Ζούσα για πολλά χρόνια σε μία τοξική και καταχρηστική σχέση. Είχα πέσει θύμα ενός οξύθυμου άντρα, όταν άρχισα να έρχομαι πιο κοντά με μία γυναίκα που γνώρισα στην εκκλησία. Ο άντρας μου είχε το κακό συνήθειο να ελέγχει τα πάντα, ειδικά τις φιλίες μου. Δεν εμπιστευόταν τις γυναίκες που έκανα παρέα και είχαμε στενούς δεσμούς λόγω κοινών εμπειριών.

Ήταν σαν να φοβόταν ότι η παρέα αυτή που έκανα με κάποια άλλη γυναίκα που περνούσε τα ίδια θα άνοιγε το δρόμο προς τη διαφυγή μου. Τελικά είχε δίκιο. Αυτό συνέβη όταν τη γνώρισα. Είχα ανάγκη από ανθρώπινη επαφή όσο κι αν ντρεπόμουν λόγω της κακοποίησης που δεχόμουν.

Η ιστορία αυτής της γυναίκας που ήταν μόνη μαμά ήταν συγκλονιστικά παρόμοια με τη δική μου και αυτό με έκανε να την εμπιστευτώ.

Ήμουν απελπισμένη για λίγη στήριξη και ενθάρρυνση. Ήταν σαφές ότι με τη γυναίκα αυτή είχαμε πολλά κοινά. Είχε ζήσει και εκείνη σε έναν καταχρηστικό γάμο με ένα σύζυγο που την απάτησε με την καλύτερή της φίλη. Μου μιλούσε πολλές φορές για τον αγώνα που έδινε ως μόνη μαμά με πλήρη επιμέλεια.

Καμάρωνε για όσα είχε καταφέρει και με εντυπωσίασε η γενναιότητά της. Εκείνη την εποχή όσο δύσκολα κι αν είχα περάσει δεν μπορούσα με τίποτα να βάλω τον εαυτό μου στη θέση της. Μπορεί ο γάμος μου να μην πήγαινε καλά και να όδευε προς το διαζύγιο αλλά εμείς αποκλείεται, δεν θα φτάναμε σε τέτοιο σημείο.

Γίναμε κολλητές και σχεδόν κάθε πρωί όταν αφήναμε τα παιδιά στο σχολείο βγαίναμε για καφέ ή κανένα μεσημέρι για φαγητό. Αισθανόμουν τόσο άνετα μαζί της που της ανοίχτηκα και της εμπιστεύτηκα τα πάντα. Μοιράστηκα όλα μου τα μυστικά μαζί της – για την κακοποίηση που βίωνα, για την επικοινωνία μου με ένα καταφύγιο για γυναίκες που έχουν πέσει θύματα ενδοοικογενειακής βίας, για τις οδηγίες και τις συμβουλές που μου έδωσαν για το πώς θα πάρω τα παιδιά και θα αφήσω το σπίτι μου με ασφάλεια για να πάω εκεί και πολλά ακόμα. Έδειξε να συμπάσχει και με παρότρυνε να φύγω. «Είσαι μία χαρά γυναίκα, νέα και πανέμορφη. Σύντομα θα βρεις κάποιον άλλον και θα φτιάξεις ξανά τη ζωή σου και θα είσαι ευτυχισμένη» έλεγε. Που να ‘ξερα….

Όταν τα παιδιά μου και εγώ φύγαμε ήμουν γεμάτη πληγές. Ορατές, φρικτές πληγές, μώλωπες και εκδορές, αλλά και αόρατες. Η επίθεση που δέχτηκα εκείνο το βράδυ πριν φύγω με έκανε να βλέπω εφιάλτες για πολλές εβδομάδες.

Σύντομα έμαθα ότι ο σύζυγός μου επρόκειτο να ζητήσει την επιμέλεια των παιδιών και με έσυρε στα δικαστήρια. Είχα μεγάλο άγχος για το τι μπορεί να συμβεί κυρίως επειδή ο σύζυγός μου ήταν αξιοσέβαστο μέλος της κοινωνίας μας με μεγάλη δύναμη και επιρροή που όλοι τον σέβονταν και τον υπολόγιζαν. Εγώ δεν ήμουν παρά μία μαμά που μεγάλωνε τα παιδιά της στο σπίτι χωρίς ποτέ να εργαστεί. Κανείς δεν γνώριζε την κακοποίηση πίσω από τις κλειστές πόρτες. Μόνο εγώ και εκείνη…

Ήξερα ότι εκείνη την ημέρα στο δικαστήριο έπρεπε να πω τα πάντα και η επιστροφή και μόνο σε εκείνη την εποχή με άγχωνε ακόμα περισσότερο. Καθώς έμπαινα στο δικαστήριο την είδα. Η καλύτερή μου φίλη, η γυναίκα στην οποία είχα εμπιστευτεί τα πάντα, μια γυναίκα που ήταν και αυτή μονογονέας και είχε ζήσει σε ένα τοξικό γάμο, που είχε βιώσει μία εξίσου οδυνηρή ιστορία αφού ο σύζυγος της, την είχε απατήσει με την καλύτερή της φίλη, αλλά είχε καταφέρει να πάρει την επιμέλεια των παιδιών της, ήταν εκεί. Ξαφνιάστηκα. Με εντυπωσίασε η γενναιότητά της και σκέφτηκα περήφανη και συγκινημένη «Ήρθε εδώ για μένα;». Που να ‘ξερα….

Μπαίνοντας στο δικαστήριο δεν γύρισε ούτε να με κοιτάξει. Σαν να μην ήμουν καν εκεί. Τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει γι’ αυτό που συνέβη στη συνέχεια. Σύντομα κατάλαβα ότι ήταν εκεί όχι για μένα αλλά για τον άντρα μου, τον άντρα αυτό που με σάπιζε στο ξύλο και τώρα διεκδικούσε την επιμέλεια των παιδιών μου.

Έπαθα σοκ. Πώς μπόρεσε να κάνει κάτι τέτοιο; Γιατί;

Ήρθε για να καταθέσει ότι ήμουν ανίκανη μητέρα, ότι σχεδίαζα να απαγάγω τα παιδιά μου, ότι ο σύζυγός μου δεν με κακοποίησε ποτέ και πολλά άλλα.

Καμάρωνε που ήρθε να υπερασπιστεί τον άντρα μου. Καμάρωνε που ήταν εκεί. Τέτοια προδοσία δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά. Με πλήγωσε βαθιά και άλλαξε την κοσμοθεωρία μου για πολλά πράγματα. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και ακόμα δυσκολεύομαι να δείξω εμπιστοσύνη σε ανθρώπους.

Εκείνη την ημέρα πέρασαν πολλές σκέψεις από το μυαλό μου, όπως για παράδειγμα ότι είχε κρυφά σχέση με τον άντρα μου τη στιγμή που με ρήμαζε στο ξύλο και κάθε μέρα με έβλεπε με καινούργιους μώλωπες από το πολύ ξύλο. Είχε μείνει σπίτι μου, με είχε βοηθήσει να μαζέψω τα πράγματά μου και να φύγω. Πώς μπόρεσε;

Είχαν συνωμοτήσει μαζί από την αρχή. Το απέδειξαν οι τηλεφωνικές τους συνομιλίες και το τσατ στο διαδίκτυο. Τη στιγμή που η ζωή μου κρεμόταν από μία κλωστή και έψαχνα τρόπο να σώσω τα παιδιά μου, εκείνοι έβγαιναν μαζί, κανόνιζαν ραντεβού, πήγαιναν για πεζοπορία και πόσα άλλα ακόμα. Προτίμησε να αφήσει στο περιθώριο μία κακοποιημένη γυναίκα που δεν είχε από πού αλλού να πιαστεί παρά να χάσει την ηδονή που της προσέφερε ο πρώην άντρας μου. Πώς μπορώ μετά να ξαναεμπιστευτώ;

Η προδοσία της με πόνεσε όσο με πόνεσε η σωματική κακοποίηση που δεχόμουν τόσα χρόνια. Όλοι αυτοί οι μπλε και οι μωβ μώλωπες ξεθώριασαν με τον καιρό, αλλά η προδοσία της παραμένει.

Όσοι ακούν για πρώτη φορά την ιστορία μου μένουν με το στόμα ανοιχτό. Δεν θα μπορέσω ποτέ να τη συγχωρήσω, όχι ότι μου ζήτησε και ποτέ συγγνώμη, που με πρόδωσε με τρόπο που μόνο μία γυναίκα θα καταλάβαινε – χρησιμοποιώντας τα παιδιά μου και κάνοντάς τα «πλακάκια» με τον πρώην άντρα μου.

Δεν θα τους άφηνα να με νικήσουν. Ξαναγεννήθηκα από τη στάχτη μου όπως ο φοίνικας και έγινα συγγραφέας, δικηγόρος, σπούδασα και νοσηλευτική και βοηθώ άλλους ανθρώπους να επιβιώσουν και να τα καταφέρουν στη ζωή τους.

Πάνω απ’ όλα όμως είμαι μητέρα και αυτό είναι κάτι που κανείς ό, τι κι αν κάνει δεν μπορεί να μου το στερήσει.

Πηγή: divorcedmoms.com, singleparent.gr

To 2012 έδωσα 1500€ στο δικηγόρο μου προκειμένου να μην έχει δικαιώματα στην κόρη μου ο βιολογικός της πατέρας. Ακριβώς. Έδωσα 1500€ προκειμένου να μην ξανασχοληθεί ποτέ με το παιδί μου.

Και δεν το μετανιώνω. Καθόλου. Ούτε καν.

Ήμουν 23 ετών και μόνη και μόλις είχα φέρει στον κόσμο ένα πανέμορφο κοριτσάκι. Είχα τους φίλους μου, την οικογένειά μου – όλους εκτός από το βιολογικό της πατέρα. Κάποιοι μπορεί να το βρίσκουν λυπηρό και υποθέτω ότι, κατά κάποιο τρόπο, ήταν, αλλά όταν έβαλαν εκείνο το μωρό στο στήθος μου, η θλίψη μου έφυγε μακρυά.

Ήξερα από τη στιγμή, που διαπίστωσα ότι ήμουν έγκυος, ότι δεν θα συμμετείχε και ήμουν εντάξει με αυτό. Μπορεί να ήμουν ανόητη, που αποφάσισα να μπλέξω μαζί του, αλλά μόλις κατάλαβα, πόσο σκάρτος ήταν – τελείωσε. Δεν υπήρχε η παραμικρή επιθυμία για συμφιλίωση.

Ήξερα ότι δεν ήθελε παιδιά. Ήξερα ότι δεν θα ήθελε να βοηθήσει και δεν επρόκειτο να τον αναγκάσω να το κάνει. Έτσι, πήρα τον έλεγχο στη ζωή και την εγκυμοσύνη μου και γέννησα παρέα μόνο με τον καλύτερο φίλο μου στην αίθουσα αναμονής.

Όταν η κόρη μου έγινε ενός μηνός, ήρθε σε μένα. Μου είπε ότι το παιδί μου χρειαζόταν ένα μπαμπά, ότι ήθελε να είναι στη ζωή της. Συνεργαστήκαμε καλά για μία εβδομάδα. Στο τέλος αυτής της εβδομάδας με ρώτησε: “Τί τα χρειάζεται τέλος πάντων 75 € κάθε εβδομάδα;” Δεν τσακώθηκα καν μαζί του.

Συνεργάστηκα πλήρως και με μεγάλη μου χαρά, όταν μου είπε ότι ήθελε να αποποιηθεί τα δικαιώματά του την επόμενη μέρα.

Η απόφασή του αυτή συνάντησε την αντίδραση από την οικογένειά μου. Κατανοητό. Ως ανύπαντρη μητέρα, ήταν όλο αυτό πραγματικά προς το συμφέρον του μωρού μου;

Έτσι νόμιζα. Έτσι έλεγε το ένστικτό μου. Έτσι πίστευε η καρδιά μου. Έτσι σκέφτηκε και το δικαστήριο.

Για μένα είναι ξεκάθαρο είτε είσαι γονιός είτε δεν είσαι. Δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση. Δεν σε παίρνει να είσαι νευρικός, αναξιόπιστος ή αναποφάσιστος. Δεν βάζεις τον εαυτό σου ή έναν καινούργιο έρωτα πρώτο. Δεν συγκρίνονται τα λεφτά με την αξία του να είσαι πατέρας.

Της υποσχέθηκα ότι θα γινόμουν καλύτερη, ότι δεν θα ήμουν το θύμα, που ήμουν στο παρελθόν, ότι θα αναλάμβανα το ρόλο της μαμάς και του μπαμπά, με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα έρθει κάποιος άλλος μπαμπάς, καλύτερος από τον προηγούμενο στη ζωή μας.

Η κόρη μου αξίζει κάτι καλύτερο, έναν πατέρα, που τη θέλει στη ζωή του, έναν πατέρα, που θέλει να ξοδεύει τα χρήματά του για εκείνη, έναν πατέρα, που θα της δείξει τί σημαίνει να είσαι άνδρας και πώς ένας άνδρας φέρεται σε εκείνη που αγαπά.

Και επειδή ο βιολογικός της πατέρας εξαφανίστηκε, δεν σημαίνει, ότι στο τέλος δεν πήρε όσα της άξιζαν.

Έχει πλέον έναν πατέρα, που επέλεξε να την αγαπά σαν δική του, έναν πατέρα που παίζει μαζί της, που της προσφέρει τα πάντα, έναν πατέρας που της έδωσε το επώνυμό του, πολλά από τα -με κόπο κερδισμένα- λεφτά του και ακόμα περισσότερο από το χρόνο του.

Αυτό το καλοκαίρι της έμαθε πώς να κάνει ποδήλατο και την έμαθε κηπουρική. Κάθε πρωί, πήγαιναν έξω, για να φροντίσουν τον κήπο μαζί. Ήταν τόσο χαρούμενη, που μου έδειχνε κάθε μέρα ό,τι καινούργιο της μάθαινε.

Τους βλέπω να παίζουν. Τη βλέπω να γελάει. Την παρακολουθώ μεγαλώνοντας να του μοιάζει κι ας μην είναι πραγματικό του παιδί.

«Τίνος το κορίτσι είσαι εσύ;», τη ρωτάει… Και εκείνη απαντά: “Του μπαμπά!!!”, γεμάτη χαρά και καμάρι. Πόσο πια να αγαλλιάσει η ψυχή μου;

Ρίτα

Ένας άνδρας που παράτησε την οικογένειά του για να ζήσει τη ζωή του, είναι πλέον ηλικιωμένος, μόνος και άρρωστος και θέλει τα παιδιά του πλάι του αλλά εκείνα δεν επιθυμούν πια καμία επαφή μαζί του…

Η αληθινή ιστορία του κου Σταύρου

«Ήμουν παντρεμένος και είχα δύο παιδιά. Λέω είχα γιατί διάλεξα να τα εγκαταλείψω.

Με τη γυναίκα μου δεν τα πηγαίναμε καλά και πολύ γρήγορα μετά τον γάμο ξεκίνησα να την απατάω. Είχα κάνει το σπίτι ξενοδοχείο. Κάθε βδομάδα είχα και άλλη γκόμενα. Μπουζούκια, νύχτα, διασκέδαση, τα έζησα όλα. Όλα εκτός από τα παιδιά μου που μου τα μεγάλωνε η γυναίκα μου. Έκανα λάθος το ομολογώ.

Ζήτησα διαζύγιο όταν ερωτεύτηκα άλλη. Η γυναίκα μου μου το έδωσε άμεσα, έτσι κι αλλιώς μονή της ήταν πάντα. Το μόνο που ζήτησε ήταν διατροφή. Δεν έδωσα ποτέ φράγκο.Τα έτρωγα όλα με τη νέα μου σύντροφο. Μου τα μάσησε κανονικά. Ταξίδια, τσάντες, παπούτσια, διασκεδάσεις. Μου έτρωγε μέχρι και τα κέρδη του συνεταίρου που είχα στην εταιρία μου. Ήταν θέμα χρόνου να φαλιρίσω.

Τα παιδιά τα έπαιρνα κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα. Κάποια στιγμή σταμάτησα να τα καλώ. Τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν 12 χρονών ο μεγάλος και 10 η μικρή.

Έφυγα για Γερμανία να βγάλω τα σπασμένα. Στάθηκα ξανά στα πόδια μου αλλά και πάλι ούτε διατροφή έδινα ούτε ένα δώρο.

Τόσα χρόνια η γυναίκα μου δεν ζήτησε ούτε μια δραχμή. Μπορούσε να με πάει δικαστικά μπορούσε να με βρίσει ή να μου ζητήσει κάτι. Δεν το έκανε ποτέ.

Γύρισα στην Ελλάδα, είχα χάσει τα ίχνη τους, προσπάθησα να τους βρω, αλλά δεν τα κατάφερα. Κάποια στιγμή με το facebook βρήκα την κόρη μου. 25 χρόνων σήμερα. Της έστειλα μήνυμα. Έμεινα στο διαβάστηκε.

Αληθινή ιστορία: Ο αδιάφορος πατέρας ζει μόνος και άρρωστος στο γηροκομείο

Έπαθα σκλήρυνση κατά πλάκας. Δεν είχα κανέναν να με φροντίσει. Έναν παλιό φίλο μόνο που μου μίλησε για ένα γηροκομείο. Μένω εδώ και ένα χρόνο τώρα.

Όλοι έχουν παιδιά και εγγόνια που τους επισκέπτονται.

Εγώ κανέναν. Γιατί εγώ το διάλεξα. Εγώ τους έκανα πέρα και το μετανιώνω.

Λιώνω μόνος σε ένα γηροκομείο διότι κοίταξα την πάρτη μου. Κι όταν κοιτάς την πάρτη σου, καταλήγεις και μόνος μαζί της.

Ελπίζω τα παιδιά μου να με συγχωρέσουν.

Έχω κάνει απόπειρες να τα πλησιάσω δεν θέλουν ούτε να ακούν για μένα.

Να ξέρουν τα αγαπώ,

Σταύρος»

Όταν ο άντρας μου πέθανε στα 41 του από καρκίνο έμεινα μόνη στα 36 μου να μεγαλώνω τέσσερα παιδιά: τρεις τρίδυμες κόρες 17 χρονών και ένα αγοράκι 3 χρονών. Μετά το θάνατο του άντρα μου η ζωή μου ήταν πολύ δύσκολη οικονομικά και συναισθηματικά. Δυστυχώς ο άντρας μου πριν φύγει από τη ζωή είχε πολλά οικονομικά προβλήματα και μας άφησε μόνο χρέη.

Το επόμενο πρωί αμέσως μετά το θάνατό του άρχισαν τα πρώτα τηλέφωνα από τις εισπρακτικές, οι οποίες ζητούσαν να μιλήσουν με τον αποθανόντα σύζυγό μου. Είχα μεγάλη περιέργεια να δω τις αντιδράσεις τους όταν τους έλεγα ότι είχε πεθάνει λίγες μόλις ώρες πριν. Οι περισσότεροι ένιωσαν αμηχανία κι εκείνη την ψεύτικη στεναχώρια του τύπου «Μην στεναχωριέστε, όλα καλά θα πάνε. Ας πάρουμε τώρα τηλέφωνο τον επόμενο να του πούμε πόσα χρωστάει».

Ήμουν παρούσα τη στιγμή του θανάτου του και τις πρώτες εβδομάδες τουλάχιστον επαναλάμβανα τη σκηνή ξανά και ξανά στο μυαλό μου κάθε λεπτό, έπειτα κάθε 5 λεπτά, μετά κάθε 10 και από ένα σημείο και μετά μια φορά τη μέρα. Έπρεπε να μάθω να ζω με αυτό και να προσπαθώ να κερδίσω πίσω τη ζωή μου.

Ο γιος μου είναι 3 ετών και τον κάναμε μαζί ενώ οι κόρες μου είναι παιδιά του από άλλο γάμο. Υπάρχει μεγάλη ηλικιακή διαφορά μεταξύ τους: Πάνω που οι κόρες μου έμπαιναν στο πανεπιστήμιο, ο γιος μου πήγαινε για πρώτη φορά σχολείο. Ήξερα ότι ήθελαν την ανεξαρτησία τους ενώ ο γιος μου μια μόνιμη, σταθερή μαμά δίπλα του. Έβαλα τα δυνατά μου για να δώσω και στους τέσσερις αυτό που χρειάζονταν.
Τους πρώτους μήνες ένιωθα σαν ζόμπι. Δεν θυμάμαι πως περνούσαν οι μέρες, θυμάμαι μόνο πώς ένιωθα όταν έβλεπα το γιο μου να κοιμάται. Σε αυτή την ηλικία δεν είχε την αίσθηση του θανάτου. Σήμερα λέει ότι ελάχιστα θυμάται το μπαμπά του και εμένα πώς ήμουν εκείνη την εποχή. Οι κόρες μου από την άλλη την εποχή εκείνη είχαν πάει να επισκεφθούν τη βιολογική τους μητέρα στις διακοπές των Χριστουγέννων και δεν ήταν εδώ όταν ο πατέρας τους πέθανε γι’ αυτό και είχαν πολλές ερωτήσεις σχετικά με τις τελευταίες ημέρες και ώρες του. Όλοι μας αναβιώσαμε τη σκηνή του θανάτου του και συζητήσαμε ό, τι ήθελαν να μάθουν για το μπαμπά τους που δεν πρόλαβαν να ζήσουν πολύ.

Είμαι ευτυχισμένη γιατί μεγάλωσα τέσσερα παιδιά και τα καταφέραμε όλοι χωρίς προβλήματα. Ξέρω ότι ο θάνατος του μπαμπά τους, αλλά και η υιοθεσία τους που λίγο πολύ αφήνει κατάλοιπα στα παιδιά θα μπορούσαν να τις είχαν οδηγήσει σε περίεργα μονοπάτια αλλά απ’ ότι φαίνεται κάναμε καλύτερη δουλειά απ’ ότι περιμέναμε.

Κάποια από τα παιδιά μου χρειάστηκαν ψυχολογική υποστήριξη σε αντίθεση με εμένα που στράφηκα προς πιο αντισυμβατικές μορφές θεραπείας, όπως για παράδειγμα το μασάζ, ο βελονισμός, η αστρολογία, οι θεραπευτές ενέργειας, τα αιθέρια έλαια και πολλά άλλα. Με βοήθησαν πολύ φίλοι και φίλες που είχαν παιδιά και είχαν ζήσει κάτι παρόμοιο με μένα. Πολλοί από αυτούς μας κάλεσαν να περάσουμε μαζί τις διακοπές και να διασκεδάσουμε μαζί με τα παιδιά μας τη στιγμή που οι κόρες μου είχαν πια μεγαλώσει και είχαν τις δικές τους παρέες να ασχοληθούν. Όσον αφορά στους αρνητικούς ανθρώπους, αυτούς τους έδιωξα από κοντά μου ακόμα και αν ήταν μέλη της οικογένειάς μου.

Όταν έμεινα χήρα, απείχα ήδη από την εργασία αρκετά χρόνια: πρώτα η υιοθεσία των κοριτσιών, μετά η γέννηση του γιου μου και μετά η φροντίδα του άρρωστου συζύγου μου. Ήξερα ότι έπρεπε να βρω δουλειά και να πάρω σημαντικές αποφάσεις. Όλοι μου έλεγαν να μην πάρω καμία σημαντική οικονομική απόφαση μέσα στο πρώτο έτος μετά το θάνατο του άντρα μου αλλά δεν άκουσα τη συμβουλή αυτή. Από τους πρώτους μήνες συνεργάστηκα με μια γυναίκα που θεωρούσα φίλη μου και μαζί ανοίξαμε μια επιχείρηση που σύντομα όμως έκλεισε, αφού όπως αποδείχτηκε η γυναίκα αυτή μόνο συνεπής δεν ήταν και με εκμεταλλευόταν.

Για καλή μου τύχη βρήκα άλλη δουλειά όχι ότι ήταν τίποτα το ιδιαίτερο, ήταν όμως κάτι. Χρειάστηκε να ικετεύσω για να πάρω τη θέση αυτή παραβλέποντας το γεγονός ότι ο μισθός μου θα ήταν μικρότερος ακόμα και από το μισό της προηγούμενης δουλειάς μου. Τους εξήγησα την κατάστασή μου και ότι ήθελα να έχω χρόνο να είμαι κοντά στα παιδιά μου και έδειξαν κατανόηση. Ήξερα ότι η δουλειά θα μπορούσε να με βοηθήσει και είχα δίκιο.

Όταν στάθηκα και πάλι στα πόδια μου, ασχολήθηκα με τον εθελοντισμό κάτι με το οποίο είχε ασχοληθεί πολύ και ο άντρας μου στο παρελθόν. Ήμουν ήδη έτοιμη να βιώσω την ελευθερία και την ανακάλυψη του νέου μου εαυτού, κάτι που οι περισσότερες γυναίκες κάνουν μετά την ηλικία των 70 ή των 80 ετών, μετά από 50 χρόνια γάμου δηλαδή και μεγάλα παιδιά και εγγόνια. Εγώ από την άλλη ήμουν παντρεμένη πολύ λιγότερα χρόνια και είχα και ένα μικρό παιδί.

Όταν ο γιος μου άρχισε το νηπιαγωγείο επέστρεψε μια μέρα σπίτι και μου είπε «όλα τα παιδιά στην τάξη έχουν μπαμπά. Αύριο που θα πας στη δουλειά γυρνώντας φέρε μου στο σπίτι ένα μπαμπά». Τί να πεις;
Τα επόμενα 3 χρόνια μετά το θάνατό του άντρα μου προσπάθησα να βρω στο γιο μου μπαμπά, αλλά δεν τα κατάφερα. Ίσως έπρεπε να περιμένω λίγο περισσότερο μέχρι να ξαναπαντρευτώ. Ίσως έπρεπε να είμαι πιο επιλεκτική. Ίσως το «ραντάρ» μου, που θα εντόπιζε έναν ικανό σύζυγο να μη δούλευε πια.

Παρά τις προσπάθειες μου πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αισθανθώ και πάλι χαρούμενη μετά το θάνατο του συζύγου μου. Στο τέλος ήταν τα παιδιά μου, ειδικά ο γιος μου, που με έσωσαν και με κράτησαν όρθια μια στιγμή πριν καταρρεύσω.

Με τέσσερα παιδιά δεν είχα άλλη επιλογή από το να παραμείνω ψύχραιμη και προσηλωμένη στο στόχο μου. Έπρεπε να κρατήσω ενωμένη την οικογένειά μου και όλοι μαζί να προχωρήσουμε. Είναι πολύ απλό. Κοιτάμε μπροστά και όχι πίσω.