επιτυχία, ταξίδεψα σε όλο τον κόσμο, έπαιξα στα ωραιότερα και μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου, είμαι χορτάτη καλλιτέχνις… Όμως, θέλεις τη φωνή σου.

Τι να παραδεχτείς; Ο κόσμος το ξέρει. Δεν το άφησα να γίνει πολύ, το πρόλαβα. Τα σημάδια είχαν φανεί. Όταν τραγουδάς πρέπει να τραγουδάς, δεν γίνεται να κοροϊδεύεις».

Δείτε το σχετικό βίντεο:

«Εάν θέλεις να κρατήσεις το καλό που σου έχει συμβεί στη ζωή, κρατάς αυτό και πας παρακάτω. Αυτό δεν είναι μια απλή απόφαση, να πεις πας παρακάτω. Πρέπει να παραδεχτείς και την απώλεια, να παραδεχτείς την ήττα, τη νέα συνθήκη… Θέλει τον χρόνο του. Και το πένθος θέλει τον χρόνο του», συνέχισε η Χάρις Αλεξίου.

Δύο τραγικά δυστυχήματα σημειώθηκαν στην άσφαλτο μέσα σε λίγα 24ωρα στις Κυκλάδες και συγκεκριμένα σε Πάρο και Μύκονο. Τα θύματα και στις δύο περιπτώσεις οδηγούσαν ηλεκτρικό πατίνι.

Ειδικότερα, στην Πάρο, στην περιοχή του Αμπελά, ένας 26χρονος παρασύρθηκε από όχημα το πρωί της Τρίτης. Σύμφωνα με το cyclades24.gr, οδηγός του οχήματος ήταν ένας 60χρονος από την Αλβανία, ο οποίος συνελήφθη. Ο νεαρός μεταφέρθηκε στο κέντρο υγείας του νησιού ωστόσο λίγο αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του.

Λίγες μέρες νωρίτερα και συγκεκριμένα το βράδυ της Κυριακής του Πάσχα, σημειώθηκε το δεύτερο τροχαίο δυστύχημα στο νησί της Μυκόνου.

Σύμφωνα με το cyclades24.gr, ένας 22χρονος αλλοδαπός παρέσυρε έναν 42χρονο που οδηγούσε ηλεκτρικό πατίνι στην επαρχ. οδό Όρνου – Χώρας Μυκόνου, με αποτέλεσμα να τον τραυματίσει θανάσιμα.

Ο οδηγός του αυτοκινήτου συνελήφθη. Τα ακριβή αίτια και οι συνθήκες των τροχαίων δυστυχημάτων ερευνώνται από την Υποδιεύθυνση Αστυνομίας Μυκόνου και το αστυνομικό τμήμα της Πάρου.