Ο γνωστός παρουσιαστής αποκάλυψε πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στη ζωή του ο Νίκος Κοκλώνης, αφού τον έχει βοηθήσει τόσες φορές
Μία ακόμα αναδρομή στο παρελθόν έκανε ο Ανδρέας Μικρούτσικος και ευχαρίστησε και δημόσια τον Νίκο Κοκλώνη για την στήριξη που του έχει προσφέρει.
Μέσα από την εκπομπή Super Κατερίνα, ο Ανδρέας Μικρούτσικος περιέγραψε τις δύσκολες στιγμές που βίωσε και χαρακτήρισε τον Νίκο Κοκλώνη «φύλακα άγγελό» του.
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου, όσα χρόνια κι αν ζήσω, το πόσο απροβλημάτιστα με βοήθησε κι ακόμα με βοηθάει. Ξέρεις ποια ήταν η πρώτη κουβέντα του Νίκου; “Νιώθω ότι σε προσβάλλουν και πρέπει να σε τιμήσω”», δήλωσε αρχικά ο Ανδρέας Μικρούτσικος.
Στην συνέχεια, τόνισε πως την ίδια συμπεριφορά είδε από τον παρουσιαστή και στο J2US. «Το είδα κι εκεί. Απέναντι σε τραγουδιστές, τραγουδίστριες, με πόσο τρόπο, ευγένεια και λεπτότητα τιμά όσους έχουν προσφέρει. Εγώ ποτέ μου δεν θα ξεχάσω την συμπεριφορά του Νίκου μέχρι να φύγω», είπε.
Επιπλέον, πρόσθεσε πως τέτοιες συμπεριφορές δεν συναντά συχνά κανείς σήμερα.
«Για εμένα, είναι χαμένες αυτές οι ευαισθησίες πλέον και πρέπει να τις κρατήσουμε στη χούφτα μας σαν κόρη οφθαλμού. Το κάνει με έναν τρόπο που με κάνει να νιώθω χαρούμενος κι ευτυχισμένος που συνεργάζομαι μαζί του. Είναι τιμή μου που με βοηθάει ένας άνθρωπος που έχει διαγνώσει τις ανάγκες του, δεν τις προβάλλει, δεν τις κάνει σημαίνει και τις κάνει σαν εκτίμηση. Αυτό δεν υπάρχει σήμερα, ο ένας πατάει επί πτωμάτων. Όφειλα να το πω. Δεν κάνω “γλείψιμο” και πάντα ήμουν με τους καναλάρχες και ήταν οι χειρότεροι», είπε στη συνέχεια.
Τέλος, τόνισε: «Αυτή η αθόρυβη, σταθερή στάση του Νίκου… Με βοηθάει και προσωπικά. Αν δεν ήταν ο Νίκος, θα την “είχα κάνει”, θα είχα αποχωρήσει από αδυναμία να ζήσω. Δεν είναι ότι ξαφνικά πήρα δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, πήρα δεύτερη ευκαιρία με φύλακα άγγελο. Είναι σπουδαίο να μιλάμε για τέτοια πρόσωπα και πράγματα στην τηλεόραση».
Ένα νέο κτήριο κατοικιών στην Γλυφάδα που αντλεί έμπνευση από την θάλασσα και την κίνηση των κυμάτων της.
Σε ένα οικόπεδο 592 τ.μ. περίπου, το Αρχιτεκτονικό Γραφείο 314 προχώρησε στην δημιουργία ενός κτηρίου με τέσσερις κατοικίες, οι οποίες αναπτύσσονται σε έξι επίπεδα. Με την ονομασία “Seashore Rise”, το κτήριο αποτελεί ένα είδος πειράματος όσον αφορά την τεχνική με την οποία έχει κατασκευαστεί αλλά και την σχέση που έχει με τον ιστό της πόλης.
Αυτό που κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση στο συγκεκριμένο κτήριο είναι η πρόσοψη του, η οποία είναι χαρακτηριστική. Με έμπνευση από τη θάλασσα και τα κύματα της, δίνει μια αίσθηση κίνησης στον όγκο του κτηρίου ενώ ταυτόχρονα εξασφαλίζει την ιδιωτικότητα των χώρων που βρίσκονται εσωτερικά. Παράλληλα, ένα άσπρο ανακλαστικό φινίρισμα εφαρμόζεται στα οργανικά στοιχεία του κτηρίου, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά.
Seashore Rise: Ένα κτήριο με αναφορές στην θάλασσα και την κίνηση των κυμάτων
To Seashore Rise, όπως προείπαμε, σχεδιάστηκε από το 314 Architecture Studio και αναπτύχθηκε από την Euphoria Residencies. Είναι χτισμένο σε οικόπεδο 592,29m2 και αφορά σε τέσσερις κατοικίες που αναπτύσσονται σε έξι επίπεδα. Το project αποτελεί ένα πείραμα της ομάδας, τόσο ως προς την κατασκευή όσο ως προς την θέση των αρχιτεκτονικών μορφών στη πόλη.
Με αναφορά τη θάλασσα και τη κίνηση των κυμάτων, οι αρχιτέκτονες του γραφείου προσπάθησαν να μεταφέρουν τις έννοιες της κίνησης και της ροής στη κλίμακα της κατοικίας. Σκεπτόμενοι πάνω στο αρχιτεκτονικό στοιχείο του μπαλκονιού της αθηναϊκής πολυκατοικίας, προβληματίστηκαν πάνω στη έννοια του χώρου του, του όγκου και της διάστασης του ορίου αυτού με την πόλη.
Ο μηχανισμός των πετάλων, των γεωμετρικών μομφών στους οποίους καταλήξαν οι προβληματισμοί τους, αναδιαμορφώνεται σε κάθε επίπεδο, με τον κάθε όγκο να προκύπτει από την μετάλλαξη και την αντίδραση με το προηγούμενο, παρουσιάζοντας εξάρσεις στα σημεία όπου έκριναν στον σχεδιασμό τους πως πρέπει να διασφαλιστεί η ιδιωτικότητα των εσωτερικών χώρων των κατοικιών και ελαττώσεις στα πιο εξωστρεφή σημεία.
Στα μπαλκόνια υπάρχουν πισίνες και… τεχνητές λίμνες!
Το όριο με την πόλη που συνήθως διατυπώνεται με ένα κιγκλίδωμα, αποκτά σώμα, υλικότητα και όγκο. Αυξάνεται, επεκτείνεται και ενεργοποιείται σε ένα δυναμικό στοιχείο. To διπλό ύψος της ισόγειας κατοικίας αποδεσμεύει τους όγκους από το έδαφος.
Η υλικότητα του εσωτερικού και του εξωτερικού συγκεντρώνεται γύρω από την εφαρμογή των επικαλυμμένων σε λευκό αντανακλαστικό φινίρισμα των οργανικών στοιχείων. Ισπανικά πλακάκια Benadresa, με μεγάλο βαθμό ανάκλασης, χρησιμοποιήθηκαν για τα δάπεδα και τα μπάνια σε cararra statarario. Για τα υπνοδωμάτια δημιουργήθηκαν ειδικά κατασκευασμένες ντουλάπες βελανιδιάς.
Στην κουζίνα οι χώροι σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν από την εταιρία Milton (Iταλία). Aπό την άλλη στα μπαλκόνι υπάρχουν ενσωματωμένες τεχνητές λίμνες (!) και πισίνες, οι οποίες καμουφλαρίζονται έξυπνα από τους οργανικούς όγκους.
Δες κι άλλες φωτογραφίες από το κτήριο “Seashore Rise” στην Αθήνα:
Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης αναρρώνει μετά από ένα προγραμματισμένο χειρουργείο που υποβλήθηκε την Πέμπτη (9/3). Ο δημοφιλής τραγουδιστής το δημοσιοποίησε ο ίδιος με ανάρτησή του στα social media και παρόλο που έσπευσε να καθησυχάσει τους θαυμαστές του, έλαβε δεκάδες μηνύματα από ανθρώπους που ανησύχησαν και του ευχήθηκαν καλή ανάρρωση.
Ωστόσο ένα μήνυμα που εστάλη στον αγαπημένο Μιχάλη Χατζηγιάννη, ξεχώρισε. Πρόκειται για τις ευχές για περαστικά που έγραψε η μητέρα της Ζέτας Μακρυπούλια, με την οποία ο αγαπημένος τραγουδιστής και πλέον Υφυπουργός Πολιτισμού της Κύπρου, διατηρεί πολύ καλές σχέσεις μαζί της.
Συγκεκριμένα, η κα. Αγγελική Μακρυπούλια έγραψε στον πρώην σύντροφο της κόρης της:
«Μιχάλη μου περαστικά, σιδερένιος να είσαι καλά πάντα με υγεία»
Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης και η ταλαντούχα ηθοποιός και παρουσιάστρια Ζέτα Μακρυπούλια ήταν ένα από τα αγαπημένα και διακριτικά ζευγάρια που μοιράστηκαν δέκα χρόνια κοινής ζωής. Ακόμα και τώρα, εξακολουθούν να κρατούν χαμηλούς τόνους μετά την απόφασή τους να ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους.
Η Ευγενία Σαμαρά, η οποία φέτος ξεχώρισε με τη συμμετοχή της στη δημοφιλή σειρά “Σασμός”, στον ρόλο της Στέλλας, μαγνητίζει πάντοτε τα βλέμματα με την εντυπωσιακή παρουσία της, σε κάθε δημόσια εμφάνισή της.
Η μελαχρινή Θεσσαλονικιά ηθοποιός, την Πέμπτη βρέθηκε σε γάμο σε ένα επιβλητικό, τεράστιο κάστρο στη Γαλλία. Η Ευγενία Σαμαρά, όπως είδαμε και στις φωτογραφίες που δημοσίευσε στο προσωπικό της προφίλ στο instagram, πραγματοποίησε μία… οσκαρική εμφάνιση, που “έκοβε την ανάσα”.
Η ηθοποιός επέλεξε για την ιδιαίτερη αυτή περίσταση, μία μακρυά μαύρη τουαλέτα Mi-Ro, η οποία άφηνε ακάλυπτο μεγάλο μέρος της πλάτης, αναδεικνύοντας το καλογυμνασμένο κορμί της, ενώ ακάλυπτοι ήταν και οι ώμοι της.
Το εντυπωσιακό φόρεμα ήταν στενό, τονίζοντας τις τέλειας αναλογίες της, ενώ στο κάτω μέρος του σχημάτιζε ουρά. Το ντύσιμό της συνδύασε με εντυπωσιακά μακρυά σκουλαρίκια και ασορτί δαχτυλίδι και τα μαλλιά της ήταν πιασμένα σε αλογοουρά, ενώ είχε κάνει ένα βραδινό μακιγιάζ με έντονα κόκκινα χείλη.
“Έτσι ντύνεται η Θεσσαλονικιά που σέβεται τον εαυτό της όταν πάει σε κάστρο στην γαλλική την εξοχή!”, έγραψε στην ανάρτησή της.
Στο σπίτι του Δημήτρη Ουγγαρέζου για τον εορτασμό ων γενέθλιων του βρέθηκε το βράδυ της Παρασκευής η Ελένη Μενεγάκη μαζί με συνεργάτες της εκπομπής και φίλους.
Η παρουσιάστρια νωρίτερα μέσα από την εκπομπή της είχε αποκαλύψει τη βραδινή της έξοδο χωρίς τον σύζυγό της, Μάκη Παντζόπουλο.
“Του το είπα χθες και με κοιτάει… ‘η δικιά μου η γυναίκα βγαίνει; Πού θα πας;’ και του είπα θα πάει στον Δημήτρη Ουγγαρέζο, θα κόψουμε τούρτα στο σπίτι του στο Παλιό Φάληρο…” και τα έχασε”, είπε χαρακτηριστικά.
Η Ελένη Μενεγάκη ανέβασε και σχετική φωτογραφία από τη βραδιά με φίλους στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.
Ντυμένη casual, με ζιβάγκο και μαύρο παντελόνι και τα μαλλιά της ίσια, απαθανατίστηκε καθισμένη στο χαλί και κρατώντας ένα ποτήρι κρασί στο χέρι της. Στην ίδια φωτογραφία στο πλευρό της είχε φυσικά τον Δημήτρη Ουγγαρέζο και την αρχισυντάκτρια της εκπομπής, Ελένη Γελαλή, ενώ πιο πίσω φαινόταν και ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος.
“Ο Δημήτρης τι σκέφτεται ? Μου λέτε ??? #eleni #birthdayboy”, έγραψε στη λεζάντα.
Είναι λάθος τελικά αυτό που λένε ότι τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς τους όταν είναι μικρά. Όταν μεγαλώνουν, τους χρειάζονται περισσότερο.
Ίσως γιατί το ηλικιακό χάσμα δείχνει μικρότερο, ίσως γιατί η αίσθηση ότι μεγαλώνουμε ησυχάζει μέσα μας, με την ύπαρξη κάποιου δικού μας ανθρώπου μεγαλύτερου από μας.
Πέρασαν τέσσερα χρόνια και όμως κάποιες στιγμές είναι σαν να έφυγες μόλις χθες.
Ακόμα θυμάμαι τα πακέτα με τα τσιγάρα που πέρναγαν μέσα απ΄τα δάχτυλά μου, για να μπορέσω να τα απασχολήσω.
Ακόμα θυμάμαι που μουρμούριζα όλη εκείνη την ημέρα μέχρι να φτάσει τα βράδυ και να πέσω σχεδόν λιπόθυμη για ύπνο από την κούραση και την ένταση των δευτερολέπτων που δεν έλεγαν να περάσουν και να φύγουν.
…Η ειρωνεία του χρόνου που μπορεί να μεταλλάσσεται από το αργά στο γρήγορα…και εκείνες τις στιγμές πέρναγε μόνο πολύ αργά.
Σου μιλάω ακόμα σε άσχετες στιγμές, ακόμα και περπατώντας στο δρόμο, μοιάζοντας με εκείνες τις «πειραγμένες» που μονολογούν κάνοντας διάλογο.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω αν με ακούς. Θα το ήθελα πολύ όμως.
Δεν ξέρω αν με βλέπεις, αν με νιώθεις, αν με αισθάνεσαι, όμως εγώ τα κάνω και τα τρία.
Μάλλον η ανάγκη με σπρώχνει. Μάλλον αυτογιατρεύομαι από την έλλειψη σου, θεωρώντας ότι ακόμα είσαι κάπου εδώ γύρω.
Ακόμα φωνάζω «αχ ρε μάνα», όπως τότε. Όπως πάντοτε.
Ίσως γιατί αυτό το «αχ» μου δίνει το δικαίωμα να λέω ακόμα τη λέξη που δεν μου αναλογεί πια.
Παρηγορούμαι όταν την ακούω απ΄ το παιδί μου, αισθάνομαι και εγώ όπως αισθανόσουν εσύ -εκεί συναντιόμαστε μάνα- αλλά δεν είναι το ίδιο.
Μου λείπεις μάνα.
Ξέρω ότι κάθε άσπρη τρίχα που φυτρώνει στο κεφάλι μου με φέρνει ακόμα πιο κοντά σου, αλλά δεν είναι παρηγοριά αυτό, να ξέρεις.
Αντιγράφω πλέον λέξεις σου, κινήσεις σου, αντιδράσεις σου, χωρίς να το καταλαβαίνω, χωρίς να το πολυσκέφτομαι.
Φοράω το αγαπημένο σου πουκάμισο. Ξέρεις ποιο. Εκείνο που ήταν δικό μου, το βαρέθηκα, το έδωσα σε σένα που σου άρεσε, εσύ δεν υπάρχεις πια να το φορέσεις, και ξαναγύρισε σε μένα.
Για κάποιο λόγο η μυρωδιά σου το έχει διαπεράσει. Απορρυπαντικά και μαλακτικά δεν μπορούν να τη βγάλουν. Ακόμα και τα κουμπιά του την ώρα που το κλείνω, με τα δικά σου αποτυπώματα κουμπώνονται.
Στο σπίτι σου δεν μπορώ να κάτσω. Μπαίνω, κάνω δουλειά και βγαίνω γρήγορα.
Ούτε σπανακόπιτα τόλμησα να φτιάξω. Ούτε κουλουράκια σμυρναίικα. Ούτε μελιτζάνες παπουτσάκια. Ούτε σηκώνομαι να χορέψω μπάλο, γιατί εσύ τον χόρευες όπως καμία άλλη.
Και εκείνο το κραγιόν σου, το Μax factor No 74, δεν μου πάει ρε μάνα.
Απλά σου χρεώνω που σε χρειάζομαι όσο ποτέ κι εσύ δεν είσαι πουθενά. Έχω ανάγκη να σε χρεώσω κάτι και ελπίζω να το καταλαβαίνεις.
Ψέματα, τίποτα δεν μπορώ να σε χρεώσω.
Θα ήθελα να ήσουν εδώ μάνα.
Ας ήσουν εδώ, κι εγώ δεν θα σε χρειαζόμουν ποτέ. Είναι υπόσχεση, μάνα!
Ξέσπασε μέσω ανάρτησής του στα social media ο τραγουδιστής Γιάννης Αγγελάκας, με αφορμή τα μέτρα στήριξης που εξήγγειλε η κυβέρνηση για τις οικογένειες των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών.
Στην ανάρτησή του, ο τραγουδιστής σχολιάζει με ειρωνικό τρόπο τα κυβερνητικά μέτρα, λέγοντας αν ήξερε ότι οι γονείς του θα έπαιρναν σύνταξη θα ανέβαινε και αυτός στο τρένο, καθώς έτσι θα θυσιαζόταν για να τους βοηθήσει οικονομικά.
Συγκεκριμένα, έγραψε στην ανάρτησή του:
“Συγγνώμη πατέρα. Αν το ’ξερα από πριν ότι θα πάρεις αποζημίωση, έξτρα σύνταξη, θα σου σβήσουν όλα τα χρέη και θα διορίσουν και τη μαμά στο δημόσιο, θα ανέβαινα κι εγώ στο τρένο.
Γιατί όχι; Θα θυσιαζόμουν για να σας ελαφρύνω οικονομικά και για να βελτιωθούν οι συγκοινωνίες μας. Αλλά αυτό το άτιμο το κράτος δεν μας λέει τίποτα από πριν.
Ούτε ότι αν μπούμε στο τρένο παίζουμε τη ζωή μας κορώνα – γράμματα, ούτε τι κερδίζουμε σε περίπτωση δυστυχήματος”.
Ποιος δεν θυμάται την εξωτική ομορφιά της πασίγνωστης ηθοποιού Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους όπου το 1992 ήταν μόλις 18 ετών. Η ίδια, είχε ήδη κάνει τα πρώτα της βήματα στον χώρο της υποκριτικής. Η ταλαντούχα ηθοποιός έμοιαζε τότε να είναι μία πραγματικά εξωτική καλλονή, με μαύρα, μακριά μαλλιά και ένα πρόσωπο αλαβάστρινο.
Πώς ήταν η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους το 1992
Λίγα μόλις χρόνια πριν πρωταγωνιστήσει στην επιτυχημένη σειρά “Ψίθυροι Καρδιάς” υποδυόμενη την Ερατώ, η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους είχε μπει δειλά στον χώρο της τηλεόρασης και του θεάτρου έχοντας βέβαια σπουδές στην Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης – Βεάκη. Σήμερα, γυρίζουμε τον χρόνο πίσω, στο 1992, και σε ένα πάρτι της σειράς “Οι Απαράδεκτοι” που διοργανώθηκε τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς και στο οποίο είχε βρεθεί καλεσμένη και η αγαπημένη ηθοποιός.
Μελαχρινή καλλονή η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους το 1992
Το μελαχρινό κορίτσι με την απαράμιλλη ομορφιά μάλλον δε μπορούσε ούτε να φανταστεί την τεράστια επιτυχία και καριέρα που θα σημείωνε τα επόμενα χρόνια. Η ίδια, στις παρακάτω, σπάνιες φωτογραφίες, μοιάζει πιο όμορφη και νέα από ποτέ, έτοιμη να κατακτήσει τον χώρο της υποκριτικής.
Αν και έχουν περάσει τα χρόνια η Άννα Μαρία παραμένει μια από τις πιο γοητευτικές και όμορφες κυρίες της showbiz. Το εκκεντρικό κούρεμα που έχει κάνει ειδικά τον τελευταίο καιρό της πηγαίνει πάρα πολύ.
Ο νεαρός Κώστας από τον Βόλο τους άφησε τους πάντες άφωνους με την επιμονή και την πίστη του. Κατάφερε να περάσει στις Πανελλήνιες 4 χρόνια αφότου τελείωσε το σχολείο.
Η ιστορία του νεαρού Κώστα που πέρασε Ιατρική πρώτος των πρώτων
Η περίπτωση του Κώστα παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς δεν είναι ο κλασικός μαθητής της τρίτης λυκείου που έδωσε Πανελλήνιες και κατάφερε να περάσει στη σχολή που στόχευε, την Ιατρική. Ο ίδιος είχε αποφοιτήσει πριν τέσσερα χρόνια από το Λύκειο και πριν δύο χρόνια αποφάσισε πολύ συνειδητά να κυνηγήσει το όνειρο του να γίνει γιατρός. Συγκεντρώνοντας 19,875 μόρια κατάφερε να είναι από τους πρώτους των πρώτων.
Ας πιάσουμε την ιστορία του από την αρχή. Ο Κώστας τελειώνοντας πριν τέσσερα χρόνια το λύκειο έδωσε εξετάσεις για να περάσει στα ΤΕΦΑΑ, όμως ποτέ δεν πήρε το διάβασμα στα σοβαρά ώστε να διεκδικήσει μια θέση στο πανεπιστήμιο. Πήγε σε μια ιδιωτική σχολή, ταυτόχρονα εργαζόταν σε μαγαζί εστίασης, και λίγο καιρό αργότερα έκανε την στρατιωτική του θητεία. Επιστρέφοντας από τον στρατό πήρε την απόφαση να καθίσει και πάλι στα θρανία διεκδικώντας ένα καλύτερο αύριο για τη ζωή του.
Πώς μπήκε η Ιατρική στη ζωή του Κώστα
«Η ιατρική δεν με ενδιέφερε πάντα, αλλά προέκυψε στη πορεία κι αφού είχα ήδη αποφοιτήσει από το σχολείο. Όταν έδωσα πρώτη φορά Πανελλήνιες εξετάσεις για να περάσω στα ΤΕΦΑΑ δεν τα είχα καταφέρει και ο λόγος ήταν πως δεν το είχα πάρει σοβαρά. Την επόμενη χρονιά πήγα σε ΙΕΚ για βοηθός φαρμακοποιού και ταυτόχρονα εργαζόμουν τα βράδια σε μια κρεπερί στο Βόλο για να έχω τα δικά μου χρήματα. Επιστρέφοντας από το στρατό, που είχα ωριμάσει, σκεφτόμουν περισσότερο τι θα κάνω από εδώ κι πέρα στη ζωή μου. Τα έβαλα κάτω και διαπίστωσα πως αυτό που ακολούθησα δεν με γέμιζε πραγματικά και μου είχε μείνει απωθημένο να δώσω σοβαρά πανελλήνιες. Έτσι αποφάσισα να πάω στο ΕΠΑΛ με στόχο να περάσω Φαρμακευτική ή Ιατρική γιατί ο τομέας της υγείας με ενδιέφερε πάρα πολύ. Όσο διάβαζα για τα μαθήματα, πάνω στον τομέα της υγείας, μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και άρχισα να ψάχνομαι περαιτέρω από μόνος μου» αναφέρει ο αριστούχος μαθητής από το Βόλο.
Πώς πήρε την απόφαση να επιστρέψει στο σχολείο ο νεαρός Κώστας
Η απόφαση του να επιστρέψει πίσω στο σχολείο δεν ήταν καθόλου εύκολη. «Ξεκίνησα να πηγαίνω στη δευτέρα λυκείου, έκανα δηλαδή ξανά τις δύο τελευταίες τάξεις, όχι τα μαθήματα γενικής παιδείας, προκειμένου να μπορέσω να δώσω Πανελλήνιες. Εκείνη την περίοδο σταμάτησα να εργάζομαι γιατί δεν ήταν εφικτό να τα συνδυάσω μεταξύ τους. Όταν θέλεις να πετύχεις κάτι είναι δύσκολο, δεν λέω ακατόρθωτο, αλλά εγώ ήθελα να ήμουν σίγουρος για τη προσπάθεια μου και να μη πω πως κάτι μου στερούσε χρόνο από το διάβασμα. Δεν ήταν εύκολο να γυρίσω πάλι στο σχολείο, στην αρχή μου κακοφαινόταν που θα ήμουν με μικρότερα παιδιά, αλλά ήταν μια θυσία που έπρεπε να κάνω ώστε να πετύχω τον στόχο μου. Στην πορεία τελικά μου άρεσε και η ειδικότητα, οι καθηγητές μου με βοήθησαν πάρα πολύ γιατί ήταν μεταδοτικοί, και εμβάθυνα σε πολλά πράγματα γιατί ήμουν βοηθός ιατρικών εργαστηρίων, μια απίστευτη εμπειρία. Τελικά πήρα πολλά από το σχολείο μου και κατάφερα να κάνω νέες παρέες χωρίς να με πειράζει που ήταν όλα μικρότερα παιδιά σε ηλικία».
Ο αριστούχος μαθητής είχε φτιάξει τη δική του ρουτίνα με πολύ διάβασμα, σωστό προγραμματισμό και τον απαραίτητο ελεύθερο χρόνια για να ανασυντάξει τις δυνάμεις του. «Ουσιαστικά ξεκίνησα το διάβασμα από πέρυσι που πήγα πάλι στη δευτέρα λυκείου. Ήμουν πιο αγχωμένος γιατί έλεγα δεν υπάρχει περιθώριο λάθους οπότε διάβαζα πάρα πολύ. Υπήρχαν μέρες που διάβαζα επί 8 ώρες καθημερινά. Ξυπνούσα το πρωί, πήγαινα σχολείο, ερχόμουν στο σπίτι για φαγητό και κατευθείαν μετά άνοιγα τα βιβλία. Στη δευτέρα λυκείου δεν έκανα φροντιστήριο, το ξεκίνησα τη φετινή χρονιά που θα έδινα Πανελλήνιες. Στον ελεύθερο χρόνο μου δεν έβγαινα πάρα πολύ έξω, προτιμούσα να αποφορτίζομαι βλέποντας ταινίες και διαβάζοντας βιβλία», εξηγεί.
Η διαφορά από την πρώτη φορά που έδωσε Πανελλήνιες ήταν πως ο ίδιος τώρα πήρε μια συνειδητή απόφαση. «Ήταν απόλυτα συνειδητή η απόφαση μου να μπω στη συγκεκριμένη διαδικασία. Γιατί κακά τα ψέμματα, στην ηλικία των 18 ετών, δεν ξέρεις τι θέλεις να γίνεις, τουλάχιστον η πλειοψηφία των παιδιών, και πας λίγο με το σύστημα, δηλαδή είσαι στην τρίτη λυκείου και πρέπει να δώσεις πανελλήνιες. Δεν είναι πάντα μια συνειδητή απόφαση, μπορεί να το κάνεις καθαρά και γιατί στο λένε οι γονείς σου. Εμένα ήταν συνειδητή επιλογή, διάβαζα από την αρχή μέχρι την τελευταία μέρα των εξετάσεων και μου άρεσε όλη η διαδικασία».
Η αρωγή των γονέων του νεαρού
Οι γονείς του τον στήριξαν απόλυτα την απόφαση του και ήταν στο πλευρό του. «Μόλις τους ανακοίνωσα την απόφασή μου να δώσω ξανά Πανελλήνιες μου είπαν πως θα με στηρίξουν και πως με αγαπάνε πολύ. Ούτε οι ίδιοι περίμεναν πως θα γράψω τόσο καλά και όταν βγήκαν τα αποτελέσματα χάρηκαν περισσότερο από εμένα. Για μένα ήταν σημαντικό που στάθηκαν στο πλευρό μου και δεν μου έκοψαν τα φτερά».
Κατά τη διάρκεια των εξετάσεων ο ίδιος ήταν σίγουρος με μόνο άγχος το μάθημα της έκθεσης. «Δεν είχα πολύ άγχος όταν έδινα εξετάσεις, είχα περισσότερο επιφυλάξεις γιατί δεν ήμουν σίγουρος για την έκθεση. Ήταν το μόνο μάθημα που με προβλημάτιζε, για τα άλλα γνώριζα πως θα έγραφα πολύ καλά. Όταν βγήκα από την αίθουσα, την ημέρα που γράφαμε έκθεση, ήμουν πάρα πολύ ευχαριστημένος. Μετά άκουγα τι έλεγαν άλλοι μαθητές και άρχισα να αμφισβητώ κάποια πράγματα με αποτέλεσμα να μην είμαι σίγουρος και να με επηρεάσει στα επόμενα μαθήματα. Για τα επόμενα τρία ήμουν πάρα πολύ σίγουρος. Με επηρέασε μήπως χάσω το στόχο μου γιατί η έκθεση είναι υποκειμενική, δεν είναι το ίδιο με τα μαθηματικά που εκεί η λύση είναι δεδομένη.
Τα αποτελέσματα τα έμαθα από τους καθηγητές του σχολείου του, όμως δεν μπόρεσε από την αρχή να καταλάβει την επιτυχία, καθώς είχε επιστρέψει από τη δουλειά νωρίς τα ξημερώματα της ίδιας ημέρας. «Η αλήθεια είναι πως δούλευα το προηγούμενο βράδυ, πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, μέχρι τα ξημερώματα. Με πήραν τηλέφωνο οι καθηγητές μου από το σχολείο επειδή είχα γράψει πολύ υψηλή βαθμολόγια για να με ενημερώσουν και εγώ κοιμόμουν όρθιος. Εκείνη την στιγμή δεν κατάλαβα το πόσο καλά τα έχω πάει, μετά δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Δεν περίμενα ότι έχω γράψει τόσο καλά και μόλις είδα το 19,5 στην έκθεση δεν μπορούσα να το πιστέψω».
Ο Κώστας έχει ήδη ξεκινήσει να εργάζεται για να μην επιβαρύνει, όπως χαρακτηριστικά, μου αναφέρει τους γονείς του, ενώ σε λίγες ημέρες πρέπει να επιλέξει σε ποιο νομό θα ζήσει ως φοιτητής Ιατρικής. «Περνάω όπου θέλω, αλλά δεν έχω επιλέξει ακόμα τη πόλη. Νομίζω είμαι πιο κοντά στη σχολή Ιατρικής της Θεσσαλονίκης, είναι και πιο κοντά στο Βόλο, όπου μεγάλωσα. Η Αθήνα με τρομάζει λίγο, είναι τεράστια. Επίσης, είναι ακόμα νωρίς να επιλέξω ειδικότητα πάντως με ενδιαφέρει το Μικροβιολογικό, το Νευρολογικό, το Ορθοπεδικό και το Ψυχιατρικό, αλλά έχω δρόμο μέχρι εκεί» αναφέρει ο ίδιος.
Λίγο πριν κλείσουμε την τηλεφωνική μας επικοινωνία τον ρωτώ αν αυτά τα δύο χρόνια που ετοιμαζόταν για τις Πανελλήνιες υπήρξε περίοδος που ένιωσε κούραση. «Στη δευτέρα λυκείου που διάβαζα πάρα πολλές ώρες μέτρησα τα όρια μου. Αφού δεν δούλευα έλεγα θα διαβάζω και κάποια στιγμή εξαντλήθηκα. Είχα χρόνια να διαβάσω τόσο πολύ οπότε χρειάστηκε να προσαρμοστώ ξανά και έμαθα να συγκεντρώνομαι. Αν ξεκινήσεις το διάβασμα τελευταία στιγμή είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί ο εγκέφαλος και να έχεις ποιοτικό διάβασμα για αυτό το πρόγραμμα βοηθάει» μου εξηγεί.
Οι συμβουλές του Κώστα για όσους θέλουν ν´ ακολουθήσουν το παράδειγμά του
Φτάνοντας στο τέλος της συζήτησης μας του ζητώ να δώσει μια συμβουλή στους μαθητές που θα βρεθούν στη θέση του την ερχόμενη σχολική σεζόν. «Καταρχήν, να ονειρευτούν τον εαυτό τους σε ένα επάγγελμα που θα τους αρέσει. Αυτό είναι ένα μεγάλο κίνητρο, ακόμα και τις φορές που η κούραση θα υπερτερεί, θα τους βοηθήσει να πάρουν δύναμη. Θέλει συγκέντρωση όλη τη χρονιά, να έχουν πρόγραμμα γιατί το πρόγραμμα δεν τους δεσμεύει, αντίθετα δημιουργεί ελεύθερο χρόνο. Από την προσωπική μου διαδρομή μπορώ να τους πω πως ότι και να ακολουθήσουν αν δεν προσπαθήσουν δεν θα πετύχουν και κάποιες στιγμές η ζωή δεν τα φέρνει όπως θέλουμε. Δεν ισχύει μόνο για τις πανελλήνιες αυτό, αλλά και στις δουλειές, για αυτό θα πρέπει να παλέψουν στη ζωή τους, τίποτα δεν έρχεται χωρίς θυσίες. Κι εγώ θυσίασα τις παρέες μου, ήμουν οικονομικά ανεξάρτητος και επέστρεψα πάλι στο σχολείο και χρειάστηκε να έχω τεράστια υπομονή για να ξαναβρεθώ εκεί που ήμουν κάποια χρόνια πριν. Όμως, όλο αυτό το ταξίδι που έκανα μου άρεσε, ακόμα και αν δεν πετύχαινα τόσο υψηλά μόρια ή δεν πετύχαινα το στόχο μου, έγινα καλύτερος άνθρωπος και γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου».
Μια περίπτωση που μας δείχνει πως δεν πρέπει να παρατάμε τα όνειρά μας! Του αξίζουν συγχαρητήρια!
Μπορείς να ζήσεις 7 μέρες απομονωμένος χωρίς ίντερνετ, κινητό τηλέφωνο, βλέποντας μόνο ταινίες και την αγριεμένη θάλασσα; Πληροφορίες εντός.
Εκεί που όλες οι κινηματογραφικές διοργανώσεις και φεστιβάλ ετοιμάζονται για προβολές του καταλόγου των ταινιών τους διαδικτυακά, οι Σουηδοί πρωτοπορούν. Το φετινό Φεστιβάλ του Γκέτεμποργκ ψάχνει έναν σκληροπυρηνικό σινεφίλ για το φετινό του πρότζεκτ με θέμα το social distancing.
Μια ανεπανάληπτη εμπειρία που συνδυάζει σινεμά και… social distancing ετοιμάζεται να προσφέρει σε έναν τολμηρό σινεφίλ, το σουηδικό κινηματογραφικό φεστιβάλ. Το φεστιβάλ αναζητά λοιπόν έναν πωρωμένο σινεφίλ για το φετινό του πρότζεκτ με τίτλο “Isolated Cinema” ο οποίος θα ταξιδέψει στο βραχώδες νησάκι Pater Noster, ανατολικά της Βόρειας Θάλασσας, εκεί όπου βρίσκεται μόνο ένας φάρος και ένα μικρό boutique ξενοδοχείο που προσφέρει εμπειρίες απομόνωσης.
Όποιος επιλεχθεί, θα έχει τη δυνατότητα για μία εβδομάδα να δει τις 60 ταινίες του φετινού προγράμματος, δεν θα έχει μαζί του κινητό τηλέφωνο ή ελεύθερη πρόσβαση στο Ίντερνετ, παρά μόνο τη δυνατότητα να στέλνει κάθε μέρα ένα μικρό βίντεο στο φεστιβάλ καταγράφοντας την εμπειρία του.
Το project «The Isolated Cinema» έρχεται να αντικαταστήσει φέτος τα πάρτι και τις sold-out προβολές και να παρουσιάσει σε μια μικρή κινηματογραφική αίθουσα για ένα μόνο άτομο όλες τις ταινίες του φεστιβάλ. Να σημειωθεί ότι ο σκληροπυρηνικός σινεφίλ θα μεταφερθεί με πλοίο και θα μείνει από τις 30 Ιανουαρίου μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου στο απομονωμένο νησάκι, μόνο με τρόφιμα, νερό και τις ταινίες.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, Γιόνας Χόλμπεργκ ανέφερε: «Το φετινό focus του φεστιβάλ είναι η κοινωνική απόσταση και εξετάζει τη νέα τάξη πραγμάτων που προέκυψε από την πανδημία. Η δημιουργία κινηματογραφικών εμπειριών για ένα μόνο άτομο είναι ένας τρόπος για να προσφέρουμε προβολές με ασφάλεια, αλλά και μια προσπάθεια να κατανοήσουμε πώς η πανδημία άλλαξε τη σχέση των ανθρώπων με το σινεμά. Στο Pater Noster θα εξομοιώσουμε την εμπειρία της απομόνωσης που είχαν τόσοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Όποιο άτομο επιλεχθεί θα έχει εκεί ό,τι χρειάζεται, ωραίο φαγητό, ωραία ποτά και ένα ωραίο κρεβάτι, αλλά δεν θα μπορεί να φέρει κάτι μαζί του από τον έξω κόσμο – τηλέφωνο, υπολογιστής, ακόμη και βιβλία απαγορεύονται. Θα μπορεί να βλέπει μόνο κύματα και ταινίες».
Αν νομίζεις ότι έχεις ότι χρειάζεται για αυτή την τόσο ξεχωριστή σινεφιλική εμπειρία, μπορείς να δηλώσεις συμμετοχή εδώ.
