Μπορεί στις σειρές που πρωταγωνιστεί η Βάσω Λασκαράκη να φαίνεται αρκετά ψηλή, όμως το ύψος της είναι χαμηλότερο από αυτό που φαίνεται.
Η ηθοποιός είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές παρουσίες της εγχώριας showbiz και έχει μπει για τα καλά στις καρδιές του κοινού.
Είναι μια γυναίκα που φροντίζει την εμφάνισή της και το σώμα της και σε κάθε έξοδό της “τρελαίνει” κόσμο και όχι άδικα. Ωστόσο, ο λόγος που απασχολεί τις τελευταίες ημέρες το κοινό είναι η συμμετοχή της στη σειρά του Mega «Μαίρη, Μαίρη, Μαίρη».
Βάσω Λασκαράκη: Δεν θα πίστεψετε το ύψος της
Η ίδια μπορεί να φαίνεται δυο μέτρα αλλά γελιέστε! Μπορεί η γωνία στις φωτογραφίες, μπορεί τα τακούνια, μπορεί η στάση του σώματος…
Πολλά μπορεί. Το θέμα είναι ότι η Βάσω Λασκαράκη έχει ύψος 1,65. Δυο μέτρα μπορεί να μην είναι αλλά όπως και να έχει είναι μια κούκλα.
Το παρακάτω γράμμα κάνει εδώ και καιρό το γύρο του διαδικτύου. Το γράμμα αντικατοπτρίζει ακριβώς τον τρόπο που ένα παιδί της έκτης δημοτικού σκέφτεται τη ζωή του. Λόγια και σκέψεις που θα ταρακουνίσουν:
«Ξημέρωσε. Νυστάζω. Δεν χόρτασα ύπνο. Ακούω τη φωνή της μαμάς. Τι θα κάνω τώρα; Θέλει να με βάλει να ξαναγράψω αυτή τη ρημάδα την ορθογραφία. Αφού όσες φορές και να τη γράψω, πάλι λάθη θα κάνω. Είμαι ένας μπουμπούνας. Το ‘πε κι ο μπαμπάς. Τίποτα δεν θα καταφέρω. Πάλι μαλώσανε χθες. Η μαμά τού είπε να είναι πιο προσεκτικός κι εκείνος είπε πως αυτή φταίει για όλα. Ολο μαλώνουν τελευταία. Δεν θέλω να μαλώνουν και για μένα.
Αμάν κι αυτή η μαμά! Πού τη βρίσκει τέτοια όρεξη πρωί πρωί; Κάθε μέρα με βασανίζει. Χθες της είπα ότι δεν την αγαπάω. Δεν είναι αλήθεια. Την αγαπάω, αλλά ήθελα να την πονέσω. Ξέρω ότι αυτό τη θυμώνει.
Και όταν το ακούει βάζει τα κλάματα και αρχίζει να λέει πως για το καλό μου τα κάνει, όλο τρέχει για μένα και τίποτα δεν κάνει για τον εαυτό της και πάλι μαλώνουν με τον μπαμπά γιατί της λέει ότι κάνει τόση πολλή προσπάθεια και μια τρύπα στο νερό κάνει.
Προχθές με πήγαν σε ένα μέρος που έγραφε: παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες. Καλά ήταν. Μου έδωσαν και καραμέλες και με έβαλαν να γράψω κάτι πράγματα. Μετά η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν με μια κυρία. Οταν φύγαμε, ο μπαμπάς ξεφύσαγε και δεν μιλούσε. Πρέπει να έχω κάτι πολύ σοβαρό.
Ομως εγώ νιώθω καλά. Ούτε πυρετό έχω, ούτε η κοιλιά μου πονάει. Μόνο που κάνω πολλά λάθη στην ορθογραφία. Και τα γράμματά μου είναι… στραβούτσικα. Βαρέθηκα να μου γράφει η κυρία «καλύτερα γράμματα». Και δεν μου αρέσει καθόλου να με λένε μπουμπούνα και άχρηστο. Μήπως έχουν δίκιο; Αλλά πάλι, μπορεί ένας άχρηστος να ζωγραφίζει ωραία όπως εγώ; Μου φαίνεται, οι μεγάλοι είναι πιο άχρηστοι.
Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όσους κάθε χρόνο τέτοια εποχή λένε: «Πού θα πάω φέτος;
Πάσχα εγώ στην Αθήνα δεν κάνω. Εννοείται ότι θα πάω στο χωριό». Κάποιος που δεν εγκαταλείπει την πόλη τις διακοπές του Πάσχα ή που όταν φεύγει, επιλέγει αμιγώς τουριστικούς προορισμούς, δύσκολα θα μπορέσει να μας καταλάβει. Η υποφαινόμενη ανήκει κι εκείνη στην κατηγορία των ανθρώπων που κάθε χρόνο γιορτάζουν το Πάσχα στον τόπο καταγωγής τους. Γιατί όμως δεν θα το άλλαζα με τίποτα; Γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τη γιορτή του Πάσχα μακριά από το χωριό;
Περνάς το Πάσχα με τους ίδιους φίλους που το πέρναγες όταν ήσουν παιδί
Όταν ήσουν παιδί, είτε ήθελες είτε όχι, ακολουθούσες τους γονείς σου στο χωριό. Μπορεί κάποιες φορές να γκρίνιαζες και να προτιμούσες να μείνεις σπίτι να δεις τηλεόραση μέχρι να ξαναανοίξουν τα σχολεία, όμως με το που σου έλεγε η μαμά σου «δεν θες να δεις τους φίλους σου;», πάντα κάτι άλλαζε Μέσα σου. Αμέσως, άρχιζες να αναπολείς το ανέμελο παιχνίδι στην πλατεία του χωριού, τον διαγωνισμό της καλύτερης λαμπάδας που κάνατε άτυπα μεταξύ σας, τα πνιχτά γελάκια με τους φίλους σας την ώρα της λειτουργίας όταν οι γονείς σας επέμεναν να πάτε στην εκκλησία και τα κουλουράκια της γιαγιάς που τα τρώγατε κρυφά πριν την Ανάσταση. Το παιχνίδι στην πλατεία μπορεί να έχει αντικατασταθεί από τους μεζέδες στο καφενείο ή τον καφέ στο σπίτι και οι περίτεχνες λαμπάδες από απλά κεριά όμως εσείς παραμένετε οι ίδιοι, αν και λίγο πιο μεγάλοι. Οι πασχαλινές διακοπές ήταν η ευκαιρία να βρεθείτε όλα τα παιδιά μαζί μια που το καλοκαίρι πολλές φορές οι άδειες των γονιών μοιράζονταν και μπορεί να μην συνέπιπταν. Είναι πολύ συγκινητικό αν σκεφτείς ότι περνάς το Πάσχα με τα ίδια άτομα από τότε που ήσουν παιδί. Ακόμα πιο συγκινητικές είναι οι αναμνήσεις που αναπολείτε μαζί κάθε χρονιά…
Τα σπίτια είναι πάντα ανοιχτά
Το σίγουρο είναι πως τις διακοπές του Πάσχα η πόρτα του σπιτιού σου μένει πάντα ανοιχτή. Για να είμαστε ακριβείς, οι πόρτες όλων των σπιτιών παραμένουν ανοιχτές- κυριολεκτικά. Οι συγγενείς σου θα έρθουν να σε δουν, να ψήσετε καφέ, να πείτε τα νέα σας και στο τέλος της ημέρας μπορεί να μην έχεις κάνει τίποτε άλλο πέρα από αυτό… κι όμως να έχεις περάσει πολύ καλά!
Ακολουθείς τα έθιμα όχι γιατί «πρέπει» αλλά γιατί θες
Η αλήθεια είναι πως το Πάσχα το «καταλαβαίνεις» περισσότερο στο χωριό γιατί ζεις περισσότερο τα έθιμά του. Εκεί κάθε μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας είναι διαφορετική, η ατμόσφαιρα είναι πιο κατανυκτική και οι παραδόσεις τηρούνται ευλαβικά αυτή την περίοδο. Στην Αθήνα μπορεί να μην έκανες τίποτα από αυτά αλλά στο χωριό το κάνεις με προθυμία και όχι από υποχρέωση. Νηστεύεις, παρακολουθείς τη λειτουργία, πηγαίνεις στον Επιτάφιο, φτιάχνεις κουλουράκια, βάφεις αυγά και συμμετέχεις σε κάθε παράδοση του χωριού.
Το πασχαλινό τραπέζι δεν είναι μόνο… οικογενειακό
Το τραπέζι της Ανάστασης μόνο οικογενειακό δεν είναι. Αν ο καιρός το επιτρέπει, το γεύμα φυσικά γίνεται στις αυλές των σπιτιών. Οι προπόσεις δίνουν και παίρνουν, οι ευχές και τα «Χρόνια πολλά» είναι η αφορμή για να ακούσεις μετά «κάτσε λίγο μαζί μας να τσιμπήσεις κάτι. Το πέτυχα το κοκορέτσι!». Με δυο λόγια, το τραπέζι του Πάσχα, κατά ένα περίεργο τρόπο, τους χωράει όλους: οικογένειες, φίλους, συγγενείς και συχωριανούς και κανείς δεν αισθάνεται παρείσακτος.
Ο Επιτάφιος και η Ανάσταση αποκτούν άλλο νόημα
Η περιφορά του Επιταφίου και το βράδυ της Ανάστασης αποκτούν άλλο νόημα στο χωριό. Η ευλάβεια και η κατάνυξη είναι έκδηλες και ίσως αυτό που τελικά κάνει τον Επιτάφιο και την Ανάσταση τόσο ξεχωριστά Μυστήρια είναι οι άνθρωποι στο χωριό.Τους γνωρίζεις όλους, σε γνωρίζουν όλοι, ανταλλάσσετε ευχές και «χρόνια πολλά», αγκαλιάζεστε κι αυτό είναι μάλλον η αγαπημένη σας στιγμή…
Η Τέλενδος έχει τη δική της «δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά». Την 30χρονη Ελένη Τάνου, που κάθε πρωί παίρνει την βαρκούλα από την Κάλυμνο για να περάσει απέναντι όπου την περιμένουν οι λιγοστοί μαθητές του μονοθέσιου δημοτικού σχολείου, για να πάνε όλοι μαζί στην τάξη.
Η Ελένη, είναι αναπληρώτρια δασκάλα και παρ΄ότι «στεριανή» στα τελευταία χρόνια… έριξε άγκυρα στην Κάλυμνο, όπου βρήκε τον άντρα της ζωής της και αποφάσισε να μετακομίσει στα Δωδεκάνησα.
Στην συνέντευξή της στη «δ», μιλά για τις εμπειρίες που έχει αποκομίσει στα σχολεία της άγονης γραμμής, εκεί που ακόμα οι μικρές τοπικές κοινωνίες έχουν τον δάσκαλο ψηλά, αλλά και για την απόφασή της να διδάξει στο σχολείο της Τελένδου, όπου από τον άλλο μήνα, θα μείνει με δύο μόνο μαθητές. Όπως λέει, ευγνωμονεί τον Θεό για όσα έχει ζήσει μέχρι σήμερα στις αίθουσες των λεγόμενων δύσκολων σχολείων και τονίζει ότι οι αναπληρωτές είναι εκείνοι που κρατούν όρθια τα σχολεία των απομακρυσμένων περιοχών της χώρας.
• Πώς βρεθήκατε στην Τέλενδο;
Ζω στην Κάλυμνο εδώ και τέσσερα χρόνια. Ο σύζυγός μου είναι Καλύμνιος, γι αυτό και αποφάσισα κι εγώ να μετακομίσω στο νησί. Σκέφτηκα λοιπόν ότι θα είναι καλή ευκαιρία να δω κι ένα σχολείο δύσκολο, όπως λέμε, και ήθελα να ζήσω αυτή την εμπειρία.
• Πότε πήρατε την απόφαση;
Το καλοκαίρι που μας πέρασε άρχισα να το σκέφτομαι και αφού το συζήτησα με τον σύζυγό μου, αποφάσισα να το δηλώσω και τελικά κλήθηκα να καλύψω τη θέση εκεί.
«Εχω τρεις τάξεις αυτή τη στιγμή. Ένα παιδάκι στην πρώτη τάξη, δύο παιδάκια στην τρίτη τάξη και πέντε παιδάκια στην πέμπτη τάξη»
• Τι ιδιαιτερότητες έχει αυτό σχολείο;
Πρώτα απ΄όλα είναι μονοθέσιο. Εχω τρεις τάξεις αυτή τη στιγμή. Ένα παιδάκι στην πρώτη τάξη, δύο παιδάκια στην τρίτη τάξη και πέντε παιδάκια στην πέμπτη τάξη. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρω τις ισορροπίες ανάμεσα σε τρεις τάξεις. Πώς να τους κάνω το μάθημα, το χρόνο που θα αφιερώσω σε κάθε τάξη… Αυτό καλούμαι για πρώτη φορά να το αντιμετωπίσω και να το ισορροπήσω. Ακόμα πιο ιδιαίτερο είναι το γεγονός ότι από τον Οκτώβριο το σχολείο θα μείνει μόνο με δύο παιδάκια, γιατί τα υπόλοιπα θα πάνε σε σχολείο της Καλύμνου όταν θα ολοκληρωθεί η σεζόν, αφού οι γονείς τους θα κλείσουν τα καταστήματά τους εδώ και θα επιστρέψουν στην Κάλυμνο για τον χειμώνα. Τα παιδάκια θα επιστρέψουν στο σχολείο της Τελένδου πάλι μετά το Πάσχα. Ουσιαστικά την σχολική χρονιά θα την βγάλουμε μαζί με δύο παιδιά της πέμπτης τάξης.
• Πριν πού διδάσκατε;
Εχω πάει σε αρκετά μέρη της χώρας μας. Μια χρονιά ήμουν στη Θεσσαλονίκη, μια χρονιά στην Αθήνα, μια χρονιά στο χωριό Ζέρβη της Πέλλας, άλλη μια χρονιά στην Ξάνθη, πέρυσι ήμουν στους Λειψούς, έχω διδάξει τρία χρόνια στην Κάλυμνο εκ των οποίων μια χρονιά στο Βαθύ. Και φέτος είμαι στην Τέλενδο.
• Πώς σας φαίνεται μέχρι στιγμής;
Προς το παρόν όλα είναι μια χαρά, και πιστεύω ότι έτσι θα συνεχίσουμε. Το χαίρομαι πολύ. Δεν μου έχει ξανατύχει να πρέπει να πάρω την βαρκούλα για να πάω στο σχολείο να διδάξω και νομίζω ότι πρόκειται για εμπειρία που δεν έχουν βιώσει πολλοί συνάδελφοί μου. Μάλιστα, κάθε πρωί στην βάρκα, συναντώ και ξένους επισκέπτες που είναι εδώ για διακοπές. Μαζί τους, νιώθω κι εγώ ότι είμαι σε διακοπές μπαίνοντας στη βαρκούλα κάθε πρωί. Τα παιδάκια μου με περιμένουν κάθε μέρα στο λιμάνι και πηγαίνουμε όλοι μαζί στο σχολείο.
• Εχετε ενημερωθεί για το τι γίνεται στην περίπτωση κακοκαιρίας;
Μου έχουν πει οι βαρκάρηδες ότι σπανίως δεν μπορεί να προσεγγίσει βάρκα την Τέλενδο. Πρέπει ο καιρός να είναι πάρα πολύ άσχημος κι αυτό αν συμβεί, προκύπτει μια δυο φορές τον χρόνο. Είναι πάρα πολύ κοντά, δεν χρειάζεται περισσότερο από πέντε λεπτά για να περάσεις απέναντι.
• Πόσο εύκολη ήταν για εσάς η απόφαση να μετακομίσετε στην Κάλυμνο;
Εγώ είμαι από την Τούμπα της Θεσσαλονίκης. Ομολογώ ότι ήταν πάρα πολύ δύσκολη η απόφαση για να μείνω μόνιμα στην Κάλυμνο όμως ο άνθρωπος που διάλεξα να είμαι μαζί του το αξίζει και γι αυτό πήρα αυτή την απόφαση.
H Tέλενδος, όπως φαίνεται από την Kάλυμνο
• Φαντάζομαι ότι τα παιδιά στην Τέλενδο θα σας περίμεναν πώς και πώς.
Ναι! Εγώ ήρθα στο σχολείο μια ημέρα πριν ανοίξουν τα σχολεία και τα παιδιά άκουσαν ότι ήρθε η νέα κυρία και άφησαν το παιχνίδι τους για να έρθουν να με γνωρίσουν. Είναι πολύ συναισθηματικά παιδιά, φιλότιμα, υπάκουα και σέβονται το ρόλο του δασκάλου, έχουν αξίες από τα σπίτια τους. Και οι γονείς των παιδιών επίσης ήρθαν να με γνωρίσουν. Μου έδωσαν την αίσθηση ότι κι εκείνοι με περίμεναν. Είναι απλοί, αγνοί άνθρωποι που με αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή. Τον δάσκαλο εδώ, τον έχουν ψηλά αυτό εισπράττω από τους ανθρώπους, από τον τρόπο με τον οποίο θα με καλημερίσουν οι γονείς, τα παιδιά. Είναι κάτι που δεν το έχω νιώσει στις μεγάλες πόλεις.
• Ξεκινώντας να ασχοληθείτε με τα παιδαγωγικά, είχατε στο μυαλό σας αυτή την προοπτική;
Για να είμαι ειλικρινής, όχι. Όταν ήμουν πιο νέα, στα 22 με 23 πίστευα ότι δεν θα μπορούσα να αντεπεξέλθω σε τέτοιες καταστάσεις και συνθήκες. Αλλά καμιά φορά η ζωή και η πάροδος του χρόνου σού δίνουν τη σοφία και την πείρα για να δεις ότι τα πάντα μπορείς να καταφέρεις. Ο,τι σου φέρει ο Θεός στο δρόμο σου μπορείς να το κάνεις.
• Πόσων ετών είστε;
Πριν από μερικές ημέρες έκλεισα τα 30.
«Οκτώ χρόνια τρέχω από σχολείο σε σχολείο σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, όπως και όλοι οι συνάδελφοι αναπληρωτές»
• Στα 30 είναι και μια πρόκληση αυτή για ένα εκπαιδευτικό.
Σίγουρα είναι. Ηθελα αυτή την εμπειρία να την έχω στην «ατζέντα» μου, με όλα τα σχολεία όπου έχω διδάξει.
• Το καθημερινό πρόγραμμα λοιπόν της δασκάλας που διδάσκει στην Τέλενδο, τι περιλαμβάνει;
Η βαρκούλα ξεκινά στις 08.00 το πρωί, στις 08.05 περίπου φτάνω στο νησί και με τους μαθητές μου που με περιμένουν στο λιμάνι πηγαίνουμε στο σχολείο για να ξεκινήσουμε το μάθημά μας. Από εκεί και πέρα, κάθε τάξη ακολουθεί το δικό της πρόγραμμα μέχρι τις 12.25. Επειδή ακόμα είναι αρχή και πρόκειται για ένα σχολείο με ιδιαιτερότητες, φεύγω από εδώ γύρω στη 1.30 με 2 το μεσημέρι. Παίρνω το καϊκάκι και πηγαίνω απέναντι στην Κάλυμνο. Στη διάρκεια της σεζόν έχει έξι καϊκάκια που κάνουν αυτό το δρομολόγιο, τον χειμώνα μένουν μόνο δύο. Τώρα ακόμα έχει ανά μισή ώρα δρομολόγια.
H Eλένη Tάνου παίρνει κάθε πρωί την βαρκούλα για να πάει από την Kάλυμνο στην Tέλενδο
• Το σχολείο ως δομή, έχει ελλείψεις;
Το κτήριο έχει κάποια μικρά προβλήματα, αλλά ο δήμαρχος που στέκεται δίπλα μας, μας είπε ότι έχει δρομολογήσει εργασίες για την συντήρησή του και για την αποκατάσταση του γηπέδου. Αξίζει αυτά τα κτήρια, τα ιστορικά, να τα συντηρούμε και να τα προστατεύουμε από τις φθορές του χρόνου. Στον αγιασμό ήταν εδώ ο δήμαρχος Καλύμνου όπως και ο προϊστάμενος της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης κ. Νίκος Ράπτης και ο μητροπολίτης Καλύμνου Λέρου Αστυπαλαίας. Η παρουσία τους, δείχνει έμπρακτα ότι στέκονται δίπλα μας.
• Εχετε ξαναδιδάξει σε τόσο μικρό σχολείο;
Σε τόσο μικρό όχι, αλλά έχω διδάξει στο Βαθύ της Καλύμνου όπου ήταν 24 παιδιά σε όλο το σχολείο κι έχω διδάξει και στους Λειψούς όπου ήταν 38 παιδάκια συνολικά σε όλες τις τάξεις.
• Για στεριανή πάντως, έχετε πιάσει για τα καλά άγονη γραμμή!
Καπετάνισσα έχω γίνει! Μέχρι το τέλος της χρονιάς μπορεί να παίρνω τη δική μου βάρκα για να περνάω απέναντι!
• Όπως άλλοι συνάδελφοί σας παίρνουν το αυτοκίνητό τους για να πάνε στο σχολείο, εσείς παίρνετε τη βάρκα.
Ναι, ακριβώς. Αλλά για μένα είναι πιο εύκολο. Αλλοι συνάδελφοί μου δεν θα ζήσουν ποτέ αυτήν την μοναδική εμπειρία, αυτά τα συναισθήματα, αυτό το δέσιμο με τα παιδιά. Εγώ ευγνωμονώ τον Θεό που μου έδωσε αυτό το μικρό σχολείο, όπως και το σχολείο των Λειψών αλλά στο Βαθύ της Καλύμνου.
Oι οκτώ μαθητές της, που από τον Oκτώβριο θα ειναι μόλις δύο, την περιμένουν κάθε πρωί στο λιμάνι για να πάνε μαζί στο σχολείο
• Υπάρχει προοπτική να μείνετε και για την επόμενη σχολική χρονιά εκεί;
Προς το παρόν, δεν βλέπω κάτι αρνητικό που θα με απέτρεπε να διδάξω εδώ και του χρόνου. Παρ΄όλα αυτά εμείς οι αναπληρωτές ζούμε κάθε χρόνο με την αβεβαιότητα αν θα διδάξουμε και σε ποιο σχολείο θα μας πάρουν. Οκτώ χρόνια τρέχω από σχολείο σε σχολείο σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, όπως και όλοι οι συνάδελφοι αναπληρωτές. Πολλοί αφήνουν πίσω τις οικογένειές τους για να διδάξουν, άλλοι μετακομίζουν με την οικογένεια κάθε χρόνο σε άλλη πόλη και ξαναρχίζουν κάθε σχολική χρονιά από την αρχή τη ζωή τους. Εμείς οι αναπληρωτές στελεχώνουμε τα λεγόμενα δύσκολα σχολεία, τα δυσπρόσιτα, τα απομακρυσμένα από τα αστικά κέντρα και που δύσκολα θα επέλεγε ένας μόνιμος συνάδελφος για να διδάξει. Δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει και τι έχουμε να περιμένουμε για την επόμενη χρονιά. Κάθε χρόνο ακούμε για μονιμοποιήσεις αλλά μέχρι στιγμής, τίποτα δεν έχει γίνει. Μόνο υποσχέσεις ακούμε. Εύχομαι το κράτος να μην ξεχάσει τους κόπους και τις θυσίες μας και να ασχοληθεί επιτέλους και με εμάς.
Καλησπέρα, είμαι 30 ετών και μαμά ενός δίχρονου αγοριού τον οποίο λατρεύω. Το θέμα που έχω αφορά την στάση των πεθερικών μου όσων αφορά θέματα θρησκείας/ εκκλησίας σε συνάρτηση με το παιδί. Προσωπικά, δεν είμαι ιδιαίτερα θρήσκα, κάτι το οποίο ο άντρας μου γνώριζε πολύ καλά όταν αποφασίσαμε να κάνουμε παιδί. Ο ίδιος προέρχεται από τρομερά θρησκόληπτη οικογένεια (για να καταλάβετε πρώτο δώρο που μου έκανε η πεθερά μου αποτελούνταν από θρησκευτικό βιβλίο, κομποσκοίνι, σταυρουδάκι και εικόνα), χωρίς όμως ίδιος να έχει κολλήματα να πηγαίνει στην εκκλησία κλπ.
Τα τελευταία 2 χρόνια πήγε πέντε φορές. Το πρόβλημα μου είναι το εξής. Οι γονείς του ενώ γνωρίζουν ότι εγώ δεν έχω καλή σχέση με την εκκλησία κλπ, επιδεικτικά προσπαθούν να μυήσουν το παιδί σ αυτό το μονοπάτι. Πριν καλά καλά μιλήσει το βάζανε να κάνει το σταυρό του και όποτε πηγαίνει σπίτι τους του δίνουν και φιλάει κάποιες από τις άπειρες εικόνες τους.
Επίσης, καθ’ όλη τη διάρκεια της καραντίνας (όπου και βαπτίστηκε το παιδί) επέμεναν να το πάμε να κοινωνήσει και μάλιστα τρεις φορές. Εν μέσω πανδημίας! Τον κοινώνησα μία φορά για να σταματήσουν και αυτό μόνο γιατί ήταν πρώτος στη σειρά ο μικρούλης – διαφορετικά δε θα το έκανα. Το πραγματικά δύσκολο είναι ότι η πεθερά μου συγκεκριμένα βάζει λόγια στον άντρα μου ο οποίος έρχεται σπίτι μετά από βόλτα στους γονείς του και μου ζητάει να πάμε το παιδί σε μοναστήρι να κοινωνήσει πάλι.
Πώς να χειριστώ την κατάσταση; Είμαι απεγνωσμένη. Δε σέβονται καθόλου τις επιθυμίες μου. Ώρες ώρες νιώθω ότι πιστεύουν πως για το παιδί θα αποφασίζουν τα πεθερικά και ο άντρας μου. Σα να μην υπάρχω. Είναι κακό που δε θέλω το παιδί μου να φιλάει όποια εικόνα βλέπει και να κοινωνεί;
Απάντηση:
Αγαπητή αναγνώστρια,
Όπως έχουμε συζητήσει πολλές φορές στο παρελθόν με αφορμή διάφορα ερωτήματα που φτάνουν στη στήλη μας, όταν δύο σύντροφοι έρχονται κοντά, δύο ξένοι κόσμοι συναντιούνται!
Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αναμένεται να υπάρχουν πολλές μικρές και μεγάλες διαφορές ανάμεσα στα πρόσωπα, στις πατρικές οικογένειες και στην ιστορία τους, αλλά και ομοιότητες. Το στοίχημα για τους συντρόφους είναι πώς θα κερδίσουν από τις διάφορες τους, πως θα εμπλουτιστούν από τα νέα δεδομένα και πως δε θα αποτελέσουν αυτά αιτία για απομάκρυνση.
Το θέμα που ανοίγετε είναι πολύ σημαντικό καθώς αφορά την επικοινωνία και τη διαφορετικότητα του ζευγαριού. Αφορά εσάς, τον σύντροφό σας και τις αξίες που επιθυμείτε να εμφυσήσετε στον γιο σας.
Είναι ένα θέμα λοιπόν που έχει να συζητηθεί και να διαπραγματευτεί μεταξύ του ζευγαριού. Στην πορεία, αφού καταλήξετε πώς θέλετε να προχωρήσετε και πάρετε αποφάσεις, τις επικοινωνείτε σε οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο με τη μορφή ανακοίνωσης.
Η διαφορετική ματιά σας θα μπορούσε να αφορά οποιοδήποτε θέμα θρησκείας, παιδείας, διατροφής, εκπαίδευσης και πολλά άλλα. Αυτό που έχει νόημα είναι να εστιάσετε στην επικοινωνία με τον σύντροφό σας κι όχι στις διάφορες με την πατρική του οικογένεια. Εκεί θα βρείτε τις απαντήσεις σας, εκεί είναι η δύναμη σας!
Σας ευχαριστώ.
*Η Ρομίνα Σαλούστρου είναι ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια.
Καταρχήν συγχαρητήρια για την σελίδα σας. Επιτελείτε μεγάλο έργο. Ας ξεκινήσω κι εγώ με την ιστορία μου. Είμαι 20 χρονών και εδώ και 8 μήνες διατηρώ σχέση με έναν παντρεμένο που έχει ένα παιδάκι και είναι 20 χρόνια μεγαλύτερός μου. Είναι ένας αρκετά έξυπνος, εξωστρεφής και γλυκός άνθρωπος πραγματικά τον εχω ερωτευτεί, νιώθω υπέροχα κάθε φορά που είμαι μαζί του, το ίδιο και αυτός. Με αγαπάει και φροντίζει κάθε φορά να μου το δείχνει με όποιον τρόπο μπορεί, θα ήθελα να πω κιόλας οτι με έχει γνωρίσει και στους γονείς του αλλά και στα αδέρφια του… Ξέρω ότι είναι λάθος που είμαι μαζί του και επιμένω αλλά τον αγαπάω πάρα πολύ… Έχουμε προσπαθήσει αρκετές φορες να το τελειώσουμε αλλά δεν γίνεται τίποτα. Επίσης η γυναίκα του μας είχε καταλάβει με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν καβγάδες ανάμεσά τους, να φύγει από το σπίτι τους να μην τον αφήνει να δει το παιδί και να τον απειλεί για το παιδί ότι θα το πάρει και δεν θα το ξαναδεί… Αυτός παρόλα αυτά είναι ακόμα μαζί μου, μου λέει να κάνω 2-3 χρόνια υπομονή ώστε να μεγαλώσει λίγο το παιδί ώστε να μπορεί να μιλήσει και να πει ‘θέλω να πάω στο μπαμπά’… Δεν ξέρω πραγματικά τι να κάνω, μερικές φορές σκέφτομαι ότι θέλει απλά να περνάμε καλά, αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι εάν δεν ένιωθε τίποτα για μένα δεν θα έμπαινε στον κόπο να με γνωρίσει στους συγγενείς του αλλά ούτε να διακινδυνεύει να χάσει το παιδί του ξανά… Πραγματικά δεν ξέρω τι να κάνω ούτε τι να σκεφτώ.. Εσείς τι με συμβουλεύετε να κάνω;
Απαντά η κλινική ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια κυρία Μαρίνα Μόσχα
Κατ’ αρχήν σε ευχαριστούμε και εμείς για τα όμορφα λόγια σου!
Γράφεις πως είσαι 8 μήνες περίπου μαζί του και ήδη σε έχει γνωρίσει στους δικούς του, χωρίς να διευκρινίζεις αν σε γνώρισε ως την εξωσυζυγική σχέση του ή ως μία «φίλη». Όπως και να έχει όμως, δεν νομίζεις πως είναι λίγο νωρίς γι αυτό; Έχει μιλήσει στη γυναίκα του για το ότι θέλει να χωρίσει μαζί της ή απλά αφήνει και διαιωνίζεται μία κατάσταση; Ακόμα και νομικά, έχει δικαίωμα στο παιδί του, που σημαίνει πως δεν μπορεί να του απαγορέψει να το βλέπει.
Δεν αποκλείω το γεγονός πως μπορεί να έχει συναισθήματα για εσένα, αν και είναι μικρό το χρονικό διάστημα των 8 μηνών ή πως πράγματι περνάει καλά μαζί σου και ξεφεύγει από την καθημερινότητά του. Φτάνει όμως αυτό; Από την άλλη, τι είναι αυτό που εσύ έχεις βρει σε εκείνον που είναι ήδη 20 χρόνια μεγαλύτερος; Δεν είμαι αρνητική στη διαφορά ηλικίας, ίσα ίσα μάλιστα το αντίθετο, αλλά εσύ στα 20 σου χρόνια τι όνειρα έχεις για τη ζωή σου; Τι θα ήθελες να κάνεις;
Κανείς μας δεν μπορεί να πάρει την απόφαση για εσένα, μιας και πρόκειται για τη δική σου ζωή. Σκέψου όμως τι είναι αυτό που βρίσκεις σε εκείνον, τι είναι αυτό που σου καλύπτει; Τι θα σου λείψει αν χωρίσετε; Πως είναι η ζωή σου μαζί του…
Όπως καταλαβαίνεις είναι πολλές οι ερωτήσεις που θα ήθελα να έχω απαντήσεις για να δούμε τι σε κρατάει μαζί του… Αν νιώθεις πως δεν μπορείς να δεις καθαρά μέσα σου και να πάρεις μία απόφαση, η βοήθεια ειδικού θα σε βοηθούσε να δεις πιο καθαρά μέσα σου…
Σάββατο του Λαζάρου σήμερα κι ανοίγει η Ωραία Πύλη της Μεγαλοβδομάδας. Ο Λάζαρος αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη, (στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη και όχι του Λουκά – άλλος Λάζαρος εκείνος) και είναι φίλος και μαθητής του Χριστού, ο οποίος «ηγέρθη εκ νεκρών»…
«Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς στάθηκε κοντά στον τάφο. «Λάζαρε, βγες έξω» φώναξε. Όλοι περίμεναν. Κι ο φτωχός νεκρός που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του παίζεται η τύχη του κόσμου, τι να ’κανε; Η γη είχε χαθεί, πώς θ’ άφηνε χωρίς ανάσταση έναν ολάκερο ουρανό;»… Είναι οι στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη για τον Λάζαρο, τον θνητό Λάζαρο που ο Χριστός ανέστησε. Λάζαρος, ο άνθρωπος που κατά την Καινή Διαθήκη, είναι εκείνος που πήγε, είδε, γύρισε, αλλά δεν μίλησε…
Ο Λάζαρος ο επονομαζόμενος και Δίκαιος ή Τετραήμερος, αρρώστησε βαριά και πέθανε, σε ηλικία 30 χρονών (Ιωάννου ια’ 1-44).
Οι Γραφές αναφέρουν ότι, οι αδελφές του Λάζαρου ειδοποίησαν τον Ιησού ο οποίος βρισκόταν στη Γαλιλαία ότι ο φίλος του «ασθενεί βαρέως».
Στους μαθητές του, ο Ιησούς, είπε ότι ο φίλος του κοιμήθηκε και ότι θα μεταβεί στη Βηθανία για να τον ξυπνήσει. Όταν έφθασε στη Βηθανία με τους μαθητές του, η Μαρία, η αδελφή του Λαζάρου, του παραπονέθηκε ότι αν ερχόταν εγκαίρως δεν θα πέθαινε ο αδελφός της.
Ο Ιησούς δάκρυσε και ζήτησε να τον οδηγήσουν στον τάφο: Ένα σπήλαιο φραγμένο με ογκώδη λίθο. Παρότι προειδοποιήθηκε ότι, η οσμή θα ήταν ανυπόφορη, περίμενε να ανοίξει η είσοδος του τάφου και υψώνοντας φωνή μεγάλη είπε: «Λάζαρε δεύρο έξω!». Ο Χριστός ανάστησε τον Λάζαρο τέσσερις ημέρες μετά τον θάνατό του -εξού και ο χαρακτηρισμός «Τετραήμερος».
«Ω ναι, δεν έπρεπε στο «Δεύρο έξω» να υπακούσω μα την ειρηνική μου οδό αποσύνθεσης ν’ ακολουθήσω ταπεινά, σαν τους κοινούς θνητούς. Τώρα σε τι Δευτέρα Παρουσία να πιστέψω σε τι ανάσταση νεκρών ανάμεσα σ’ εξαίρεση ζωής και στον κανόνα του θανάτου;» γράφει ποιητής ο Τάκης Βαρβέρης…
Τριαντά χρόνια και γέλασε μια φορά…
Ο Λάζαρος έζησε άλλα 30 χρόνια μετά την έγερσή του. Οι παραδόσεις τον θέλουν σκυθρωπό και αγέλαστο στη ζωή που έζησε μετά την ανάστασή του, και αυτό οφειλόταν – λέγεται – στα όσα είχε δει κατά την τετραήμερη παραμονή του στον Άδη. Οι ίδιες παραδόσεις αναφέρουν ότι δεν γέλασε ποτέ στη ζωή του παρά μία φορά, όταν είδε κάποιον να κλέβει ένα πήλινο αγγείο και σχολίασε: «το ένα χώμα κλέβει το άλλο»! Κατά τις παραδόσεις, ο Λάζαρος, εκοιμήθη στην Κύπρο το έτος 63 μ.Χ. σε ηλικία 60 ετών και ο τάφος του στην πόλη των Κιτιέων έγραφε: «Λάζαρος ο τετραήμερος και φίλος του Χριστού».
Τι είδε όμως ο Λάζαρος; Είδε κάτι; Ή όχι; Αν ναι, τι ακριβώς και γιατί δε μίλησε; Η σιωπή του, κρότος στα ευαγγελικά κείμενα.
Όμως ο Όμηρος είχε στείλει χιλιάδες χρόνια πριν πατήσει ο Χριστός στη Γη τον Οδυσσέα στον Άδη… Και ο Οδυσσέας είδε και «μίλησε»: «Τότε κι άλλες ψυχές νεκρών αφανισμένων είχαν στηθεί εκεί και καθεμιά ρωτώντας έλεγε τον πόνο της».
Ο Όμηρος μας παραθέτει και τη συνάντηση του Οδυσσέα με τον Αχιλλέα στον Κάτω Κόσμο: «Ω Αχιλλέα, του Πηλέα γιε, ο πρώτος κι ο καλύτερος των Αχαιών… Αχιλλέα, κρίνω πως δεν υπάρχει άλλος σου ευτυχέστερος, ούτε από όσους έζησαν στο παρελθόν, μήτε από εκείνους που θα ρθούν στο μέλλον».
Κι ο Αχιλλέας απαντά μ’ εκείνο τον επικό στοίχο που κρύβει όλη την τραγική αλήθεια για την μετά θάνατον ζωή: «Μη θες να με παρηγορήσεις για τον θάνατό μου, Οδυσσέα γενναίε· θα προτιμούσα πάνω στη γη να ζούσα, κι ας ξενοδούλευα σε κάποιον, άκληρο πια που να μην έχει και μεγάλο βιος, παρά να είμαι ο άρχοντας στον κάτω κόσμο των νεκρών»…
Ο Λάζαρος του Ρέμπραντ
Και ως επίλογο, όπως και στο έμπα του κειμένου Τάσος Λειβαδίτης: «Αφήστε με, παρακαλώ, μια στιγμή να περάσω. Θα ‘μια σύντομος, όπως όλοι οι αληθινά μεγάλοι. Δε με ξέρετε; Είμαι, λοιπόν, εγώ που φώναξα πριν τόσες χιλιάδες χρόνια εκείνο το ασύγκριτο, μάταιο “νενικήκαμεν”. Εγώ που πρόδωσα τους Έλληνες σ’ όλες τις μάχες, και τους Πέρσες σ’ όλη την αιωνιότητα. Ακριβώς, το μαντέψατε: είμαι ο Λάζαρος. Εγώ που μου φωνάξανε μια νύχτα, τέσσερις μέρες νεκρός: Λάζαρε, βγες έξω. Κι ενώ ήξερα πως κανείς δε μπορούσε να μ’ αναστήσει, συμπόνεσα τόσο την ανθρώπινη ευπιστία που σηκώθηκα»…
Εμείς τι να γράψουμε; Αν είχε δει κάτι ο Λάζαρος θα το είχαμε μάθει, σίγουρα. Για την ώρα, οι ποιητές γνωρίζουν περισσότερα κι από τον Λάζαρο κι από το γένος των θνητών ολόκληρο… Ας τους δώσουμε περισσότερη προσοχή!
Και κάτι ακόμα: Η Ανάσταση του Λαζάρου έχει προκαλέσει ανήκεστο βλάβη στην αισιοδοξία των ανθρώπων (των νεοελλήνων βασικά) που πιστεύουν πως ό,τι και να κάνουν ο θάνατος δεν τους απασχολεί· κάποιος Μεσσίας θα βρεθεί να τους αναστήσει, φρονούν. Οι τάλανες!
Δεν αρκούν 40 μέρες να καθαρίσει μια ψυχή. Η κάθαρση γίνεται κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή. Κι αντί για σαπούνι και νερό, πλένεται με το καλό.
Περιττό να σας πω πόσο με εκνευρίζει να βλέπω «θρησκόληπτους» να κουτσομπολεύουν τί έκανε στο σπίτι της η μία και η άλλη ή το αντίθετο. Να βλέπω δηλαδή άθεους να κράζουν όποιον πιστεύει ή νηστεύει, λες και τους βάλαμε τροχονόμο στο καντήλι μας.
Ο καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει όπου θέλει αν αυτό του δίνει ελπίδα ή τον στηρίζει στη ζωή. Κακά τα ψέματα, κάθε άνθρωπος κάπου στηρίζεται για να ανταπεξέλθει. Άλλοι το λένε «Θεό», άλλοι «φίλοι», άλλοι «ψυχολόγο». Όλοι μας από κάπου αντλούμε δύναμη και αλίμονο αν έκραζε ο ένας τον άλλον για το αυτονόητο. Κι όμως συμβαίνει.
Βλέπω «ανθρώπους» να νηστεύουν ενώ λένε τσουβάλι τα ψέματα ολούθε.
Βλέπω «ανθρώπους» να νηστεύουν ενώ ανταλλάζουν sms για το ποιά πήγε πού και με ποιόν.
Βλέπω «ανθρώπους» να νηστεύουν ενώ σε κράζουν που ανέβηκες επαγγελματικά ή παντρεύτηκες ή χάρηκες με κάτι και εκείνοι όχι.
Βλέπω «ανθρώπους» να νηστεύουν ενώ περνάνε το ένα κόκκινο φανάρι πίσω απ’ το άλλο. Ενώ βρίζουν, ενώ δέρνουν τα παιδιά ή τις γυναίκες τους, ενώ δεν ξέρουν τί θα πει «συγγνώμη», ενώ πιστεύουν πως μόνο εκείνοι έχουν δίκιο. Ενώ δεν το’ χουν σε τίποτα να σε «πουλήσουν», ενώ τα θέλουν όλα δικά τους.
Μου θυμίζει κάτι τύπισσες που πάνε σε διαιτολόγο ενώ από πίσω τρώνε τούρτες.
Τί νόημα έχει να νηστεύεις το κρέας το λάδι ή το τυρί, αν δεν νηστεύεις το μίσος, τη κακία και το ψέμα;
Η ψυχή δεν καθαρίζει επειδή δεν έφαγες ζαμπόν.
Δεν καθαρίζει επειδή πήγες εκκλησία, επειδή στόλισες τον επιτάφιο ή τον σήκωσες ή πέρασες από κάτω του.
Δεν καθαρίζει επειδή τη Μ. Βδομάδα δεν έκανες σεξ, δεν έβαλες χαρούμενα τραγούδια ή δεν άνοιξες τηλεόραση.
Δεν καθαρίζει επειδή προσκύνησες Τον Χριστό.
Δεν καθαρίζει επειδή είπες «Θεέ μου να’ μαστε όλοι μας καλά» ενώ έχεις το πόδι έτοιμο για τη τρικλοποδιά στον διπλανό σου.
Δεν αρκούν 40 μέρες να καθαρίσει μια ψυχή. Η κάθαρση γίνεται κάθε μέρα, κάθε ώρα και στιγμή. Κι αντί για σαπούνι και νερό, πλένεται με το καλό. Με ένα «πάρε αυτά να ψωνίσεις για τα παιδιά» σε μια φίλη σου που τα φέρνει βόλτα δύσκολα. Με ένα «πήγαινε να ξεκουραστείς, θα πλύνω εγώ τα πιάτα». Με ένα «συγγνώμη για όσα έκανα». Με ένα «σε συγχωρώ».
Όσο μπορείς, στο μέτρο που μπορείς.
Δεν είμαστε Θεοί και δεν θα γίνουμε.
Δαίμονες όμως είναι στο χέρι μας να μην.
Αμήν…
Πριν από δέκα χρόνια εγκατέλειψα τη σύζυγό μου για κάποια άλλη. Τότε η κόρη μου ήταν 14 ετών. Είμαι πλέον παντρεμένος με εκείνη την άλλη γυναίκα και έχουμε έναν 7χρονο γιο.
Η κόρη μου ποτέ δεν με συγχώρεσε, ούτε αποδέχτηκε τη μητριά της. Ήταν πάντα ευγενική μαζί της, όταν ερχόταν Σαββατοκύριακα να μείνει μαζί μας, αλλά από τη στιγμή, που έγινε 18, σταμάτησε να έρχεται.
Τη βλέπω αραιά και που μόνος μου ή μαζί με το γιο μου και τη γυναίκα μου τη συναντά πλέον μόνο σε καμιά οικογενειακή μάζωξη.
Τώρα, που παντρεύεται, φαίνεται ότι βρήκε την ευκαιρία να με τιμωρήσει. Ζήτησε από τον πατριό της, που τον ξέρει μόνο 3 χρόνια, να την παραδώσει νύφη στην εκκλησία και ενώ κάλεσε εμένα και το γιο μου, τη γυναίκα μου την άφησε εκτός.
Την έπιασα, της μίλησα, της ζήτησα να δεχτεί ένα χρηματικό ποσό ως δώρο για το γάμο της, αλλά ήταν ανένδοτη. Δεν το πήρε με τίποτα. Νιώθω ότι με κάλεσε όχι επειδή το θέλει, αλλά επειδή είμαι πατέρας της. Αν είχε τη δυνατότητα, δεν θα με καλούσε καν. Και να πάω, θα είμαι ένας απλός καλεσμένος, τίποτα παραπάνω. Το σκέφτομαι να πάω, να μην πάω.
Η γυναίκα μου, από την άλλη, δείχνει κατανόηση και ανωτερότητα και μου ζήτησε να πάρω το παιδί και να πάω. Πιστεύει ότι έτσι και δεν πάω, θα το μετανιώσω. Θα εκτιμούσα πραγματικά την άποψή σας. Θα ήθελα να προσθέσω ότι γνωρίζω πόσο μεγάλο κακό έκανα στην κόρη μου και τη μητέρα της, αλλά το παιδί μου τουλάχιστον δεν το άφησα ποτέ έξω απ’ τη ζωή μου. Προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν περισσότερο κοντά της και τη στήριξα όσο μπορούσα.
Είμαι 50 ετών και ήμουν παντρεμένος τα τελευταία 7 χρόνια με μία πολύ καλή γυναίκα που μου γνώρισε η ξαδέρφη μου. Δεν είχα παντρευτεί ποτέ μου και επειδή τα χρόνια περνούσαν, αποφάσισαν οι συγγενείς μου να αναλάβουν δράση και με προξένεψαν με τη γυναίκα αυτή, η οποία είναι ζωντοχήρα με δύο μεγάλα παιδιά, μία κόρη 30 χρόνων και ένα γιο 26. Δεν ήμουν ποτέ φανατικός του γάμου αλλά επειδή δεν ήθελα να γεράσω και να είμαι μόνος μου επέλεξα να παντρευτώ τη γυναίκα αυτή για να έχω μία συντροφιά, ένα πιάτο ζεστό φαΐ και δύο καθαρά ρούχα γιατί όσο ζούσα μόνος μου από νοικοκυροσύνη δεν το ‘χα και πολύ.
Είχα κάποιες σχέσεις στο παρελθόν αλλά δεν πήγαν καλά. Μία μόνο φορά έφτασα κοντά στο γάμο όταν αρραβωνιάστηκα μία κοπέλα με την οποία είχαμε σχέση τρία χρόνια, αλλά έμαθα ότι με απατούσε και τη χώρισα πριν κάνω το λάθος να την παντρευτώ. Από τότε δεν ξανασχολήθηκα ούτε σχέση έκανα ούτε ξαναερωτεύτηκα. Πίστευα ότι είχα κλείσει ως άντρας μέχρι που γνώρισα την κόρη της μέλλουσας γυναίκας μου και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα.
Πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια τράβηξε την προσοχή μου μία γυναίκα. Όταν τη γνώρισα ήταν 23 χρονών και σήμερα είναι 30. Ντροπή μου που το λέω, αλλά ένας από τους λόγους που παντρεύτηκα τη γυναίκα μου ήταν η κόρη της. Είναι ένα πλάσμα αιθέριο, όμορφο, ζωντανό, ακμαίο. Αν δεν επρόκειτο να παντρευτώ τη μάνα της και είχα λίγη εμπιστοσύνη παραπάνω στον εαυτό μου, θα είχα κάνει κίνηση, δεν υπάρχει περίπτωση, όμως επικράτησε ο δειλός μου εαυτός και παντρεύτηκα μία γυναίκα που ούτε αγαπούσα ούτε ήμουν ερωτευμένος μαζί της.
Τα πράγματα στην πορεία ήρθαν πολύ πιο διαφορετικά απ’ ότι τα φανταζόμουν. Η κοπέλα τότε είχε μία σχέση με ένα αγόρι που δεν έκανε για εκείνη και προσπαθούσα με όσο θάρρος είχα να της το δώσω να το καταλάβει. Όταν κάποια στιγμή χώρισαν μέσα μου καταχάρηκα και ας ήξερα ότι δεν μπορούσε να γίνει κάτι μεταξύ μας. Κλείστηκε στον εαυτό της, κλείστηκε και στο σπίτι και δεν ήθελε να βγαίνει. Εντελώς μοιραία ήρθαμε πιο κοντά. Ειδικά όταν πήρα σύνταξη και δεν χρειαζόταν πια να δουλεύω και έμενα σπίτι ήμασταν κάθε μέρα μαζί μέχρι που μία μέρα χωρίς να το καταλάβω ούτε εγώ ούτε και εκείνη βρεθήκαμε στο κρεβάτι.
Ήταν τόσο έντονο και τόσο παθιασμένο που το κρεβάτι έσπασε. Ένιωσα ότι έβγαλα από μέσα μου όλη την καταπίεση και τα χρόνια αποχής. Ένιωσα απελευθερωμένος. Ένιωσα άντρας ξανά. Όπως καταλαβαίνετε δεν συνέβη μόνο μία φορά και τέλος. Καθημερινά ανυπομονούσαμε να φύγει η γυναίκα μου για τη δουλειά για να μείνουμε μόνοι μας.
Η υπόθεση αυτή κράτησε δύο χρόνια μέχρι που στο τέλος αποφάσισα να χωρίσω. Ευτυχώς μου έδωσε εύκολα το διαζύγιο. Δεν πήγαινε άλλο. Δεν την αγαπούσα και εξακολουθώ να μην την αγαπώ. Αγαπώ την κόρη της και έχω αποφασίσει να την παντρευτώ ο κόσμος να χαλάσει. Το θέλει και η ίδια πολύ, αλλά η μητέρα της, που κάτι υποψιαζόταν από καιρό είναι ανένδοτη και δεν θέλει ούτε να το ακούσει.
Δεν καταλαβαίνω την αντίδρασή της. Αντί να εκτιμήσει την ειλικρίνειά μου, που πήγα επισήμως, της ξηγήθηκα, ζήτησα το χέρι της κόρης της και θέλω να την αποκαταστήσω (την αγαπώ και τη νοιάζομαι πολύ περισσότερο σε σχέση με τη μητέρα της), μας απειλεί και από πάνω; Λέει ότι θα με καταγγείλει, θα με πάει στα δικαστήρια και τα σχετικά, αλλά εγώ τη βρίσκω απλά γελοία και υπερβολική.
Έτσι που ήρθαν τα πράγματα ήταν προτιμότερο να ξεκαθαρίσω την κατάσταση και να μπουν όλα στη θέση τους αλλά η πρώην γυναίκα μου δεν με αφήνει να χαρώ. Δεν θα διώξω εγώ την ευκαιρία να είμαι και πάλι ευτυχισμένος. Τόσα χρόνια έζησα μόνος και δυστυχισμένος, τώρα που μπορώ και πάλι να ξαναβρώ το παλιό, καλό μου εαυτό, θα το κάνω ο κόσμος να χαλάσει. Στην τελική σιγά τη διαφορά ηλικίας που έχουμε. 20 χρόνια μια χαρά «βολεύονται». Το μόνο θέμα είναι ότι είναι κόρη της πρώην γυναίκας μου. Ε, και; Δεν έγινε και τίποτα το ανεπανόρθωτο με τη μάνα της. Ένα διαζύγιο πήραμε και τώρα είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε τις ζωές μας. Ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Νιώθω και πάλι γεμάτος και ευτυχισμένος και δεν θα αφήσω κανέναν να μου το χαλάσει. Υπάρχει τρόπος να ηρεμήσω την πρώην γυναίκα μου και να την κάνω να δεχτεί το γάμο μας;
