Η Ευδοκία Τσαγκλή μίλησε για πρώτη φορά στην εκπομπή «Αταίριαστοι» και περιέγραψε τις συγκλονιστικές στιγμές που πέρασε μέσα στην επιβατική αμαξοστοιχία της Helleni Train που συγκρούστηκε στα Τέμπη.
«Ήμουν στο τρίτο, αλλά δεύτερο επιβατικό βαγόνι. Τι να σας πω, πώς είμαι, και εγώ το σκέφτομαι… Δεν έχει να κάνει με μένα. Νιώθω πολύ μικρή για να μιλήσω για ό,τι έχω πάθει σωματικά μπροστά σε αυτό το τεράστιο ψυχικό κάταγμα που έχουμε πάθει όλοι μαζί. Είναι μια ολόκληρη χώρα που θρηνεί μια μαζική απώλεια ψυχών. Είμαι εδώ για να μοιραστώ μαζί σας την πίστη μου. Αυτή η ενέργεια δεν καταστρέφεται και αυτές οι ψυχές είναι ακόμη εκεί, παρόλο που δεν είναι μαζί μας»,
«Είμαι εδώ γιατί πιστεύω ότι η αλλαγή μπορεί να γίνει και δεν θα ζήσουμε άλλες αντίστοιχες καταστάσεις. Οι γιατροί με συμβουλεύουν να μη θυμάμαι τις στιγμές που έζησα στο τρένο. Δεν θέλω να τρομάξω τον κόσμο ούτε να φέρω αυτόν τον πανικό. Ευχαριστώ και ευγνωμονώ όποια είναι αυτή η δύναμη – όπως και αν τη λέει ο καθένας – που είμαι ακόμη εδώ. Να υποκλιθώ μπροστά σε όλους τους τραυματίες και σωματικά και ψυχικά. Τα πιο βαθιά μου συλλυπητήρια στους ανθρώπους που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα. Ο πόνος είναι για όλους μας, ακόμη και αν δεν υπήρχε κάποια προσωπική γνωριμία σε αυτό το τραγικό γεγονός».
«Σε πολλές κουλτούρες λένε ότι η ζωή είναι ένα τρένο, εμείς συνδέουμε πλέον το τρένο με τον θάνατο. Τα δικά μου κατάγματα είναι πολύ μικρά και ντρέπομαι να μιλήσω για αυτό μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση. Είναι θαύμα που είμαι ακόμη εδώ. Έδωσα όλη μου τη δύναμη για να βγω από τα φλεγόμενα σίδερα. Λίγο πριν το ατύχημα γελούσαμε με τα υπόλοιπα παιδιά, δεν ξέραμε τι έρχεται» κατέληξε η Ευδοκία Τσαγκλή.
Η επιζήσασα του δυστυχήματος εμφανίστηκε σήμερα για πρώτη φορά στο My Style Rocks, με τα γυρίσματα να έχουν πραγματοποιηθεί πριν από το δυστύχημα.
Στο Live News και τον Νίκο Ευαγγελάτο μίλησε ο πατέρας του 23χρονου φοιτητή Κυπριανού Παπαϊωάννου, ενός από τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών που έλαβε χώρα το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου.
Ο πατέρας Χριστόδουλος, φανερά συντετριμμένος, μίλησε για τον γάμο του 23χρονου παιδιού του ο οποίος είχε προγραμματιστεί για τον ερχόμενο Αύγουστο, ενώ αποκάλυψε πως ο παππούς του είχε δει ένα προφητικό όνειρο για τον θάνατό του.
«Είναι πολύ δύσκολο παιδί μου, αλλά είναι αληθινό και η αλήθεια μας ελευθερώνει. Για εμένα δεν είναι δύσκολο; Για εμένα που τον έχω έναν λεβέντη 23 χρονών έτοιμο να τον παντρέψω, με τα όλα του και άνθρωπο που πρόσεχε την ζωή του τόσο πολύ που δεν θυμάμαι μία φορά να διαφωνήσαμε σε κάτι. Ήταν τόσο… Ενάρετο παιδί ήταν, καθαρό παιδί ήταν. Τελείωσε τα ΛΟΚ, αγαπούσε την πατρίδα του. ΟΚυπριανός θα παντρευόταν στις 27 Αυγούστου την αγαπημένη του, Χριστίνα. Παρθένος όπως κι εκείνη, γιατί μόνο έτσι θα έκαναν αυτό που λαχταρούσαν περισσότερο, να κάνουν γάμο μέσα στην Θεία Λειτουργία.
Για να κάνεις γάμο μέσα στη Θεία Λειτουργία πρέπει και οι δύο να είναι αγνοί. Και περίμεναν… Είχε γνωρίσει μια καλή κοπέλα. Σπουδαία κοπέλα. Κι έκαναν έναν αγώνα να παντρευτούν αγνά και όμορφα. Παρθένοι και οι δύο. Και περίμεναν την ημέρα του γάμου, 27 Αυγούστου για να ενώσουν τις ζωές τους με τον Θεό και τους ανθρώπους», είπε ο πατέρας του φοιτητή. Δύο κορώνες θα φορούσαν στην τελετή όπως είναι το έθιμο. Ταξίδεψαν μέχρι την Άνδρο για να ευλογήσουν τα στέφανα τους. Η Χριστίνα πήρε το αεροπλάνο για Κύπρο και ο Κυπριανός το τρένο για Θεσσαλονίκη για να τελειώσει τις σπουδές του στην Νομική.
Η Χριστίνα θα ερχόταν εδώ στην Κύπρο με αεροπλάνο και συμφώνησαν μόλις φτάσει, όποιος φτάσει πρώτος να πάρει τηλέφωνο τον άλλο. Παίρνει η Χριστίνα τηλέφωνο το βράδυ γύρω στις δώδεκα τον Κυπριανό, που ήρθε στην Κύπρο, και δεν απαντά. Έρχεται εδώ να με βρει, εγώ ήμουν ξύπνιος για να μου πει, δεν απαντά ο Κυπριανός και ανησυχώ», είπε και συνέχισε:
«Εδώ στην Ελλάδα, δεν θα σου κρύψω ότι ένιωσα, ότι ο Γολγοθάς μου συνεχίζεται. Μέσα μου κατάλαβα ότι έφυγε ο Κυπριανός αλλά τουλάχιστον το σώμα του δεν μπορούσα να πιστέψω, ότι ένα σώμα το οποίο είχε τόσο Χριστό μέσα ότι ξαφνικά έγινε παρανάλωμα του πυρός, τουλάχιστον, λέω, το σώμα του Θεέ μου θέλω να το θάψω όπως του πρέπει. Eγώ τους έλεγα ‘δώστε μου τη σορό του παιδιού όπως είναι, καμένος, καμένος, όπως είναι το θέλω ότι έμεινε να το θάψω, να τον περιποιηθώ εγώ ο ίδιος, όπως λέει η πίστη μας΄, γιατί το σώμα, παιδί μου είναι ιερό. Σκέψου να κυκλοφορεί ο Χριστός μέσα στο σώμα και εγώ το σώμα αυτό να μην το τιμήσω, σημαίνει ότι ατιμάζω τον Χριστό παιδί μου, που βαφτιστήκαμε στο όνομά Του».
Μίλησε, μάλιστα, για την κατάσταση στην οποία παρέλαβε τον 23χρονο η οικογένειά του:
«Το πρόσωπό του μπορείτε να δείτε ότι έχει αρκετούς μώλωπες, αλλά είναι ολόκληρο το σώμα του. Εμάς μας έσκασαν εκεί ότι θα βρίσκαμε κάτι κομμάτια. Δεν μας το έδειξαν στην Ελλάδα, δεν το επέτρεψαν να το δούμε. Το είδαμε μετά. Δεν άφησε Θεία Λειτουργία από βρέφος. Η μάνα του και εγώ τον είχαμε κοντά στον Χριστό και μετά αυτός επέλεξε ο ίδιος στην εφηβεία του, στον στρατό του, όταν πήγε στη Θεσσαλονίκη να σπουδάσει νομικά ήταν μέσα… Ο Χριστός κυκλοφορούσε μέσα του. Δεν πίστεψα καμιά στιγμή ότι το σώμα του διαλύθηκε».
Το προφητικό όνειρο του παππού του Κυπριανού
«Ο παππούς είναι 87 χρονών αυτή τη στιγμή. Είναι ιερέας ο πατέρας μου. Κι έκανε προσευχή και τον φώναξε μια μέρα και του λέει ‘θα σου πω κάτι παιδί μου. Είδα τους γάμους σας με τη Χριστίνα. Και είδα τον παπά που στεφάνωνε τη Χριστίνα αλλά όταν γύρισε να στεφανώσει εσένα είδε να στεφανώνεται μια στήλη φωτός. Όχι εσένα’.» ‘Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό το πράγμα’, είπε. Και φαίνεται ο Κυπριανός -πέρσι το είδε αυτό το πράγμα ο παππούς- ήταν ανήσυχος και μου το είπε. Και του λέω ‘κοίταξε δεν μπορούσε εμείς να ξέρουμε’. Ο παππούς βέβαια -εγώ ξέρω τον πατέρα μου- δεν μιλάει τυχαία. Ο Κυπριανός είχε και μια έγνοια και με ρωτούσε ‘θα γίνουν μπαμπά οι γάμοι; τι λέει ο παππούς;’. Και του λέω ‘κοίταξε παιδί μου, ό,τι είναι από τον Θεό θα γίνει’. Και δεν παντρεύτηκε στην γη. Όμως, μπήκε μέσα στο φως…», είπε φορτισμένος ο πατέρας Χριστόδουλος.
Πριν από 4 χρόνια, ο σύζυγος – πλέον – της Hope Dezember, Steve, διαγνώστηκε με ALS, μια προοδευτική νευροεκφυλιστική νόσο που επηρεάζει τα νευρικά κύτταρα στον εγκέφαλο και τη σπονδυλική στήλη. Ο Steve τότε ήταν 28 χρονών και δύο μέρες αργότερα, έγινε… η πρόταση γάμου!
«Γνωριστήκαμε περίπου 4 χρόνια πριν αρχίσουμε να βγαίνουμε μαζί. Ο Steve είχε πιαστεί να οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ και τον ανέθεσαν υπό τη δική μου φροντίδα. Τότε ήμουν θεραπευτής για άτομα με προβλήματα ναρκωτικών και αλκοολισμού, οπότε προφανώς και δεν είχαμε κάτι τότε.
Ένα βράδυ όμως, 4 χρόνια αργότερα, είχα βγει με κάτι φίλους και έτυχε να βρίσκεται και αυτός στην παρέα. Ήταν πολύ άβολο όταν τον είδα εκεί, αλλά ήταν τόσο γοητευτικός, ευγενικός και γλυκός. Ακόμη είναι! Εκείνο το βράδυ καθόταν επί μία ώρα και με άκουγε να γκρινιάζω για τον πρώην μου. Δε με έκρινε ούτε με κορόιδεψε, όπως έκαναν τα υπόλοιπα παιδιά. Μια άβολη βραδιά τελικά αποδείχτηκε μια υπέροχη αρχή.
Την επόμενη μέρα μου τηλεφώνησε και ήταν στο πρώτο μας ραντεβού όπου μπήκα για πρώτη φορά στο σπίτι όπου τώρα μένουμε μαζί. Παντού υπήρχαν μικρά δαδιά, κεριά και λουλούδια, έπαιζε Frank Sinatra και μου είχε μαγειρέψει δείπνο.
Ακόμη κι εκείνο το βράδυ όμως, δυσκολευόταν με τα πόδια του. Είχε τα συμπτώματα εδώ και 2 χρόνια και οι γιατροί συνέχιζαν να του δίνουν λάθος διάγνωση. Επειδή έπαιζε hockey για χρόνια του είπαν πως έφταιγαν τα σπασμένα κόκκαλα για το νευρολογικό του πρόβλημα. Το ίδιο συνέβη και όταν άρχισε να επηρεάζει τον καρπό του: του είπαν πως είναι «υπολείμματα» πόνου από παλαιότερο σπάσιμο. Όλα τα εξηγούσαν πολύ βολικά, μέχρι που άρχισε να πέφτει και μόνο τότε άρχισαν να τον εξετάζουν σοβαρά.
Βγαίναμε ήδη για 4 μήνες πριν τη διάγνωσή του. Είχα πάει μαζί του στο τελευταίο ραντεβού στο γιατρό, στις 9 Αυγούστου του 2011. Στην αρχή δε το πιστεύαμε.
Την επόμενη μέρα μου είπε «Δε χρειάζεται να μείνεις μαζί μου. Τον άκουσες τον γιατρό – θα γίνει ακόμη πιο δύσκολο. Θα χάνω τον έλεγχο. Αν θέλεις να φύγεις, θα το καταλάβω«. Φυσικά του απάντησα ότι δεν πρόκειται να πάω πουθενά. Ήταν μάλιστα η πρώτη φορά που γενικά συζητήσαμε για γάμο.
Στις 12 Αυγούστου μου ζήτησε να πάω μια βόλτα μαζί του κοντά στο σπίτι του στο Chattahoochee River. Όταν φτάσαμε στο κλασσικό σημείο που καθόμασταν πάντα, σταματήσαμε. Μου είπε «Ξέρω ότι μου είπες πως θα μείνεις για πάντα μαζί μου. Αν ακόμη το θέλεις, θα με παντρευτείς;«. Και φυσικά είπα ναι! Δεν περίμενα καν δαχτυλίδι, αλλά είχε ήδη φροντίσει και γι” αυτό.
Ποτέ μου δεν ήθελα να παντρευτώ, αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχα κανέναν δισταγμό. Οι περισσότεροι φίλοι μου και η οικογένειά μου πίστευαν πως είμαι τρελή – ότι βιαζόμασταν. Όταν όμως τους είπα ότι είμαι σίγουρη, δε με αμφισβήτησαν. Ήταν πραγματικότητα. Μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα.
Δύο μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο, παντρευτήκαμε. Οι φίλοι μας μας οργάνωσαν τον μήνα του μέλιτος σε ένα ιδιωτικό νησί στο Belize και ήταν τέλεια! Πραγματικά προσπαθήσαμε να το απολαύσουμε όσο περισσότερο μπορούσε, όσο είχαμε ακόμη καιρό δηλαδή. Εκείνη την περίοδο ο Steve μπορούσε ακόμη να περπατήσει, αν και τον βοηθούσα αρκετά. Μπορεί να ήμασταν αφελείς και σε άρνηση. Δεν πιστεύαμε ότι η ασθένειά του θα εξελισσόταν τόσο ραγδαία.
Δύο μέρες μετά το γάμο μας, ξεκίνησε μια δίμηνη «τυφλή» θεραπεία, δηλαδή δε γνωρίζαμε αν έπαιρνε το κανονικό φάρμακο ή κάποιο πλασίμπο . Όταν όμως αρρώστησε βαριά δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει το γεγονός πως θα χρειαζόταν αναπηρικό καροτσάκι. Ήταν από τα πιο δύσκολα πράγματα που και οι δύο έπρεπε να αποδεχτούμε. Πέντε μήνες μετά το γάμο μας, ήταν μονίμως καθηλωμένος εκεί.
Στις αρχές μαλώναμε για τα παυσίπονα. Επειδή πονούσε πολύ ήθελε να πάρει παραπάνω δόση και εγώ έπρεπε να είμαι σκληρή μαζί του για να εφαρμόζω το πρόγραμμα του γιατρού. Ή πράγματα όπως «πρέπει να σηκωθείς από το κρεβάτι σήμερα γιατί οι πνεύμονές σου δεν έχουν κινηθεί καθόλου«. Δεν ήταν οι συνηθισμένοι καβγάδες των νεόνυμφων για χαζομάρες όπως το Facebook. Ήταν πολύ έντονες καταστάσεις.
Παράλληλα όμως συνεχίσαμε να ζούμε τη ζωή μας. Όταν πήρε το καροτσάκι αρχίσαμε να ταξιδεύουμε – για ενάμιση χρόνο. Θέλαμε να συμπυκνώσουμε όσα περισσότερα πράγματα μπορούσαμε.
Μια από τις πιο όμορφες στιγμές ήταν στο Wanee Music Festival στη Φλόριντα, τον Απρίλιο του 2013. Ήταν το πρώτο μας «χορευτικό πάρτυ». Τότε μπορούσε ακόμη να κουνάει το καροτσάκι του και μάλιστα ανεβήκαμε στη σκηνή και χορέψαμε παρέα. Πάντα μας άρεσε ο χορός. Αν η μέρα δε μας πάει καλά, χορεύουμε και αυτό τον κάνει να χαμογελάει.
Περίπου εκείνη την περίοδο έχασε την ομιλία του. Στην Pennsylvania, τον Απρίλιο του 2013, αρρώστησε βαριά με πνευμονία οπότε επιστρέψαμε τρέχοντας στο νοσοκομείο της Georgia όπου του έκαναν τραχειοτομή. Από τότε δεν ξανάκουσα τη φωνή του.
Από τότε όλα έχουν αλλάξει. Είμαστε στο σπίτι για 1-2 μέρες και μετά επιστρέφουμε στο νοσοκομείο. Δύο φορές πέθανε, αλλά τον επανέφεραν στη ζωή. Έχασε πολύ βάρος και εμφάνισε γαστροπάρεση (δε μπορείς να αδειάσεις το στομάχι σου). Ό,τι κι αν τον τάιζα το έβγαζε. Έπρεπε να «παλέψω» με τις ασφαλιστικές εταιρείες γιατί δεν κάλυπταν τα έξοδα για εναλλακτική μορφή τροφής, παρά μόνο όταν έφτασε τα 30 κιλά!
Αυτή είναι η ζωή μας τώρα. Μια τυπική μέρα ξεκινάει γύρω στις 8. Σηκώνομαι, κάνω yoga και «γειώνομαι». Ο Steve ξυπνάει στις 9. Μια ώρα διαρκεί η ρουτίνα με τα χάπια, τα φάρμακα, το μπάνιο του κλπ.
Σταμάτησα να εργάζομαι στις αρχές του 2012, όταν άρχισε να χάνει την ισορροπία του και δε μπορούσε να φάει γιατί κανείς δεν ένιωθε άνετα να τον ταΐζει. Αλλά δε μου λείπει η δουλειά μου. Ο Steve με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι στην πραγματικότητα δε ζούσα τη ζωή που θα ήθελα. Με το πτυχίο μου νόμιζα ότι απλά έπρεπε να δουλέψω στον τομέα μου και να είμαι μια καλή θεραπεύτρια. Αλλά δεν ήμουν δοσμένη σε αυτό 100%.
Είμαστε ευλογημένοι και τα έχουμε καταφέρει μέχρι στιγμής. Ο Steve ζωγραφίζει με το καροτσάκι του, οπότε πουλάμε τους πίνακές του για χρήματα. Εγώ πουλάω επίσης πίνακες, μπλουζάκια και κοσμήματα. Φτιάξαμε και ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Hope for Steve«.
Έχει φτάσει σχεδόν τα 70 κιλά και τα πάει πολύ καλύτερα. Ακόμη βγαίνουμε έξω για τις βόλτες μας, αλλά όχι τόσο συχνά γιατί του είναι επίπονο. Αλλά είναι σταθερός. Πρέπει βέβαια συνεχώς να «παλεύουμε» με λοιμώξεις, αλλά είναι η πρώτη φορά που τον βλέπω τόσο καλά.
Κατά βάθος, ο Steve είναι ο ίδιος άνθρωπος. Είναι πανέξυπνος και αφήνει να λάμψει το πνεύμα του εφόσον έχει «χάσει» το σώμα του. Την επόμενη εβδομάδα είναι τα γενέθλιά μου και ανακάλυψα ότι έχει κανονίσει φωτογράφηση με κοστούμια, περούκες και μακιγιάζ, στη φάρμα μιας φίλης που έχει άλογα. Και όλα αυτά τα κανόνισε μόνο με τα μάτια του (έχει μια συσκευή επικοινωνίας που λειτουργεί έτσι)!
Κάθε μέρα με ευχαριστεί. Είναι δύσκολο μερικές φορές να είμαι συνεχώς εδώ και να μη μπορώ να φύγω από το σπίτι, οπότε έχουμε αποκλειστική νοσοκόμα δύο φορές την εβδομάδα. Αλλά τον περισσότερο καιρό είμαστε οι δυο μας και για κάποιο λόγο δεν κουράζομαι ΠΟΤΕ να τον βλέπω συνέχεια.
Ειλικρινά, εκτιμούμε περισσότερο τη ζωή. Ξεκινάμε τη μέρα μας λέγοντας «ό,τι και να πρέπει να κάνουμε σήμερα, θα είναι μια ευλογία γιατί είμαστε εδώ μαζί«. Είναι περίεργο το δώρο που μας δόθηκε και δεν κανένα παράπονο.
Κάθε λογομαχία ή λάθος μας έμαθε κάτι σημαντικό. Χωρίς αυτά, ίσως να μην τα καταφέρναμε.
Όταν ο Steve έλαβε τη διάγνωση, ο γιατρός του είπε πως ο μέσος όρος ζωής είναι 2 με 5 χρόνια, αλλά του είπε επίσης πως υπάρχει ελπίδα επειδή οργανισμοί όπως ο ALS Therapy Development Institute κάνουν πολλές έρευνες.
Όταν οι άνθρωποι μας ρωτούν πως γίνεται να έχουμε ελπίδες, τους απαντάω: «Πως μπορείς να ζεις χωρίς ελπίδα;«
Νέα επίθεση Κανάκη στην ΕΣΗΕΑ: «Οι φορείς ενημέρωσης θα έπρεπε να προβληματίζονται γιατί ο κόσμος προτιμάει να ενημερώνεται από μια σατιρική εκπομπή ή από δύο σατιρικές εκπομπές ή από τρεις σατιρικές εκπομπές ή από το διαδίκτυο ή από ανεξάρτητα μέσα στο διαδίκτυο και όχι από εσάς που κυκλοφορείτε με τον τίτλο ”φορείς ενημέρωσης”»
«Πάντα με προβληματίζουν και με μπερδεύουν αυτές οι άνετες παραδοχές κάποιων πραγμάτων από ανθρώπους που βρίσκονται μέσα στην κυβέρνηση και κατά συνέπεια είναι οι άνθρωποι που πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν για να μη συμβαίνουν αυτά τα πράγματα που καταγγέλλουν. Αυτό το παράδοξο, αυτό το παράλογο, να ακούμε τους ανθρώπους που είναι μέλη της κυβέρνησης να βγαίνουν και να καταγγέλλουν τη σαπίλα του ελληνικού κράτους, πραγματικά δεν μπορεί να την κατανοήσει το μυαλό μου», σχολίασε ο Αντώνης Κανάκης έπειτα από βίντεο που προβλήθηκε στην εκπομπή.
Στη συνέχεια πρόσθεσε «Για αυτό δεν βρίσκεστε όλοι; Για να μην υπάρχουν αυτά τα ρουσφέτια; Αυτά τα κομματόσκυλα; Για να μη γίνει αυτός ο σταθμάρχης από αχθοφόρος σταθμάρχης; Αυτή την παραδοχή δεν την κατανοώ. Συνεπάγεται και άφεση αμαρτιών αυτή η παραδοχή;».
Στην συνέχεια, ο Αντώνης Κανάκης αναφέρθηκε στο πολιτικό κόστος το οποίο συνεπάγεται του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη και σχολίασε: «Υπάρχει ένα αφήγημα που μας λένε εδώ και καιρό πώς δεν γίνονται όλα από τη μία μέρα στην άλλη. Όταν όμως πεθαίνουν οι άνθρωποι που πεθαίνουν και αυτό συνεπάγεται πολιτικό κόστος…Το κίνητρο για όλα αυτά είναι το πολιτικό κόστος. Δεν υπάρχει ουσιαστικό κίνητρο για την ασφάλειά μας. Εάν δεν ήταν έτσι αυτά που λέω αυτή τη στιγμή και με δεδομένο ότι μπορεί να γίνει σε 20 μέρες όπως λένε, θα μπορούσε να είχε γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Τα γεγονότα αποδεικνύουν, δεν είναι απόψεις, δεν είναι υποκειμενική άποψη του καθενός. Γεγονός. 20 χρόνια δεν έχει γίνει τίποτα και θα γίνει σε 20 μέρες. Ποια είναι η μετάφραση αυτού του γεγονότος; Μας είχαν γραμμένους 20 χρόνια και έγινε αυτό που έγινε και έχει πολιτικό κόστος θα το κάνουν σε 20 ημέρες! Μία απάντηση επί της ουσίας δεν υπάρχει. Υπάρχει η γνωστή λάσπη, οι χαρακτηρισμοί. Αλλά μία απάντηση επί της ουσίας δεν υπάρχει. Δεν θα υπάρξει ποτέ!».
«Συντεχνίες, κόμπλεξ, συμφέρον και προσπάθεια διατήρησης προσωπικής εξουσίας»
Σε άλλο σημείο της εκπομπής και συγκεκριμένα μετά την προβολή αποσπάσματος από ομιλία μέλους της επιτροπής LIBE της ευρωβουλής όταν βρέθηκε σε ελληνικό έδαφος,ο Αντώνης Κανάκης σημείωσε χαρακτηριστικά πως «τι να αντιμετωπιστεί, κυρία μου, σε αυτή την χώρα; Είδατε την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ; Είδατε σήμερα οι φορείς της ενημέρωσης; Οι φορείς ενημέρωσης θα έπρεπε να προβληματίζονται γιατί ο κόσμος προτιμάει να ενημερώνεται από μια σατιρική εκπομπή ή από δύο σατιρικές εκπομπές ή από τρεις σατιρικές εκπομπές ή από το διαδίκτυο ή από ανεξάρτητα μέσα στο διαδίκτυο και όχι από εσάς που κυκλοφορείτε με τον τίτλο «φορείς ενημέρωσης». Συντεχνίες, κόμπλεξ, προσωπικό συμφέρον, προσπάθεια διατήρησης προσωπικής εξουσίας και μόνο αυτά τους ενδιαφέρουν. Τίποτα άλλο. Τίποτα άλλο δεν χαμπαριάζει κανένας. Οι συνειδήσεις χαμένες στο διάστημα ακόμα και αυτές τις στιγμές».
«Αλλά δεν πειράζει. Ξέρετε, ζούμε σε μια εποχή που όλα είναι καταγεγραμμένα και δεν σβήνεται τίποτα. Αυτή η εποχή έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον γιατί για πάντα θα είναι καταγεγραμμένα τι συνέβη αυτές τις ημέρες στην Ελλάδα, τι ειπώθηκε από τους Έλληνες πολίτες πρώτα απ’ όλα, από πολλά ανεξάρτητα μέσα και από αυτήν εδώ την εκπομπή και τι θέση πήρατε συγκεκριμένοι άνθρωποι. Τι γράψατε, τι είπατε θα είναι για πάντα καταγεγραμμένα αυτά τα πράγματα» πρόσθεσε, σε έντονο ύφος, ο Αντώνης Κανάκης στο Ράδιο Αρβύλα που προβλήθηκε το βράδυ της Πέμπτης στο πρόγραμμα του ΑΝΤ1.
Η Κυριακή των Μυροφόρων γιορτάστηκε χθες (8/5) με κάθε μεγαλοπρέπεια από τους πιστούς που έσπευσαν στην Ιερά Κοινοβιακή Μονή Θεογεννήτορος στον Αυλώνα Αττικής πολύ κοντά στον σταθμό του Σείριου στην Εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας.
Την ώρα της περιφοράς της εικόνας της Παναγίας ένα ελικόπτερο έκανε την εμφάνιση του και έρανε την εικόνα και τους πιστούς με ροδοπέταλα. Όσοι παρακολουθούν την λειτουργία στο συγκεκριμένο Μοναστήρι γνωρίζουν το ραντεβού του πιλότου με την περιφορά της εικόνας της Παναγίας και περιμένουν τη στιγμή που θα πετάξει πάνω από τη Μονή.
Οι πιστοί μάζευαν τα ροδοπέταλα
Μάλιστα τα τελευταία δύο χρόνια λόγω της καραντίνας, η περιφορά της εικόνας της Παναγίας αλλά και η πτήση του πιλότου ματαιώθηκαν, όμως την Κυριακή 8 Μαΐου ο πιλότος ήταν και πάλι εκεί ενθουσιάζοντας τους πιστούς.
O πιλότος Μιχάλης Πουλικάκος
Ο πιλότος που σώθηκε από τους Ταλιμπάν
Το ethnos.gr επικοινώνησε με τον πιλότο Μιχάλη Πουλικάκο ο οποίος είναι γνωστός στο πανελλήνιο από την περιπέτεια που πέρασε στην Καμπούλ τον Ιανουάριο του 2018 όταν οι Ταλιμπάν επιτέθηκαν στο ξενοδοχείο που διέμενε μαζί με άλλον έναν Έλληνα πιλότο. Σε εκείνη την επίθεση σκοτώθηκαν 85 άνθρωποι και οι δύο Έλληνες σώθηκαν από θαύμα…
Από το 2004 ραίνει με ροδοπέταλα την εικόνα της Παναγίας
Όπως αποκάλυψε ο Μιχάλης Πουλικάκος έκανε την πρώτη του πτήσει πάνω από το Μοναστήρι Θεογεννήτορος το 2004 και από τότε κάθε χρόνο είναι πιστός στο ραντεβού του. «Κοντά στο Μοναστήρι διατηρώ ελικοδρόμιο. Από το 2004 γνώρισα την Κεχαρητωμένη του Μοναστηριού Είχε την ιδέα να ρίξω ροδοπέταλα από το ελικόπτερο. Ένιωσα κάτι πολύ δυνατό μέσα μου. Με άγγιξε πολύ. Φυσικά δεν ζήτησα αμοιβή. Δέθηκα πολύ με τη Μονή. Βάφτισα τα τρία μου παιδιά στο συγκεκριμένο Μοναστήρι και κάθε χρόνο το θεωρώ χρέος μου να κάνω αυτή την πτήση ως πράξη πίστης και ευγνωμοσύνης», προσθέτει ο Μιχάλης Πουλικάκος.
Το ελικόπτερο πάνω από τη Μονή Θεογεννήτορος
«Όταν κινδύνευσα ένιωσα τη δύναμη και την υποστήριξη»
Ωστόσο αυτό που δεν θα ξεχάσει ποτέ είναι η συμπαράσταση που είχε από τις μοναχές όταν η ζωή του κινδύνευσε τον Ιανουάριο του 2018 στην πρωτεύουσα του Αφγανιστάν Καμπούλ: «Είμαι επαγγελματίας πιλότος και έχω συνεργαστεί με πολλές αεροπορικές εταιρίες στο εξωτερικό. Το 2018 εγώ και ένας ακόμα Έλληνας συνάδελφος (σ.σ.Βασίλης Βασιλείου) εκπαιδεύαμε πιλότους στο Αφγανιστάν. Το ξενοδοχείο μας στην Καμπούλ δέχτηκε τρομοκρατική επίθεση από τους Ταλιμπάν. Από το μακελειό σκοτώθηκαν 85 άνθρωποι. Γλιτώσαμε από θαύμα τότε. Για 14 ώρες ζήσαμε τον απόλυτο εφιάλτη. Πληροφορήθηκα πως οι μοναχές στη Μονή Θεογεννήτορος προσεύχονταν για μένα. Ενιωσα αυτή τη δύναμη και την υποστήριξη και αυτό είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ».
Πιστοί στη Μονή Θεογεννήτορος
«Ετσι σώθηκαν από τους Ταλιμπάν»
Οπως είχε αποκαλύψει ο Πουλικάκος σε τηλεοπτική εκπομπή: «Ως πιλότος αναζητούσα της περιπέτεια, γι’ αυτό δέχθηκα τη δουλειά στο Αφγανιστάν. Το Αφγανιστάν ήταν εμπόλεμη ζώνη και κάθε μέρα χάνονταν ζωές από βομβιστικές επιθέσεις. Μας έσωσε το γεγονός ότι πήγαμε πρώτοι για φαγητό στο εστιατόριο Θα ήμασταν τα πρώτα θύματα αν δεν είχαμε φύγει άμεσα. Οι τρομοκράτες εισέβαλαν στο ξενοδοχείο και μπήκαν πυροβολώντας στο εστιατόριο. Μόλις έπεσε το σκοτάδι άκουγες παντού εκρήξεις, φωνές, πυροβολισμούς. Μπήκα στη μπανιέρα μαζί με δύο μαξιλάρια. Με πυροβόλησε ελεύθερος σκοπευτής 20 εκατοστά πάνω από το κεφάλι μου. Ο συνάδελφος μου ήταν κρυμμένος στο στρώμα του κρεβατιού για 12 ώρες. Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα στη ζωή μου ήταν όταν είδα ζωντανό».
Το κάπνισμα έχει τεράστιο αντίκτυπο στις αρτηρίες ολόκληρου του σώματος
Τι προκαλεί το κάπνισμα στις αρτηρίες;
Το κάπνισμα είναι η πρώτη αποτρέψιμη αιτία θανάτου στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Προκαλεί εμφράγματα, διάφορους τύπους καρκίνου και εγκεφαλικά επεισόδια — δηλαδή την πρώτη, δεύτερη και τρίτη κατά σειρά αιτία θανάτου.
Γράφει ο Αγγειοχειρουργός Νίκος Παρασκευάς (Αγγειακή και Ενδαγγειακή Χειρουργική, Διευθυντής Β’ Αγγειοχειρουργικής Κλινικής Νοσοκομείου “Ερρίκος Ντυνάν)
Οι δύο πιο επικίνδυνες χημικές ουσίες στα τσιγάρα είναι η νικοτίνη και το μονοξείδιο του άνθρακα. Η νικοτίνη όχι μόνο είναι εθιστική αλλά έχει και μεγάλη επίδραση στις αρτηρίες: είναι διεγερτικό, καθώς κάθε τσιγάρο επιταχύνει τη λειτουργία της καρδιάς κατά περίπου 20 παλμούς ανά λεπτό, αυξάνει την αρτηριακή πίεση, είναι αγγειοσυσταλτικό — δηλαδή μικραίνει τη διάμετρο στις αρτηρίες σε όλο το σώμα, με αποτέλεσμα η καρδιά να δυσκολεύεται να διοχετεύσει το αίμα μέσα από τις συσταλμένες αρτηρίες — και προκαλεί έκλυση των αποθεμάτων λίπους και χοληστερόλης στην κυκλοφορία.
Η σκλήρυνση των αρτηριών είναι μια διαδικασία που εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου, με την εναπόθεση ασβεστίου, χοληστερόλης και άλλων λιπών στο τοίχωμά τους. Το κάπνισμα χαμηλώνει τα επίπεδα της λιποπρωτεΐνης υψηλής πυκνότητας (HDL “καλή” χοληστερόλη) και αυξάνει τα επίπεδα της λιποπρωτεΐνης χαμηλής πυκνότητας (LDL “κακή” χοληστερόλη). Eπιταχύνει τη διαδικασία σκλήρυνσης και στένωσης στις αρτηρίες, η οποία ξεκινά πολύ νωρίτερα, ενώ η δημιουργία θρόμβων είναι 2-4 φορές πιθανότερη.
Το κάπνισμα επηρεάζει τα στεφανιαία αγγεία;
Το κάπνισμα είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου για την ανάπτυξη αθηρωματικής πλάκας στα στεφανιαία αγγεία που οδηγεί σε εμφράγματα του μυοκαρδίου.
Ο σπασμός της στεφανιαίας αρτηρίας είναι μια αυθόρμητη στένωση της αρτηρίας χωρίς να καταβάλλεται σωματική προσπάθεια. Ο ασθενής βιώνει συνήθως αυτή τη στένωση με τη μορφή πόνου στο θώρακα (στηθάγχη). Η στένωση της στεφανιαίας αρτηρίας μειώνει τη ροή του αίματος προς τον καρδιακό μυ, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει έμφραγμα του μυοκαρδίου. Οι καπνιστές διατρέχουν 20 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο εκδήλωσης σπασμού της στεφανιαίας αρτηρίας σε σχέση με τους μη καπνιστές.
Το κάπνισμα αυξάνει τις πιθανότητες εκδήλωσης στεφανιαίας θρόμβωσης ή θρόμβων στις αρτηρίες που απομακρύνουν το αίμα από την καρδιά γιατί κάνει τα αιμοπετάλια πιο κολλώδη και ενοποιημένα. Επίσης, κάνει το αίμα πιο πηκτό.
Το κάπνισμα επηρεάζει τον εγκέφαλο;
Το κάπνισμα στενεύει τις αρτηρίες στον εγκέφαλο και τις αρτηρίες του τραχήλου (καρωτίδες) που οδηγούν το αίμα στον εγκέφαλο. Η αθηρωματική στένωση των αρτηριών αυτών είναι επικίνδυνη, γιατί μπορεί να οδηγήσει σε ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Τα νευρολογικά συμπτώματα εξαρτώνται από την περιοχή του εγκεφάλου που έχει προσβληθεί: Ημιπάρεση, ημιπληγία, απώλεια έκφρασης (αφασία/δυσαρθρία), απώλεια όρασης στο ένα μάτι.
Κάπνισμα και Περιφερική Αγγειακή Νόσος (ή αλλιώς Περιφερική Αποφρακτική Αρτηριοπάθεια)
Η αποφρακτική αρτηριοπάθεια οφείλεται στην ανάπτυξη αθηρωματικής πλάκας στο τοίχωμα των αρτηριών που τροφοδοτούν με αίμα τα κάτω άκρα. Η αθηρωμάτωση προκαλεί στένωση ή απόφραξη των αρτηριών και μειώνει τη ροή του αίματος με συνέπεια να μην φτάνει αρκετό οξυγόνο και θρεπτικές ουσίες στα πόδια.
Αυτή η ασθένεια εκδηλώνεται πολύ συχνότερα και με πιο έντονα συμπτώματα σε καπνιστές παρά σε μη καπνιστές.
Στις περισσότερες περιπτώσεις η νόσος εκδηλώνεται με πόνο ή κράμπα στο βάδισμα (στη γάμπα, στο μηρό ή τον γλουτό) που αναγγέλει στον ασθενή να σταματήσει το περπάτημα. Είναι το στάδιο της διαλείπουσας χωλότητας. Σε πιο προχωρημένα στάδια οι ασθενείς ενδέχεται να παρουσιάζουν ισχυρό πόνο ακόμη και όταν είναι ξαπλωμένοι (άλγος ηρεμίας), ή να δημιουργηθούν πληγές στα κάτω άκρα που δεν επουλώνονται. Σε περίπτωση επιδείνωσης οι πληγές αυτές μπορούν να εξελιχθούν σε γάγγραινα και αν δεν γίνει η κατάλληλη θεραπεία να οδηγήσουν σε ακρωτηριασμό.
Κάπνισμα και Νόσος Buerger
Η νόσος Buerger ή αποφρακτική θρομβαγγειΐτιδα εκδηλώνεται συνήθως στο ηλικιακό εύρος 20-40 ετών, δηλαδή σε άτομα πολύ νέα για να έχουν κυκλοφορικά προβλήματα που να οδηγούν σε ακρωτηριασμό. Αν και εμφανίζεται συχνότερα στους άντρες πλήττει και τις γυναίκες. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της νόσου Buerger είναι ότι ουσιαστικά πλήττει μόνο καπνιστές. Πρακτικά δεν υπάρχει σχεδόν κανένα καταγεγραμμένο κρούσμα σε μη καπνιστές. Πρόκειται για μια σπάνια αλλά αξιοσημείωτη ασθένεια, λόγω του μοναδικού αυτού χαρακτηριστικού, δηλαδή ότι πλήττει μόνο καπνιστές, και μπορεί να προκαλέσει απώλεια άκρων.
Το κάπνισμα επηρεάζει τη σεξουαλική λειτουργία;
Στους άνδρες ηλικίας 30-40 ετών, το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο εκδήλωσης στυτικής δυσλειτουργίας κατά περίπου 50%. Για να υπάρξει ικανοποιητική στύση, το αίμα πρέπει να μπορεί να ρέει ελεύθερα στο πέος, επομένως τα αντίστοιχα αιμοφόρα αγγεία πρέπει να είναι σε καλή κατάσταση. Το κάπνισμα μπορεί να βλάψει τα αιμοφόρα αγγεία και να προκαλέσει τον εκφυλισμό τους. Η νικοτίνη προκαλεί επιπλέον στένωση των αρτηριών που καταλήγουν στο πέος, με αποτέλεσμα τη μειωμένη ροή και πίεση του αίματος σε αυτό το όργανο.
Κάπνισμα και ανευρύσματα
Οι καπνιστές έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν ανευρύσματα από τους μη καπνιστές και μάλιστα με αυξημένο κίνδυνο ρήξης. Η ρήξη μπορεί να προκαλέσει εσωτερική αιμορραγία και να αποβεί μοιραία.
Τι συμβαίνει όταν διακόπτετε το κάπνισμα
Μέσα σε 48 ώρες από τη διακοπή του καπνίσματος, η αρτηριακή πίεση και οι παλμοί μειώνονται, η θερμοκρασία στα πέλματα και τις παλάμες αυξάνεται, τα φυσιολογικά επίπεδα μονοξειδίου του άνθρακα και οξυγόνου στο αίμα αποκαθίστανται, οι πιθανότητες εκδήλωσης εμφράγματος μειώνονται, οι νευρικές απολήξεις αρχίζουν να αναπτύσσονται, οι αισθήσεις της γεύσης και της όσφρησης οξύνονται. Μέσα σε έναν χρόνο από τη διακοπή του καπνίσματος, η κυκλοφορία του αίματος και η λειτουργία των πνευμόνων βελτιώνονται σημαντικά και παράλληλα μειώνονται ο βήχας, η ρινική συμφόρηση και το λαχάνιασμα.
Ο Σάκης Ρουβάς και η Κάτια Ζυγούλη είναι ένα από τα πιο αγαπητά ζευγάρια της ελληνικής σόουμπιζ και αυτό γιατί ο έρωτάς τους κρατάει χρόνια, ενώ μαζί έχουν δημιουργήσει μία πολύ όμορφη και αξιοζήλευτη οικογένεια. Παρόλο που και οι δύο είναι πάντα στην επικαιρότητα, δεν παραχωρούν συχνά συνεντεύξεις, όμως το διάσημο μοντέλο αποφάσισε να κάνει μία εξαίρεση και μίλησε στο περιοδικό In Style. Με την ευκαιρία, δείτε την αποκάλυψη για τις τέσσερις εγκυμοσύνες της.Η ίδια, λοιπόν, προχώρησε σε δηλώσεις για την σχέση της με τον τραγουδιστή, αποκαλύπτοντας πως δεν είναι πάντα όλο τόσα ρόδινα όσο μπορεί να φαίνονται στην κάμερα, ωστόσο αυτό που έχει ουσία είναι πως υπάρχει επικοινωνία και είναι και οι δύο πρόθυμοι να δουλέψουν το μεταξύ τους.Μάλιστα, αναφέρθηκε και στα παιδιά τους, εξηγώντας πως δεν περίμενε ποτέ πως θα έχει μία τόσο μεγάλη οικογένεια, ενώ επισήμανε και το πως αντιμετωπίζουν εκείνα όλη την δημοσιότητα που έχουν λόγω των γονιών τους.
Η αποκάλυψη της Κάτιας Ζυγούλη για τον γάμο της με τον Σάκη Ρουβά
Πώς αποφάσισες να αποσυρθείς από όλο αυτό που λέγεται Life Style, συνέβη κάτι;
Νομίζω πως από την πρώτη εγκυμοσύνη και έπειτα με απορρόφησε τόσο πολύ μητρότητα που δε με συγκινούσαν τα υπόλοιπα. Βέβαια ποτέ δεν ήμουν πολύ μέσα στα κοσμικά. Αυτή τη στιγμή η καθημερινή μας ζωή είναι πάρα πολύ κοντά στο χώμα και στη φύση.
Ως σύντροφος πώς τροφοδοτείς τη σχέση ώστε να έχει διάρκεια, κατανόηση, προσοχή και φροντίδα;
Νιώθω ότι ο κόσμος έχει την εικόνα της τέλειας οικογένειας και της τέλειας σχέσης για εμάς. Μέχρι τώρα τα έχουμε καταφέρει πολύ καλά και μας το δίνω.
Δεν είναι όμως έτσι, δεν είναι όλα ροζ πούδρα στο σπίτι. Εννοείται ότι υπάρχουν και εντάσεις και διαφωνίες αλλά όλα σε φυσιολογικά πράγματα. Το θέμα είναι πώς μπορείς να το αντιμετωπίσεις γιατί όλα αντιμετωπίζονται.
Αφήνουμε θυμούς να συσσωρεύονται και τελικά πας να πιάσεις το χέρι του άλλου και υπάρχει ένα τείχος μπροστά.
Καλό είναι να τα δουλεύουμε. Αν στρέψεις την προσοχή σου από το ένα που σε εκνευρίζει, σε όλα τα άλλα που σε ενώνουν με το σύντροφό σου. αμέσως βλέπεις και τους λόγους να το κάνεις να δουλέψει. Θέλει και οι δύο να θέλουν να είναι μαζί.
Από τα παιδιά σου με ποιο έχεις μεγαλύτερη σύνδεση;
Ανά περιόδους τα παιδιά παίρνουν σειρά στο να με βοηθήσουν να δουλέψω τα δικά μου θέματα. Και όταν κάνω τη δουλειά που χρειάζεται, το παιδί απελευθερώνεται από την αποστολή του να μου το φωτίσει. Και σειρά παίρνει το επόμενο για να μου δείξει ένα άλλο πρόβλημα με αυτό τον τρόπο συνδέομαι κάθε εποχή και με ένα παιδί.
Περίμενες ότι θα κάνεις τέσσερα παιδιά;
Όχι. Ο λόγος ήτανε ότι μπορούσα να αντιληφθώ τόσο έντονα το κομμάτι της ευθύνης και δεν ήξερα ότι θα μπορέσω να ανταπεξέλθω. Σκέφτομαι συνέχεια αν είμαι αρκετά καλή μάνα αλλά μετά λέω -και είναι πολύ σημαντικό να το λέμε- ότι κάνω το καλύτερο που μπορώ. Χρειάζεται να λέμε κι ένα μπράβο στον εαυτό μας.
Ένιωσες να πιέζεσαι από την δημοσιότητα και την υπερέκθεση; Πώς διαφυλάσσεις την ιδιωτικότητα και την ηρεμία;
Αυτό που μου κοστίζει πιο πολύ είναι τώρα με τα κινητά των απλών ανθρώπων. Σηκώνει ο άλλος την κάμερα του κινητού χωρίς διάκριση. Πρόσφατα συνέβη σε εστιατόριο που ήμασταν μαζί με τα παιδιά και επειδή είδα πήγα στην κυρία και της είπα, παρακαλώ αν θέλετε φωτογραφία με το Σάκη μπορείτε να το ζητήσετε αλλά μην βγάζετε τα παιδιά (…)
Ο κόσμος ενθουσιάζεται και δεν μπορεί να νιώσει πως αυτή την οικογενειακή στιγμή κάτι που έπρεπε να επιλέξουμε, ήταν το αν θα έχουμε μια φυσιολογική ζωή και ταυτόχρονα με κάποιον τρόπο να εκτεθούν και τα παιδιά στον κόσμο ή αν θα έπρεπε να βγαίνουμε χωριστά. Τα παιδιά δηλαδή να βγαίνουν με άλλους και να βγαίνω εγώ με το Σάκη μόνοι μας για να μην υπάρχει αυτή η έκθεση. Επιλέξαμε το πρώτο.
Τα παιδιά καταλαβαίνουν πλέον τι είναι ο μπαμπάς τους; Ρωτάνε όταν βλέπουν τέτοιες αντιδράσεις;
Τα παιδιά περνάνε τρεις φάσεις, όταν είναι πολύ μικρά εκνευρίζονται, μετά κολακεύονται και τέλος περνάνε τη φάση ότι “δεν θέλω γιατί εγώ είμαι εγώ και είμαι μόνο η κόρη ή ο γιος του Σάκη”.
Όταν είσαι νέος το κυνηγάς μετά από λίγο βλέπεις ότι αναγνωσιμότητα έχει πλάκα για την εποχή που την χρειάζεσαι αλλά είναι δελεαστική για την εποχή της νιότης και της φιλαρέσκειας. Και σίγουρα δεν είναι αυτό που θα σε κάνει να κοιμηθείς το βράδυ είμαι γεμάτη.
Η 19χρονη φοιτήτρια της Γεωπονικής του ΑΠΘ, Αναστασία Παπαγγελή, βρισκόταν στο μοιραίο τρένο στα Τέμπη.
Η Αναστασία Παπαγγελή, η 19χρονη φοιτήτρια της Γεωπονικής του ΑΠΘ, βρισκόταν στο μοιραίο τρένο στα Τέμπη. Είχε επιβιβαστεί στο τρίτο βαγόνι. Είχε ταξιδέψει στην Αθήνα για να επισκεφτεί τους γονείς της το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας και επέστρεφε στη Θεσσαλονίκη το βράδυ της Τρίτης. Πριν από δύο μέρες, η οικογένειά της την αποχαιρέτησε για πάντα…
Ο πατέρας της 19χρονης Αναστασίας, ράγισε καρδιές μιλώντας στο Tlive το μεσημέρι της Πέμπτης. «Εγώ τους έβαλα στο τρένο το λουλούδι της άνοιξης, τον δροσερό αέρα, τα νιάτα, τη ζωή, και μου έφεραν πίσω ένα άσπρο κουτί και μια τσάντα με τα παπουτσάκια της. Και τώρα είμαστε εδώ», είπε…
Μη μπορώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της, η Τατιάνα Στεφανίδου ανέφερε: «Αυτό που μας ζορίζει πάρα πολύ σε αυτό το δυστύχημα, είναι ότι εκεί μέσα επέβαινε το μέλλον αυτής της χώρας. Εκτός από τη βαθιά απογοήτευση που νιώθουμε για την κατάντια του ΟΣΕ, την κατάντια του κράτους, νιώθουμε και πολύ βαθιά απογοήτευση γιατί εκεί μέσα ήταν το μέλλον».
Παρά την κοινή πεποίθηση που θέλει τον πλούτο να μην εξασφαλίζει την ευτυχία, μια νέα έρευνα έρχεται να αποδείξει πως, τελικά, όσο περισσότερα χρήματα βγάζει κανείς τόσο πιο ευτυχισμένος μπορεί να είναι. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα προηγούμενης έκθεσης στις ΗΠΑ, η ευτυχία έδειχνε τα πρώτα της σημάδια όταν το ετήσιο εισόδημα ξεπερνούσε το ποσό των 75.000 δολαρίων (71.000 ευρώ περίπου). Ωστόσο, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg, μια νέα μελέτη έρχεται να διαπιστώσει ότι το όριο αυτό μπορεί στην πραγματικότητα να είναι πιο κοντά στα 500.000 δολάρια (474.000 ευρώ περίπου).
Σε εργασία που δημοσιεύτηκε την 1η Μαρτίου στα Πρακτικά της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, μια ομάδα ερευνητών ισχυρίζεται ότι η ευτυχία αυξάνεται σταθερά παράλληλα με το εισόδημα και μάλιστα επιταχύνεται ραγδαία όταν ο μισθός ξεπερνά τα 100.000 δολάρια (94.750 ευρώ) το χρόνο.
Για να καταλήξουν στο παραπάνω συμπέρασμα, οι συγγραφείς της έρευνας συνεργάστηκαν με 33.391 άτομα που ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, με αμοιβές έως και 500.000 δολάρια (δεν υπήρχαν οριστικά δεδομένα πέρα από αυτό το ποσό).
Οι λεπτομέρειες της μελέτης, φέρνουν στο φως μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία. Για παράδειγμα, το πιο ευτυχισμένο 30% του πληθυσμού βλέπει την ευτυχία του να επιταχύνεται όταν αρχίζουν να κερδίζουν περισσότερα από 100.000 δολάρια το χρόνο. Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται και από το αντίθετο άκρο του φάσματος: το πιο δυστυχισμένο 20% των ανθρώπων αρχίζει να νιώθει ευτυχισμένο όταν το εισόδημά του φτάνει γύρω στο ίδιο όριο των 100.000 δολαρίων, με την ικανοποίησή τους να αυξάνεται ανάλογα με την αύξηση των απολαβών τους.
«Για τους πολύ φτωχούς ανθρώπους, τα χρήματα σαφώς βοηθούν πολύ», αναφέρει στο New Scientist ο Μάθιου Κίλινγκσγουορθ, ένας εκ των ερευνητών. «Ωστόσο, αν κάποιος με ένα αξιοπρεπές εισόδημα εξακολουθεί να νιώθει δυστυχής, η πηγή της δυστυχίας του μάλλον δεν είναι κάτι που μπορούν να διορθώσουν τα χρήματα».
Ενώ, ωστόσο, η κεντρική ιδέα των νέων ευρημάτων είναι ότι η ευτυχία επηρεάζεται από το εισόδημα, οι ερευνητές σημειώνουν επίσης ότι η συνδρομή των χρημάτων στην αύξηση της ευτυχίας δεν υπερτερεί σε σύγκριση με την ικανοποίηση που μπορεί να λάβουν οι άνθρωποι από άλλα προνόμια, όπως οι ημέρες άδειας από την εργασία. «Μια περίπου τετραπλάσια αύξηση στο εισόδημα ισοδυναμεί περίπου με την ικανοποίηση ενός Σαββατοκύριακου», αναφέρει η έρευνα.
Υπό αυτό το πρίσμα, ίσως θα πρέπει να το δούμε αισιόδοξα. Καθώς οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουμε φτάσει ακόμη το όριο των 500.000 δολαρίων, έχουμε κάτι να περιμένουμε. Όσοι, από την άλλη, το έχουν ξεπεράσει χωρίς να νιώθουν ευτυχισμένοι, μάλλον πρέπει να αναζητήσουν αλλού την ευτυχία τους.
Μέσω της εκπομπής του στο newsbreak.gr ο Λάκης Λαζόπουλος σχολίασε το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, ενώ έσφαξε με το γάντι τον δημοσιογράφο Άρη Πορτοσάλτε για τις δηλώσεις που έκανε σχετικά με τη «θυσία» των νέων ανθρώπων που σκοτώθηκαν για ένα καλύτερο δίκτυο.
Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να πω ένα αντίο στα κορίτσια και στα αγόρια, στους ανθρώπους αυτούς που ταξίδεψαν με την αμαξοστοιχία “πάμε και όπου βγει”. Ύστερα θέλω να σφίξω και να αγκαλιάσω τους ανθρώπους τους, τη μαμά τους, τον μπαμπά τους, τη γιαγιά τους, τον παππούς τους, τα αδέλφια τους, τους φίλους τους. Και ύστερα θέλω να μιλήσω για το επιτελικό κράτος που ισχυρίζεται το 2023 ότι τελικά βρισκόμαστε στο έτος 1970.
Και 200 προσπάθειες να κάνει ο άνθρωπος μπορεί να τυφλώσει σήμερα τον δορυφόρο; Τι είναι ο δορυφόρος; Και ο Κύκλωπας; Και ο σταθμάρχης είναι ο Οδυσσέας που τον τύφλωσε; Ο γ@μ@μ@νος δορυφόρος που βλέπει το αμάξι πού ακριβώς είναι παρκαρισμένο, που βλέπει το αμάξι να στρίβει, βοηθάει τα πλοία να βλέπουν το ένα το άλλο, ξέρεις σε ποιο λιμάνι του κόσμου μπαίνει αυτό το καράβι τώρα, ξέρεις ποια αεροπλάνα πετάνε πάνω από τον ουρανό σου τώρα, πάνω από τους ουρανούς όλου του κόσμου. Το 2023 που μπορείς να δεις που υπάρχουν ψάρια για να πας να ψαρέψεις, δύο τρένα τυφλά σέρνονται στην ίδια γραμμή και σκοτώνονται νέοι άνθρωποι που επιβαίνουν στην αμαξοστοιχία “πάμε και όπου βγει”.
Λάκης Λαζόπουλος: «Οι δημοσιογράφοι, οι καινούργιοι δήμιοι της κοινωνίας»
Και βγαίνουν τα τομάρια και τομαροποιημένα που λένε πως χρειάζονται θυσίες, οι θυσίες… χρειάζονται Ιφιγένειες για να γινόμαστε καλύτεροι για να μπορεί να «εκσυγχρονίζεται ο κόσμος, να γίνονται τα έργα και να μπορούν να βλέπουν τα τρένα το ένα το άλλο». Αλλά τα τρένα βλεπόντουσαν παλιά απλώς δυστύχημα, έπιασε μια φωτιά σε εργοστάσιο στη Λάρισα και μετά σταμάτησα να βλέπονται τα τρένα. Ζητούν θυσίες οι δημοσιογράφοι, οι καινούργιοι δήμοι της κοινωνίας.
Λάκης Λαζόπουλος: «Θα το έλεγες αυτό σε μια μάνα, κε Πορτοσάλτε;»
Όταν σκοτώνονται παιδιά, το καταλαβαίνεις πως πρόκειται να γίνει πιο γρήγορα ο δρόμος, αλλά να μας πεις, κύριε Πορτοσάλτε, μπορείς να πας σε ένα σπίτι και να πεις στη μάνα του παιδιού: “Συλλυπητήρια, αλλά να χαίρεστε που το παιδί σας είναι η αιτία να αποκατασταθεί η σιδηροδρομική γραμμή Λάρισας – Ευαγγελισμού;”. Θα το έλεγες ποτέ αυτό; Θα έλεγες ποτέ σε μια μάνα “Συλλυπητήρια, αλλά το παιδί σου βοήθησε να γίνει η σιδηροδρομική γραμμή ασφαλής από Λάρισα – Ευαγγελισμό;”.
Έτσι έπρεπε να ένιωθαν οι Έλληνες με τους μαυραγορίτες και τους καταδότες στην Κατοχή, το ίδιο που πρέπει να νιώθουμε σήμερα με τη πλειοψηφία των σημερινών δημοσιογράφων που παριστάνουν τους μ@λ@κες και εκνευρίζονται ψεύτικα με τον σταθμάρχη που στο κάτω κάτω κι αυτός είναι του επιτελικού κράτους, δεν μπήκε μόνος του, δεν μπήκε ατελώς, μπήκε επιτελώς. Ποιανού πλάτες είχε 60 χρονών άνθρωπος να βρεθεί σε αυτή τη θέση παρά το νόμο και παρά τα όρια του νόμου;
Έβαλε κι άλλες φορές στην ίδια γραμμή τα τρένα, δεν το πέτυχε με την πρώτη φορά, δεν το πέτυχε με τη δεύτερη, τι περιμένατε; Αυτό που έγινε; Να το πετύχαινε την τρίτη; Σκοποβολή έκανε; Σας βλέπουμε τους δημοσιογράφους, είστε ορατοί και προκαλείτε την οργή μας. Και η οργή θα ξεσπάσει πάνω σας. Έχουμε γίνει περίγελος του εαυτού μας. Είμαστε γελοία καραγκιοζάκια που κρατούν ευρώ και παριστάνουν του Ευρωπαίους. (…) Χεστήκαμε, κύριε δημοσιογράφοι για τις απόψεις σας, θέλουμε την αλήθεια.
Ποιος να ήξερε αυτός που ταξιδεύει με τρένο πως θα κινδύνευε από ένα τηλέφωνο που δεν σηκώνει κάποιος, πως θα εξαρτιόταν η ζωή του.
