Επιστήμονες στη Σουηδία ανέπτυξαν ένα εμφύτευμα, φτιαγμένο από κολλαγόνο από δέρμα χοίρου, το οποίο μοιάζει με τον ανθρώπινο κερατοειδή χιτώνα του ματιού.
Το πειραματικό εμφύτευμα βελτίωσε σημαντικά ή αποκατέστησε την όραση σε 20 ανθρώπους με ελαττωματικό κερατοειδή χιτώνα, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν προηγουμένως τυφλοί. Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις ασθενών η αποκατάσταση της όρασής τους ήταν πλήρης (βαθμοί 20/20).
Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Λινκέπινγκ και της εταιρείας LinkoCare Life Sciences AB, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιοτεχνολογίας «Nature Biotechnology», ευελπιστούν ότι το επίτευγμά τους θα δώσει ελπίδα σε όσους πάσχουν από ελαττωμένη όραση ή τύφλωση λόγω κερατοειδούς, προσφέροντας τους ένα εμβιομηχανικό εμφύτευμα ως εναλλακτική λύση στην μεταμόσχευση ανθρώπινου κερατοειδούς από δότη. Τέτοια μοσχεύματα συχνά είναι σπάνια.
«Τα αποτελέσματα μας δείχνουν ότι είναι δυνατό να αναπτυχθεί ένα βιολογικό υλικό που καλύπτει όλα τα κριτήρια χρήσης ως ανθρώπινα εμφυτεύματα, το οποίο μπορεί να παραχθεί μαζικά και να αποθηκευθεί για έως δύο χρόνια, συνεπώς θα είναι διαθέσιμο σε ακόμη περισσότερους ανθρώπους με προβλήματα όρασης. Αυτό μας επιτρέπει να ξεπεράσουμε το πρόβλημα της έλλειψης ιστού κερατοειδούς από δωρητές», δήλωσε ο καθηγητής Νιλ Λαγκάλι του Τμήματος Βιοϊατρικών και Κλινικών Επιστημών του Λινκέπινγκ.
Εκτιμάται ότι περίπου 12,7 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο είναι τυφλοί λόγω προβλήματος στον κερατοειδή χιτώνα τους, του εξωτερικού διαφανούς στρώματος του ματιού, το οποίο μπορεί να υποστεί ζημιά λόγω ασθένειας ή τραυματισμού. Μέχρι στιγμής ο μοναδικός τρόπος αποκατάστασης της όρασης είναι η μεταμόσχευση, κάτι που όμως συμβαίνει μόλις στον ένα στους 70 ασθενείς. Επιπροσθέτως, οι περισσότεροι άνθρωποι που χρειάζονται τέτοιο μόσχευμα, ζουν σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, όπου εκ των πραγμάτων η πρόσβαση σε μοσχεύματα είναι πολύ περιορισμένη.
«Η ασφάλεια και αποτελεσματικότητα των εμφυτευμάτων βιοτεχνολογίας αποτελούν τον πυρήνα της εργασίας μας. Έχουμε κάνει σημαντικές προσπάθειες να διασφαλίσουμε ότι η εφεύρεσή μας θα καταστεί ευρέως διαθέσιμη και φθηνή για όλους και όχι μόνο για τους πλούσιους. Γι’ αυτό αυτή η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε όλα τα μέρη του κόσμου», ανέφερε ο αναπληρωτής καθηγητής Μεχράντ Ραφάτ του Τμήματος Βιοϊατρικής Μηχανικής του Λινκέπινγκ, σχεδιαστής των εμφυτευμάτων, καθώς επίσης ιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας LinkoCare Life Sciences AB που τα παράγει.
Ο ανθρώπινος κερατοειδής συνίσταται κυρίως από την πρωτεΐνη κολλαγόνο. Για τη δημιουργία του εργαστηριακού κερατοειδούς οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μόρια κολλαγόνου από δέρμα χοίρου (ένα υποπροϊόν της βιομηχανίας τροφίμων που είναι ευρέως διαθέσιμο και φθηνό), τα οποία καθαρίστηκαν και παρήχθησαν μαζικά για ανθρώπινη χρήση. Τελικά παράγεται ένα ανθεκτικό και διαφανές υλικό που μπορεί να μεταμοσχευθεί στο μάτι. Ενώ οι κερατοειδείς χιτώνες από δότες πρέπει να μεταμοσχευθούν εντός μόνο δύο εβδομάδων, οι εργαστηριακοί έχουν περιθώριο έως δύο έτη μετά τη δημιουργία τους.
Οι ερευνητές ανέπτυξαν επίσης μια νέα ελάχιστα επεμβατική μέθοδο για τη θεραπεία του κερατόκωνου, μιας πάθησης στην οποία ο κερατοειδής γίνεται τόσο λεπτός που μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση. Μέχρι σήμερα ένας κερατόκωνος ασθενούς σε προχωρημένο στάδιο πρέπει να αφαιρεθεί χειρουργικά και να αντικατασταθεί με μόσχευμα δωρητή, μέσω μιας διαδικασίας που είναι επεμβατική και γίνεται μόνο σε εξειδικευμένα ιατρικά κέντρα.
«Μια λιγότερο επεμβατική μέθοδος θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε περισσότερα νοσοκομεία, κάτι που θα βοηθήσει συνεπώς περισσότερους ανθρώπους. Με τη μέθοδό μας, ένας χειρουργός δεν χρειάζεται να αφαιρέσει τον ιστό του ασθενούς. Αντίθετα, μέσω μιας μικρής τομής που γίνεται με λέιζερ ή με το χέρι, το εμφύτευμα εισάγεται στον υπάρχοντα κερατοειδή», ανέφερε ο δρ Λαγκάλι.
Η τεχνική είχε δοκιμαστεί με επιτυχία αρχικά σε χοίρους και στη συνέχεια έγινε πιλοτική μελέτη σε 20 ανθρώπους στο Ιράν και στην Ινδία (δύο χώρες με μεγάλο αριθμό ασθενών με τύφλωση λόγω κερατοειδούς), όπου αποδείχτηκε απλούστερη και ασφαλέστερη από μια συμβατική μεταμόσχευση κερατοειδούς. Οι επεμβάσεις εισαγωγής του εργαστηριακού εμφυτεύματος δεν εμφάνισαν επιπλοκές και μια θεραπεία μόνο οκτώ εβδομάδων με ανοσοκατασταλτικά φάρμακα (σταγόνες) – και όχι ετών όπως στην περίπτωση της συμβατικής μεταμόσχευσης – ήταν αρκετή για να αποτραπεί η απόρριψη του εμφυτεύματος. Το πάχος και η καμπυλότητα του αποκαταστάθηκε σε φυσιολογικά επίπεδα.
Πριν την επέμβαση οι 14 από τους 20 ασθενείς ήταν τυφλοί, ενώ μετά από δύο χρόνια κανένας δεν ήταν τυφλός πια. Μάλιστα οι τρεις από όσους ήταν τυφλοί πριν, είχαν μετά την επέμβαση τέλεια όραση (20/20).
Οι ερευνητές δεν είναι ακόμη σίγουροι ποιό θα είναι το τελικό κόστος της νέας μεθόδου, αλλά εκτιμούν ότι θα είναι πιο χαμηλό από ό,τι μιας κανονικής μεταμόσχευσης. Μια μεγαλύτερη κλινική μελέτη χρειάζεται πάντως να διενεργηθεί, προτού δοθεί άδεια από τις ρυθμιστικές αρχές για τη χρήση της νέας μεθόδου. Επίσης προς διερεύνηση είναι κατά πόσο η νέα τεχνολογία μπορεί να αξιοποιηθεί και σε άλλες οφθαλμολογικές παθήσεις, καθώς επίσης κατά πόσο το εμφύτευμα είναι δυνατό να καταστεί πιο αποτελεσματικό μέσω εξατομικευμένης προσαρμογής σε κάθε ασθενή.
Η επιμονή, η προσπάθεια και η αγάπη της μητέρας μπορούν να κάνουν –κυριολεκτικά-θαύματα! Αυτό αποδεικνύει περίτρανα η Daiana Pereira, μητέρα ενός κοριτσιού, που έκανε τα πάντα για να δώσει στην τυφλή κόρη της την όρασή της.
Η μικρή Nicolly γεννήθηκε με γλαύκωμα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να βλέπει, να ακούει, να περπατάει και να μιλάει. Η μητέρα της, όμως, δεν το έβαλε κάτω και αποφάσισε να κάνει τ’ αδύνατα δυνατά για να μπορεί η κόρη της να την κοιτάει στα μάτια.
Μετά από αρκετές ανεπιτυχείς επεμβάσεις στη Βραζιλία, η Daiana κατάφερε να συγκεντρώσει μέσω Facebook, το απαραίτητο ποσό με τη βοήθεια του κόσμου για μια πρωτοποριακή επέμβαση στην Αμερική. Μέσα σε τρεις ώρες, οι γιατροί χάρισαν στη δύο ετών Nicolly την όραση και την ακοή της.
Πλέον, το κοριτσάκι μπορεί να δει, να ακούσει, να τραγουδήσει και να σταθεί μόνη της στα πόδια της.
Στο βίντεο, θα δείτε την συγκινητική αντίδρασή της την πρώτη φορά που βλέπει τη μαμά της…
Ενα κοpιτσάκι που γεννήθηκε χωρίς όραση, μαγεύεται από τον κόσμο γύρω της όταν τον αντικρύζει για πρώτη φορά.
Το μικρό κοpίτσι υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση ματιών για να καταφέρει να έχει οπτική επαφή με το περιβάλλον γύρω της για πρώτη φορά.
Τα καινούργια μάτια της τα απέκτησε από έναν εθελοντή-δότη, χωρίς όμως να υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες μέχρι στιγμής.
Στην αρχή, όπως είναι λογικό κλαίει και δυσανασχετεί, κάτι που θα έκανε κάθε παιδάκι στην ηλικία της, όμως μόλις διαπιστώνει ότι έχει πια τη δυνατότητα να δει, η αντίδρασή της μικρούλας είναι συγκινητική.
Το κοpιτσάκι φαίνεται «χαμένο» μέχρι να μπορέσει να επεξεργαστεί τον κόσμο που βλέπει για πρώτη φορά ενώ η μαμά της την βουτάει σφιχτά στην αγκαλιά της και της δίνει πολλά φιλιά, ευχαριστώντας το Θεό για αυτό το θαύμα.
Ολα τα λεφτά, είναι το χαμόγελο της μικρής στο τέλος του βίντεο αλλά και τα δάκρυα της μητέρας της που είναι φανερά συγκινημένη και ευτυχισμένη.
Αγόρι με αυτισμό: Στο «America Got Talent» τραγούδησε ένα τυφλό αγόρι με αυτισμό.
Η συγκεκριμένη συμμετοχή συγκέντρωσε το βλέμμα και τα χειροκροτήματα του κοινού. Το αγόρι άφησε άφωνους τους κριτές, αλλά και το κοινό που βρισκόταν πέριξ των κριτών, όπως είθισται σε εκπομπές αυτού του είδους.
Τα βιώματα του συμμετέχοντα στο «America Got Talent»
Ο Kodi Lee είναι ένα νεαρό αγόρι ηλικίας 22 ετών. Έχει καταγωγή από την Καλιφόρνια. Στην εκπομπή έδωσε το «παρών», με τη βοήθεια της μητέρας του, η οποία τον συνόδευσε.
Η μητέρα του Lee δήλωσε πως ο γιος της απέκτησε ταλέντο από πολύ μικρή ηλικία. Συγκεκριμένα, ανέφερε: «Ανακαλύψαμε ότι αγαπούσε τη μουσική από πολύ νωρίς». Την πρώτη φορά που άκουσε μουσική, τα μάτια του σχεδόν πετάχτηκαν έξω. Αμέσως μετά ξεκίνησε να τραγουδάει.
Μέσα από τη μουσική, ήταν σε θέση να αντέξει να ζει σε αυτόν τον κόσμο, επειδή πάσχει από αυτισμό. Είναι πραγματικά δύσκολο να κάνεις αυτό που κάνουν όλοι οι άλλοι. Τού έσωσε την ζωή η μουσική». Ο Kodi Lee γεννήθηκε με υποπλασία στα νεύρα των ματιών.
Πρόκειται για μια πάθηση, η οποία εμφανίζεται κατά τη γέννηση. Αυτό συμβαίνει, διότι το οπτικό νεύρο δεν έχει αναπτυχθεί κανονικά. Ο Kodi έπρεπε να χειρουργηθεί στην ηλικία των πέντε ημερών.
Τα όνειρα του Kodi Lee
Η μητέρα του Kodi Lee συνέχισε να μιλά για τον Kodi Lee: «Ο Kodi συνεχίζει να ασχολείται με τη μουσική και όνειρό του είναι, να γίνει ένας rock star με χιλιάδες οπαδούς. Κάθε ευκαιρία που αφορά αυτό, είναι μια μεγάλη μέρα για εκείνον. Όσο μεγαλώνει η ενεργητικότητα του κοινού, τόσο περισσότερο θέλει να λάμψει.»
Το τραγούδι που επέλεξε ο Kodi Lee
Ο Kodi Lee αποφάσισε να διαλέξει το τραγούδι του Leon Russel, με τίτλο «A Song For You». Το αποτέλεσμα ήταν να μείνουν οι τέσσερις κριτές (Simon Cowell, Julianne Hough, Gabrielle Union και Howie Mandel) άφωνοι και να παραμιλούν για το ταλέντο του. έμειναν με το στόμα ανοιχτό.
Ολόκληρο το κοινό σηκώθηκε όρθιο για να υποκλιθεί στο μεγάλο ταλέντο της μουσικής, το οποίο ακούει στο όνομα, Kodi Lee.
Με δάκρυα συγκίνησης στα μάτια υποδέχτηκαν οι πολίτες στο σταθμό ενός τρένου μια τυφλή πιανίστα 13 ετών. Οι ίδιοι είχαν την ευκαιρία να την ακούσουν να ερμηνεύει άψογα ένα περίπλοκο κομμάτι του Σοπέν, μέσα σε έναν πολύβουο σταθμό τρένων.
Στο κλιπ που έδωσε στη δημοσιότητα το Channel προωθώντας το «The Piano» (ένα καινούργιο talent show στη Βρετανία με παρουσιάστρια την Claudia Winkleman) η μικρή Λούσι παίζει στο πιάνο τη Σπουδή Op. 25, No. 1, μια από τις πιο εμβληματικές δημιουργίες του Πολωνού συνθέτη, αφήνοντας άφωνο το κοινό της.
Τί είναι το show “Τhe Piano” που συμμετέχει η τυφλή πιανίστρια
Στο συγκεκριμένο talent show, ταλαντούχοι ερασιτέχνες πιανίστες από όλη τη χώρα λαμβάνουν πρόσκληση για να παίξουν σε σιδηροδρομικούς σταθμούς στο Λονδίνο και άλλες πόλεις, χωρίς να γνωρίζουν σε όλες τις περιπτώσεις ότι συμμετέχουν σε τηλεοπτικό σόου. Οι συντελεστές της εκπομπής τοποθετούν κάμερες στον χώρο για να καταγράψουν τις αντιδράσεις του κόσμου, ενώ κρυμμένοι παρακολουθούν οι δύο κριτές του σόου, ο ποπ σταρ Mika και ο διάσημος κλασσικός πιανίστας Lang Lang.
This is the incredible moment Lucy, a 13-year-old who is blind and neurodiverse, played a highly-complex Chopin piece, leaving @MikaSounds and @Lang_Lang speechless.
The Piano, presented by @ClaudiaWinkle, starts tonight at 9pm on Channel 4.
Σε κάθε επεισόδιο, ένας από τους πιανίστες που παρουσιάζονται θα επιλέγεται για να παίξει σε μία από τις πιο διάσημες αίσθουσες συναυλιών του κόσμου. Ο μεγάλος νικητής του talent show θα εμφανιστεί μπροστά σε κοινό χιλιάδων ατόμων στο θρυλικό London’s Royal Festival Hall.
Χάσαν τα λόγια τους με το ταλέντο της τυφλής πιανίστριας
Το κλιπ που δημοσίευσε το Channel 4 on social media δείχνει την επίδραση που έχει η ερμηνεία της 13χρονης στους κριτές, με τον Mika να δηλώνει σαστισμένος από το ταλέντο της και τον Lang να σχολιάζει πως… έχει χάσει τα λόγια του.
Όπως διευκρινίζεται στο βίντεο, η Λούσι, που είναι νευροδιαφορετική, συχνά καλύπτει τα αφτιά της στο τέλος της ερμηνείας ενός κομμάτιού. «Της αρέσει το χειροκρότημα αλλά όχι ο ήχος του χειροκροτήματος, έτσι τα δάχτυλά της πάνε στα αφτιά της για αισθητηριακούς λόγους».
Τί να πει κανείς για το ταλέντο αυτού του κοριτσιού που πολλαπλασιάζεται επί δέκα λόγω του προβλήματος όρασης που έχει. Να είναι πάντα καλά και να μας χαρίζει τέτοιες θεσπέσιες μελωδίες. Ακούγονται σαν χάδι στ΄αυτιά μας. Μπράβο σ΄αυτό το σπουδαίο κορίτσι…
Η Kathy Beitz γεννήθηκε τυφλή. Όμως, με τη βοήθεια της τεχνολογίας μπόρεσε να δει τον νεογέννητο γιο της.
Η εταιρεία eSight Corporation φτιάχνει ειδικά γυαλιά που δίνουν την ευκαιρία σε τυφλούς να δουν. Δάνεισε τα γυαλιά στην Kathy για να έχει αυτή την ξεχωριστή εμπειρία.
«Βλέποντας για πρώτη φορά στη ζωή μου μωρό, και μάλιστα όταν πρόκειται για το δικό μου, είναι απίστευτο», λέει η ίδια στο βίντεο. «Ακόμη και το να βλέπω τον άνδρα μου να τον κοιτά, ήταν ένα πολύ όμορφο συναίσθημα. Το ερωτεύτηκα», λέει επίσης.
Τα συγκεκριμένα γυαλιά κοστίζουν 15.000$ και περιέχουν κάμερα, τεχνολογία οθόνης, αλλά και προηγμένες χρήσεις υπολογιστή που επιτρέπουν το βίντεο να τρέξει σε πραγματικό χρόνο δίνοντας όραση σε άτομα με δυσκολίες στην όραση.
Αυτό το άρθρο βασίστηκε στο κείμενο Blind Woman Sees Her Baby For The First Time In Seriously Heartwarming Video που δημοσιεύτηκε στην Huffington Post της Μεγάλης Βρετανίας.
Καταχειροκροτήθηκε από τον κόσμο που παρακολούθησε τη μαθητική παρέλαση στις Ράχες Στυλίδας, η τυφλή μαθήτρια της Β’ Δημοτικού που έκανε παρέλαση με τη βοήθεια δύο συμμαθητριών της.
Οπως επισημαίνουν τα τοπικά μέσα η συγκίνηση ήταν πολύ μεγάλη σε όσους έγιναν μάρτυρες της στιγμής και οι επευφημίες αυθόρμητες για τη δύναμη και το θάρρος της μικρής μαθήτριας.
Δείτε το σχετικό βίντεο με την παρέλαση της γενναίας μαθήτριας:
Το βίντεο με μια μικρή κοπέλα από τις Φιλιππίνες να τραγουδάει ένα τραγούδι της Γουίτνεϊ Χιούστον έχει γίνει ανάρπαστο στο διαδίκτυο.
Η Έλσι τραγούδησε το κλασικό τραγούδι του 1992 της Γουίτνεϊ Χιούστον “I Will Always Love You.” Ο κόσμος έχει με το ταλέντο της μικρής κοπέλας και εξεπλάγη ακόμα περισσότερο όταν έμαθε ότι είναι τυφλή, δεν πηγαίνει σχολείο και δεν ξέρει καθόλου Αγγλικά.
Δείτε το βίντεο
Η Έλσι τραγούδησε το τραγούδι ακαπέλα και πέτυχε όλες της ψηλές νότες σε μια πολύ συγκινητική εκτέλεση.
Darrell Burnett/Facebook
Το βίντεο της μικρής που τραγουδάει έχει πάρει πάνω από 30.000 κοινοποιήσεις στο Facebook και χιλιάδες σχόλια που εκθειάζουν το ταλέντο της.
Darrell Burnett/Facebook
“Πρέπει να την ακούσει κάποια δισκογραφική εταιρία. Η φωνή της είναι απίστευτη”, σχολίασε ένας χρήστης του διαδικτύου.
Λουίζα Μπατίστα: «Όλοι με θεωρούν πεθαμένη» – Μόνη και με προβλήματα όρασης στα 96 της χρόνια
«Εχω τη δύναμη να αυτοκτονήσω, αλλά δεν το κάνω για να μη σπιλώσω τα παιδιά μου» είχε δηλώσει.
Από στον Νίκο Νικόλιζα
Τυφλή, έχοντας ήδη πατήσει τα 96 χρόνια της και έχοντας παρηγοριά μόνο τις αναμνήσεις της, μακριά από κάθε είδους δημοσιότητα και ξεχασμένη από το σωματείο συνταξιούχων ηθοποιών αλλά και το υπουργείο Πολιτισμού, η άλλοτε μεγάλη δόξα του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης Λουίζα Μπατίστα, η γυναίκα-θρύλος των θιάσων και κολλητή της Γεωργίας Βασιλειάδου, συγκλονίζει.
Η Λουίζα Μπατίστα και η Αλίκη Βουγιουκλάκη στα καμαρίνια στο Θέατρο Αλίκη
Για ακόμα μία φορά, μετά την Γκέλυ Μαυροπούλου και τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου, που έφυγαν εντελώς μόνες παρακαλώντας τους συναδέλφους τους για ένα τηλεφώνημα, για μια «καλημέρα», ακόμα μία περίπτωση μεγάλης θεατρίνας έρχεται να αποδομήσει το αφήγημα τόσο του σωματείου συνταξιούχων ηθοποιών όσο και του επίσημου κράτους ότι βρίσκονται κοντά τους, στη δύση της ζωής τους. Πόσο μάλλον τις άγιες αυτές ημέρες, που η μοναξιά στην τρίτη ηλικία είναι η νούμερο ένα σκέψη για να βάλουν τέλος στη ζωή τους. «Νίκο, έλα να με δεις, οδεύω προς το τέλος.
Πριν πεθάνω θέλω να σου εκμυστηρευτώ κάποια πράγματα» είναι τα λόγια που έγιναν μαχαίρι στην καρδιά μου όταν τη Μεγάλη Δευτέρα τής τηλεφώνησα για να της ευχηθώ για τις άγιες ημέρες του Πάσχα. Με κάποια ελάχιστα δώρα στα χέρια σε σχέση με την αξία αυτής της σπουδαίας γυναίκας, βρέθηκα άμεσα στο σπίτι της. Με δυσκολία μπόρεσε να μου ανοίξει πλέον την πόρτα, αφού η ολοκληρωτική τύφλωση της έχει δημιουργήσει αδυναμία στο να δέχεται κόσμο. «Παιδί μου, έχω τη δύναμη να αυτοκτονήσω. Ομως, δεν το κάνω για να μη σπιλώσω τα παιδιά μου… Σηκώνω το ακουστικό για να διαπιστώσω αν λειτουργεί το τηλέφωνό μου. Λειτουργεί, και όμως κανένας συνάδελφος δεν μου τηλεφωνεί και ας έδωσα την ψυχή μου για το σωματείο μας όταν ήμουν αντιπρόεδρος…
Οταν ο Παντελής Ζερβός μού πρωτοείπε για τον θάνατο της κόρης του στη Σαντορίνη και ότι τη βρήκε μέσα στο φέρετρο, κατά την εκταφή, ανάποδα, αποφάσισα ότι θέλω να με αποτεφρώσουν… Εχω μεγάλη πίκρα από το σωματείο των συνταξιούχων ηθοποιών. Οταν ζήτησα τη βοήθειά τους για έναν γιατρό, με αγνόησαν σαν να είχα πεθάνει… Δεν θέλω να ζω σε μια τέτοια κοινωνία που με θεωρούν νεκρή» είναι μερικές από τις φράσεις μέσα από την τρίωρη συζήτηση που είχαμε μαζί της όταν βρεθήκαμε στο σπίτι της, και είναι γροθιά στο στομάχι.
Ένδοξη εποχή
Και καταφέραμε να μας μιλήσει τόσο για την ένδοξη εποχή που έζησε δίπλα στα ιερά τέρατα, όπως ήταν η Βασιλειάδου, ο Λογοθετίδης, ο Αυλωνίτης, ο Μακρής, ο Χατζηχρήστος, ο Μαυρέας, ο Ηλιόπουλος, αλλά και για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με την τύφλωση που έχει. Τη Λουίζα Μπατίστα οι νεότερες γενιές ίσως τη θυμούνται από τη διαφήμιση του περίφημου «Γιάκομπς Καφέ», όταν πριν από μερικά χρόνια έπαιζε κατά κόρον σε όλα τα κανάλια. Εκτοτε η ίδια τυφλώθηκε και αποσύρθηκε στο σπίτι της στα βόρεια προάστια, έχοντας μόνο μια σκέψη: να φύγει από τη ζωή όσο το δυνατόν πιο σύντομα, μια και όλοι τη θεωρούν ήδη πεθαμένη. Βλέπετε, για τα σωματεία των ηθοποιών οι άνθρωποι αυτοί, που έχουν πατήσει τα 90, ίσως δεν υπάρχουν.
«Υπήρξα αντιπρόεδρος στο σωματείο και κάθε μέρα επισκεπτόμουν όλους τους ηλικιωμένους συναδέλφους μου. Κάθε εβδομάδα πήγαινα στην Κυψέλη και με ένα μπουκέτο λουλούδια επισκεπτόμουν την Ιλυα Λιβυκού. Καθόμασταν ώρες μαζί για να μη νιώθει μόνη της. Οταν πριν από έναν χρόνο χρειάστηκα να μου συστήσουν έναν γιατρό δικό τους από το σωματείο, με αγνόησαν. Εδώ δεν παίρνουν ένα τηλέφωνο να δουν αν ζω! Πλέον δεν θέλω ούτε την καλημέρα τους. Και ας έδωσα τη ζωή μου σε αυτό το σωματείο που τόσο ήμουν περήφανη» λέει με παράπονο και πόνο ψυχής κρατώντας μου το χέρι, θέλοντας να νιώσει ότι έχει κάποιον δίπλα της. Πριν από λίγους μήνες ένα ολόκληρο χρηματοκιβώτιο με κοσμήματα τεράστιας αξίας έκανε φτερά.
«Δεν είχα ποτέ ανάγκη από υλικά αγαθά, γιατί κατάγομαι από μια πολύ καλή οικογένεια. Να σκεφτείς ότι ένα μεγάλο μέρος των κοσμημάτων μου όταν ήμουν αντιπρόεδρος τα είχα πουλήσει για να σώσω το παιδί δύο συναδέλφων μου ηθοποιών. Και σήμερα στο σωματείο εμάς τους παλαίμαχους δεν μας ξέρουν. Κατάλαβες σε τι κοινωνία ζω; Δεν έχω παράπονο από τον απλό κόσμο, που όταν με βγάζει η εγγονή μου έξω όλοι μου φιλάνε το χέρι» λέει με πάσα ειλικρίνεια για την πλήρη εγκατάλειψη που νιώθει από το σινάφι της.
Στο σαλόνι του σπιτιού της τα μόνα βραβεία που έχει σε κορνίζα είναι εκείνο από το ΣΕΗ, όταν πριν από πολλά χρόνια την είχαν βραβεύσει για την προσφορά της στους ανήμπορους ηθοποιούς, αλλά και το βραβείο από τον Δήμο Αθηναίων. «Ξέρεις, Νίκο, το θέμα για εμάς τους ανήμπορους καλλιτέχνες είναι ηθικής τάξεως. Δεν ζήτησα απολύτως τίποτα. Εχω τα πάντα από υλικά αγαθά. Ενα τηλεφώνημα όμως για εμένα και τους άλλους καλλιτέχνες που έχουμε αποσυρθεί είναι βάλσαμο στην ψυχή μας» λέει και σκουπίζει τα δάκρυά της από το ρυτιδιασμένο πρόσωπό της, που δείχνει και τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής μέσα στους μεγάλους θιάσους που άφησαν ιστορία.
Από τότε που τυφλώθηκε, η σπουδαία θεατρίνα έχει για παρηγοριά μόνο τους ήχους των πουλιών στην αυλή της πολυκατοικίας όπου διαμένει, αλλά και τα τηλεφωνήματα από τους δικούς της ανθρώπους, τις κόρες της και τα εγγόνια της. «Εδώ και μερικά χρόνια δεν βλέπω απολύτως τίποτα. Απλά θυμάμαι πού έχω τα πράγματά μου, πηγαίνω σιγά σιγά, τα παίρνω και κάνω τις δουλειές μου. Μη σκεφτείς πολλά πράγματα. Οσα μου επιτρέπουν οι δυνάμεις μου. Το τηλέφωνο το έχω στην τσέπη μου και όταν με πάρουν, έχει καλώς και το σηκώνω. Αλλιώς δεν βλέπω τους αριθμούς να πάρω εγώ. Γι’ αυτό και σου είπα ότι ένα τηλεφώνημα δεν στοιχίζει απολύτως τίποτα για να σου κάνει ο άλλος» λέει με πίκρα…
Οι συγκλονιστικές στιγμές με τον Παντελή Ζερβό και η κουβέντα για τον θάνατο…
Η κουβέντα μας φτάνει και στον θάνατο. «Νίκο, θέλω να μου ορκιστείς κάτι: όταν θα πεθάνω να με κάψετε. Αυτό που έζησα με τον Παντελή Ζερβό να μην το ζήσει άλλος άνθρωπος, παιδί μου» μου λέει και τη ρωτάω για λεπτομέρειες. «Τη δεκαετία του ’50 με τον Παντελή Ζερβό, αυτόν τον άγιο άνθρωπο, δουλεύαμε μαζί σε θίασο. Το βράδυ εκείνο ο Παντελής έπαιζε τον ρόλο του, αλλά δεν έλεγε λέξη. Ηταν σαν να είχε μουγκαθεί. Ο κόσμος, όμως, επειδή τον λάτρευε ήθελε να τον βλέπει πάνω στη σκηνή, έστω και χωρίς να λέει λέξη. Oταν τελείωσε η παράσταση έφυγε από τη σκηνή με χαμηλωμένο το κεφάλι. Πηγαίνω κοντά του και του λέω “κύριε Παντελή, μη στενoχωριέστε που δεν μπορούσατε να πείτε τα λόγια σας.
Πολλοί συνάδελφοι το παθαίνουν αυτό. Ο κόσμος σας αγαπάει για αυτό που είστε”. Σηκώνει το κεφάλι του, με κοιτάζει με τα μάτια βουρκωμένα και μου λέει “παιδί μου, έχασα την κόρη μου στον σεισμό της Σαντορίνης. Πριν από λίγες ημέρες άνοιξαν τον τάφο και βρήκαν το κορίτσι μου μπρούμυτα. Ζούσε, Λουίζα μου, το καταλαβαίνεις; Ζούσε το σπλάχνο μου”» λέει η 96χρονη ηθοποιός και αρχίζει τα κλάματα, πέφτοντας στην αγκαλιά μου και ψιθυρίζοντάς μου στο αυτί: «Από τότε έπαθα κλονισμό στα νεύρα μου βλέποντας τον Παντελή να με κοιτάζει με εκείνο το απίστευτο βλέμμα και ορκίστηκα στον εαυτό μου να μη με θάψουν σε τάφο, αλλά να με κάψουν, παρόλο που πιστεύω στον θεό».
Και πράγματι, πάνω από το κρεβάτι της μια εικόνα οικογενειακό κειμήλιο του περασμένου αιώνα την έχει εκεί για να τη φυλάει, όπως λέει και η ίδια. Λίγη ώρα αργότερα και ενώ πίνουμε τον καφέ μας, μου ζητάει να πάμε στη βεράντα. Ενώ βγαίνουμε από την πόρτα, μου λέει: «Κοίτα από πάνω στο φως τι έχω κρεμάσει». Βλέπω ένα μικρό στεφανάκι, αλλά δεν έδωσα σημασία. «Είναι το στεφανάκι που μου είχες φέρει πριν από δύο χρόνια την Πρωτομαγιά. Δεν θα το πετάξω μέχρι να φύγω από τη ζωή. Με συγκίνησε τόσο η πράξη σου, γιατί όλα αυτά τα χρόνια κανείς δεν σκέφτηκε ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να τα έχει όλα, όμως του λείπει η αγάπη», και πέφτω στην αγκαλιά της κλαίγοντας, καθώς δεν περίμενα ένα τόσο δα πραγματάκι να δώσει τόση χαρά σε μια γυναίκα που έχει γευτεί την απόλυτη δόξα.
Μαζί με τα «ιερά τέρατα»
Πάνω στο παλιό πιάνο που έχει στο μικρό χολ βρίσκεται μια φωτογραφία της Αλίκης Βουγιουκλάκη που την έχει αγκαλιά. «Οχι, με την Αλίκη δεν συνεργαστήκαμε ποτέ. Κάποια στιγμή μου έκανε πρόταση, είπα το “ναι”, όμως το έργο δεν ανέβηκε. Η Αλίκη παρ’ όλα αυτά δεν με ξέχασε ποτέ. Σε κάθε γιορτή μού έστελνε κάρτες για να μου δείξει πόσο με εκτιμά. Ηξερε το έργο μου απέναντι στους ανήμπορους ηθοποιούς και αυτό το εκτιμούσε. Είχε αγνή ψυχή το Αλικάκι» μας λέει η Λουίζα Μπατίστα, ενώ αναπολεί τις μέρες της μεγάλης της δόξας δίπλα στη Βασιλειάδου, που ήταν η κολλητή της φίλη μέχρι και τον θάνατό της.
«Οσο δούλεψε η Γεωργία στη ζωή της δεν έχει δουλέψει άλλος ηθοποιός. Ξέρω τόσο πολύ καλά τη ζωή της όσο δεν την ξέρει ούτε η οικογένειά της. Μαζί ήμασταν μετά τον πόλεμο του ’40 μέχρι που έκλεισε εκείνη τα μάτια της. Η Γεωργία δούλεψε στα μπουλούκια πάρα πολύ και μετά τη θαύμασε από τη μεγάλη Κυβέλη ως τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Είχε χρυσή καρδιά η Γεωργία και έκανε πολύ μεγάλη περιουσία για να ζει άνετα η μονάκριβη κόρη της, η Τοτούλα. Οταν μπήκε στο νοσοκομείο πριν πεθάνει, εγώ της έπαιρνα τα ρούχα και τα έφερνα σπίτι μου και της τα έπλενα. Ηταν η κολλητή μου και ξέρω όλα της τα μυστικά» λέει η υπέργηρη ηθοποιός, η οποία ήταν απαραίτητη για τους δεύτερους ρόλους στις μεγάλες επιθεωρήσεις.
Η Γεωργια Βασιλειαδου με την εγγονη της Τζινα και την καλη της φιλη και συναδελφο Λουιζα Μπατιστα,στην Νεα Μακρη το 1962.
Ένδοξη γενιά
Καθώς καθόμαστε στις καρέκλες του τραπεζιού της βεράντας και κρατώντας το μπαστουνάκι της αρχίζει να θυμάται διάφορα περιστατικά με όλα τα ιερά τέρατα εκείνης της εποχής. Δεν τη χορταίνεις καθώς ξέρεις πως είναι σχεδόν η τελευταία όλης εκείνης της ένδοξης γενιάς των ιερών τεράτων, που δεν θα ξαναβγούν στη σκηνή. «Ο Ορέστης Μακρής ήταν ο πιο αμόλυντος, άμεμπτος και υπέροχος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στο δύσκολο αλλά και ίσως βρόμικο αυτό επάγγελμα. Δουλεύαμε μαζί σε έναν θίασο και ήξερε ότι καταγόμουν από μια πολύ καλή οικογένεια. Ο θιασάρχης, λοιπόν, με είχε βάλει με κάποιες άλλες πρωταγωνίστριες που δεν ήταν και τόσο… Τότε ο Μακρής, τον οποίον σέβονταν όλοι, γυρίζει και μου λέει “Λουιζάκι, κάθε μέρα όταν θα θέλεις να ετοιμαστείς για την παράσταση θα σου δανείζω το δικό μου καμαρίνι. Θα φύγεις από εκεί που σε έχουν βάλει».
Οντως, κάθε βράδυ έφευγε εκείνος για να ετοιμαστώ εγώ στο δικό του καμαρίνι. Δεν έχω γνωρίσει πιο υπέροχο άνθρωπο και οικογενειάρχη». Λίγο πριν κλείσουμε θυμήθηκε και τον μέγα εραστή Χατζηχρήστο. «Στον θίασο του Χατζηχρήστου έμεινα για χρόνια. Μέγας κωμικός και μέγας εραστής. Εμένα μου φέρθηκε σπαθί. Να σκεφτείς ότι η γυναίκα του η Ντιριντάουα εμένα με εμπιστευόταν για να πηγαίνω μαζί του με το αυτοκίνητο στις τουρνέ, για να μη λοξοκοιτάζει άλλες και να της λέω αν κάνει κάτι πίσω από την πλάτη της. Αυτό που συνέβαινε με τον Χατζηχρήστο και τις γυναίκες δεν νομίζω να συνέβαινε με άλλον άντρα. Δεν άφηνε θηλυκή γάτα. Εμένα με σεβόταν. Κάποτε μια πρωταγωνίστρια με την οποία είχε συνάψει δεσμό τού έκανε ζήλιες για εμένα. Γυρίζει σε έναν καβγά μέσα στο καμαρίνι τους και της λέει “μην ξαναπιάσεις στο στόμα σου το Μπατιστάκι γιατί θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα. Η Λουίζα είναι μια κυρία και την έχω πάνω απ’ όλες”. Οι ώρες πέρασαν και η τυφλή, πλέον, Λουίζα Μπατίστα, κουρασμένη πια από τις αφηγήσεις τόσων ωρών μού ζητάει ένα μόνο πράγμα: «Μη με ξεχάσεις και εσύ. Σε παρακαλώ. Και εγώ κάθε βράδυ προσεύχομαι για εσένα να πας τα διπλάσια χρόνια από τα δικά μου».
Μια τυφλή γυναίκα που ανέκτησε την όρασή της μετά από χειρουργική επέμβαση, μίλησε για την πρώτη φορά που είδε τον σύζυγό της, λέγοντας ότι ήταν «πιο όμορφος από ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί».
Η 24χρονη Sophia Corah, από το Rio Rancho του Νέου Μεξικού, ήταν μόλις 18 ετών όταν άρχισε να χάνει την όρασή της. Διαγνώστηκε με κερατόκωνο, μια πάθηση κατά την οποία ο κερατοειδής δεν μπορεί να διατηρήσει το στρογγυλό του σχήμα, και αργότερα σταμάτησε να βλέπει.
Η ίδια και ο 25χρονος σύζυγός της, Christian Corah, ήταν φίλοι στο κολέγιο, όταν εκείνος βοήθησε να συγκεντρωθούν χρήματα για τη χειρουργική επέμβαση που άλλαξε τη ζωή της και αποκατέστησε την όρασή της
«Η πρώτη φορά που είδα τον Christian ήταν τόσο συγκλονιστική, αλλά αφού ηρέμησα, συνειδητοποίησα πόσο χαριτωμένος ήταν» είπε η καθηγήτρια φυσικών επιστημών.
«Είχα ήδη δημιουργήσει μια σχέση μαζί του που δεν είχε σημασία πώς έμοιαζε, αλλά ήταν πολύ ωραίο να δω σωστά το πρόσωπό του μετά από τόσο καιρό. Ήταν ακόμα πιο όμορφος από ό,τι θα μπορούσα να φανταστώ».
Η Sophia άρχισε να χάνει την όρασή της τον Μάιο του 2017. Όταν ξύπνησε για πρώτη φορά χωρίς να μπορεί να δει, νόμιζε ότι επρόκειτο για «κρίση αλλεργίας».
«Πήγα στο σχολείο και συνειδητοποίησα ότι η όρασή μου χάθηκε όταν δεν μπορούσα να διαβάσω την εφημερίδα», θυμήθηκε. «Ήταν τόσο τρομακτικό και νομίζω ότι έκλαιγα με λυγμούς για έξι μήνες. Φοβόμουν ότι δεν θα έβλεπα ποτέ τα πρόσωπα των μελλοντικών μου παιδιών».
Η όραση της επιδεινώθηκε γρήγορα και καταγράφηκε ως νομικά τυφλή μόλις τρεις μήνες αργότερα, τον Αύγουστο του 2017.
«Μου άρεσε να εκφράζομαι μέσα από τη μόδα και το μακιγιάζ και σε εκείνο το σημείο, με δυσκολία μπορούσα να βάλω ένα πουκάμισο», είπε. «Ήταν πραγματικά δύσκολο να προσαρμοστώ, αλλά ήμουν αποφασισμένη να κάνω ό,τι μπορούσα».
Πώς γνωρίστηκε το ζευγάρι
Η Sophia πήγε στο Adams State University του Κολοράντο, όπου σπούδασε ψυχολογία και γνώρισε τον σύζυγό της, τον Christian Corah.
«Δεν μπορούσα να δω πώς έμοιαζε ο Christian όταν τον γνώρισα. Με τον κερατόκωνο, η όρασή μου σήμαινε ότι μπορούσα να δω περίπου 10 μάτια παντού, οπότε δεν μπορούσα πραγματικά να τον συνθέσω», εξήγησε. «Για να διασχίσω το δρόμο, μπορούσα να δω το σχήμα των ποδιών κάποιου και τον ακολουθούσα όταν τον έβλεπα να κινείται».
Οι δυο τους, τα βρήκαν αμέσως και έγιναν στενοί φίλοι πριν η σχέση τους εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο. «Από τη στιγμή που γνώρισα τη Sophia, με τράβηξε», δήλωσε ο Christian, αναλυτής δεδομένων. «Ήταν τόσο μαχητική και δεν χρησιμοποιούσε ποτέ την τύφλωσή της ως δικαιολογία».
«Η Sophia είναι τόσο ανθεκτική. Έπαιζε πινγκ πονγκ μαζί μου όταν ήταν τυφλή και με κέρδιζε στο μπιλιάρδο».
Η Σοφία συνειδητοποίησε ότι ήταν ερωτευμένη μαζί του και του είπε τα αισθήματά της τον Οκτώβριο του 2020
Η Sophia θυμήθηκε πώς ο Christian την υποστήριζε όλο αυτό το διάστημα που ήταν τυφλή, λέγοντας: «Με φρόντιζε και με έκανε να νιώθω τόσο ξεχωριστή».
Αφού ερεύνησε περαιτέρω τον κερατόκωνο, ο Christian ανακάλυψε μια χειρουργική επέμβαση για να σταματήσει την κάμψη του κερατοειδούς από το σχήμα που θα διόρθωνε την όραση της Σοφίας. Τη βοήθησε μάλιστα να βρει έναν χειρουργό.
«Το μόνο εμπόδιο ήταν ότι κόστιζε πάνω από 19.000 δολάρια, οπότε δεν ήμουν πολύ αισιόδοξη, καθώς η ασφάλειά μου δεν θα την κάλυπτε», εξήγησε. «Αλλά ο Christian έκανε έναν έρανο για μένα και συγκέντρωσε τα χρήματα μέσα σε πέντε εβδομάδες».
Η επέμβαση και η πρόταση γάμου
Τον Οκτώβριο του 2018, η Sophia υποβλήθηκε σε θεραπεία διασύνδεσης κολλαγόνου κερατοειδούς για να βοηθήσει τον κερατόκωνο να μην προχωρήσει και στη συνέχεια της εμφυτεύτηκαν φακοί επαφής στα μάτια της.
«Η όρασή μου άρχισε σιγά-σιγά να επανέρχεται, αλλά ήταν πολύ σταδιακή όσο θεραπευόμουν», δήλωσε η ίδια. «Μπόρεσα να αρχίσω να φοράω σκληροκερατοειδείς φακούς επαφής, πράγμα που σήμαινε ότι μπορούσα να βλέπω, αλλά ήταν πολύ έντονο, και στην αρχή μπορούσα να τους φορέσω μόνο για λίγες ώρες». Τον Αύγουστο του 2019 ανέκτησε την όρασή της σε ποσοστό 20/20.
Η Sophia συνειδητοποίησε ότι είχε αισθήματα για τον Christian και έκανε το βήμα να του δηλώσει την αγάπη της τον Οκτώβριο του 2020.
«Ο Christian και εγώ είχαμε μείνει σε επαφή αφού πήγα στο σπίτι για την εγχείρηση και συνειδητοποίησα ότι κανείς άλλος δεν με έκανε να νιώσω όπως εκείνος», είπε. «Αποφάσισα να ταξιδέψω για να τον δω αφού βρήκα το κουράγιο να του πω πώς ένιωθα. Ήταν πολύ έντονο να τον βλέπω για πρώτη φορά επειδή μπορούσα να δω κάθε λεπτομέρεια του προσώπου του τόσο καθαρά», εξήγησε. «Αλλά μπορούσα να δω πόσο όμορφος ήταν – είχε ένα υπέροχο χαμόγελο. Ήξερα ότι τον είχα ερωτευτεί και έπρεπε να του πω πώς ένιωθα. Ευτυχώς ένιωθε το ίδιο».
Η Sophia και ο Christian άρχισαν να βγαίνουν αμέσως και εκείνος της έκανε πρόταση γάμου μόλις τρεις μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 2021. Ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου τον Ιούνιο του ίδιου έτους.
«Ήταν ένα καταπληκτικό ταξίδι», είπε η ίδια. «Ο Christian ήταν εκεί για μένα στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου και με στήριξε και με έκανε να νιώθω τόσο ξεχωριστή. Μας έφερε τόσο κοντά».
