Σε Καρδίτσα και Καστράκι Τρικάλων βρέθηκε η σύζυγος του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ
Στην Καρδίτσα, τόπο καταγωγής της, βρέθηκε η σύντροφος του Αλέξη Τσίπρα, Μπέττυ Μπαζιάνα όπου επισκέφτηκε την οικογένεια του Βάιου Βλάχου, ενός από τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών, με την οποία τη συνδέει στενή φιλία.
Μάλιστα ο κ. Τσίπρας είχε παραβρεθεί προσωπικά στην κηδεία του Βάιου Βλάχου.
Επίσης, ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση της οικογένειας των τριών φοιτητριών από τα Τρίκαλα που χάθηκαν στην τραγωδία των Τεμπών, η Μπέττυ Μπαζιάνα επισκέφτηκε και το Καστράκι Καλαμπάκας. Εκεί συνάντησε στο σπίτι της την οικογένεια Πλακιά που θρηνεί τις 20χρονες δίδυμες αδερφές Θώμη και Χρύσα και την ξαδέρφη τους Αναστασία.
Οι τραγικοί γονείς εξέφρασαν στην Μπέττυ Μπαζιάνα την αγωνία τους ώστε να αποδοθούν οι ευθύνες στους υπαίτιους της τραγωδίας.
Ο Νίκος Μουτσινάς πάντοτε σχολιάζει όσους αναφέρονται στο όνομά του, με τον ίδιο να εκπλήσσεται ευχάριστα με τα λόγια που άκουσε από συνάδελφό του, μετά την… υπεράσπιση του Γιώργου Λιάγκα.
«Έχει ένα από τα ωραιότερα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης ο Νίκος Μουτσινάς. Για το μυαλό του ξέρουμε, το αφήνω απ’ έξω, αλλά νομίζω είναι ο ωραιότερος άνδρας που υπάρχει την Ελλάδα», ανέφερε πρόσφατα στο The 2Night Show ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, λίγο καιρό μετά το παράπονό του, ότι έχουν διακόψει την επικοινωνία με τον Νίκο Μουτσινα.
Ο παρουσιαστής του ΣΚΑΪ ακούγοντας το κομπλιμέντο του Γρηγόρη Αρναούτογλου σχολίασε: «Νομίζω ότι δεν μου έχει ξαναπεί άνδρας στην τηλεόραση, ότι είμαι ο πιο όμορφος».
Στη συνέχεια πρόσθεσε πως πλέον έφτασε η ώρα να αποκαταστήσεις τις σχέσεις του με τον Γρηγόρη Αρναούτογλου: «Θα τον πάρω τηλέφωνο, δεν γίνεται. Περιμένει τόσο καιρό», είπε ο Νίκος Μουτσινάς.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα πρόβλημα που έχει προκύψει με τη σπιτονοικοκυρά μου και θα ήθελα να μάθω κατά πόσο νόμιμο είναι αυτό που κάνει. Σπουδαζω μαζί με την αδερφή μου. Εδώ και 20 μέρες έχουμε νοικιάσει ένα σπίτι. Όταν το είδα, μου άρεσε και αμέσως ήθελα να το κλείσω. Την επόμενη μέρα έδωσα την εγγύηση, μεσιτική αμοιβή και το πρώτο ενοίκιο καθώς αρχίσαμε και τις διαδικασίες για το μισθωτήριο, στο οποίο θέλησε να γράψει 180€ λιγότερα απ’ όσα πληρώνω κάθε μήνα, γιατί θα υπήρχε θέμα με τη σύνταξή της. Εμείς συμφωνήσαμε. Ωστόσο στη συνάντησή μας μου ανέφερε από μόνη της ότι μπορώ να φέρνω τις παρέες μου και τον φίλο μου οπότε θέλω χωρίς να δημιουργήσω φασαρία.
Αυτό που δεν μου είχε αναφέρει είναι ότι θα έχει πρόσβαση στο σπίτι μου (πράγμα που νομίζω απαγορεύεται) όποτε θέλει και όποτε δεν ανοίγω ή δεν το σηκώνω, θα μπαίνει με το κλειδί της. Ήδη εχω την αίσθηση πως μια φορά μπήκε στο σπίτι μια μέρα που απουσίαζα. Να σημειωθεί πως το διπλανό διαμέρισμα απο εμένα είναι της οικογένειάς της και ανεβαίνει και παρακολουθεί τι κάνω στο μπαλκόνι και μέσα στο σπίτι. Επίσης μου έκανε παρατήρηση επειδή έφερα το αγόρι μου 2 βράδια στο σπίτι και μου είπε να μην ξαναγίνει και ότι δεν δέχεται τη συγκατοίκηση (ενώ το να μείνει κάποιος σπίτι σου για 2-3 βράδια δεν είναι συγκατοίκηση, αλλά φιλοξενία!). Της τονίσαμε ότι δεν πρόκειται για συγκατοίκηση, αλλά για φιλοξενία του φίλου μου, αφού μένω με την αδερφή μου. Επίσης την επόμενη μέρα άλλαξα κλειδαριά χωρίς να την ενημερώσω και αυτή συνεχίζει να επιμένει ότι θέλει πρόσβαση στο σπίτι με την πρόφαση ότι θέλει να προλάβει κάποια φωτιά η πλημμύρα. Έχει το δικαίωμα να μπαίνει στο σπίτι οπότε θέλει χωρίς την άδειά μου; Και να μου επιβάλει να μην φέρνω κανεναν μες στο σπίτι για παραπάνω από ένα βράδυ, ενώ δεν είχε συμφωνηθεί ποτέ κάτι τέτοιο;;;;
Υ.Γ : Δεν επιθυμώ να της δώσω κάποιο κλειδί από το σπίτι και δεν νιώθω ασφάλεια να γίνεται κάτι τέτοιο από τη στιγμή που ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται την ιδιωτικότητά του.
Απαντάει η δικηγόρος κυρία Πέγκυ Καραγιάννη
Σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 574 ΑΚ με την σύμβαση της μίσθωσης ο εκμισθωτής –ιδιοκτήτης ακινήτου έχει υποχρέωση να παραχωρήσει στον μισθωτή τη χρήση του πράγματος (στην προκειμένη περίπτωση ακίνητο) για όσο διαρκεί η μίσθωση και ο μισθωτής να καταβάλει το συμφωνημένο μίσθωμα. Περαιτέρω κατά το άρθρο 594 ΑΚ ο μισθωτής έχει το δικαίωμα να καταγγείλει αμέσως τη μίσθωση και να ζητήσει αποζημίωση, αν ο μισθωτής, παρά τις διαμαρτυρίες του εκμισθωτή, δεν μεταχειρίζεται το μίσθιο με επιμέλεια και όπως συμφωνήθηκε ή δεν τηρεί τη συμπεριφορά που πρέπει απέναντι στους άλλους ενοίκους.
Από τα ανωτέρω εκτιθέμενα προκύπτει ότι με την έναρξη της μισθώσεως ο εκμισθωτής, ακόμα κι αν κρατήσει κλειδιά του σπιτιού ως ιδιοκτήτης, κάτι το οποίο δεν μπορεί να ελεγχθεί, δεν έχει δικαίωμα σε καμία περίπτωση να τα χρησιμοποιεί, καθώς η κατοχή του μισθίου ανήκει στο μισθωτή. Ακόμα κι αν θέλει να εκτελέσει τον όρο του συμβολαίου που λέει για έλεγχο φθορών του μισθίου ή για την επίσκεψη υποψήφιων αγοραστών, η επίσκεψη πρέπει να γίνεται μόνο κατόπιν συνεννόησης με το μισθωτή και αφού ο τελευταίος του του επιτρέψει και ποτέ δεν θα πρέπει να φθάνει στα όρια της καταχρηστικότητας.
Στην προκειμένη περίπτωση η εκ μέρους σας αλλαγή της κλειδαριάς και η φυσιολογική κατ΄εμέ άρνησή σας για συχνές επισκέψεις στο μίσθιο ακίνητο – εφόσον δεν έχετε συμπληρώσει ένα μήνα στο άνω ακίνητο, ακόμα δε και η επίσκεψη φιλικών/συγγενικών σας προσώπων ή η ολιγοήμερη διαμονή τους στο ακίνητό σας, δεν μπορεί να αποτελέσει λόγω καταγγελίας της μισθώσεως για παραβίαση των ανωτέρω όρων από την εκμισθώτριά σας, ειδικά δε αν δεν αναγράφονται στο μισθωτήριο συμβόλαιο. Τέλος δεν οφείλετε να της παραδώσετε κανένα κλειδί, απλά μπορείτε να την ενημερώσετε ότι σε περίπτωση που υπάρχει έκτατη ανάγκη και απουσιάζετε, θα μεριμνήσετε εσείς για να μεταβεί κάποιο φιλικό σας πρόσωπο στο μίσθιο ακίνητο, που θα του έχετε εμπιστευτεί εσείς το κλειδί του ακινήτου σας.
Εγώ για τον γιο μου ονειρευόμουν μια κοπέλα της τάξης μας, από καλή οικογένεια. Μια κοπέλα του κύκλου μας. Όμως η κοπέλα που μας έφερε να γνωρίσουμε ήταν σκέτη απογοήτευση. Ήταν μια ήσυχη κοπέλα βέβαια, αλλά εργαζόταν ως μια απλή γραμματέας. Ο δικός μου ο γιος να έχει σχέση με μια απλή γραμματέα;
Θα ήθελα να σας εξομολογηθώ και εγώ το πρόβλημα που αντιμετωπίζω γιατί πιστεύω ότι μόνο εσείς θα με καταλάβετε!
Εγώ είμαι μια γυναίκα της καλής κοινωνίας, η οικογένεια μου είναι αρκετά εύπορη καθώς ο σύζυγός μου είναι ένας πολύ γνωστός και επιτυχημένος δικηγόρος.
Στο μοναχογιό μας δεν έλειψε ποτέ τίποτα. Από μικρό παιδί φροντίσαμε να του δώσουμε καλή ανατροφή, τον πήγαμε στα καλύτερα σχολεία και φυσικά για σπουδές στο εξωτερικό.
Βλέπετε το όνειρο του συζύγου μου είναι να καταφέρει ο γιος μας να ακολουθήσει τα χνάρια του, ώστε μια μέρα να αναλάβει μόνος του το δικηγορικό γραφείο.
Η ζωή του παιδιού μου κυλούσε όπως την ονειρευόμουν, μέχρι που μια μέρα μου ζήτησε να παραθέσουμε ένα δείπνο ώστε να μας γνωρίσει την κοπέλα που σκοπεύει να παντρευτεί.
Εγώ για τον γιο μου ονειρευόμουν μια κοπέλα της τάξης μας, από καλή οικογένεια. Μια κοπέλα του κύκλου μας.
Όμως η κοπέλα που μας έφερε να γνωρίσουμε ήταν σκέτη απογοήτευση.
Ήταν μια ήσυχη κοπέλα βέβαια, αλλά εργαζόταν ως μια απλή γραμματέας. Ο δικός μου ο γιος να έχει σχέση με μια απλή γραμματέα.
Καλά για τα ρούχα της δεν το συζητώ, η μπλούζα που φόραγε το πολύ να κόστιζε 10€!
Ένιωσα ντροπή! Πως θα την παρουσίαζα στον κύκλο μου και στις φίλες μου;
Αντέδρασα πολύ άσχημα, προσπάθησα να εξηγήσω στο γιο μου ότι αυτή η κοπέλα δεν κάνει γι’ αυτόν. Δεν ταιριάζει στην οικογένεια μας! Είχα πάθει υστερία.
Ο γιος μου με απείλησε ότι αν δεν πάρω απόφαση ότι εκείνη είναι η γυναίκα που θα παντρευτεί θα φύγει από το σπίτι και θα από το γραφείο.
Έπαθα σοκ! Προτιμάει να αφήσει την ζωή του και την καριέρα του για να ζήσει στη φτώχεια μ’ αυτήν.
Δεν το άντεξα αυτό και είπα να πάω για λίγο με τα νερά του! Έκανα πως δεχόμουν αυτή τη κοπέλα για νύφη μου, για να τα πάω καλά με το παιδί μου και να μην τα τινάξει όλα στον αέρα.
Της πρότεινα να κάνουμε μαζί μια βόλτα στα μαγαζιά και να πιούμε ένα καφέ.
Καλύτερα να μην το είχα κάνει ποτέ τελικά! Την πήγα στα καλύτερα μαγαζιά για να αγοράσει ρούχα της προκοπής αλλά εκείνη διάλεξε κάτι μπότες κακής ποιότητας που κόστιζαν μόνο 40€.
Τόσο δεν κοστίζει ούτε το κουμπί από το παλτό μου.
Ένιωσα ντροπή! Την πήρα αμέσως και φύγαμε!
Δεν ξέρω τι να κάνω! Δεν τι θέλω για νύφη μου, δεν ταιριάζει στο γιο μου αυτή η κοπέλα!
Στα 18 μου αποφάσισε η μητέρα μου να μου πει όλη την αλήθεια, ότι δηλαδή ο πατέρας που με μεγάλωσε δεν ήταν ο πραγματικός μου πατέρας. Αυτό ήταν το πρώτο σοκ. Το δεύτερο ήταν ότι αρνήθηκε να μου πει ποιος ήταν.
Από τότε που το έμαθα προσπαθώ απεγνωσμένα να βρω το βιολογικό μου μπαμπά, αλλά η μάνα μου δεν ξέρω πως την έχει δει και δεν αποκαλύπτει τίποτα. Το μόνο που μου είπε είναι πως όταν έμαθε ότι είναι έγκυος, ο άντρας αυτός προσφέρθηκε να τη βοηθήσει οικονομικά να μεγαλώσει το παιδί, αλλά εκείνη αρνήθηκε λέγοντάς του «Ή θα με παντρευτείς ή τίποτα». Η μάνα μου τέτοιος τύπος είναι. Όλα ή τίποτα. Το αποτέλεσμα; Το τίποτα. Μεγάλωσε το παιδί της με έναν άντρα, ο όποιος ήξερε ότι δεν είμαι βιολογικό του παιδί αλλά με αγάπησε περισσότερο απ’ ότι αν ήμουν δική του. Εγώ όμως τι φταίω να μεγαλώνω με κάποιον που δεν είναι πατέρας μου και να το μαθαίνω σε τόσο μεγάλη ηλικία;
Έχω πιέσει τους πάντες στο σόι μου να μου δώσουν έστω μια τόση δα πληροφοριούλα, το παίζουν Κινέζοι. Η μοναδική που φάνηκε κάπως διαλλακτική, ήταν η θεία μου, η αδερφή της μαμάς μου, η οποία μου είπε: «Τι τα θες κορίτσι μου και τα σκαλίζεις; Άστα όπως είναι. Αν μαθευτεί ποιος είναι ο πραγματικός σου πατέρας, θα ξεσπάσει μεγάλο σκάνδαλο στην οικογένειά μας».
Σκάνδαλο στην οικογένειά μας; Τι εννοούσε; Και γιατί να ξεσπάσει σκάνδαλο; Ξέρω ότι γνώριζε, αλλά την αλήθεια ούτε εκείνη δέχτηκε να μου την πει. Έπρεπε να βγάλω μόνη μου το φίδι από την τρύπα.
Ψάξε, ψάξε, βρήκα ένα παλιό ξεχασμένο άλμπουμ που η μητέρα μου είχε ξεχωρίσει από τα υπόλοιπα και το είχε κρύψει στη ντουλάπα της. Από την ημερομηνία που έγραφε πίσω από κάθε φωτογραφία κατάλαβα ότι τραβήχτηκαν πριν από 28-29 χρόνια (σήμερα είμαι 27), δηλαδή λίγο πριν μείνει έγκυος και γεννήσει εμένα. Σε όλες τις φωτογραφίες είναι παρέα με τον ξάδερφό της, με τον οποίο γνωρίζω ότι έκαναν πολλή παρέα στα νιάτα τους. Τον άνθρωπο αυτό δεν τον έχω γνωρίσει ποτέ. Τον γνωρίζω μόνο σαν όνομα.
Στις φωτογραφίες που λέτε η μάνα μου και ο ξάδερφός της είναι μαζί σε γλέντια, μαζί σε βόλτες, μαζί σε εκδρομές, μαζί διακοπές στο χωριό, μαζί ταξίδια, μαζί παντού. Είναι φανερό ότι έκαναν πολλή παρέα και μου κάνει εντύπωση που η μητέρα μου δεν τον έχει αναφέρει [παρά ελάχιστες φορές. Που βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος; Τι έγινε και χάθηκαν; Γιατί έκοψαν επαφές; Μήπως έχει σχέση με το σκάνδαλο που λέγαμε; Και πάλι, αν έμεινε η μητέρα μου έγκυος από εκείνον, θα του ζητούσε γάμο; Είναι δυνατόν;
Δύο μήνες πριν γεννήσει, παντρεύτηκε τον «πατέρα» μου, τον πατριό μου δηλαδή και έβαλε το δικό του όνομα στα χαρτιά μου.
Σήμερα στα 27 μου θέλω όσο τίποτε άλλο στον κόσμο να συναντήσω τον πραγματικό μου πατέρα. Είπα στη μητέρα μου τις υποψίες μου αλλά πήγε να με βγάλει τρελή. Εγώ όμως είμαι σχεδόν σίγουρη. Αυτός πρέπει να είναι ο πατέρας μου. Αν είναι αλήθεια είμαι αποτέλεσμα αιμομιξίας. Ίσως από αυτή την αλήθεια θέλει να με προστατεύσει η μάνα μου. Είχαν σχέση; Μήπως τη βίασε; Δεν ξέρω πια. Αν είχαν σχέση, θα έπρεπε να ήταν πιο υπεύθυνοι και προσεκτικοί. Με τον ξάδερφό της βρήκε; Είναι απαράδεκτα αυτά τα πράγματα. Χάθηκαν οι άντρες;
Δεν ξέρω πια τι να σκεφτώ. Όσο και αν την πιέζω, δεν λέει τίποτα και στο τέλος καταλήγουμε σε τσακωμό. Με ποιο τρόπο να μάθω; Ούτε το όνομά του ξέρω, ούτε τίποτα. Μόνο ένα σκέτο «Κώστας»…
Όταν ήμουν 10 μηνών, εγώ και ο δίχρονος αδερφός μου βρεθήκαμε εγκαταλελειμμένοι στην άκρη ενός δρόμου. Συνεχίσαμε τη ζωή μας σε ίδρυμα μέχρι τα 5 μου χρόνια, όταν και οι Αρχές μας παρέδωσαν στον αλκοολικό πατέρα μας.
Μετακομίσαμε στο Μάντσεστερ όπου έβαζε εμένα και τον αδερφό μου να κλέβουμε και να του δίνουμε οτιδήποτε μπορούσε να πουλήσει.
Μεγαλώνοντας μάθαμε ότι είχαμε άλλα 12 αδέρφια. Κανείς από εμάς δεν είχε τη φροντίδα που του άξιζε, μεταξύ μας όμως υπήρχε γνήσια αγάπη, ενδιαφέρον και διάθεση να φροντίσει ο ένας τον άλλον.
Όσα κερδίζαμε με τον αδερφό μου από την επαιτεία και τις κλοπές, τα δίναμε στον πατέρα μου, κάποια όμως τα μοιραζόμασταν μεταξύ μας προσπαθώντας να μην το πάρει χαμπάρι εκείνος.
Δεν νιώσαμε ποτέ αγάπη και στοργή από τους γονείς μας. Δεν μας αγκάλιασαν ποτέ, ούτε μας άγγιξαν παρά μόνο για να μας δείρουν.
Οι αδερφές μου έφυγαν όσο πιο μακριά μπορούσαν γιατί είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον πατέρα μου. Κάποτε προσπάθησε να μου κόψει τα δάχτυλα επειδή δεν του παρέδωσα ένα νόμισμα που είχα βρει στα σκουπίδια. Θα το είχε κάνει αν δεν είχε μπει στη μέση η μητέρα μου.
Τη θυμάμαι χαρακτηριστικά να λέει «Μην του κόψεις τα δάχτυλα. Πώς θα ζητιανεύει μετά;».
Όταν ήμουν 8 ετών οι γονείς μου εξαφανίστηκαν. Η μεγάλη μου αδελφή ήρθε μόνο και μόνο για να πάρει μαζί της τα μικρότερα παιδιά και εγώ με το Martin αποφασίσαμε να φύγουμε. Φεύγοντας έβαλα φωτιά σε ένα παλιό πάπλωμα που είχαμε και έκαψα το σπίτι. Δεν ήθελα να υπάρχει. Δεν ήθελα να το βλέπω. Δεν ένιωσα ποτέ αγάπη και στοργή από κανέναν παρά μόνο από τα αδέρφια μου και η σκέψη και μόνο να εξακολουθεί να υπάρχει αυτό το σπίτι-κολαστήριο, στο οποίο ζήσαμε τόσα με έκανε να νιώθω αηδία. Ήθελα να εξαφανιστεί και να μη ζήσει ποτέ ξανά κανείς εκεί μέσα.
Στα 8 μου δεν μπορούσε να δικαστώ για εμπρησμό πόσο μάλλον να καταδικαστώ. Τους επόμενους μήνες τους περάσαμε στο ορφανοτροφείο. Εκεί τουλάχιστον μπορώ να πω ότι περάσαμε φανταστικά. Τρώγαμε τρεις φορές τη μέρα, είχαμε ζεστά κρεβάτια και καθαρά ρούχα. Είχαμε τη δυνατότητα να πάμε σχολείο και να παίζουμε κάθε μέρα με άλλα παιδιά αλλά εμείς είχαμε μάθει να είμαστε στους δρόμους, να ζητιανεύουμε και να κλέβουμε. Αυτό κάναμε. Το σκάγαμε όσο συχνότερα μπορούσαμε από το ορφανοτροφείο για να βγούμε και πάλι στους δρόμους.
Δεν ήμασταν παρά δύο παιδιά που δεν ήξεραν τι πάει να πει οικογένεια και αγάπη. Το ένστικτο της επιβίωσης ήταν πολύ δυνατό μέσα μας και δεν καταφέραμε να εγκλιματιστούμε στις συνθήκες του ορφανοτροφείου.
Τελικά μαζί με το Martin μας έστειλαν στο Κέντρο Κράτησης Ανηλίκων Rosehill Remand. Εκεί κακοποιηθήκαμε και οι δύο σεξουαλικά από μέλη του προσωπικού του κέντρου, αλλά όπου κι αν το είπαμε, ποτέ κανείς δεν μας πίστεψε. Η «αποκλίνουσα συμπεριφορά» μας συνεχίστηκε με αποτέλεσμα να μας στείλουν για άλλη μία φορά σε άλλο χώρο.
Αυτή τη φορά μας χώρισαν από τον αδερφό μου, κάτι που μέχρι σήμερα είναι ένα από τα χειρότερα πράγματα που μου συνέβησαν ποτέ.
Εμένα με έστειλαν στο σχολείο του Αγίου Vincent. Δεν ήμουν πια με τον αδερφό μου κι αυτό με έκανε να νιώθω μόνος και φοβισμένος. Εκεί έζησα τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου. Από κει έχω τις τραγικότερες αναμνήσεις. Μας τιμωρούσαν με διάφορους τρόπους είτε μας χτυπούσαν είτε έτριβαν τσουκνίδες πάνω στα γυμνά μας κορμιά είτε μας έβαζαν σαμιαμίδια στο στόμα.
Τις νύχτες έπαιρναν τα αγόρια από τα κρεβάτια τους και τα κακοποιούσαν σεξουαλικά. Κάθε βράδυ έτρεμα από φόβο μήπως είμαι ο επόμενος. Δεν υπήρξε νύχτα που να μην προσευχηθώ.
Ο χειρότερος δάσκαλος εκεί μέσα ήταν ο κύριος Sweet. Μας έδερνε όσο κανείς άλλος.
Μία μέρα ξαφνικά η συμπεριφορά του απέναντί μου άλλαξε. Άρχισε να δείχνει ένα περίεργο ενδιαφέρον, εντελώς ξένο για εκείνον. Ένα πρωί με πήρε και πήγαμε σε ένα αγρόκτημα που εξέτρεφαν κοτόπουλα.
«Σου αρέσουν τα ζώα, έτσι δεν είναι;». «Τα λατρεύω», είπα εγώ.
«Είναι ωραίο να σε αγαπούν, εε;», είπε κοιτώντας με με ένα περίεργο βλέμμα και χαμογελώντας πονηρά. Του είπα «Δεν ξέρω».
Από εκείνη την ημέρα με είχε πάντα από κοντά. Δεν με άφηνε λεπτό από τα μάτια του. Με οδήγησε σε έναν χώρο στεγασμένο και με βίασε. Καθ’ όλη τη διάρκεια της νοσηρής του πράξης, μου ψιθύριζε στο αυτί πόσο νοιαζόταν για μένα και πόσο με αγαπούσε. Ήταν η πρώτη, αλλά όχι η τελευταία φορά που συνέβη. Μου άρεσε που για πρώτη φορά στη ζωή μου άκουγα κάποιον να μου λέει ότι με αγαπούσε.
Μου είπε ότι μου έχει μεγάλη αδυναμία και με προειδοποίησε να μην αναφέρω το είδος της σχέσης μας πουθενά αλλιώς θα σταματούσε να με αγαπάει και θα έμπαινα σε μπελάδες.
Αυτό συνεχίστηκε για αρκετούς μήνες μέχρι που μία μέρα είδα ένα άλλο αγόρι από τα νεοφερμένα να πηγαίνει στην αίθουσα, στην οποία ο κύριος Sweet συνήθως με βίαζε.
Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που την άκουγα. Αστραπιαία και χωρίς να το σκεφτώ έσκυψα και κρυφοκοίταξα μέσα από την κλειδαρότρυπα.
Άκουσα το αγόρι να κλαψουρίζει και εκείνον να του λέει «Ήσυχα, δεν θα σε πονέσω».
Ζήλεψα. Αισθάνθηκα ότι με πρόδωσε. Βγήκα έξω από το κτίριο και προσπάθησα να αυτοκτονήσω. Δεν θυμάμαι τι μεσολάβησε, μόνο εμένα να είμαι ξαπλωμένος στο έδαφος.
Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Προσπάθησα να συνεχίσω τη ζωή μου, αλλά δεν μπορούσα. Ο πόνος μετατράπηκε σε θυμό και μία μέρα που ο κύριος Sweet με πλησίασε και μου είπε «Έλα να με βοηθήσεις σε κάτι που σε θέλω», άφησα όλο μου το θυμό να βγει προς τα έξω.
«Δεν θέλω να με αγαπάς πια», του είπα.
Ο θυμός μου ήταν πλέον πιο δυνατός από το φόβο μου. «Δεν πρόκειται να σε βοηθήσω σε τίποτα γι’ αυτό άφησέ με ήσυχο».
Επόμενη κίνησή του ήταν να πιάσει το κεφάλι μου και να το χτυπήσει με δύναμη στον τοίχο.
Στον καυγά ενεπλάκη και ένας άλλος δάσκαλος όχι φυσικά για να με υπερασπιστεί, αλλά για να με χτυπήσει και αυτός. Θυμάμαι ότι αντέδρασα ρίχνοντας μία κλωτσιά στον κύριο Sweet. Του έπεσαν τα γυαλιά στο πάτωμα. Τα άλλα παιδιά ζητωκραύγαζαν, πράγμα που μου έδωσε κουράγιο και δύναμη να συνεχίσω να τον χτυπάω και εγώ με τη σειρά μου όσο μπορώ.
Τιμωρήθηκα και μάλιστα πολύ άσχημα και από κείνη την ημέρα ο κύριος Sweet μου έκανε καθημερινά bullying. Το χειρότερο ήταν ότι μου έσπασε τον αντίχειρα χαμογελώντας με υπερηφάνεια το κατόρθωμα του. Προσπάθησα πολλές φορές να ξεφύγω από το Κέντρο αυτό, αλλά δεν τα κατάφερα.
Στα 12 μου χρόνια με κάλεσε ο διευθυντής στο γραφείο του.
«Οι γονείς σου θα έρθουν να σε πάρουν», μου εξήγησε. Ένιωσα σαν να μου έδωσαν μπουνιά στο στομάχι. Μα δεν είχα γονείς. Και όμως είχα και οι κοινωνικές υπηρεσίες είχαν αποφανθεί υπέρ τους.
«Θα πάρουν μαζί και τον αδερφό σου το Martin». Αν ερχόταν και ο Martin τότε άλλαζαν όλα.
Δύο γυναίκες κοινωνικές λειτουργοί με πήραν από το Κέντρο και με πήγαν στη μητέρα μου. Μόλις με είδε ούτε με αγκάλιασε ούτε με φίλησε. Απλά έτεινε το χέρι της και με χαιρέτησε σαν να ήμουν κανένας ξένος. Λίγο αργότερα ήρθε και ο Martin. Αγκαλιαστήκαμε και για πρώτη φορά μετά από καιρό ένιωσα όμορφα.
Είχε κακοποιηθεί και εκείνος σεξουαλικά στο Κέντρο που ήταν. Το κράτος είχε αποτύχει να μας προστατεύσει. Κουβαλάω ακόμα πάνω μου τον πόνο από τη φρίκη και τη βία που έζησα και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια. Στα 15 μου προσπάθησα και πάλι να αυτοκτονήσω και ένιωσα ενοχές επειδή επέτρεψα σε κάποιους να με κακοποιήσουν μόνο και μόνο για να αισθανθώ την αγάπη.
Επισκέφτηκα πολλούς ψυχολόγους, αλλά δεν κατάφεραν να με βοηθήσουν. Για καλή μου τύχη όμως ήρθε στη ζωή μου ο Chris, ένας καταπληκτικός ψυχοθεραπευτής που μου άλλαξε τη ζωή. Είναι ο μόνος που με βοήθησε να αντιμετωπίσω το παρελθόν και να προχωρήσω.
Μου πρότεινε να γράψω τη ζωή μου σε βιβλίο κάτι που ήταν πολύ θεραπευτικό. Ο πατέρας μου εν τω μεταξύ πέθανε σε ηλικία 55 ετών και δεν πήγα ούτε στην κηδεία του.
‘Οταν πέθανε και η μητέρα μου σε ηλικία 84 ετών, ήταν μία καταλυτική στιγμή για τη θεραπεία μου, η οποία πήγαινε από το καλό στο καλύτερο. Πλησίασα στο νεκροκρέβατό της, τη φίλησα στο μέτωπο και της είπα «Σε συγχωρώ».
Δεν αισθανόμουν τίποτα, αλλά ήθελα να το κάνω για μένα.
Με το Martin δεν χωρίσαμε ποτέ ξανά. Εξακολουθούμε να ζούμε στον ίδιο δρόμο, πολύ κοντά ο ένας στον άλλον. Με τα υπόλοιπα αδέρφια μου δεν έχω επαφές. Είμαι παντρεμένος, έχω 3 παιδιά και 9 εγγόνια, τα οποία λατρεύω.
Στην αρχή ανησυχούσα τι θα πουν οι άνθρωποι για μένα και το παρελθόν μου, αλλά σήμερα είμαι περήφανος που κατάφερα να ξεπεράσω αυτή τη φρίκη.
Έγραφα και εξακολουθώ να γράφω γιατί έτσι βοηθώ τον εαυτό μου και ελπίζω ότι βοηθάω και άλλους. Θέλω να δώσω φωνή στους ανθρώπους που έχουν υποφέρει.
Η έλλειψη αγάπης και ενδιαφέροντος κατέστρεψε τη ζωή μου. Θέλω όλοι οι άνθρωποι που έχουν κακοποιηθεί και διαβάζουν αυτή τη στιγμή την ιστορία μου να ξέρουν ότι δεν είναι μόνοι.
ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΘΥΜΑΤΑ ΒΙΑΣΜΟΥ, ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ, ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΒΙΑΣΤΕΣ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΘΟΥΝ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΜΟΙΡΑΣΤΟΥΝ ΤΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΑΠΟΖΗΤΗΣΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
Όμως, ρίχνοντας μια ματιά στο παρελθόν, μόλις λίγες δεκαετίες πριν, τα δικαιώματα που είχε μια γυναίκα, και η αντιμετώπιση της, εάν έπεφτε θύμα βιασμού, προκαλούν σοκ, αγανάκτηση αλλά και οργή, στον αναγνώστη του σήμερα.
Πριν λίγες ημέρες κατά την διάρκεια μιας μικρής εξερεύνησης στο αρχείο της εφημερίδας «Πατρίς», η ιστορία μιας γυναίκας, της Πηνελόπης, μας προκάλεσε όλα τα παραπάνω αρνητικά συναισθήματα, κι ακόμη περισσότερα.
Ο ΒΙΑΣΜΟΣ
Η Πηνελόπη ήταν ένα όμορφο κορίτσι, γύρω στα 18, που ζούσε με την οικογένεια της στο Ξηροχώρι Ζαχάρως, ένα μικρό χωριό της Ηλείας.
Ήταν Σεπτέμβριος του 1959, και η νεαρή βρισκόταν στη στάνη και πρόσεχε τα ζώα. Εκεί, ο 22χρονος Δημήτρης Χ., της επιτέθηκε και την βίασε.
Λίγο καιρό μετά, κι αφού έγινε γνωστή η αποτρόπαια πράξη του, ο πατέρας του για να τον «σώσει» από την φυλακή, τον ανάγκασε να παντρευτεί την Πηνελόπη, κίνηση με την οποία διαφωνούσε ο 22χρονος, αλλά και η μητέρα του… στην οποία όμως δέχθηκε να προχωρήσει για να μη δεχθεί τις συνέπειες του νόμου.
Έτσι, το άτυχο κορίτσι, βρέθηκε παντρεμένη, με τον άνδρα που την είχε βιάσει.
Οι δύο τους μετά τον γάμο, πήγαν να ζήσουν στο σπίτι του 22χρονου, στο Ξηροχώρι, μαζί με την οικογένεια του, στην τοποθεσία «Ποληολάζο».
Ο ΕΓΓΑΜΟΣ ΒΙΟΣ
Ο Δημήτρης Χ., συνέχιζε να κάνει την ζωή της Πηνελόπης να μοιάζει με κόλαση, αφού όσο βίαιος ήταν την πρώτη φορά που την συνάντησε, άλλο τόσο συνέχισε να είναι κατά την διάρκεια του έγγαμου βίου… Δεν υπήρξε μέρα της κοινής τους ζωής, που να μην της φερόταν άσχημα. Ή μάλλον υπήρξε… Μία μέρα. Η τελευταία ημέρα της Πηνελόπης.
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΤΗΣ…
Η νεαρή κοπέλα, έμεινε έγκυος από τον Δημήτρη Χ., κι όσο η εγκυμοσύνη προχωρούσε, τόσο εκείνος άρχισε να σκέφτεται τρόπους να απαλλαγεί από εκείνη.
Ήθελε να «ξεφορτωθεί», τόσο εκείνη, όσο και το μωρό που είχε στην κοιλιά της. Όπως διαβάζουμε μάλιστα, στα δημοσιεύματα των ημερών εκείνων, ήταν τέτοιο το μένος του, που έφτασε να παριστάνει τον σχιζοφρενή, και εγκατέλειψε το σπίτι τους για περίπου 15 μέρες. Όταν επέστρεψε, άρχισε να οργανώνει προσεκτικά το σχέδιο εξόντωσης της γυναίκας και του αγέννητου παιδιού του.
Η Πηνελόπη ήταν πια 7 μηνών έγκυος και ήλπιζε μέσα της, πως με τον καιρό ο σύζυγος της, θα ηρεμούσε και θα της έδειχνε έστω λίγη στοργή. Η ελπίδα της όμως, δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα.
Ήταν τέλος Ιούνη, όταν με πρόφαση πως θέλει να κάνει κάποιους ψεκασμούς, ο Δημήτρης Χ. αγόρασε από κατάστημα στην Ζαχάρω, μια μικρή ποσότητα παραθείου.
Μαζί με το παραθείο όμως, αγόρασε και δέκα μεγάλα λουκούμια. Αφού πότισε με παραθείο τρία από αυτά, τα έκλεισε σε ένα κουτί, και άρχισε να περιμένει την κατάλληλη στιγμή… η οποία ήρθε λίγο καιρό μετά.
Oriental sweets
Εκείνος ξύπνησε στις 3 τα ξημερώματα, για να πάει για αγροτικές εργασίες. Η Πηνελόπη, σηκώθηκε μαζί του, για να τον περιποιηθεί πριν φύγει. Τότε, ο σύζυγος της βρήκε την ευκαιρία που τόσες μέρες αναζητούσε. Έφερε μπροστά στα μάτια της το κουτί με τα λουκούμια, και της πρόσφερε δύο από αυτά, για να είναι σίγουρος πως θα πετύχει τον σκοπό του. Και τον πέτυχε…
Η Πηνελόπη άρχισε να νιώθει φρικτούς πόνους. Κραύγαζε πως καίγεται και ζητούσε βοήθεια. Από τις φωνές της ξύπνησε η αδερφή του Δημήτρη Χ., και βγήκε έντρομη από το δωμάτιο της. Η 19χρονη Μαρία, βρήκε την κουνιάδα της στο πάτωμα, να σπαρταρά σαν το ψάρι και να βγάζει αφρούς. Ύστερα από λίγο, ξεψύχησε…
ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΙ Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ
Όταν την επόμενη μέρα, τα όργανα της χωροφυλακής, πήγαν στο σπίτι, για να ερευνήσουν το τι είχε συμβεί, ο συζυγοκτόνος, προσποιούμενος τον καταρρακωμένο, τους έδωσε την εξήγηση, ότι η γυναίκα του είχε δηλητηριαστεί από τυρί. Βέβαια, από τις έρευνες δεν βρέθηκαν πουθενά υπολείμματα του δηλητηριασμένου τυριού.
Βρέθηκε όμως το κουτί με τα λουκούμια, στο οποίο ο Δημήτρης Χ. είχε ξεχάσει μέσα, το τρίτο δηλητηριασμένο λουκούμι, το οποίο ξεχώριζε, καθώς είχε διαφορετικό χρώμα από τα υπόλοιπα. Το «τέλειο» έγκλημα που είχε στο μυαλό του πως είχε οργανώσει, άρχισε να αποδομείται.
Ο αστυνομικός που το βρήκε, το έβαλε σε ένα χαρτί και το ακούμπησε στο πηλήκιο του. Λίγη ώρα αργότερα, είδε ξαφνιασμένος τον σύζυγο, να προσπαθεί να το πάρει. Αμέσως, μετά από αυτήν την ύποπτη κίνηση, ο συζυγοκτόνος συνελήφθη. Μαζί με αυτόν, συνελήφθησαν τόσο η αδερφή, όσο και η μητέρα του, οι οποίες βρίσκονταν στο σπίτι το μοιραίο ξημέρωμα.
Ο Δημήτρης Χ. έκανε δύσκολη την ζωή του Εισαγγελέα Τριφυλίας, κ. Μάμαλου, ο οποίος μαζί με τους αξιωματικούς της χωροφυλακής κ.κ. Ξανθάκο και Αλικάκο, αν και είχε συγκεντρώσει αδιάσειστα στοιχεία για την ενοχή του, δεν κατάφερνε να τον κάνει να ομολογήσει. Ο συζυγοκτόνος πεισματικά αρνούνταν να παραδεχτεί το έγκλημα του. Ώσπου ένας αστυνομικός του ζήτησε να φάει το λουκούμι με το διαφορετικό χρώμα, που είχε κατασχεθεί σαν στοιχείο.
Η επιμονή του ένστολου έκανε τον 22χρονο να «σπάσει» και να ομολογήσει με κάθε λεπτομέρεια το χρονικό της φρίκης που ζούσε όλον αυτόν τον καιρό η Πηνελόπη, αλλά και το πως κατάφερε να την δηλητηριάσει.
Η τραγική αυτή ιστορία, το θράσος του νεαρού συζυγοκτόνου, και η φρικαλεότητα του εγκλήματος, είχε συγκλονίσει τότε, όχι μόνο την τοπική κοινωνία της Ηλείας, αλλά ολόκληρη την χώρα.
Φυσικά, 62 χρόνια μετά, το άκουσμα αυτών των γεγονότων προκαλεί ακόμη την ίδια αποστροφή. Σε μια περίοδο μάλιστα, όπου στην χώρα μας η μαύρη λίστα των γυναικοκτονιών, έχει μεγαλώσει με πρωτοφανή τρόπο, σκέφτεται κανείς πως η ιστορία της Πηνελόπης, θα μπορούσε να ανήκει στο σήμερα.
Είμαι η Στέλλα και είμαι 38 ετών και θέλω να σας πω την ιστορία μου. Μια ιστορία που ξεκίνησε όταν στα 20 μου γνώρισα τον Γιώργο, με τον οποίο λίγους μήνες αργότερα έμεινα έγκυος. Όταν του το είπα ήμουν αποφασισμένη να κάνω έκτρωση διότι δεν ήθελα να μείνει κάποιος μαζί μου για το παιδί αλλά εκείνος με έπεισε πως με αγαπάει και πως ήθελε να κάνουμε οικογένεια. Γυρίζοντας το ίδιο βράδυ στο πατρικό μου και ενώ είχαμε πεί να κρατήσουμε το παιδί και να παντρευτούμε, πήρε η μητέρα του τηλέφωνο τη δική μου και έγινε χαμός. Μας έβριζε και μας καταριόταν ότι τυλίξαμε τον γιό της, ότι το κάναμε επίτηδες, ότι αν δεν ρίξουμε το παιδί θα μας πάει στην Αστυνομία και τι δεν είπε. Σκασμένη εγώ, παίρνω τον γυναικολόγο και κανονίζουμε να κάνουμε την έκτρωση χωρίς να πω τίποτα σε κανέναν.
Την επόμενη μέρα βρήκα τον Γιώργο έξω από το σπίτι με λουλούδια, μου ζήτησε συγγνώμη για το περιστατικό με τη μητέρα του λέγοντας πως δεν έχει καμία σχέση με αυτό. Μην σας τα πολυλογώ, ο γάμος κανονίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες και εκείνη τη μέρα τη θυμάμαι μαύρη. Πρώτον διότι έκανε παζάρια στον ανθοπώλη για την ανθοδέσμη και γίναμε ρεζίλι και δεύτερον επειδή το ίδιο βράδυ στο μαγαζί που κάναμε τη δεξίωση του γάμου με διαολόστειλε επειδή τον ενοχλούσε η καρέκλα μου. Ο πατέρας μου μοίραζε χιλιάρικα για να καλύψει τις γυφτιές του άντρα μου και ο άντρας μου με έβριζε. Θυμάμαι εκείνα τα Χριστούγεννα 7 μηνών έγκυος, να κουβαλάω το Χριστουγεννιάτικο δέντρο επειδή ο άντρας μου τσαντίστηκε που έδωσα «τόσα λεφτά» και με παράτησε σύξυλη στο μαγαζί. Κλεισμένη στο παλτό μου, με την κοιλιά εκεί, περπατούσα σιγά σιγά κλαίγοντας και κουβαλώντας το κουτί μέσα στην παγωνιά ενώ ο κόσμος γύρω μου γιόρταζε. Δεν θυμάμαι να έχω νιώσει πιο μόνη στη ζωή μου. Φυσικά σε όλους παρίστανε το καλό παιδί και τον σωστό οικογενειάρχη που με αγαπούσε…αλίμονο!
Παράτησα τις σπουδές μου, τη δουλειά μου, τα πάντα για να είμαι όσο το δυνατόν πιο αφοσιωμένη στην οικογένειά μου. Έκανα τον γιό μου, τον οποίο φρόντιζα μέρα νύχτα ενώ οι δικοί του χωρίς ποτέ να έχουν δώσει ούτε μισό ευρώ, μπαινόβγαιναν στο σπίτι μας έχοντας άποψη για τα πάντα από το τι κρεβατοκάμαρα θα αγοράσουμε μέχρι σε ποιο σχολείο θα πάει το παιδί.
7 άδεια χρόνια μετά, χωρίς σχεδόν καμία επικοινωνία καμία έξοδο και σεξ για την υποχρέωση, έρχεται ένα βράδυ και μου λέει ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο θα έφευγε να κάνει κάτι δουλειές στο εξοχικό μας. Λίγες ώρες αφού έφυγε τον πήρα στο εξοχικό μας αλλά δεν απαντούσε οπότε τον πήρα στο κινητό. Μου είπε πως πέρασε πρώτα από το πατρικό των γονιών του και πως με την κουβέντα ξεχάστηκε και ήταν ακόμη εκεί. Δεν ξέρω γιατί, πείτε το ένστικτο, μόλις κλείσαμε το τηλέφωνο, πήρα στους γονείς του. Φυσικά οι άνθρωποι δεν είχαν ιδέα κι αυτός ήταν τόσο ηλίθιος που δεν μπήκε καν στον κόπο να τους ειδοποιήσει. Ίσως να μην ήταν τόσο χαζός και απλά να ήθελε με αυτόν τον τρόπο να μάθω πως είχε άλλη. Συγκεκριμένα την υπάλληλο του μαγαζιού του, έτσι έμαθα…
Την επόμενη μέρα πήγα το παιδί στο σχολείο και μετά γύρισα σπίτι. Κάτι δεν μου άρεσε στο δωμάτιο, μου φάνηκε διαφορετικό από ότι το είχα αφήσει πρίν μία ώρα, από τα συρτάρια κρέμονταν ρούχα και κάλτσες. Είχε έρθει όσο έλειπα και είχε πάρει όσα πράγματα πρόλαβε. Τον πήρα στο κινητό δεν απαντούσε. Μία βδομάδα δεν είχα νέα του ώσπου χρειάστηκα χρήματα. Δυστυχώς ανακάλυψα ότι μαζί με τα ρούχα του είχε πάρει και τα βιβλιάρια, το δικό μας και του παιδιού και ήταν ήδη πολύ αργά να παγώσω τους λογαριασμούς. Είχε προλάβει να τα σηκώσει όλα!
Μετά από δικαστήρια επί δικαστηρίων για τη διατροφή, την επικοινωνία με το παιδί και όλα αυτά τα όμορφα, μέχρι και σήμερα δεν μου μιλάει επειδή του επιδικάστηκε να δίνει 200 ψωροευρώ διατροφή τα οποία παρόλο που έχει την οικονομική δυνατότητα, δίνει όποτε το θυμάται. Στην αρχή το παιδί δεν ερχόταν ούτε κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο να το πάρει, τώρα που έρχεται δεν τον θέλει το παιδί γιατί ακόμη και σήμερα προσπαθούν να το στρέψουν εναντίον μου. Η ιστορία φυσικά δεν σταματάει εδώ…
Ένα χρόνο μετά το διαζύγιό μου γνώρισα τον Μάρκο και μαζί του, γνώρισα τι θα πεί αγάπη, αφοσίωση και ευτυχία. Ταξίδια, διακοπές, εκδρομές, βόλτες, γιορτές, παντού μαζί.Αγαπούσε και εμένα και το παιδί μου όπως δεν μας αγάπησε ο άντρας μου.Αλλά η ιστορία έμελλε να επαναληφθεί.
Με τον Μάρκο ήμασταν μαζί δυο χρόνια όταν οι γονείς του έμαθαν ότι είμαι χωρισμένη με παιδί και έγινε της τρελλής. Απειλές, βρισιές, με έπαιρνε τηλέφωνο ο αδερφός του μέσα στη νύχτα και μου ζητούσε να τον αφήσω για να κάνει λέει δικά του παιδιά λες και εμένα με είχαν πάρει τα χρόνια. Φυσικά ο Μάρκος δεν τους άκουσε και συνέχισε να είναι μαζί μου. Η σχέση μας όμως δεν ήταν πια η ίδια. Μείναμε μαζί άλλον έναν χρόνο και ύστερα το διαλύσαμε ή καλύτερα…μας το διέλυσαν. Η πίεση στο σπίτι του ήταν μεγάλη δεν άντεχε άλλο τις φασαρίες και τους καυγάδες σε καθημερινή βάση και τον καταλαβαίνω.Η πιθανότητα να συζήσουμε δεν υπήρχε διότι έμενε μακριά από την Αθήνα και θα έπρεπε κάποιος από τους δύο να αφήσει τη δουλειά του (είχα βρεί δουλειά στο μεταξύ) και μπορεί να μην μας χώριζαν οι γονείς του αλλά να μας χώριζε η δυσκολία για επιβίωση. Το μόνο που ήταν υπέρ μας ήταν αυτό που νιώθαμε ο ένας για τον άλλον.
6 μήνες μετά το χωρισμό τα ξαναβρήκαμε κρυφά. Συνεχίζαμε μαζί, χωρίς οι γονείς του να το ξέρουν.Φυσικά βρήκαν μηνύματα στο κινητό του και το έμαθαν. Πάλι χαμός, πάλι καυγάδες, πάλι «καρδιακά»επεισόδια. Δεν ξέρω τι είχα κάνει σε αυτούς τους ανθρώπους που ούτε γνώριζα ούτε με γνώριζαν. Δεν ξέρω γιατί έκαναν σαν τρελλοί λες και είχα κανένα κόκκινο φωτάκι έξω από την πόρτα μου.Εκείνη τη φορά όμως, απομακρύνθηκα εγώ. Τον αγαπούσα αλλά έπρεπε να προστατέψω το παιδί μου.
Δύο χρόνια μετά από εκείνο το τελευταίο μας βράδυ, ο Μάρκος παντρεύτηκε.Όλο αυτό το διάστημα κρατήσαμε μια τυπική επικοινωνία σε γιορτές και γενέθλια, ένα «γειά σου τι κάνεις» και μετά σιωπή, τίποτα. Το βράδυ που παντρευόταν, με πήρε τηλέφωνο μεθυσμένος και έκλαιγε. Μου έλεγε πόσο με αγαπούσε, πόσο άδικο ήταν να καθορίζουν άλλοι τη ζωή μας, ότι ήθελε να πεθάνει και εγώ του έλεγα να μην κάνει στη γυναίκα του όσα έκανε σε μένα ο πρώην άντρας μου. Μία εβδομάδα ήμουν ράκος. Δεν έμαθα ξανά νέα του, τώρα τελευταία μου είπαν πως χώρισε με τη γυναίκα του. Γιατί η ζωή κάνει κύκλους και πολλές φορές φέρνει στον γονιό, ακριβώς αυτό που απορρίπτει στους άλλους…!
Τον Μάρκο δεν θα τον ξεχάσω ποτέ, όπως δεν θα ξεχάσω ποτέ και το «στίγμα» της χωρισμένης. Διότι υπάρχουν άνθρωποι και καταστάσεις που δυστυχώς φροντίζουν να μου το θυμίζουν κάθε φορά που πάω να κάνω κάτι στη ζωή μου αλλά δεν μου «επιτρέπεται». Φυσικά υπάρχουν και άνθρωποι που με αγκαλιάζουν και με στηρίζουν αλλά συνήθως είναι είτε χωρισμένοι οι ίδιοι είτε έχουν κάποιο χωρισμένο στην οικογένειά τους και λόγω των συνθηκών, έχουν «αναγκαστεί» να κατεβάσουν τους τόνους. Ο Μάρκος ήταν ο μόνος που δεν έδωσε σημασία σε όλα αυτά και ,αν διαβάζει τη σελίδα σας, με αυτό το γράμμα θέλω να τον ευχαριστήσω για όλη του την αγάπη και την αποδοχή απέναντι σε εμένα και στο παιδί μου το οποίο προστάτεψα με νύχια και με δόντια από όλη αυτή την ιστορία. Κι έτσι σήμερα αισθάνομαι τυχερή που τουλάχιστον έχω τον γιό μου και που στην ψυχή του δεν υπάρχουν τραύματα ή κατάλοιπα, παρά μόνο η αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλον. Με τον άντρα που με ένοιαζε πραγματικά να «στεριώσω» στη ζωή μου, ήταν ο γιός μου…και τα κατάφερα!
Στην υπαίθρια βεράντα του σπιτιού του συνεχίζει να μένει για 14η ημέρα ο 81χρονος Θεόφιλος Τζοχουνίδης στον οποίο έγινε έξωση στις 4 Μαΐου, μετά από πλειστηριασμό της κατοικίας του.
Ο ίδιος ο οποίος έχει ποσοστό αναπηρίας 85%, όπως μεταδίδει το alterthess.gr και η δημοσιογράφος Σταυρούλα Πουλημένη πριν χρόνια έχασε το πόδι του σε ατύχημα και πλέον χρησιμοποιεί αμαξίδιο. Επιπλέον αντιμετωπίζει και άλλα προβλήματα υγείας.
Ο φόβος να εκδιωχθεί ακόμη και από τη βεράντα του σπιτιού του και το ράντζο στο οποίο κοιμάται είναι μεγάλος και καθημερινός. Όπως, όμως λέει ο ίδιος, «δεν πρόκειται να φύγω γιατί δεν έχω που αλλού να μείνω. Θα στήσω ένα αντίσκηνο και θα μείνω εδώ ό,τι και να συμβεί».
Σημειώνεται ότι στις 26 Μαΐου πρόκειται να εκδικαστούν τα ασφαλιστικά μέτρα κατά της έξωσης ενώ παράλληλα έχει κατατεθεί μήνυση κατά των αστυνομικών για παραβίαση οικογενειακού ασύλου.
Μοναδική βοήθεια και στήριγμά του η οικογένειά του και η γειτονιά που μαζί με το συνδικάτο οικοδόμων οργάνωσαν την περασμένη Κυριακή πορεία αλληλεγγύης με σύνθημα «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» και καθημερινά φέρνουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Η πολιτεία και οι επίσημες αρχές από την άλλη δείχνουν πλήρη αδιαφορία για το ζήτημα.
Σημειώνεται ότι το σπίτι του, 81χρονου αποτελεί την πρώτη κατοικία του και πλειστηριάστηκε τον περασμένο Δεκέμβριο για ποσό πολύ μικρότερο της αντικειμενικής του αξίας. Ο κ. Τζοχουνίδης που διατηρούσε επιχείρηση με οικοδομικά υλικά και χωματουργικά από το 1966 μέχρι και το 1999 που έπαθε το ατύχημα, είχε μπει εγγυητής σε δάνειο του γιού του ύψους 85.000 ευρώ.
Ωστόσο τα τελευταία 10 χρόνια λόγω οικονομικής κρίσης και ανεργίας ο γιος του δεν κατάφερνε να αποπληρώσει το δάνειο (είχε απομείνει υπόλοιπο 57.000 ευρώ που με τους τόκους ανήλθε στα 150.000 ευρώ). Το σπίτι εκπλειστηριάστηκε για 150.000 ευρώ ενώ η αντικειμενική αξία στον πλειστηριασμό από τη τράπεζα είχε οριστεί στα 220.000 ευρώ.
Σύμφωνα με την κόρη του Αναστασία, η έξωση έγινε, χωρίς παρουσία εισαγγελέα. Όπως δήλωσε ο ίδιος «βίωσα την απόλυτη βαρβαρότητα». Μάλιστα η αστυνομία αποπειράθηκε άλλες δύο φορές πριν την τελική έξωση να εισβάλλει στο σπίτι ωστόσο βρήκε φορείς, αλληλέγγυος πολίτες και το συνδικάτο οικοδόμων να περιφρουρούν το σπίτι. Η βίαιη έξωση έγινε 7:00 το πρωί της 4ης Μαΐου από είκοσι ένστολους αστυνομικούς την ώρα που ο κ. Τζοχουνίδης με τη σύζυγο του κοιμόντουσαν.
«Ακούσαμε φασαρία, παραβίασαν την πόρτα, είδαμε τον δικαστικό επιμελητή, είκοσι ένστολους, τον δικηγόρο και έναν κλειδαρά. Εγώ κρατούσα το τεχνικό μου πόδι προκειμένου να αντισταθώ και μας πετάξαν έξω». Από τον πανικό που επικράτησε και τον τρόμο που βίωσε ο ίδιος, δεν πρόλαβε να πάρει ούτε τον φορτιστή του αμαξιδίου και τα φάρμακά του.
Όπως αναφέρει το ίδιο μέσο ήταν τέτοια η πρεμούρα της αστυνομίας και του δικαστικού επιμελητή να αλλάξουν τη κλειδαριά και να βγάλουν έξω τον κ. Τζοχουνίδη και τη σύζυγό του που έχασαν τα κλειδιά και άλλαξαν κλειδαριά για δεύτερη φορά.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι τις απαιτήσεις του δανείου διαχειρίζεται η εταιρεία «CEPAL HELLAS» εκπροσωπώντας τη «Symbol Investment NPLCo Designated Activity Company» η οποία έχει καταστεί διάδοχος της Εθνικής Τράπεζας. Η οικογένεια του 81χρονου έκανε πολλές προσπάθειες να διακανονιστεί η αποπληρωμή του δανείου έτσι ώστε να μη χάσει ο 81χρονος και η σύζυγός του τη μοναδική τους κατοικία ωστόσο τα funds και η τράπεζα δεν το δέχτηκαν.
Προσπάθειες έγιναν και μετά τον πλειστηριασμό από γείτονες του χωριού που προσφέρθηκαν να αγοράσουν το σπίτι από τον ιδιώτη, ο οποίος πρόκειται να εκμεταλλευτεί το σπίτι τουριστικά. Ωστόσο, όπως λέει, η κόρη του 81χρονου Αναστασία ενώ αρχικά ο ιδιώτης μπήκε σε διαδικασία διαπραγμάτευσης, στη συνέχεια αρνήθηκε να τη συνεχίσει και δήλωσε ότι θα προχωρήσει σε εργασίες στον χώρο.
