Στη βάπτιση των διδύμων εγγονών του στην Καλαμπάκα παραβρέθηκε χτες το απόγευμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος.
Ο Πρόεδρος έφτασε στον Βυζαντινό Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου λίγο πριν τις 6.30 μ.μ. κατευθείαν από την Αθήνα, και του έγινε θερμή υποδοχή από περιοίκους.
Ο κ. Παυλόπουλος χαιρέτισε έναν-έναν τους αστυνομικούς, ευχαριστώντας τους, όπως και τους δημοσιογράφους, με τους οποίους δεν παρέλειψε να φωτογραφηθεί.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας χαιρέτησε και τους κατοίκους, ενώ τους είπε ότι θα ξαναέρθει στην πόλη μας τον Νοέμβριο.
Οι δίδυμες κόρες του γιου του, Βασίλη Παυλόπουλου, και της νύφης του και δικηγόρου Τζίνας Κόφφα, η οποία κατάγεται από χωριό του νομού, πήραν τα ονόματα Βλασία-Μαρία και Παρασκευή-Ζωή.
Μετά τη βάπτιση ακολουθεί δεξίωση σε ξενοδοχείο στο Καστράκι, όπου δεν ήταν σίγουρο αν θα παραβρισκόταν ο κ. Παυλόπουλος, καθώς πρέπει να επιστρέψει απόψε κιόλας στην Αθήνα.
Στο μυστήριο της βαπτίσεως χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητος.
Ένα από τα μεγαλύτερα θηλαστικά των θαλασσών, πεθαίνει, στέλνοντας στους ανθρώπους ένα μήνυμα γροθιά στο στομάχι.
Πρόσφατα, μία νεαρή γκρι φάλαινα 13.5 μέτρων, εθεάθη στα ανοιχτά του νησιού Tershelling, βόρεια της Ολλανδίας, να χαροπαλεύει. Στήθηκε επιχείρηση για τη διάσωσή της, όμως μάταια. Ξεβράστηκε λίγη ώρα αργότερα στην παραλία, οπότε οι διασώστες τη μετέφεραν στο λιμάνι Harlington για τη νεκροψία. Η γκρι φάλαινα, είχε καταπιεί μεγάλη ποσότητα πλαστικών.
Ένα φαινόμενο που όπως λέει το Κέντρο Βιοποικιλότητας Naturalis, παρατηρείται όλο και πιο συχνά. Στα τέλη Μαρτίου, μία άλλη φάλαινα της ίδιας οικογενείας, ξεβράστηκε νότια της Ισπανίας, έχοντας καταπιεί πάνω από 35 κιλά πλαστικό. Στο στομάχι της, είχαν βρεθεί πλαστικές σακούλες, νάιλον, σχοινί εννέα μέτρων, λάστιχα αυτοκινήτου, ένα πλαστικό δοχείο ψεκασμού κ.ά.. Αιτία θανάτου; Απόφραξη του εντέρου.
Οι φάλαινες δεν είναι τα μοναδικά θύματα από τα σκουπίδια μας. Υπολογίζεται ότι πάνω από 1.000.000 πτηνά και 100.000 θαλάσσια θηλαστικά πεθαίνουν κάθε χρόνο από τα πλαστικά σκουπίδια που εμείς οι άνθρωποι, πετάμε στις θάλασσες. Το Σεπτέμβρη του 2009, ένα σοκαριστικό βίντεο από το νησί Midway Atoll, ήρθε στη δημοσιότητα και απεικονίζει το πώς τα σκουπίδια που πετάμε, δολοφονούν τα πτηνά
Πιο συγκεκριμένα, χιλιάδες μικρά σε ηλικία Albatros, πεθαίνουν επειδή τρέφονται με πλαστικά. Και γιατί γίνεται αυτό; Γιατί οι γονείς τους, συλλέγουν τροφή από τους ωκεανούς. Τις περισσότερες φορές, ξεγελιούνται από τα πλαστικά που επιπλέουν και ταΐζουν με αυτά τα παιδιά τους.
Το θέμα της προστασίας των θαλασσών είναι ένα θέμα που μας αφορά όλους. Η αιτία του προβλήματος είμαστε εμείς. Και η επίλυση του, ξεκινά από τον καθένα μας προσωπικά.
Στο λιμάνι της Χίου κυματίζει από σήμερα, παραμονή της μεγάλης εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου, μια τεράστια γαλανόλευκη σημαία, η οποία υψώθηκε με όλες τις τιμές.
Το εθνικό μας σύμβολο υψώθηκε το μεσημέρι στο νότιο λιμενοβραχίονα του νησιού, όπου έφτασε συνοδευόμενο από πομπή σπουδαστών της ΑΕΝ Μηχανικών Χίου, υπό τους ήχους των εμβατηρίων της Φιλαρμονικής του Δήμου Χίου.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Τιμές προς την ελληνική σημαία, εξάλλου, απέδωσε άγημα της 96 ΑΔΤΕ Χίου.
Ένα Μεξικανικό blog, δημοσίευσε τη φωτογραφία μιας ειδικευόμενης, η οποία κοιμόταν πίσω από ένα γραφείο σε ένα νοσοκομείο στο Monterrey του Μεξικό και της επιτέθηκε λέγοντας πως δεν κάνει τη δουλειά της.
Πολλοί γιατροί από όλο τον κόσμο αντέδρασαν και επέλεξαν να την υπερασπιστούν δημοσιεύοντας φωτογραφίες τους στις οποίες κοιμούνται, κατά τη διάρκεια της εξαντλητικής τους βάρδιας.
Οι φωτογραφίες αυτές κοινοποιήθηκαν έχοντας τον τίτλο #YoTambienMeDormi δηλαδή «Και εγώ έχω αποκοιμηθεί»!
Το 1980, ένα κορίτσι με το όνομα Libby Zion, πέθανε σε ένα νοσοκομείο στελεχωμένο από εξαιρετικά εξαντλημένους γιατρούς. Αυτό οδήγησε σε ένα νέο νόμο που ονομάστηκε Libby Zion Law, κατά τον οποίο οι ώρες εργασίας των γιατρών ανά εβδομάδα πρέπει να περιορίζονται στις 80.
Ένας μπλόγκερ, φωτογράφισε 3 ειδικευόμενους στο Μεξικό, να κοιμούνται στις 3 το ξημέρωμα.
Ο σχολιαστής, επίκρινε τη νεαρή ειδικευόμενη λέγοντας πως «Οι γιατροί είναι υποχρεωμένοι να κάνουν τη δουλειά τους…
Και υπάρχουν δεκάδες ασθενείς που χρειάζονται φροντίδα.»
μεξικανός γιατρός Juan Carlos απάντησε με ένα σχόλιο στο Tweeter με τον τίτλο #YoTambienMeDormi δηλαδή «Και εγώ έχω αποκοιμηθεί»!
Σε λίγο χρόνο πολλοί άλλοι γιατροί υπερασπίστηκαν την κατηγορούμενη ειδικευόμενη.
Σε όλο τον κόσμο οι γιατροί είναι σοβαρά καταπονημένοι.
Πολλοί από αυτούς δουλεύουν 80 ώρες την εβδομάδα ή σε 36άωρες βάρδιες.
Όλοι έχουμε ακούσει παππούδες που ζητούν απεγνωσμένα από τα παιδιά τους να τους κάνουν εγγόνια. Σκεφτείτε ότι στην Ινδία ένα ζευγάρι ζήτησε αποζημίωση από τον γιο του, επειδή δεν τους χάρισε ένα. Κάθε γιαγιά και παππούς χαίρονται να μεγαλώνουν τα εγγονάκια τους και δεν είναι λίγοι εκείνοι που δεν τους φτάνει μόνο ένα.
Ωστόσο, υπάρχουν κι αυτές οι περιπτώσεις που λένε… ΟΚ, αρκετά, φτάνει! Όπως στην περίπτωση μίας 58χρονης, η οποία έχει μεγαλώσει τα δύο εγγόνια της και είπε ούτε λίγο, ούτε πολύ στην κόρη της, πως αν είναι να μεγαλώσει και το τρίτο εγγόνι, ευχαριστεί πολύ, δεν θα πάρει.
Έτσι, έγραψε στο διαδίκτυο το παράπονό της, ζητώντας τις συμβουλές των χρηστών του διαδικτύου, αλλά και την άποψή τους για το αν έπραξε σωστά.
Πρόκεται για μία συνταξιούχο δασκάλα, η οποία μαζί με τον σύζυγό της προσφέρθηκαν να προσφέρουν μία full time φροντίδα του παιδιού της κόρης τους, όταν έκανε το πρώτο της παιδί πριν από πέντε χρόνια.
Όπως εξήγησε η 58χρονη, όλα πήγαιναν καλά, ακόμη και όταν η κόρη της με τον σύζυγό της έφεραν στον κόσμο και το δεύτερο μωρό τους το 2020, μέχρι να σκάσει η πανδημία.
«Το 2020 κατά τη διάρκεια του lockdown εργάζονταν και οι δύο από το σπίτι, περίμεναν από εμένα να φροντίζω όλη μέρα τα παιδιά τους και ήθελαν να τα έχουμε υπό την φροντίδα μας, όσο τα σχολεία ήταν κλειστά. Όπως ήταν φυσικό, οι παππούδες κουράστηκαν πολύ. Τα πράγματα έγιναν λίγο ευκολότερα, όταν τα μαθήματα άρχισαν ξανά.
Ωστόσο, το νεαρό ζευγάρι εξέφρασε την επιθυμία να αποκτήσει και τρίτο παιδί. Κάτι που σήμαινε κι άλλη φροντίδα παιδιού από τους παππούδες.
«Τη ρώτησα ποιο είναι το πλάνο της για να της κρατά κάποιος το μωρό και με κοίταξε με απορία και μου είπε: εσείς! Από την πλευρά μου της είπα ότι θα ήταν πολύ ωραίο, αν μου το έλεγε πριν αρχίσει να προσπαθεί για τρίτο παιδί και γιατί δεν είναι η δουλειά μου να κάνω άλλα 5 χρόνια babysitting. Και της ζήτησα να το ξανασκεφτεί», έγραψε η 58χρονη έξαλλη γιαγιά στο Reddit.
Ζήτησε λοιπόν τη γνώμη των χρηστών του φόρουμ, προκειμένου να διαπιστώσει, αν έδωσε τη σωστή απάντηση στην κόρη της.
«Αυτά είναι τα εγγόνια σας και όχι τα παιδιά σας. Έχετε κάνει ήδη αρκετά! Ζήστε τη ζωή σας και απολαύστε τη σύνταξή σας. Το αξίζετε να ξεκουραστείτε. Η κόρη σας είναι υπεύθυνη για τα παιδιά της και σας εκμεταλλεύεται εδώ και χρόνια, μην την αφήσετε να το κάνει άλλο», ανέφερε ένας από τους χρήστες.
«Σας παρακλώ να φροντίσετε τον εαυτό σας και να βάλετε όρια με την εγωίστρια κόρη σας και τον άντρα της. Να ευχαριστηθείτε τα χρόνια που είστε υγιείς μαζί με τον άντρα σας και να μην επιτρέψετε στην κόρη σας να σας φυλακίσει με την ανατροφή ενός τρίτου παιδιού», έγραψε ένας άλλος.
Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα…Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι.
Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη… θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δε σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα.
Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή.
Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.
Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δε φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό.
Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο.
Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια της γριούλας, δε μίλησε.
Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθισε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό.
Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα.
Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε.
Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου».
Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι.
«Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται».
Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.
Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της.
«Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους».
«Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. «Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ν’ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος.
«Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δε θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοια τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.
Αλλά’ ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, ν’ αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.
Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ ν’ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».
Στην επόμενη στάση ένα παλικάρι μπήκε στο λεωφορείο.
Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσικής. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουγε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε.
Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουρια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα.
Το παλικάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.
Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας.
«Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: «Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ…».
Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα…Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι.
Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη… θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δε σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα.
Ένα νέο ζευγάρι μιλούσε και γελούσε με τα χέρια γεμάτα από ψώνια και δώρα και δεν πρόσεξαν τη γριούλα. Μια μητέρα με δυο παιδιά βιάζονταν να πάνε στο σπίτι της γιαγιάς. Δεν έδωσαν προσοχή.
Ένας παπάς είχε το νου του σε ουράνια θέματα και δεν την πρόσεξε.
Αν πρόσεχαν όλοι αυτοί, θα έβλεπαν ότι η γριά δε φορούσε παπούτσια. Περπατούσε ξυπόλητη στον πάγο και το χιόνι. Με τα δυο της χέρια η γριούλα μάζεψε το χωρίς κουμπιά παλτό της στο λαιμό.
Φορούσε ένα χρωματιστό φουλάρι στο κεφάλι· σταμάτησε στη στάση σκυφτή και περίμενε το λεωφορείο.
Ένας κύριος που κρατούσε μια σοβαρή τσάντα περίμενε κι αυτός στη στάση, αλλά κρατούσε μια απόσταση. Μια κοπέλα περίμενε κι αυτή, κοίταξε πολλές φορές τα πόδια της γριούλας, δε μίλησε.
Ήρθε το λεωφορείο και η γριούλα ανέβηκε αργά και με δυσκολία. Κάθισε στο πλαϊνό κάθισμα, αμέσως πίσω από τον οδηγό.
Ο κύριος και η κοπέλα πήγαν βιαστικά προς τα πίσω καθίσματα.
Ο άντρας που καθόταν δίπλα στη γριούλα στριφογύριζε στο κάθισμα κι έπαιζε με τα δάχτυλά του. «Γεροντική άνοια», σκέφτηκε.
Ο οδηγός είδε τα γυμνά πόδια και σκέφτηκε: «Αυτή η γειτονιά βυθίζεται όλο και πιο πολύ στη φτώχεια. Καλύτερα να με βάλουν στην άλλη γραμμή, της λεωφόρου».
Ένα αγοράκι έδειξε τη γριά. «Κοίταξε, μαμά, αυτή η γριούλα είναι ξυπόλυτη». Η μαμά ταράχτηκε και του χτύπησε το χέρι.
«Μη δείχνεις τους ανθρώπους, Αντρέα! Δεν είναι ευγενικό να δείχνεις». «Αυτή θα έχει μεγάλα παιδιά», είπε μια κυρία που φορούσε γούνα. «Τα παιδιά της πρέπει να ντρέπονται».
Αισθάνθηκε ανώτερη, αφού αυτή φρόντισε τη μητέρα της.
Μια δασκάλα στη μέση του λεωφορείου στερέωσε τα δώρα που είχε στα πόδια της. «Δεν πληρώνουμε αρκετούς φόρους, για να αντιμετωπίζονται καταστάσεις σαν αυτές;» είπε σε μια φίλη της που ήταν δίπλα της. «Φταίνε οι δεξιοί», απάντησε η φίλη της.
«Παίρνουν από τους φτωχούς και δίνουν στους πλούσιους».
«Όχι, φταίνε οι άλλοι», μπήκε στη συζήτηση ένας ασπρομάλλης. «Με τα προγράμματα πρόνοιας κάνουν τους πολίτες τεμπέληδες και φτωχούς». «Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν ν’ αποταμιεύουν», είπε ένας άλλος που έμοιαζε μορφωμένος.
«Αν αυτή η γριά αποταμίευε όταν ήταν νέα, δε θα υπέφερε σήμερα». Και όλοι αυτοί ήταν ικανοποιημένοι για την οξύνοια τους που έβγαλε τέτοια βαθιά ανάλυση.
Αλλά’ ένας έμπορος αισθάνθηκε προσβολή από τις εξ αποστάσεως μουρμούρες των συμπολιτών του. Έβγαλε το πορτοφόλι του και τράβηξε ένα εικοσάρι. Περπάτησε στο διάδρομο και το έβαλε στο τρεμάμενο χέρι της γριούλας. «Πάρε, κυρία, ν’ αγοράσεις παπούτσια». Η γριούλα τον ευχαρίστησε κι εκείνος γύρισε στη θέση του ευχαριστημένος, που ήταν άνθρωπος της δράσης.
Μια καλοντυμένη κυρία τα πρόσεξε όλα αυτά και άρχισε να προσεύχεται από μέσα της. «Κύριε, δεν έχω χρήματα. Αλλά μπορώ ν’ απευθυνθώ σε σένα. Εσύ έχεις μια λύση για όλα. Όπως κάποτε έριξες το μάννα εξ ουρανού, και τώρα μπορείς να δώσεις ό,τι χρειάζεται η κυρούλα αυτή για τα Χριστούγεννα».
Στην επόμενη στάση ένα παλικάρι μπήκε στο λεωφορείο.
Φορούσε ένα χοντρό μπουφάν, είχε ένα καφέ φουλάρι και ένα μάλλινο καπέλο που κάλυπτε και τα αυτιά του. Ένα καλώδιο συνέδεε το αυτί του με μια συσκευή μουσικής. Ο νέος κουνούσε το σώμα του με τη μουσική που άκουγε. Πήγε και κάθισε απέναντι στη γριούλα. Όταν είδε τα ξυπόλυτα πόδια της, το κούνημα σταμάτησε. Πάγωσε. Τα μάτια του πήγαν από τα πόδια της γιαγιάς στα δικά του. Φορούσε ακριβά ολοκαίνουρια παπούτσια. Μάζευε λεφτά αρκετό καιρό για να τα αγοράσει και να κάνει εντύπωση στην παρέα.
Το παλικάρι έσκυψε και άρχισε να λύνει τα παπούτσια του. Έβγαλε τα εντυπωσιακά παπούτσια και τις κάλτσες. Γονάτισε μπροστά στη γριούλα. «Γιαγιά, βλέπω ότι δεν έχεις παπούτσια. Εγώ έχω κι άλλα». Προσεκτικά κι απαλά σήκωσε τα παγωμένα πόδια και της φόρεσε πρώτα τις κάλτσες κι ύστερα τα παπούτσια του. Η γριούλα τον ευχαρίστησε συγκινημένη.
Τότε το λεωφορείο έκανε πάλι στάση. Ο νέος κατέβηκε και προχώρησε ξυπόλυτος στο χιόνι. Οι επιβάτες μαζεύτηκαν στα παράθυρα και τον έβλεπαν καθώς βάδιζε προς το σπίτι του. «Ποιος είναι;», ρώτησε ένας. «Πρέπει να είναι άγιος», είπε κάποιος. «Πρέπει να είναι άγγελος», είπε ένας άλλος. «Κοίτα! Έχει φωτοστέφανο στο κεφάλι!» φώναξε κάποιος. «Είναι ο Χριστός!» είπε η ευσεβής κυρία. Αλλά το αγοράκι, που είχε δείξει με το δάχτυλο τη γιαγιά, είπε: «Όχι, μαμά τον είδα πολύ καλά. Ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ…».
Η Ρούμπι Χόλτ πέρασε το μεγαλύτερο μέρος των 100 χρόνων της, σε ένα αγρόκτημα του Τενεσί, μαζεύοντας βαμβάκι και μεγαλώνοντας τα τέσσερα παιδιά της. Ποτέ δεν βρήκε χρόνο αλλά ούτε και χρήματα για να ταξιδέψει και να δει από κοντά τη θάλασσα.
Αυτό όμως, έστω και τώρα, άλλαξε. Στα γενέθλια των 101 χρόνων της, τα ιδρύματα Brookdale Senior Living και Wish of a Lifetime, που φροντίζουν να ικανοποιούν ευχές ηλικιωμένων ανθρώπων, πρόσφεραν στην αιωνόβια Ρούμπι την ευκαιρία να βρεθεί στην παραλία και να βρέξει τα πόδια της στο νερό. Για πρώτη φορά!
Η Χόλτ χαμογελούσε ευτυχισμένη όταν ένιωσε το κύμα να χτυπάει απαλά τα πόδια της αλλά και όταν περπάτησε υποβασταζόμενη στη λευκή άμμο.
«Ο ωκεανός είναι το μεγαλύτερο πράγμα που είδα στη ζωή μου» είπε συγκινημένη η Χόλτ. Αλλά ταυτόχρονα και πάρα πολύ κρύο, συνέχισε.
«Έχω ακούσει ανθρώπους να μιλούν για τη θάλασσα και για το πόσο υπέροχη είναι και ήθελα πολύ να την δω από κοντά πριν πεθάνω. Ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να το κάνω στο παρελθόν».
Ο τόνος της φωνής και οι αντιδράσεις της, είναι συγκινητικές τη στιγμή που δηλώνει «μαγεμένη» από την ομορφιά της θάλασσας. Δείτε το βίντεο:
Η Emma Murphy είναι μια 26χρονη fitness blogger από το Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Έχει δυο μικρά παιδιά με τον πρώην σύντροφό της. Οι θαυμαστές της λατρεύουν τα άρθρα της για την υγεία, την ευτυχία, τη μητρότητα και το πώς να ζεις σκεπτόμενος θετικά. Όμως η Emma έκανε και μια βαθιά, σκοτεινή εξομολόγηση.
«Με γρονθοκόπησε στο πρόσωπο και δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανε,» λέει. «Πέρυσι μου άνοιξε το κεφάλι στα δυο σε μια εκδήλωση και πριν από αυτό με γρονθοκόπησε μαυρίζοντας μου το μάτι. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, άκουγα πως είμαι παρανοϊκή, ψυχοπαθής, τρελή και πως οι ανασφάλειες μου θα με σκοτώσουν μια μέρα.»
Δικαιολογημένα, η Emma ήταν διστακτική και φοβισμένη για τη δημοσιοποίηση του παρακάτω βίντεο, το οποίο θα παρακολουθήσαν τόσοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο. Εξηγεί γιατί έμεινε μαζί του τόσο πολύ καιρό. Ποτέ πριν δεν είχε το κουράγιο να παραδεχτεί πως αυτός ήταν ένας απαράδεκτος τρόπος ζωής για αυτήν και τα παιδιά της. «Το σκέφτηκα πολύ καλά και πάρα πολλές φορές, πριν ανεβάσω αυτό το βίντεο, είναι πολύ δύσκολο για μένα αλλά πρέπει να κάνω αυτό που είναι ΣΩΣΤΟ, αν εσείς ή κάποιος που γνωρίζετε βρίσκεται σε ανάλογη κατάσταση παρακαλώ κοινοποιήστε αυτό το βίντεο ώστε να αποτελέσει έμπνευση και για άλλες γυναίκες ανά τον κόσμο, η βία ΔΕΝ είναι η απάντηση!!!!»
Αξίζει ένα μεγάλο μπράβο στην Emma που βρήκε το κουράγιο να αφήσει το σύντροφό της. Η Emma ελπίζει αυτό το βίντεο να ενθαρρύνει και άλλες γυναίκες που υποφέρουν από ενδοοικογενειακή βία να μιλήσουν.
Παρακαλούμε δείτε το συγκλονιστικό βίντεο της Emma και κοινοποιήστε το ώστε να ακουστεί παντού το μήνυμά της!
I thought long and hard before posting this video, this is very difficult for me but I have to do what is RIGHT, if you or anyone you know has it is in a similar situation please share this video to inspire other women around the world, violence is NOT the answer!!!!
Το δυστύχημα στα Τέμπη είναι ένας καταλύτης για μεγάλα κομμάτια της νεολαίας
Ο προσεκτικός παρατηρητής των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων τα τελευταία χρόνια θα είχε έγκαιρα διαγνώσει ότι στην ελληνική κοινωνία, τις πολιτικές και κοινωνικές συμπεριφορές της, υπάρχει πλέον ένα ιδιότυπο ηλικιακό ρήγμα.
Η γενιά των ανθρώπων που σήμερα ανήκουν στις σχετικά νεότερες ηλικίες, ας πούμε σχηματικά κάτω από τα 34, έχει διαφορετικά πολιτικά χαρακτηριστικά, ευαισθητοποίηση και αναζήτηση σε σχέση με άλλες ηλικίες. Μάλιστα, αυτό γίνεται πιο έντονο όσο πάμε σε πιο νέες ηλικίες.
Είναι μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε μια βαθιά κρίση, που αρκετές στιγμές ένιωσε ότι δεν έχει μέλλον, που είδε μια χώρα βαθιά τραυματισμένη και που νιώθει πολλαπλά στο στόχαστρο.
Είτε μιλάμε για τη διάχυτη αίσθηση ότι αυτή η χώρα δεν τις προσφέρει ευκαιρίες ανάλογες με τις γνώσεις και τις δεξιότητες που έχει (γιατί δεν παύει να είναι η πιο εκπαιδευμένη και με τις περισσότερες δεξιότητες αναλογικά γενιά). Είτε μιλάμε για το πώς νιώθει «στοχοποιημένη» από τους μηχανισμούς καταστολής. Είτε μιλάμε για το πώς νιώθει ότι αντιμετωπίζει ένα τείχος συντηρητισμού, η γενιά αυτή νιώθει ότι δεν χωρά στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.
Ακόμη χειρότερα, αισθάνεται ότι οι πολιτικοί που θέλουν να προσφέρουν μια επίφαση «νόμου και τάξης» τη χρησιμοποιούν ως πειραματόζωο, δοκιμάζοντας πάνω της κάθε λογής σχέδια καταστολής.
Είναι μια γενιά που βλέπει μπροστά της την οικολογική καταστροφή, που ξέρει ότι έτσι που πάνε τα πράγματα όταν θα είναι 55 ή 60 ετών τμήματα του πλανήτη θα είναι κυριολεκτικά αβίωτα.
Είναι μια γενικά που συνειδητοποιεί ότι η εργασία θα είναι μια διαρκής επισφάλεια και αντιδρά.
Είναι μια γενιά που διεκδικεί πολλαπλά το δικαίωμα στη διαφορά και οργίζεται όταν διεκδικεί δικαιώματα στην έμφυλη ταυτότητα και τον σεξουαλικό προσανατολισμό και στη αποφυγή του τραύματος και βλέπει απαξιωτικά σχόλια για «πολιτική ορθότητα».
Πάνω από όλα είναι μια γενιά που νιώθει ευάλωτη, με έναν βαθύτερο, υπαρξιακό τρόπο.
Αυτή η γενιά συγκλονίστηκε με το δυστύχημα στα Τέμπη. Ένιωσε ότι η ζωή της δεν μετράει. Ένιωσε αναλώσιμη. Ένιωσε ότι σε εκείνη τη στιγμή όπου δεκάδες συμφοιτητές χάθηκαν επειδή ούτε η πολιτική ούτε η οικονομική εξουσία νοιάζεται πραγματικά για τις ζωές, συγκεφαλαιώνονται όλα όσα δεν πάνε καλά σε αυτόν τον τόπο.
Γι’ αυτό δεν θρηνεί μόνο, αλλά φωνάζει και κατεβαίνει στο δρόμο.
