Δεν ήμουν εξοικειωμένη με τη λέξη «εγκατάλειψη» μέχρι που πήρα διαζύγιο. Έκανα μετά μία άλλη σχέση και πίστευα πως πήγαινε καλά, αλλά τελικά δεν πήγαινε. Ακόμα και σήμερα πονάω. Αισθήματα ωμά, πραγματικά. Συνειδητοποίησα γρήγορα ότι η ζωή σε ένα κόσμο νέων γνωριμιών δεν θα ήταν εύκολη.

Αυτό που δεν συνειδητοποίησα ήταν ότι ο πόνος που αισθάνθηκα όταν με εγκατέλειψε ο νέος μου σύντροφος δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση με τον πόνο που ένιωσε ο γιος μου όταν τον εγκατέλειψε ο μπαμπάς του.

Ήμουν αφελής όσο ήμουν παντρεμένη, αλλά και μετά το διαζύγιο. Ήξερα ότι ο γάμος μας ήταν μία κανονική κόλαση γεμάτη φωνές τσακωμούς και διαρκείς προσπάθειες να με χειραγωγήσει. Εν τούτοις εξακολουθούσα να τα βλέπω όλα ρόδινα πιστεύοντας ότι αφού ο γιος του ήταν τα πάντα για εκείνον, ήταν όλα καλά. Σκέφτηκα ότι εφόσον έχουμε και οι δύο το παιδί πάνω απ’ όλα, ακόμα και διαζύγιο να παίρναμε θα μπορούσαμε να τα βρούμε τουλάχιστον στο θέμα του παιδιού. Ακόμα και αν ξαναπαντρευόμασταν θα συνεχίζαμε να στηρίζουμε το γιο μας. Τόσο εικονικά τα είχα πλάσει στο μυαλό μου μέχρι που έφυγε ή μάλλον εξαφανίστηκε από τη ζωή του παιδιού.

Επέστρεψε μόνο για να υπογράψει και δεν εννοώ το διαζύγιο, αλλά ένα χαρτί με το οποίο παραιτήθηκε από τα δικαιώματά του. Θυμάμαι ότι η συμπεριφορά του είχε σοκάρει όχι μόνο εμένα, αλλά και τους γονείς μου, τους γονείς του και το δικηγόρο του. Υπέγραψε, ένιψε τας χείρας του και εγκατέλειψε ένα πεντάχρονο αγοράκι που δεν είχε ιδέα τι συνέβαινε. Ένα πεντάχρονο αγοράκι που αγαπούσε τον μπαμπά του και τον είχε και πρότυπο. Να χαρώ εγώ πρότυπο! Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν κόλαση. Πραγματική κόλαση.

Έβλεπε κάθε βράδυ εφιάλτες. Ξύπναγε στη μέση της νύχτας ουρλιάζοντας και φωνάζοντας τον μπαμπά του. Προσπαθούσα να τον πάρω αγκαλιά και εκείνος με χτυπούσε στο πρόσωπο, στο στήθος, στα χέρια. Φώναζε «Μπαμπά μη φεύγεις» ξανά και ξανά.

Πέρασα πολλά απογεύματα σε γραφεία παιδοψυχολόγων προσπαθώντας να δώσω στο γιο μου τη βοήθεια που χρειαζόταν για να επεξεργαστεί και να θρηνήσει την απώλεια του. Σε κάθε ραντεβού έπρεπε να εξηγώ ξανά και ξανά, να απαντώ σε ερωτήσεις και να περιγράφω λεπτομερώς  τις νυχτερινές τραγικές καταστάσεις που ζούσαμε και το θυμό και τη θλίψη που το παιδί έβγαζε. Ήμουν έτοιμη να καταρρεύσω. Δεν άντεχα να βλέπω το παιδί μου σε αυτή την κατάσταση.

Στη συνέχεια ήρθε η δική μου σειρά. Διαγνώστηκα με σύνδρομο μετατραυματικού στρες. Το άγχος μου μετατράπηκε σε κρίσεις πανικού, ένιωθα πως ήθελα να με καταπιούν ολόκληρη. Κυκλοφορούσα στο δρόμο και άκουγα σε κάποιο κινητό τον ήχο κλήσης του και πάθαινα κρίση πανικού. Άκουγα το κουδούνι μου να χτυπάει και ένιωθα ότι ήταν εκείνος. Έτρεχα να κρυφτώ στο υπόγειο, στο πατάρι ή ακόμα και κάτω από τα κρεβάτια, ενώ στην πόρτα μπορεί να ήταν μία γειτόνισσα ή ο ταχυδρόμος. Κουβαλούσα παντού μαζί μου τα φάρμακά μου γιατί μπορούσα να τα χρειαστώ οποιαδήποτε στιγμή. Χωρίς αυτά δεν μπορούσα να ζήσω.

Ήμουν μονίμως θλιμμένη όχι τόσο για τα δικά μου προβλήματα όσο για το παιδί μου. Θυμάμαι. Περπατούσαμε στο δρόμο και έβλεπε οικογένειες με παιδιά και ρωτούσε: «Ο μπαμπάς αγαπάει τη φίλη του περισσότερο από μένα; Γι’ αυτό δεν έρχεται;». Τι απαντά κανείς σε αυτές τις περιπτώσεις; Πώς διαχειρίζεται κανείς αυτές τις ερωτήσεις; Με ρωτούσε πράγματα που κανένα πεντάχρονο δεν έπρεπε να ρωτάει.

Χρειάστηκε να δουλέψω πολύ σκληρά για να σβήσω το μίσος που είχα μέσα μου. Κατά τη διάρκεια του διαζυγίου είχε καταφέρει να στρέψει τους φίλους μου και την οικογένειά μου εναντίον μου. Δεν έδωσα σημασία γιατί την εποχή εκείνη δεν είχα την ενέργεια να τον πολεμήσω. Ο γιος μου εξακολουθούσε να δέχεται μεγάλη αγάπη από την οικογένεια του μπαμπά του, αλλά όχι από το μπαμπά του. Στην αρχή δεν ήθελαν ούτε να μας βλέπουν, τώρα όμως έχει αποκατασταθεί η σχέση τους με το παιδί μου και αποτελούν μέρος της ζωής του, ωστόσο είναι δύσκολο να σας περιγράψω τα μηνύματα που έχω λάβει από εκείνους τους προηγούμενους μήνες και τι μου έγραφαν σε αυτά. Η διαδικασία αυτή με κούρασε και με επιβάρυνε πολύ ψυχολογικά.

Τότε είναι που άρχισα να ζω με το φόβο ότι θα επέστρεφε. Δεν υπήρχε περίπτωση να υποβάλω το παιδί μου ξανά σε αυτή τη διαδικασία. Και όμως είχα δίκιο. Ακριβώς ένα χρόνο μετά τη μέρα που έφυγε και έριξε μαύρη πέτρα πίσω του εμφανίστηκε και πάλι.

Δεν τον άφησα να δει, ούτε καν να πλησιάσει το παιδί. Ξέρω πως διάλεξα το δύσκολο δρόμο, αλλά μόνο έτσι θα μπορούσε κάποτε το παιδί μου να συνέλθει και να ξεπεράσει μία και καλή την απώλεια του μπαμπά του. Αν αρχίζαμε τα πισωγυρίσματα δεν θα είχαμε αποτέλεσμα. Η δασκάλα του στο σχολείο και η σχολικοί ψυχολόγοι γνώριζαν την κατάσταση και με βοήθησαν όσο κανείς άλλος. Ήμασταν σε συνεχή επικοινωνία, μιλούσαμε σχεδόν κάθε πρωί πριν πάει στο σχολείο και μετά το σχόλασμα και οι συμβουλές τους, αλλά και η αντιμετώπισή τους πιστεύω πώς ήταν το μεγαλύτερο βάλσαμο στην ψυχή του παιδιού μου.

Ο καιρός περνούσε και το παιδί είχε αρχίσει να ξαναγίνεται εκείνο το ανέμελο πεντάχρονο παιδάκι χωρίς το βάρος όλου του κόσμου στις πλατούλες του. Τότε ήταν που ο εδώ και δύο χρόνια σύντροφός μου, ο οποίος μας είχε βοηθήσει και είχε στηρίξει το παιδί πολύ σε αυτή τη διαδικασία μας παράτησε και έφυγε. Το παιδί τον αγαπούσε πολύ και τον έβλεπε σαν τον μπαμπά που δεν είχε. Τον φώναζε μπαμπά και εκείνος καμάρωνε.

Ο χωρισμός μας πλήγωσε το παιδί, σε καμία όμως περίπτωση δεν το πόνεσε όσο η απώλεια του μπαμπά του. Εξακολουθούσε να επισκέπτεται την οικογένεια του μπαμπά του – τους παππούδες του, τους θείους του, τα ξαδέρφια του, δεν έβλεπε όμως το βιολογικό του μπαμπά.

Σήμερα δεν είμαι τόσο αφελής όσο ήμουν πριν από τρία χρόνια. Το δικαστήριο έγινε και δικαιώθηκα. Το αίτημά του έγινε δεκτό και πλέον έχω την αποκλειστική επιμέλεια και γονική μέριμνα του παιδιού.

Ο καιρός περνάει και το παιδί μου προχωράει στη ζωή του. Πάντα θα θυμάται τον μπαμπά του, αλλά και τον άντρα με τον οποίο είχα σχέση μετά το μπαμπά του και που γέμισε το κενό έστω για λίγο. Μπορεί να μην τα βρήκαμε μεταξύ μας, αλλά με το παιδί δεν έκοψε ποτέ επαφές. Το αγαπάει αληθινά και το παιδί μου αγαπάει αληθινά εκείνον. Μπορεί πια να έχει κάνει οικογένεια με μία άλλη γυναίκα, αλλά το παιδί μου δεν το ξέχασε. Το παίρνει μαζί με τα δικά του παιδιά και πηγαίνουν για ψάρεμα, στα γήπεδα, εκδρομές. Μεγαλείο ψυχής τόσο εκείνος, όσο και η γυναίκα του. Έχασε ένα μπαμπά, αλλά βρήκε μια νέα οικογένεια… Το σημαντικότερο είναι ότι ο γιος μου έχει αγάπη στη ζωή του και ανθρώπους που τον στηρίζουν.

Στην τελευταία Γιορτή του Πατέρα γυρνώντας από το σχολείο μου έδειξε την κάρτα που είχε φτιάξει για το μπαμπά του. Έγραφε πάνω «Αγαπώ το μπαμπά μου και εκείνος αγαπάει εμένα».

Ένιωσα την καρδιά μου να γίνεται χίλια κομμάτια. Αγαπούσε ακόμα αυτό τον άνθρωπο και ας τον είχε εγκαταλείψει και είχε την ψευδαίσθηση ότι και εκείνος το αγαπούσε. Προσπάθησα να αλλάξω θέμα λέγοντάς του αν ήθελε να φτιάξουμε μία κάρτα και για τον άλλο του μπαμπά που θα ερχόταν το βράδυ να τον πάρει να πάνε μαζί με τα άλλα του παιδιά για φαγητό.

Έχουν περάσει χρόνια από τότε που ο μπαμπάς του τον παράτησε και μπορώ να πω ότι με μία του φράση με απελευθέρωσε και έδιωξε από μέσα από την κόλαση που ζούσα: «Μα μαμά, για ποιον άλλο μπαμπά μιλάς; Στον μπαμπά μου που θα βγούμε το βράδυ θα δώσω την κάρτα. Που μπερδεύτηκες;».

Πηγή: scarymommy.com

Είμαι χωρισμένη με παιδί εδώ και 6 χρόνια. Η ζωή μου περιστρεφόταν αποκλειστικά γύρω από την κόρη μου, τους φίλους μου, και τα ζωάκια μου. Μέχρι που γνώρισα Αυτόν.

Είχε όλα όσα έψαχνα σε έναν άντρα, στοργικός, γενάτος αγάπη και ενδιαφέρον. Ένας αληθινός κύριος. Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Ήταν παντρεμένος.

Μου είπε την ίδια ιστορία που λένε οι περισσότεροι άντρες σε αυτές τις καταστάσεις. Ο γάμος του ήταν λάθος και δεν την αγαπά καθόλου, αλλά με δύο παιδιά τώρα, δεν έχει την πολυτέλεια να τα αφήσει.
Παρ’ όλο που ήμουν 39, τον πίστεψα. Αποφάσισα να είμαι η γυναίκα που θα τον έσωζε από την κόλαση, που αυτός αποκαλούσε “γάμο”. Ήξερα ότι θα είμαι αυτή που θα τον σώσει και που θα του έδινε όλα όσα του έλειπαν από τη ζωή.
Όλα πήγαιναν καλά μεταξύ μας, μέχρι που η γυναίκα του το ανακάλυψε. Τον απείλησε με διαζύγιο. Δεν μπορώ να πω ότι σοκαρίστηκα όταν διάλεξε εκείνη και μου ζήτησε να το τελειώσουμε. Ήμουν πολύ ερωτευμένη μαζί του και συνέχισα να τον παρακαλάω να γυρίσει πίσω σε μένα. Και το έκανε.

Οπότε είμαστε τώρα τρεις σε αυτόν το γάμο, μαζί με τα τρία παιδιά τους. Έλεγε ψέματα σε εκείνη για μένα, ενώ έλεγε ψέματα σε μένα για εκείνη. Έκανε τα πάντα για να έχει και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Με σκότωνε, αλλά δεν μπορούσα να το σταματήσω.
Είμαι η άλλη γυναίκα. Η αντροχωρίστα, Η π***τάνα… η γυναίκα του με είχε στολίσει με πολλά επίθετα. Αυτό που ξεχνάει, όμως, είναι ότι εγώ τουλάχιστον, είμαι ανεξάρτητη.

Ξέρω ότι αυτό που γίνεται είναι λάθος και ηθικά ανάρμοστο. Αλλά δεν του τρώω λεφτά ή κάτι τέτοιο. Η γυναίκα του ξοδεύει, δικαιολογημένα, τα λεφτά του, πηγαίνει ταξίδια, και ποτέ δεν έχει πει ένα ευχαριστώ. Εγώ, από την άλλη, δουλεύω 12 ώρες τη μέρα, δε δέχομαι ποτέ ούτε ακριβά δώρα ούτε να πληρώνει ο άλλος για μένα. Όποτε πάμε κάπου μαζί, πληρώνουμε τα πάντα μισά-μισά.

Γνωρίζω ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο δε κάνει σκηνές, είναι λόγω των χρημάτων. Η πολυτελής ζωή, τα καθημερινά ψώνια, το ακριβό φαγητό, οι διακοπές στο εξωτερικό, τα ρούχα σχεδιαστών… όλα αυτά θα γινόντουσαν παρελθόν, εάν έπαιρναν διαζύγιο. Αλλά, κατα τ΄άλλα, εγώ είμαι η προικοθήρας, που γδύνει τον άντρα της.

Δέσποινα

Έζησα την απιστία, αλλά δεν έφυγα. Μέχρι τότε την είχα δει μόνο σε σειρές και σε ταινίες στην τηλεόραση αλλά το θέμα αυτό δεν με άγγιζε ιδιαίτερα. Με τις φίλες μου είχαμε κάνει πολύωρες συζητήσεις για το τι θα κάναμε αν ο σύντροφός μας, μας απατούσε και σχολιάζαμε αρνητικά τις γυναίκες που επέλεξαν να μείνουν στο γάμο τους παρόλο που ήξεραν ότι οι άντρες τους τις απατούσαν. Ποτέ, σκέφτηκα. Ποτέ δεν θα ανεχτώ κάτι τέτοιο αν μου συμβεί. Όχι μόνο δεν θα παντρευόμουν ποτέ έναν άντρα που το μάτι του «έπαιζε» ή με κάποιον που με απατούσε είτε είχα σχέση μαζί του είτε ήμασταν παντρεμένοι.

Όταν γνώρισα τον άντρα μου πριν από 20 χρόνια ένιωσα αμέσως πολύ οικεία μαζί του. Ήμουν η πρώτη του σοβαρή σχέση και η πρώτη γυναίκα που γνώρισε στους γονείς του. Δεν είχε απατήσει ποτέ καμία από τις προηγούμενες σχέσεις του όπως μου είχε πει. Με λάτρευε και αυτό ήταν κάτι που έβλεπαν όλοι. Ένιωσα ασφαλής μαζί του από την αρχή, ίσως παραπάνω ασφαλής απ’ ότι έπρεπε.

Παντρευτήκαμε και σχεδόν αμέσως γίναμε γονείς. Τρία παιδιά σε τρία χρόνια. Σταματήσαμε να αφιερώνουμε χρόνο ο ένας στον άλλον. Ασχολιόμασταν μόνο με τα παιδιά και τις δουλειές μας μέχρι που ο γάμος μας πήγε στο τέλος της λίστας με τις προτεραιότητες. Είχαμε ξεχάσει τι σημαίνει ραντεβού και χρόνος για εμάς τους δύο. Βάζαμε τα παιδιά για ύπνο, λέγαμε πέντε κουβέντες βιαστικά και πέφταμε και εμείς. Δεν φιλιόμασταν, δεν αγκαλιάζαμε ο ένας τον άλλον ούτε κάναμε σεξ. Είχα κουραστεί να δουλεύω και να έχω και το σπίτι και τα παιδιά. Δεν είχα απλά κουραστεί. Ήμουν εξαντλημένη. Ήμασταν όπως είναι δηλαδή οι περισσότερες οικογένειες με παιδιά.

Μία μέρα επέστρεψε σπίτι από τη δουλειά φέρνοντας δύο πίνακες ζωγραφικής που του τους είχε δώρο μία πελάτισσα – δύο πίνακες που λίγο αργότερα θα έκανα χίλια κομμάτια αφού μάθαινα ότι με απατούσε.

Ναι, δεν ήμασταν στα καλύτερά μας. Ναι, ο γάμος μας είχε βαλτώσει. Ναι, είχαμε προβλήματα αλλά ποτέ δεν πίστευα ότι θα μου έκανε κάτι τέτοιο. Για εκείνον θα έβαζα και το χέρι μου στη φωτιά, αλλά όπως αποδείχθηκε θα καιγόμουν. Μου το είπε ένα απόγευμα καθώς καθόταν δίπλα μου στον καναπέ.

Μετά τον πανικό που επικράτησε εκείνο το βράδυ, έκανα εμετό και πήρα τηλέφωνο την καλύτερή μου φίλη και ας ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Ζει πέντε ώρες μακριά αλλά μου είπε ότι την επόμενη μέρα θα ήταν εκεί και ήταν. Έδιωξα τον άντρα μου από το σπίτι και ζήτησα από την καλύτερή μου φίλη να μείνει μαζί μας λίγες μέρες πιο πολύ για να με βοηθήσει να συγκρατηθώ μπροστά στα παιδιά.

Ήμουν κομμάτια αλλά δεν με ένοιαζε. Τον άφησα να επιστρέψει σπίτι. Μου είπε ότι κράτησε πολύ λίγο και ότι δεν είχε συναισθήματα για εκείνη. Ήθελε απλά μία επιβεβαίωση, κάποια να του ανεβάσει την αυτοπεποίθηση, ό, τι και να μου έλεγε όμως δεν είχε νόημα πια. Δεν με ένοιαζε εκείνη. Δεν ήθελα να μάθω ποια ήταν, που έμενε, που δούλευε ή αν την αγαπούσε. Ποτέ δεν είχα την περιέργεια να μάθω το παραμικρό για εκείνη και ας γνώριζε ότι ο άντρας αυτός έχει γυναίκα και παιδιά στο σπίτι. Με εκείνον τα είχα βάλει. Εκείνος έφταιγε που πάτησε τους όρκους που έδωσε κάποτε ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Είχα τόσο πολύ θυμό και πόνο μέσα μου εξαιτίας του που δεν μπορούσα να καταλογίσω ευθύνες στην άλλη. Δεν την έψαξα ποτέ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ούτε ρώτησα να μάθω πώς είναι. Δεν άξιζε τον κόπο ούτε είχα όρεξη να ασχοληθώ. Είχα ενέργεια μόνο για να κλάψω για τον αποτυχημένο γάμο μου, για να φροντίσω τα παιδιά μου και να ανησυχώ για το τι θα απογίνω και πως θα προχωρήσω στη ζωή μου.

Υπήρχαν μέρες που δεν μπορούσα να μιλήσω ή να λειτουργήσω. Μουρμούριζα μόνο μερικές κουβέντες στα παιδιά που ήταν 4, 5 και 7 ετών και αυτό ήταν όλο. Προσπαθούσα για κάτι καλύτερο αλλά δεν μπορούσα.
Μερικές μέρες τα κατάφερνα και γινόμουν η φανταστική μητέρα που ήθελα να είμαι μέχρι κάτι να μου αποσπάσει την προσοχή και να επιστρέψω στην άθλια κατάσταση που ήμουν. Ήξερα ότι το θυμό και τη δυσαρέσκεια που ένιωθα για τον άντρα μου και την απιστία του δεν μπορούσα να τα σπρώξω κάτω από ένα χαλί και να προσποιηθώ ότι δεν υπάρχουν. Έπιανα τον εαυτό μου να θυμώνει για ασήμαντους λόγους, όπως επειδή ξέχασε να πάρει χαρτοπετσέτες ενώ του το είχα θυμίσει ή επειδή δεν έβαλε τα άπλυτα ρούχα του στο καλάθι, αλλά τα άφησε πάνω στο κρεβάτι και κάθε φορά έβρισκα την αφορμή που ήθελα για να τον κατηγορήσω για την αδιαφορία του, για την ανικανότητά του να είναι καλός σύζυγος και για την απιστία του. Δεν αντιδρούσε. Κατέβαζε το κεφάλι λες και ντρεπόταν και δεν μου αντιμίλησε ποτέ. Προσπαθούσε για το καλύτερο. Με πήγαινε στα αγαπημένα μου μέρη, στα αγαπημένα μου εστιατόρια, κανόνιζε να βγούμε ραντεβού, μου έπαιρνε δώρα και λουλούδια και δεν είπε το παραμικρό για τα χρήματα που άρχισα να ξοδεύω για τον εαυτό μου προσπαθώντας να γεμίσω το κενό που ένιωθα μέσα μου, το κενό που είχε αντικαταστήσει την άλλοτε ευτυχισμένη μας ζωή μαζί.

Του είπα πολλές φορές να ανοίξει την πόρτα να σηκωθεί να φύγει και να πάει να τη βρει. Του είπα ότι θα ήμουν καλύτερα χωρίς αυτόν και ότι προτιμούσα να είμαι μόνη παρά με κάποιον που έμενε από υποχρέωση. Άξιζα κάτι καλύτερο, το ίδιο και εκείνος. Κάτι τέτοιες στιγμές φαινόταν πιο πληγωμένος από ποτέ, πιο σοκαρισμένος γι’ αυτό που είχε γίνει και γι’ αυτό που είχε κάνει. Μου έλεγε πόσο έχει μετανιώσει και πόσο πολύ λυπάται και χαιρόμουν που τον έβλεπα να υποφέρει.

Άργησα πολύ να το ξεπεράσω. Για να είμαι ειλικρινής ακόμα το παλεύω. Αποφάσισα να το αφήσω πίσω μου, αλλά το άσχημο αυτό συναίσθημα της προδοσίας εξακολουθεί να έρχεται και να φεύγει ακόμα και σήμερα.

Τα παιδιά μας δεν έχουν ιδέα για την απιστία του μπαμπά τους. Δεν μιλάμε ποτέ γι’ αυτό όταν είναι εκείνα μπροστά. Η αγάπη που έχουν για το μπαμπά τους είναι ιερή για μένα. Τον λατρεύουν και αυτό δεν θέλω ποτέ να αλλάξει. Άλλο το τι έγινε ανάμεσά μας, άλλο η σχέση του με τα παιδιά του. Τις μέρες εκείνες που αναβιώνω την απιστία του και αρχίζω πάλι να γίνομαι επιθετική απέναντί του, τα παιδιά αντιδρούν και τα βάζουν μαζί μου που είμαι «τόσο κακιά με το μπαμπά».

Με το ζόρι κρατιέμαι να τους πω «Αχ και να ξέρατε. Δεν είμαι εγώ η κακιά. Αυτός είναι ο κακός. Αυτός παραλίγο να διαλύσει την οικογένειά μας», αλλά δεν το έκανα και δεν θα το κάνω και αυτό όχι μόνο για να προστατεύσω τα παιδιά μου αλλά και επειδή κάτι τέτοιο δεν θα βοηθήσει την οικογένειά μας τη δεδομένη στιγμή.

Είναι μία τόσο λεπτή κατάσταση και κάθε οικογένεια είναι διαφορετική. Το αν θα αποφασίσετε να μιλήσετε στα παιδιά σας, τους γονείς σας ή τους φίλους σας για τα προβλήματα που υπάρχουν στο γάμο σας εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς.

Εγώ αποφάσισα να το πω μόνο στην καλύτερή μου φίλη και τα αδέρφια μου. Μέχρι εκεί και όχι γιατί δεν θέλω να το μάθει κανείς άλλος, αλλά επειδή βαριέμαι να εξηγώ στον καθένα γιατί επέλεξα να μείνω. Μου πήρε πολλά χρόνια για να χτίσω από την αρχή την οικογένειά μου και φοβάμαι ότι οι γνώμες των ξένων δεν θα με βοηθούσαν, αντίθετα θα θόλωναν την κρίση μου και δεν θα με άφηναν να πορευτώ στο δρόμο που είχα χαράξει.

Κάποιες φορές σκέφτηκα να φύγω, κάποιες να μείνω, κάποιες να απομακρυνθώ όσο το δυνατόν πιο μακριά από εκείνον, κάποιες να σταθώ δίπλα στα παιδιά μου και να το παλέψω.

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ, πέντε χρόνια μετά, ακόμα παντρεμένη με τον ίδιο άντρα και ακόμα στο σκοτάδι σχετικά με την ερωμένη του.

Έμεινα γιατί αξίζει να αγωνιστώ για την οικογένειά μου. Έμεινα επειδή ο άντρας μου με αγαπά. Έμεινα επειδή η σκέψη και μόνο να έρχεται να παίρνει τα παιδιά κάθε Σαββατοκύριακο από την πόρτα του σπιτιού μου με πονούσε. Έμεινα γιατί πιστεύω στο γάμο μου. Έμεινα γιατί τώρα καταλαβαίνω τι σημαίνει να αποδεχτώ την επιλογή που έκανε, να τον συγχωρέσω και να τον αγαπώ ούτως ή άλλως. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούσα να κάνω πριν πραγματικά μου συμβεί, τότε που έκρινα αρνητικά τις γυναίκες εκείνες που επέλεξαν να μείνουν. Τελικά το πιο εύκολο πράγμα είναι να κρίνεις όταν είσαι έξω από το χορό.

Η εξωσυζυγική σχέση του άντρα μου δεν καθορίζει το γάμο μας ούτε εμένα. Ξέρω ότι θα μπορούσα να ζήσω μία ευτυχισμένη ζωή ως ανύπαντρη μητέρα. Δεν θα ήταν εύκολο αλλά θα τα κατάφερνα. Ξέρω ότι θα μπορούσα να επιλέξω να τερματίσω το γάμο μας όποτε θέλω. Τώρα θέλω μόνο να είμαι η γυναίκα του. Τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δεν μπορώ να σας πω ψέματα λέγοντας ότι όλα είναι καλά. Μερικές φορές όταν το σκέφτομαι δεν μπορώ να αναπνεύσω αλλά αυτό δεν με πονάει τόσο όσο θα με πόναγε το οριστικό τέλος της σχέσης μας.

Έμεινα γιατί είναι η επιλογή μου, η ζωή μου και ο γάμος μου. Έμεινα γιατί αυτό ήταν το καλύτερο για μένα και όχι για τα παιδιά μου ή τον άντρα μου.

Αν ο άντρας σου σε απάτησε να θυμάσαι πάντα ότι η επιλογή είναι δική σου. Εσύ αποφασίζεις τι είναι καλύτερο για τη ζωή σου. Εσύ αποφασίζεις αν θα το πεις στα παιδιά, στους γείτονες και στους φίλους σου. Είναι δική σου και μόνο δική σου. Εσύ αποφασίζεις πώς θα το χειριστείς για να έχει η ιστορία σου το καλύτερο δυνατό τέλος ανεξάρτητα από την απόφαση που θα λάβεις.

Πηγή: scarymommy.com