Συγκλονίζει η μητέρα της 42χρονης Βάγιας, της νοσηλεύτριας που έχασε τη ζωή της στο δυστύχημα στα Τέμπη. Μιλώντας στο T-live, εξομολογείται ότι η νοσηλεύτρια μάζευε τα ρεπό της για να ταξιδέψει στην Αμερική να δει την οικογένειά της…
«Η Βάγια ήταν ένα εξαιρετικό παιδί, μάζευε τα ρεπό της για να πάει να τους βρει. Όταν μιλήσαμε, μου είπε ότι είχαν μια καθυστέρηση και ότι από λεπτό σε λεπτό θα έφευγαν», δήλωσε η μητέρα της στην Πόπη Παπαδοπούλου.
«Ο σύζυγός της είναι διαλυμένος. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει με κάποιον προς το παρόν, δεν μπορεί ούτε να μιλήσει», είπε στη συνέχεια στο T-live η μητέρα της νοσηλεύτριας.
Όπως αποκάλυψε η μητέρα της, ο αδελφός της Βάγιας της είχε προτείνει να την πάει εκείνος στη Θεσσαλονίκη με το αυτοκίνητό του, όμως εκείνη είχε αρνηθεί.
Η κηδεία της Βάγιας έγινε το Σάββατο 4 Μαρτίου, 4 ημέρες μετά την τραγωδία στα Τέμπη το βράδυ της Τρίτης 28 Φεβρουαρίου. Όλοι μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για την αδικοχαμένη νοσηλεύτρια.
Αίσθηση προκαλεί για ακόμη μια φορά με την τοποθέτησή του (διαβάστε την εδώ), πρώην Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, Αμβρόσιου.
Σε κείμενό του ο γνωστός και μη εξαιρετέος ρατσιστής Αμβρόσιος, αναφέρει πως η πολύνεκρη τραγωδία στα Τέμπη είναι η τιμωρία του Θεού για το τριήμερο του Καρναβαλιού. (διάβασε εδώ το κείμενο με την (αδιανόητη δήλωση του Αμβρόσιου)
Η τοποθέτησή του αυτή, όπως ήταν αναμενόμενο προκάλεσε δικαιολογημένα έντονες αντιδράσεις. Ανάμεσα σε αυτούς που εξέφρασαν τον θυμό τους με τον πρώην Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, είναι και ο Μιχάλης Ιατροόπουλος.
Ο ηθοποιός που δε μασάει τα λόγια του, δημοσίευσε στον λογαριασμό του στο instagram μια φωτογραφία του Αμβρόσιου και έγραψε:
Mr tragic Αμβροσιε αν υπήρχε ό Θεός που εσείς πιστεύετε θά έπρεπε να είστε ό μηχανοδηγός του τρένου.Ευτυχως όλοι εμείς πιστεύουμε σέ έναν άλλο θεό που εσείς μάλλον δεν γνωρίζετε Από εμένα με αγάπη f*ck you b@rstard.Υ.Γ. αν ό διάβολος είχε μορφή σίγουρα θά είχε την δική σας Περαστικά πανιβλακα. Στις επόμενες απόκριες θα ντυθώ μaλαkοδιαβολος σαν εσένα ψwφιμι.Αν ήταν στο χέρι σου θά με περνούσες από ιερά εξέταση γeλοίε.
Συντετριμμένος ο Διονύσης Σαββόπουλος από την απώλεια του σκηνοθέτη, Λάκη Παπαστάθη, έγραψε ένα μακροσκελές κείμενο στα κοινωνικά δίκτυα.
Ο γνωστός σκηνοθέτης άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 79 ετών έπειτα από μάχη που έδωσε με τον καρκίνο.
em>«Πέθανε ο Λάκης; Μόλις προχθές μιλούσαμε μαζί στο τηλέφωνο, όλοι ξέραμε ότι ήταν άρρωστος αλλά όχι, δεν μας περνούσε απ’ το μυαλό κάτι τέτοιο. Κι όμως…», γράφει αρχικά ο Διονύσης Σαββόπουλος.>
Διονύσης Σαββόπουλος: Η γνωριμία με τον Λάκη Παπαστάθη
«Υπήρξε άνδρας αυστηρός με τον εαυτό του, ακέραιος, δημιουργός με βάθος πεδίου, ψυχή ρομαντική, φίλος μου. Κάναμε μαζί τον “Θίασο Σκιών” στο Κύτταρο, το “Χαίρω πολύ Σαββόπουλος” στην τηλεόραση, το βίντεο κλιπ για τον “Χρονοποιό”. Με φώναξε πολλές φορές στο “Παρασκήνιο” να πω κάτι και άλλωστε εκεί πρωτογνωριστήκαμε. Στην Σινετίκ πίσω από το Μουσείο. Περνούσα τυχαία με ένα φίλο, μου συστήθηκε και μου ζήτησε αν ήθελα να δω εκεί στο γραφείο στην μουβιόλα, την ταινία του “Γράμμα από την Αμερική” που είχε φτιάξει μόλις. Μου κάνε εξαιρετική εντύπωση, όχι μόνο γιατί ήταν ένα μικρό αριστούργημα αλλά και γιατί ήταν εντελώς θαρραλέα κόντρα με την θολούρα που επικρατούσε τότε στον νέο ελ. κιν/γράφο. Ήταν επιτέλους ένα φωτάκι. Όπως και ο Παντελής Βούλγαρης τότε, στο “Προξενιό της Άννας”, έτσι και ο Παπαστάθης -σε μικρότερη κλίμακα- έπαιρνε ένα περιστατικό μικρό και ασήμαντο και με την κινηματογραφική του αφήγηση το έκανε μεγάλο και σπουδαίο. Το ίδιο που έκανε μετά και με τις μεγάλου μήκους ταινίες του, με τους ληστές των ωραίων, στην απόσυρση και την παρακμή τους, με τον κουρασμένο ταξιδιώτη που επιστρέφει στην βάση του, στην Μυτιλήνη και με τους χλωμούς αγγέλους, τον ζωγράφο Θεόφιλο και τον διηγηματογράφο Βιζυηνό, όπου ο Παπασστάθης διακρίνει την μεγάλη λάμψη τους και την προβάλλει για λογαριασμό μας».
Διείσδυση στην προσωπικότητα του σκηνοθέτη
Και συνεχίζει ο τραγουδοποιός: «Ήταν ψηλός, λεπτός, με ευγενικούς και κάπως στοχαστικούς τρόπους. Σε κοίταζε βαθιά στα μάτια όταν σου μιλούσε και όταν σ’ άκουγε. Λάτρευε τους δασκάλους του, τον σκηνοθέτη Αλέξη Δαμιανό, τον καθηγητή Παναγή Λεκατσά. Μιλούσε συχνά για αυτούς, μέχρι βιβλίο έγραψε για τα γυρίσματα της “Ευδοκίας” όπου ήταν βοηθός του Δαμιανού. Μιλούσε με πάθος για τους νέους μας ζωγράφους, το αμερικάνικο σινεμά, την μεγάλη λογοτεχνία. Είχε κυκλοφορήσει και δικά του ωραία διηγήματα με το ίδιο πάντα πνεύμα, που το μικρό και το ασήμαντο αποκτούν ξαφνικά ύψος. Τον απορροφούσε ο 19ο αιώνας, οι επαναστάτες του ’21, οι φιλέλληνες αλλά κομμάτια του 20ου: ο Περικλής Γιαννόπουλος ας πούμε ή ο Αχιλλέας Μαδράς, ή ζωγραφιές και λιθογραφίες από τον πόλεμο στην Μικρασία. Είχε κάνει δουλειές πάνω σε αυτές. Ανήκει νομίζω σε αυτό που λέμε ελληνική γραμμή με έναν εντελώς δικό του τρόπο ο Παπαστάθης. Στα νιάτα του ήταν αξιωματικός του ελληνικού στρατού στην Κύπρο. Τα Καλοκαίρια που κάναμε μαζί διακοπές στο Πήλιο μας διηγιότανε περιστατικά από εκεί. Πίστευε αυτό που έλεγε ο Σεφέρης: το θαύμα ζει ακόμα».
Το προφητικό όνειρο για τον Λάκη Παπαστάθη
«Την Τρίτη είδα τον Κυριτσόπουλο και το ‘φερε η κουβέντα για τον Λάκη που ήταν στο νοσοκομείο. Φαίνεται επηρεάστηκα από την συζήτηση και χθες το βράδυ τον είδα στον ύπνο μου: τον περιμέναμε με την Άσπα σ’ ένα μεγάλο κλαμπ που μας είχαν καλέσει, εκεί βρήκαμε γνωστούς, καθίσαμε μαζί τους και ύστερα ήρθαν και άλλοι γνωστοί και ανησυχούσα που ο Λάκης αργούσε και δεν θα βρίσκαμε κάθισμα για αυτόν. Όμως άρχισε το πρόγραμμα και απορροφήθηκα. Από έναν μαγικό μουσικό στην σκηνή έβγαινε μια υπέροχη, μια τόσο ευτυχισμένη μελωδία! Ξαφνικά άδειασε η σάλα, άδειασε η σκηνή και εκεί βγήκε ο Λάκης και μου κάνε νεύμα να ανέβω και εγώ. Στο φόντο ήταν μια κουρτίνα και έπαιζε κινηματογράφο. Με πήγε πίσω απ’ την κουρτίνα και εκεί ήταν μια άλλη τεράστια κουρτίνα και πάνω της σε ένα μικρό καρέ προβάλλονταν, σαν τηλεόραση μια φωτογραφία της Έλλης Λαμπέτη τόσο μα τόσο όμορφη που σου έρχονταν δάκρυα στα μάτια απ’ την ομορφιά της. Του ζήτησα να την φωτογραφίσουμε, να την έχουμε αυτή την εικόνα. Το κάναμε αλλά η δική μας φωτογραφία έβγαινε θαμπή και ξεθωριασμένη όσο και αν προσπαθήσαμε. Ξυπνάω και η Άσπα μου λέει πέθανε ο Λάκης».
«Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του. Στον Αργύρη, στην Υβόννη. Πάει ο Λάκης μας», καταλήγει ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Στην τελευταία του κατοικία οδηγήθηκε τη Δευτέρα 6 Μαρτίου ο Κυπριανός Παπαϊωάννου, που έχασε τη ζωή του στο πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη.
Φίλοι και συγγενείς αποχαιρέτησαν τον 23χρονο φοιτητή φορώντας λευκά μπλουζάκια και κρατώντας λευκά μπαλόνια.
Τον γύρο του διαδικτύου κάνει όμως η εικόνα μέσα από την εκκλησία, στην οποία οι συγγενείς χαμογελούν δίπλα από το φέρετρό του, σαν να βγάζουν φωτογραφία για εκείνον. Να συνομιλούν μαζί του, να του στέλνουν την φωτογραφία στον Παράδεισο που βρίσκεται, για να τους θυμάται χαμογελαστούς.
Ο Κυπριανός, ένα από τα θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη, ήταν παιδί παπά, παιδί μιας βαθιά θρησκευόμενης οικογένειας στην Κύπρο και ο πατέρας του από την πρώτη στιγμή, παρά το πένθος και τη θλίψη του, συγχώρεσε και τον σταθμάρχη και τους άλλους υπαίτιους του δυστυχήματος.
Ο Παναγιώτης Δημόπουλος ο οποίος δημοσίευσε τη συγκεκριμένη φωτογραφία, γράφει στην ανάρτησή του:
“Ούτε έχω ξαναδεί, ούτε έχω ξανακούσει για ανάλογη κηδεία νέου παιδιού όπως του Κυπριανού…
Κι ούτε ποτέ φανταζόμουν πως ένα φωτογραφικό στιγμιότυπο από κηδεία θα μου δημιουργούσε αίσθημα αγαλλίασης κι ελπίδας…
Επίσης δε θυμάμαι να έχω ποστάρει ξανά και να μιλώ σε πρώτο πρόσωπο λες και κόφτει κανέναν τι σκέφτομαι…
Οπότε (σκέφτομαι δυνατά) είτε “πέλλανα”, είτε η κηδεία αυτού του παιδιού, αυτό το παιδί, ήταν τόσο, μα τόσο, ξεχωριστό…
Μακάρι να καταφέρω κάποτε να σε πλησιάσω και να σ ανταμώσω Κυπριανέ μου, γιατί εδώ δε τα κατάφερα…”.
Υπενθυμίζεται ότι η Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου φοιτούσε ο Κυπριανός Παπαϊωάννου, ανακοίνωσε ότι θα προτείνει στο Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών τη θέσπιση υποτροφίας στη μνήμη του 23χρονου.
Καταργήθηκε , 6 Φεβρουαρίου, πριν από 42 ολόκληρα χρόνια. Προηγουμένως, ταξιδεύοντας ανά τις δεκαετίες, άλλαξε χρώμα και μήκος, αλλά παρέμεινε πιστή στον λόγο για τον οποίο επιβλήθηκε: η σχολική στολή -κατοπινή ποδιά- στοχεύει στην «ομοιόμορφη παρουσία» μαθητών και μαθητριών, σε ένδειξη σεβασμού στην απρόσκοπτη και ισότιμη εκπαιδευτική προσφορά του σχολείου έναντι των νέων.
Στην πορεία των χρόνων, η στολή-ποδιά μετατράπηκε σε μοντέρνο ένδυμα και πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ των σχεδιαστών μόδας (η «μάχη» ανέδειξε νικητή τον εσχάτως αποθανόντα Γιάννη Τσεκλένη, που στο γύρισμα της δεκαετίας του ΄70 διείσδυσε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση καθιερώνοντας την ποδιά με το φερμουάρ στο πλάι και τον κολεγιακό γιακά). Επιπλέον, η σχολική αμφίεση μετατράπηκε (και παραμένει) και σε περίπου χλιδάτο trademark ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
Στην πραγματικότητα, η ποδιά ήταν το τελευταίο… κάστρο που έπεσε στον δρόμο προς την κατάργηση της «ομοιομορφίας των μαθητών», που για περίπου έναν αιώνα έμοιαζαν περισσότερο με εργάτες σε εργοστάσια ή κρατούμενους σε στρατόπεδα και φυλακές.
Οι πρώτοι κανόνες περιβολής των μαθητών
Οι κανονισμοί εμφάνισης και συμπεριφοράς των μαθητών στα σχολεία της ελληνικής επικράτειας είναι πολύ παλιά ιστορία. Για την ακρίβεια, χρονολογείται από τα χρόνια του Καποδίστρια και μάλιστα τους αυστηρούς κανόνες λειτουργίας του πρώτου σχολείου, που ιδρύθηκε στην Ελλάδα με τον ερχομό του, του ορφανοτροφείου της Αίγινας, το 1829, υπογράφει ο ίδιος ο κυβερνήτης. Στην καθημαγμένη χώρα, που προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της μετά την Επανάσταση, τα ρούχα των μαθητών δίδονται από την πολιτεία και η μη τήρηση των κανόνων σε σχέση με την παρουσία τους έναντι του σχολείου, τιμωρείται βαριά…
«Μίαν φουστανέλαν, δύο υποκάμισα, δύο βρακία, εν ζευγάριον παπουκίων, εν φέσιον, μίαν καπόταν και μίαν ζώνην. Υποκάμισον και βρακίον να αλλάζωσι κάθε οκτώ. Η αποταξίαν, η απείθεια, η στάσις και το ψεύδος θέλουσι κολάζεσθαι ως αφεξής: την μεν πρώτην φοράν, έστω νουθέτησις εμβριθής και δημοσία ενώπιον των άλλων παιδιών, την δε δευτέραν, ολιγόστευσις της τροφής κατά το ήμισυ, και την τρίτην, έκδυσις του ενόχου παιδίου από τα καινούρια φορέματα και ένδυσις με τα πρώτα κουρέλια…
Η έκδυσις και η ένδυσις γινέσθω όλων των μαθητών ενωπίον…» αναφέρει συγκεκριμένα ο υπογεγραμμένος από τον Καποδίστρια «δεκάλογος του ευπρεπούς μαθητή»! Ειδικά για τα ρακένδυτα ορφανά των αγωνιστών της Επανάστασης η μη τήρηση του κανονισμού εμφάνισης προβλέπει «αι κλίναι των να είναι από άχυρον ή φύλλα ξηρά ικανώς, το δε προσκεφάλαιον μία πέτρα»!
Τα πρώτα χρόνια ζωής του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και καθώς ο πληθυσμός είναι αναλφάβητος, ο Καποδίστριας προσπαθεί να οργανώσει ένα στοιχειώδες εκπαιδευτικό σύστημα. Μετά το ορφανοτροφείο της Αίγινας, ιδρύει τέσσερα δημοτικά σχολειά σε Ναύπλιο, Σύρο, Αθήνα και Ύδρα και ελλείψει εκπαιδευτικού προσωπικού, προωθεί τα «αλληλοδιδακτικά σχολεία», που έχουν δοκιμαστεί ήδη στην προηγμένη Ευρώπη (Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία). Πρόκειται για σχολεία στα οποία οι «πρωτόσχολοι», οι καλοί μαθητές, αναλαμβάνουν να εκπαιδεύσουν τους νεοεισερχόμενους μικρότερους.
Στοχεύοντας στη «συγκράτηση της νεανικής ορμής, που δεν καταλαγιάζει εύκολα έναντι εξίσου ανηλίκων δασκάλων», οι κανονισμοί λειτουργίας στα «αλληλοδιδακτικά σχολεία» αυστηροποιούνται έως υπερβολής. Οι μαθητές πρέπει «να υποτάσσονται εις τους πρωτοσχόλους» και όταν δεν γράφουν, πρέπει «να κάθηνται ήσυχοι, κρατούντες με τας δύο των χείρας το χείλος του γραφείου και ατενίζοντες εις την διδασκαλοκαθέδραν…» αναφέρει ο Οδηγός της Αλληλοδιδακτικής (1842), που συντάσσεται επί Βαυαρών. Για δε την αμφίεσή τους, ο Οδηγός αναφέρει: «Οι μαθητές χρεωστούν να εμβαίνωσι στο σχολείον έχοντες τας χείρας και το πρόσωπον καθαρά, κτενισμένοι και υποδημένοι. Ποτέ δεν πρέπει να έρχονται ανυπόδητοι ή με άπλυτα ποδάρια, ή με σχισμένα και λερωμένα ρούχα».
Τα χαρακτηριστικά της εποχής, η φτώχια και η εξαθλίωση του πληθυσμού, είναι εμφανή. Ο αυστηρός -μέχρι αυταρχισμού- κανονισμός περιβολής των μαθητών αποκλείει από την εκπαίδευση πολλά από τα παιδιά, που κυκλοφορούν ρακένδυτα και ανυπόδητα.
Βαίνοντας προς τη βαθιά ενηλικίωσή του το ελληνικό κράτος έχει να αντιμετωπίσει πολλά, εκτός εκπαίδευσης. Αλλά και μέσα στην εκπαίδευση, που εξακολουθεί να κατατρύχεται από τους αυστηρούς κανονισμούς περιβολής και συμπεριφοράς των μαθητών, οι αγκυλώσεις καθυστερούν την προαγωγή της εκπαίδευσης του πληθυσμού. Σημειώνεται ότι οι μαθητές είναι κυρίως άρρενες.
Η Ελλάδα διαποτισμένη -μέσω των ολίγων λογίων της- από τους Ευρωπαίους διαφωτιστές εκπαιδευτικούς δεν αποκλείει τη συμμετοχή του θήλεος στην εκπαίδευση. Αλλά η παραδοσιακή πατριαρχική αντίληψη είναι σθεναρή και θέλει τη γυναίκα να προετοιμάζεται στο… σπίτι της για το… σπίτι της. Έτσι η συμμετοχή των κοριτσιών στην εκπαίδευση αυξάνεται αργά, με τα χρόνια και με τις κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος.
Στο μεταξύ, η ζωή του ρακένδυτου πληθυσμού έχει βελτιωθεί, τα παιδιά έχουν κατά κανόνα… «παπουτσωθεί» και έχουν ιδρυθεί τα γυμνάσια. Έτσι, το 1857 ο Εσωτερικός Κανονισμός Γυμνασίων και Ελληνικών Σχολείων» προχωρά σε νέα απαγόρευση… ή μάλλον στην προσαρμογή της παλιάς στα νέα δεδομένα, αντικαθιστώντας τα περί υποδημάτων με άλλα, περί… στολιδιών: «έκαστος μαθητής προσερχόμενος εν τη σχολή πρέπει να είναι καθαρός το σώμα και κόσμιος την ενδυμασίαν αποφεύγοντας πάντα περιττόν στολισμόν…».
… κι έτσι καθιερώνεται η ομοιόμορφη σχολική στολή…
Ώσπου στις 8 Μαΐου του 1876 το υπουργικό συμβούλιο εκδίδει απόφαση στην οποία ανακοινώνεται η καθιέρωση στολής, με την οποία οφείλουν να είναι ενδεδυμένοι οι μαθητές των σχολείων. Η στολή αποτελείται από «ιμάτιο, περισκελίδα, πίλο και μανδύα» και περιγράφεται με πάσα λεπτομέρεια. Το πηλήκιο, όμοιο με των στρατιωτικών, αντί για στέμμα, πρέπει να φέρει «χιαστί διασταυρούμενους κλάδους ελαίας και δάφνης» και «υπέρ αυτών, γλαύκα (το σύμβολο της θεάς Αθηνάς, ως ένδειξη σοφίας). Υπό αυτών, δε, τα του παιδευτηρίου αρχικά γράμματα». Τα «κομβία» πρέπει να είναι ορείχαλκα «φέροντα έμβλημα ανάγλυφον γλαύκα». Αλλά τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου διαπιστώνουν ότι τους ξέφυγε μια λεπτομέρεια και στις 29 του ίδιου μήνα επανέρχονται με συμπληρωματική εγκύκλιο υπό τον τίτλο «περί του αριθμού των κομβίων του ιματίου», τα οποία «ορίζονται εις τέσσερα, τα δε της χλαμύδος εις εξ»!
Ίσαμε το κατώφλι του 20ου αι. οι διατάγματα και εγκύκλιοι περί της περιβολής και της συμπεριφοράς των μαθητών «πάνε κι έρχονται…».
… ξημερώνει ο 20ος αι…
Ο νέος αιώνας και κυρίως οι δεκαετίες μετά τους πολέμους, βρίσκουν τις μαθήτριες, που αποτελούν πλέον υπολογίσιμη κοινότητα στα σχολεία, ενδεδυμένες με μαύρη ποδιά, λευκό γιακά και λευκά σοσόνια, στο όνομα της «ομοιομορφίας των μαθητών και της συνοχής των μαθητικών κοινοτήτων».
Το 1964 καταργείται και στην ελληνική περιφέρεια (νωρίτερα είχε εξασθενήσει ως επιταγή στους μαθητές των αθηναϊκών σχολείων) το πηλήκιο με την κουκουβάγια των μαθητών αφού, όπως λέει στη Βουλή ο τότε πρωθυπουργός και υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, Γ. Παπανδρέου, «το μέτρον τούτο εφαρμόζεται σήμερον όχι εις την πρωτεύουσαν, αλλά μόνον εις τας επαρχίας, ωσάν να μη έχουν τα ίδια δικαιώματα εις την αμφίεσίν των οι επαρχιώται μαθηταί με τους μαθητάς των Αθηνών».
Την ταραχώδη πολιτικά δεκαετία του ΄60 και για την ακρίβεια το 1965, η ανάγκη για ενίσχυση του εθνικού φρονήματος είναι μεγάλη. Το μήνυμα περνάει και μέσα από τις σχολικές ποδιές, μαθητών και μαθητριών, που -με νεώτερη υπουργική απόφαση- από μαύρες πρέπει να γίνουν «μπλε του ουρανού και της θάλασσας». Επιπλέον, κάθε μαθητής πρέπει να φέρει στο πέτο κονκάρδα, στην οποία να αναγράφεται το σχολείο και η τάξη στην οποία φοιτά. Για τις δε μαθήτριες, το μήκος της ποδιάς επιβάλλεται να είναι κάτω από το γόνατο.
Έχουν προηγηθεί οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις του 1962 και η μεγάλη απεργία των καθηγητών. Στις 15 Δεκεμβρίου του 1962, η ΟΛΜΕ έχει εκδώσει ανακοίνωση με τίτλο «ΑΓΩΝ ΔΙ ΑΠΟΧΗΣ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟΥ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ» με αίτημα την αύξηση των αποδοχών των μελών της και καθορίζοντας ως ημέρα έναρξης του αγώνα τη «19ην Ιανουαρίου 1963, ημέρα Σάββατον». Στις 7 Φεβρουαρίου η κυβέρνηση επιστρατεύει τους καθηγητές.
Η χούντα περιβάλλει την εκπαίδευση με ασφυκτικούς κανονισμούς «ευπρεπούς ένδυσης και συμπεριφοράς» διδασκομένων και διδασκόντων. Η ποδιά δεν αρκεί για να «πιστοποιήσει» τη σοβαρότητα του μαθητή.
Κατά την προσέλευσή του στο σχολείο πρέπει να είναι καθαρή και καλοσιδερωμένη, κυρίως «κατά τας Κυριακάς, εις τον υποχρεωτικόν εκκλησιασμόν». Τον ρόλο του επιβλέποντα την ευπρεπή παρουσία του μαθητή έχει «επί αυστηράς ποινής» ο δάσκαλος, ο οποίος μετατρέπεται από την κυβέρνηση των συνταγματαρχών σε… παρακολουθούντα των παρακολουθουμένων… Ο ίδιος παρακολουθεί τους μαθητές και παρακολουθείται από τους επιθεωρητές του κράτους για να διαπιστωθεί αν κάνει καλά τη δουλειά του, αλλά κυρίως αν συναναστρέφεται «ύποπτα ταραχοποιά στοιχεία» ή … ψωνίζει από αριστερό μπακάλη… Ο ρόλος του «επιθεωρητή» καταργείται με την πτώση της χούντας και ο κλοιός γύρω από τους μαθητές και την περιβολή τους χαλαρώνει. Οι μαθητές απαλλάσσονται πρώτοι από τις μισές ποδιές.
Όσο για τις μαθήτριες, τις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80, απολαμβάνουν την ποδιά ως αξεσουάρ, που περισσότερο εξυπηρετεί την αισθητική, παρά το αρχικό της μήνυμα για «ομοιομορφία των μαθητών και συνοχή των μαθητικών κοινοτήτων»…
Στις 6 Φεβρουαρίου του 1982, εγκύκλιος του υπουργείου Παιδείας με την υπογραφή του Λευτέρη Βερυβάκη φτάνει στα σχολεία ανά την Ελλάδα και αναρτάται στους πίνακες ανακοινώσεων.
Οι μαθητές πληροφορούνται ότι από τη νέα σεζόν δεν έχουν λόγο να παρακολουθούν τη νέα τάση στη μαθητική ποδιά… Η ποδιά του σχολείου περνάει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…
Το σκάνδαλο των υποκλοπών επαναφέρει στο προσκήνιο ο Κώστας Τζαβάρας (βουλευτής Ηλείας) που έχει βάλει στο στόχαστρο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Τι είπε ο Βουλευτής
Ο «γαλάζιος» βουλευτής, ο οποίος είχε διαφοροποιηθεί ανοιχτά με τη «γραμμή» του Μαξίμου για την πολύκροτη υπόθεση, με αποτέλεσμα να τον «παραιτήσουν» από μέλος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Νέας Δημοκρατίας, ήταν καλεσμένος στην εκπομπή «Casus Belli», στο Attica TV, όπου και δέχτηκε την εξής ερώτηση: «Λέγαμε πριν ότι, όποιος αναλαμβάνει την αντικειμενική πολιτική ευθύνη και μιλούσαμε για το θέμα των υποκλοπών, που δεν έγινε, θα έπρεπε να συνοδεύεται με παραίτηση. Είναι λάθος; Είναι σωστό;».
Και ο βουλευτής Ηλείας είπε αυτό για το οποίο οι πάντες συμφωνούν, αλλά κανένα (άλλο) στέλεχος της ΝΔ δεν έχει τολμήσει -για ευνόητους λόγους- να παραδεχτεί: «Συνήθως η ανάληψη της πολιτικής ευθύνης εκεί οδηγεί. Στην παραίτηση. Τώρα, από εκεί και πέρα, έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα κάποιος να αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη, για να οδηγεί σε κάποιο τέλος ενοχλητικές συζητήσεις. Είναι κι αυτό μια στάση που νοιώθετε. Καλό, όμως, είναι να υπάρχει στην πολιτική περισσότερη ειλικρίνεια και ευθύτητα…».
Είμαστε, πλέον, βέβαιοι, πως η εν λόγω δήλωση του Κώστα Τζαβάρα, αναμένεται να προκαλέσει νέες αναταράξεις, τόσο στο Μαξίμου, όσο και στην Πειραιώς.
Είναι ερωτευμένοι και δεν το κρύβουν με τίποτα. Η Δέσποινα Βανδή και ο Βασίλης Μπισμπίκης διασκέδασαν στις 22 Φεβρουαρίου στο Hotel Ermou, όπου εμφανίζεται η Άννα Βίσση και σήμερα είδαμε νέες υπέροχες φωτογραφίες του ζευγαριού που δεν κρύβει τον έρωτά του! Το ζευγάρι ζει τον απόλυτο έρωτα και απόδειξη ακόμα και οι φωτογραφίες από τη βραδινή τους έξοδο.
Πώς γνωρίστηκαν Δέσποινα Βανδή και Βασίλης Μπισμπίκης
Οι δρόμοι τους συναντήθηκαν όταν βρέθηκαν στο εξοχικό του κοινού καλού τους φίλου Λάκη Λαζόπουλου στην Πάρο, το καλοκαίρι του 2021. Το έντονο φλερτ εκείνου δεν άφησε καθόλου ασυγκίνητη τη Δέσποινα Βανδή που αρχικά δεν έδειχνε πρόθυμη να ενδώσει. Σιγά σιγά όμως άρχισε να γοητεύεται, μέχρι που τελικά ο Βασίλης Μπισμπίκης την κατέκτησε.
Και από τότε, δεν υπήρξε τίποτα που να σταματήσει αυτό το πάθος.
Τα καυτά φιλιά Δέσποινας Βανδή – Βασίλη Μπισμπίκη
«Αν δεν ήταν 100% σίγουρη για τα αισθήματά της, δεν θα έκανε δημόσια εμφάνιση με τον αγαπημένο της. Δεν λειτούργησαν με πρόγραμμα, δεν προσδιόρισαν ποτέ πώς και πότε θα το ανακοινώσουν. Δεν διαφημίζουν τη σχέση τους, αλλά δεν θέλουν και να κρύβονται. Είναι πάρα πολύ ευτυχισμένοι και ζουν τον έρωτά τους σαν δύο κανονικοί άνθρωποι που οι δρόμοι τους ήταν μοιραίο να συναντηθούν. Ένας έρωτας «κινηματογραφικός», λένε πρόσωπα που τους γνωρίζουν.
Μέχρι να κάνουν την πρώτη δημόσια εμφάνισή τους, περιοδικά και sites αναπαρήγαγαν κάθε λεπτομέρεια για αυτόν τον έρωτα.
Παραδόθηκαν στον έρωτά τους… Δέσποινα Βανδή και Βασίλης Μπισμπίκης
Τον Νοέμβριο του 2021 όμως πήρε από κοινού με τη Δέσποινα Βανδή μία γενναία απόφαση. Να κάνουν την πρώτη δημόσια εμφάνισή τους, γνωρίζοντας βέβαια ότι θα «τυφλώνονταν» από τα φωτογραφικά φλας. Η πρώτη αυτή δημόσια εμφάνισή τους έγινε στα εγκαίνια της ανωτέρας σχολής υποκριτικής “Τεχνών 100” του Λάκη Λαζόπουλου.
Από εκείνη την ημέρα, κάθε εμφάνισή τους απαθανατίζεται και συζητιέται, με τους δύο ερωτευμένους να ανεβάζουν και εκείνοι φωτογραφικά ενσταντανέ τους γεμάτο πάθος και αγάπη.
ΜΕΤΡΟ Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2022 (ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)
Η Δέσποινα και ο Βασίλης είναι πια άκρως διαχυτικοί σε κάθε τους εμφάνιση και τρανή απόδειξη και η τελευταία τους έξοδο.
Αφού αυτοί οι δύο είναι ευτυχισμένοι δεν υπάρχει και λόγος στις κακές γλώσσες να λένε το οτιδήποτε. Επειδή δηλαδή δεν κρύβονται και χαίρονται τον έρωτα τους; Είναι δύο φυσιολογικοί άνθρωποι.
Πορεία στις Σέρρες, ο κόσμος φώναζε έξω από το πολιτικό γραφείο του Καραμανλή “μαύρο μαύρο στον Καραμανλή, η θέση που του αξίζει είναι στην φυλακή”.
Δείτε τα σχετικά βίντεο:
Ενατξει, φίλε από τις Σέρρες που λέγαμε το μεσημέρι ότι είστε ο,τι χειρότερο υπάρχει, αναθεωρών! Πορεία στις Σέρρες,ο κόσμος φώναζε έξω από το πολιτικό γραφείο του Καραμανλή "μαύρο μαύρο στον Καραμανλή, η θέση που του αξίζει είναι στην φυλακή".#Απεργια8Μαρτη#Απεργια#Τεμπηpic.twitter.com/ENxiyExiFT
Οργή και αγανάκτηση προκαλούν οι νέες δηλώσεις του Μητροπολίτη πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου, ο οποίος -μέσα από άρθρο του- εξηγεί στο ποίμνιο και σε όλη την Ελλάδα που θρηνεί για τους 57 νεκρους στα Τέμπη, ότι η τραγωδία ήρθε ως τιμωρία του Θεού για το τριήμερο του Καρναβαλιού, «τη γιορτή του διαβόλου».
Ο… άνθρωπος του θεού, Αμβρόσιος στο νέο του άρθρο που δημοσιεύεται στο ekklisiaonline, αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Το ερώτημα “Γιατί, Θεέ μου;” έπειτα από την τραγωδία των Τεμπών ανεβαίνει στη σκέψη των περισσοτέρων.
»Γιατί, άραγε να συμβαίνουν τέτοιες δοκιμασίες στην καθημερινή μας ζωή;
»Σεισμοί, πλημμύρες, πυρκαγιές, καταποντισμοί, τροχαία ομαδικά ατυχήματα, και μάλιστα μέ τον σιδηρόδρομο, όπως έγινε στα Τέμπη;
»Θα πρέπει, συνεπώς, να διερευνήσουμε μήπως τα διάφορα αυτά έκτακτα και καταστροφικά σοβαρά γεγονότα, τα οποία τώρα τελευταία συμβαίνουν σ’ ολόκληρο τον Πλανήτη μας (όπως οι σεισμοί, οι καταποντισμοί, οι πλημμύρες, οι πυρκαϊές κλπ.), μήπως εκφράζουν την οργήν του Θεού για την αποστασία του σημερινού ανθρώπου από τον δρόμο της αρετής, από την αγκαλιά του Θεού;
»Προκειμένου δε περί του τραγικού συμβάντος εκεί ψηλά στα Τέμπη της Θεσσαλίας μήπως το γεγονός αυτό έρχεται ως ΤΙΜΩΡΙΑ από τον Θεόν για την υπερβολική ασέβεια του ανθρώπου και τον πλεονασμό της αμαρτίας κατά το προηγηθέν τριήμερο του Καρναβαλιού, που τόσο πολύ γιορτάσθηκε όχι μόνον σ’ ολόκληρη σχεδόν την Ελλάδα, αλλά και σε διάφορες άλλες περιοχές του Πλανήτου μας;».
«Μήπως, λοιπόν, αυτή η τραγωδία των Τεμπών είναι μια έκφρασις της οργής του Κυρίου μας γι΄αυτή την τόσο πανηγυρική Καρναβαλική εορτή του Διαβόλου;» αναρωτιέται στο κείμενο του ο πρώην Μητροπολίτης!
Σύμφωνα με τον Αμβρόσιο, το καρναβάλι είναι η γιορτή του διαβόλου και παραθέτει σχετικά δημοσιεύματα για να… ενισχύσει τα επιχειρήματά του.
«Και γιατί ερωτώ για το Καρναβάλι, Αδελφοί μου; Διότι το Καρναβάλι είναι η γιορτή του Διαβόλου!!!
»Και το πλήθος των ανθρώπων, που ξεχύθηκε στους δρόμους με τις αποκριάτικες φορεσιές, στη ουσία ΕΚΑΝΑΝ ΛΙΤΑΝΕΙΑ ΣΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ!
»ΕΛΑΤΡΕΥΣΑΝ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ, καθ’ όσον στο τριήμερο αυτό κυριαρχούσαν η σαρκολατρεία, η ανηθικότης, η χυδαιότης κλπ.
»Ανεπίσημα, με την μορφή του κουτσομπολιού, κυκλοφορεί η είδησις, ότι πολλά προφυλακτικά από την σεξουαλική ικανοποίηση ευρέθη-σαν ακόμη και στους δρόμους των Πατρών!», τονίζει στο άρθρο του.
«Η Ελλάδα μεταβάλλεται αργά-αργά, πλήν όμως σταθερά, σε μια Χώρα ΑΘΕΩΝ και ΜΑΓΩΝ!!!
»Ο Διάβολος, λοιπόν, χορεύει στις ημέρες μας.
»Ο Διάβολος πανηγυρίζει για τις …κατακτήσεις του! Και κορυφαίο κατόρθωμα του Διαβόλου είναι το ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΗΑΣ, το τριήμερο του Καρναβαλιού!
»Μήπως, λοιπόν, αυτή η τραγωδία των Τεμπών είναι μια έκφρασις της οργής του Κυρίου μας γι΄αυτή την τόσο πανηγυρική Καρναβαλική εορτή του Διαβόλου;», συμπληρώνει ο πρώην Μητροπολίτης Καλαβρύτων.
Ομοιότητες με τα όσα βγαίνουν στο φως για την ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου βλέπουν οι αερολιμενικοί και για τις αερομεταφορές, ενώ σημειώνουν ότι πολλές φορές έχουν ενημερώσει το υπουργείο Μεταφορών το οποίο κωφεύει όλα αυτά τα χρόνια.
Ειδικότερα οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν ότι μετά τις ιδιωτικοποιήσεις των αεροδρομίων της χώρας «το ελληνικό κράτος αποφάσισε ότι ουσιαστικά δεν χρειάζεται κανενός είδος in situ εποπτείας για τα πλείστα ζητήματα ασφαλείας που ανακύπτουν», ενώ κατηγορούν τον πρώην υπουργό Μεταφορών, Κώστα Καραμανλή, ότι κατήργησε όλες τις αεροπορικές Αρχές, δηλαδή τα όργανα του κράτους που ήταν επιφορτισμένα να ελέγχουν την εφαρμογή των κανόνων ασφαλείας της εθνικής και ευρωπαϊκής αεροπορικής νομοθεσίας στα αεροδρόμια.
«Η απουσία κρατικού ελεγκτικού μηχανισμού στα αεροδρόμια είναι αντίθετη με την ασφάλεια του πολίτη, των αερομεταφορών και γενικότερα του δημοσίου συμφέροντος», σημειώνει χαρακτηριστικά σε ανακοίνωσή του ο Πανελλήνιος Σύλλογος Αερολιμενικών.
Απαξίωση
«Δυστυχώς, η εικόνα απαξίωσης και πλημμελούς εφαρμογής πολιτικών ασφαλείας στον σιδηρόδρομο δεν είναι η μοναδική.
»Η πραγματικότητα είναι ότι εδώ και χρόνια αντίστοιχη παράλληλη πορεία ακολουθείται και στον χώρο τον αερομεταφορών».
»Η απουσία κρατικού ελεγκτικού μηχανισμού στα αεροδρόμια είναι αντίθετη με την ασφάλεια του πολίτη, των αερομεταφορών και γενικότερα του δημοσίου συμφέροντος και ασφαλώς είναι σίγουρο ότι δεν εξυπηρετεί τους επιβάτες και τους εργαζόμενους, ούτε και το καλό της χώρας μας.
»Αυτό έγινε, όμως, παρά την εντονότατη αντίδραση σύσσωμης όλης της αντιπολίτευσης και του συλλόγου μας και μάλιστα με τόσο απόλυτο και ατεκμηρίωτο τρόπο που δημιουργεί απορία τίνος τα συμφέροντα εξυπηρετούνται».
Έτσι, σύμφωνα με τον Πανελλήνιο Σύλλογο Αερολιμενικών, «η επίβλεψη της ασφάλειας και της νομιμότητας στα αεροδρόμια «από πραγματική και επιτόπου μετάπεσε σε οιωνοί εκ του μακρόθεν και ανατέθηκε σε ένα γραφείο στην Αθήνα που ονομάστηκε Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας (ΑΠΑ).
»Έκτοτε έχουν συμβεί πλείστα συμβάντα στα αεροδρόμια, τα οποία έχουν αναδειχθεί. Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε» σημειώνει.
Οι κινήσεις μας και η «καταστροφική πολιτική Καραμανλή»
Ο σύλλογος υπογραμμίζει πως «έκανε ό,τι μπορούσε για να ενημερώσει και να σταματήσει τον κατήφορο της ασφάλειας του πολίτη και της επικίνδυνης και καταστροφικής πολιτικής του υπουργού κου Καραμανλή»:
1. Προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας (21/10/2022)
2. Τουλάχιστον 15 επιστολές-έγγραφα-μελέτες που έχουν αποσταλεί τόσο στο υπουργείο, στη διοίκηση της ΥΠΑ, σε όλους τους βουλευτές του Κοινοβουλίου, στον πρωθυπουργό, στον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και στον σημερινό υπουργό Μεταφορών με την ιδιότητα του ως υπουργού Επικρατείας.
3. Πάνω από 50 Δελτία Τύπου – άρθρα – δημοσιεύματα στον Τύπο.
4. Έχουν γίνει συναντήσεις για ενημέρωση όλων των κομμάτων της Βουλής, αποτέλεσμα των οποίων είναι 18 ερωτήσεις κατατιθέμενες στη Βουλή από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Πολλές απαντήσεις δεν δόθηκαν και όποια απαντήθηκε, ήταν κυρίως στο πνεύμα που ταιριάζει σε μια ανύπαρκτη, απομακρυσμένη εποπτεία στα αεροδρόμια του τύπου “…ρωτήσαμε τον ιδιώτη διαχειριστή του αερολιμένα και μας ανέφερε ότι τηρήθηκαν οι προβλεπόμενες διαδικασίες αλλά…». Λες και θα παραδεχόταν ποτέ ο ιδιώτης τις ευθύνες του… Εποπτεία, όχι αστεία…
5. Δύο παρεμβάσεις επί νομοθετημάτων στη Βουλή.
6. Συνεντεύξεις σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς.
«Αυτό που δεν έχει γίνει βέβαια τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι συνάντηση με τον υπουργό κο Καραμανλή.
»Δεν δέχτηκε ποτέ να συζητήσουμε, παρόλο που είμαστε το εξειδικευμένο προσωπικό για την ασφάλεια αεροδρομίων και πτήσεων.
»Δεν τον απασχολούσαν καθόλου τα ζητήματα ασφάλειας των αερολιμένων;
»Ήταν όλα έτοιμα και προσχεδιασμένα και τόσο καλά φτιαγμένα που δεν επιδέχονταν βελτίωση.
»Ο ιδιώτης πρέπει να δρα ανεξέλεγκτα, χωρίς υποχρεώσεις. Θυμίζει κάτι αυτή η τακτική;» διερωτάται ο Πανελλήνιος Σύλλογος Αερολιμενικών, ου συμπληρώνει:
«Πέρα λοιπόν από συντετριμμένοι, είμαστε και εξοργισμένοι με όσα ακούγονται και γράφονται.
»Διαπιστώνουμε ομοιότητες σε όλα τα επίπεδα.
»Έχει γίνει κατανοητό πόσο επικίνδυνα μπορεί να γίνουν τα πράγματα, αν όλα αφεθούν στην τύχη τους ή ακόμα;».
Έργα κατεπείγουσας σημασίας
«Το μοντέλο Καραμανλή, μιας πολύ περιορισμένης “αθηνοκεντρικής δομής” της Αρχής Πολιτικής Αεροπορίας (ΑΠΑ), αντί για το μοντέλο ενός αποκεντρωμένου πραγματικού συστήματος ελέγχου, είναι αποδεδειγμένα αποτυχημένο.
»Στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, οι οποίες σημειωτέον δεν έχουν τον νησιωτικό χαρακτήρα της Ελλάδας, έχουν θεσπιστεί οι απαραίτητες περιφερειακές εποπτικές μονάδες εντός των αερολιμένων. Ξέρουμε κάτι που δεν ξέρουν;».
Για τους αερολιμενικούς, «είναι κατεπείγουσας σημασίας το έργο της ΑΠΑ να γίνει ουσιαστικό με την επέκταση της εποπτείας της εντός των αεροδρομίων και όχι εξ αποστάσεως.
»Οι κρατικές αεροπορικές Αρχές των αεροδρομίων είναι ουσιώδες τμήμα της, χωρίς αυτό δεν νοείται πραγματική εποπτεία.
»Αν θέλουμε επιτέλους να μιλάμε σοβαρά για πολιτική ασφάλειας στις μεταφορές, πρέπει να αναθεωρηθεί άμεσα η δομή της ΑΠΑ.
»Η πραγματικότητα δεν περιμένει.
»Η χαλαρή απομακρυσμένη και ανεπαρκώς στελεχωμένη εποπτεία δεν είναι υπεύθυνος τρόπος σκέψης και σε καμία περίπτωση δεν θα ωφελήσει κράτος-πολίτες-εταιρίες.
»Αν έχουμε συμβάντα ασφαλείας στα αεροδρόμια, η ζημιά θα είναι ανυπολόγιστη, όχι μόνο για τις αερομεταφορές της χώρας μας, αλλά και για την ήδη εύθραυστη οικονομία μας και δεν αποσβένεται εύκολα.
»Πόσο μάλλον, εάν τα συμβάντα είναι και θανατηφόρα…», τονίζει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Αερολιμενικών.
