Ο άγιος Αθανάσιος, τον οποίο η Εκκλησία προσονόμασε «Μέγαν» για την ξεχωριστή αρετή του, τον αδαμάντινο χαρακτήρα του και τους σθεναρούς αγώνες που διεξήγαγε προς αντιμετώπιση του κινδύνου της Ορθοδοξίας από την αίρεση του αντίχριστου Αρείου, υπήρξε μεγάλη ιστορική μορφή μιας από τις πλέον σημαντικές περιόδους της ανθρωπότητας.
Τότε δηλαδή που η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, διαπιστώνοντας την αδυναμία της να καταπνίξει τον Χριστιανισμό με βάρβαρους διωγμούς, αναγκάστηκε να τον αναγνωρίσει και να στηρίξει σ’ αυτόν την παράταση της ζωής της.
Οι λεπτομέρειες της ζωής και του έργου του αγίου Αθανασίου δίνουν μια πολύ παραστατική εικόνα της ταραχώδους εκείνης εποχής, κατά την οποία έπνεε τα λοίσθια η αρχαία θρησκεία, η ειδωλολατρία, και θέτονταν τα θεμέλια του κράτους σε νέα θρησκευτική βάση, στη χριστιανική θρησκεία και επιπλέον διεξάγονταν συζητήσεις και συγκαλούνταν τοπικές και οικουμενικές Σύνοδοι για τη διατύπωση των δογμάτων και τη ρύθμιση θεμάτων αφορώντων στην οργάνωση και διοίκηση της Εκκλησίας.
Ο Μέγας Αθανάσιος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 295 μ.Χ. από Έλληνες χριστιανούς γονείς, οι οποίοι τον γαλούχησαν και τον ανέθρεψαν με τα νάματα της χριστιανικής και ελληνικής παιδείας.
Ο Αθανάσιος διακρινόταν, από τη μικρή του ηλικία, για τη μεγάλη ευφυΐα του, την ολόψυχη αγάπη του προς την Εκκλησία και την έφεση για μάθηση.
Μετά τα εγκύκλια γράμματα, πραγματοποίησε ανώτερες θεολογικές και φιλοσοφικές σπουδές στις ακμάζουσες τότε σχολές της Αλεξάνδρειας και μελέτησε εις βάθος την Αγία Γραφή, τους προ αυτού Πατέρες και εκκλησιαστικούς συγγραφείς, καθώς επίσης και τους αρχαίους Έλληνες ποιητές, φιλόσοφους, ρήτορες και ιστορικούς, κυρίως δε τον Όμηρο, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.
Έτσι κατέστη βαθύς γνώστης της χριστιανικής και της θύραθεν (αρχαιοελληνικής) παιδείας και φιλοσοφίας.
Παράλληλα προς τη γνώση, ο Αθανάσιος καλλιεργούσε και τον ενάρετο βίο και την αγάπη και προσήλωση στον Χριστό, στην Εκκλησία και στην Ορθοδοξία, προς χάριν της οποίας υπέστη ανήκουστους κατατρεγμούς, διώξεις και εξορίες.
Η απεριόριστη αγάπη του προς τον Χριστό και την Εκκλησία πιστοποιείται και από τον εξής θρύλο: Κάποτε, κατά την παιδική του ηλικία, παίζοντας κοντά στη θάλασσα, βάφτισε μερικά παιδιά ειδωλολατρών και, επειδή τήρησε όλους τους κανόνες της σχετικής εκκλησιαστικής τελετής, ο πατριάρχης Αλεξανδρείας Αλέξανδρος Α’ (313-328) αναγνώρισε ως έγκυρες τις βαπτίσεις αυτές του νεαρού Αθανασίου και τον ανέλαβε υπό την προστασία του, ενδιαφερθείς πολύ για τη μόρφωσή του.
Ο Αθανάσιος ανήκει στις μεγάλες μορφές της Εκκλησίας, όχι τόσο για την εξαίρετη άλλωστε συγγραφική του δράση, όσο κυρίως για τον αδαμάντινο χαρακτήρα του, τη θερμουργό προς την Εκκλησία αγάπη του και την υπέροχη προσωπικότητάτου, όπως ορθά παρατηρεί άλλος μεγάλος πατήρ της Εκκλησίας, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, γράφοντας: «Ο βίος του Αθανασίου κατέστη υπόδειγμα επισκόπου και η διδασκαλία του νόμος ορθοδοξίας, καθόσον ο μεν βίος του ήταν καθοδηγός της διδασκαλίας του, η δε διδασκαλία του ήταν επισφράγιση του βίου του».
Το όνομα του Αθανασίου απέβη συνώνυμο της αρετής, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει πάλι ο Γρηγόριος: «Αθανάσιον επαινών, αρετήν επαινέσομαι ταύτόν γαρ εκείνον τε ειπείν και αρετήν επαινέσαι»
Ο Μέγας Αθανάσιος, στους αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας, αντιμετώπισε και τους πλέον ισχυρούς αντιπάλους και δεν κάμφθηκε ποτέ μπροστά στους κατατρεγμούς και στις εξορίες. Έτσι, δικαίως χαρακτηρίστηκε ως «ο ηρωικότερος των αγίων και ως ο αγιότερος των ηρώων».
Η Εκκλησία, εκτιμώντας τα κατορθώματά του, τον τοποθέτησε κοντά στους αποστόλους, στους ευαγγελιστές και στους μάρτυρες, στη χορεία των αγίων, και οι πιστοί του απέδιδαν και του αποδίδουν τιμές, τις οποίες αναγνώρισαν και καθιέρωσαν οι επερχόμενες γενεές μέχρι σήμερα.
Δικαίως ο υμνωδός της Εκκλησίας μας, η οποία εορτάζει τη μνήμη του στις 18 Ιανουαρίου και στις 2 Μαίου, γράφει: «Αθανάσιον, και θανόντα, ζην λέγω οι γαρ δίκαιοι ζώσι και τεθνηκότες», δηλαδή: τον Αθανάσιο, αν και πέθανε, τον θεωρώ ζωντανόν, διότι οι δίκαιοι ζουν και μετά τον θάνατο.
Ο Άγιος Κύριλλος
Ο Άγιος Κύριλλος έζησε επί βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού και γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 370 μ.Χ. από εύπορους γονείς της ελληνικής κοινωνίας της πόλεως. Ανεψιός του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου ο Κύριλλος, έλαβε μεγάλη θεολογική μόρφωση, ώστε έγινε κατόπιν διάδοχος του θείου του, στον αρχιεπισκοπικό θρόνο Αλεξανδρείας.
Όταν έγινε η Γ’ Οικουμενική Σύνοδος το 431 μ.Χ. στην Έφεσο, ο Κύριλλος υπήρξε πρόεδρος αυτής και συνετέλεσε να γκρεμιστούν οι κακοδοξίες του δυσεβούς Νεστορίου, για το πρόσωπο της υπεραγιάς Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.
Με πολλά πνευματικά κατορθώματα στο ενεργητικό του, ο Κύριλλος παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο την 27η Ιουνίου του 444 μ.Χ., αφού πατριάρχευσε για 32 περίπου χρόνια. Δικαίως ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης τον προσονόμασε «σφραγίδα των Πατέρων».
Η εκκλησία θέλησε να αδελφώσει τη μνήμη των δύο Μεγάλων Πατέρων αυτής και Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας, του Μεγάλου Αθανασίου, πρωταγωνιστή κατά του Αρειανισμού, και του Αγίου Κυρίλλου, πρωταγωνιστή κατά του Νεστοριανισμού και όρισε το συνεορτασμό τους στις 18 Ιανουαρίου.
Ένα άκρως συγκινητικό θέμα μοιράστηκε το thessaliatv.gr και το αναδημοσιεύουμε με στόχο να φτάσει παντού και κανείς να μην ξεχάσει τι έγινε στα Τέμπη.
Κάθε Κυριακή εδώ και 2,5 περίπου χρόνια ο Γιώργος Κουτσόπουλος παππούς του αδικοχαμένου Τάσου Κουτσόπουλου ξεκινά από την Καρδίτσα και έρχεται στον τόπο της σιδηροδρομικής τραγωδίας για να ανάψει ένα κερί στη μνήμη του εγγονού του και να ποτίσει και περιποιηθεί τις 57 ελιές που έχουν φυτευθεί εκεί για τα θύματα και τα λουλούδια στο μνημείο που έχει στήσει η οικογένειά του…
Με το κλαδευτήρι στο χέρι τον συναντήσαμε το πρωί της Κυριακής εκεί στο χώρο όπου έχασαν τη ζωή τους 56 άνθρωποι νεαρής κυρίως ηλικίας μαζί με τον αγαπημένο του εγγονό.
Λένε ότι οι νεκροί δεν ξεχνιούνται όταν τιμούνται κι αυτό φαίνεται ότι έχει στο νου του ο κύριος Γιώργος Κουτσόπουλος που συγκινεί με τη συνέπειά του και την παθολογική αγάπη που είχε για τον 21χρονο εγγονό του που το μοιραίο βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου του 2023 μετέβαινε από την Καρδίτσα για τον τόπο των σπουδών του τη Θεσσαλονίκη.
Δείτε το βίντεο:
Με δάκρυα στα μάτια ο παππούς μιλά για τις αναμνήσεις με τον αγαπημένο του εγγονό Τάσο στην κάμερα της “Θεσσαλίας τηλεόρασης” και ζητά δικαιοσύνη στη δίκη που αναμένεται να ξεκινήσει το Μάρτη του 2026 και τιμωρία των ενόχων, ενώ δεν κρύβει και την οργή του για το μπάζωμα που έγινε στον τόπο της τραγωδίας.
Στο μνημείο που έχει στηθεί για τον Τάσο στα Τέμπη αναγράφεται η περίφημη φράση: “Μαμά κοιμήσου θα αργήσω να φτάσω” και από κάτω η απάντηση της χαροκαμένης μάνας “πάρε με όταν φτάσεις Τασούλη μου, θα περιμένω”…
Η πιο δύσκολη στιγμή για τον ίδιο και την οικογένεια του Τάσου Κωτσόπουλου όταν άκουσαν τα φωνητικά από τα κρίσιμα επόμενα λεπτά μετά τη σύγκρουση και αναγνώρισαν τη φωνή του. Είναι η φωνή του Τάσου που ακούγεται να λέει “Μην κουνιέσαι! Μην κουνιέσαι! Σε παρακαλώ. Ηρεμήστε!”.
Την εποχή εκείνη, που τα ψυγεία ήταν μικρότερα, τα υλικά περιορισμένα και τα παιδιά μεγάλωναν με απλότητα, κάθε λιχουδιά είχε τη δική της αξία.
Οι γιαγιάδες, με τη σοφία και την εφευρετικότητά τους, ήξεραν να μετατρέπουν τα πιο απλά υλικά σε μικρά θαύματα γεύσης. Ένα κομμάτι ψωμί, λίγη ζάχαρη και λίγο κακάο αρκούσαν για να σκορπίσουν χαμόγελα στα πρόσωπα των παιδιών.
Το βρεγμένο ψωμί με ζάχαρη και κακάο δεν ήταν απλώς ένα σνακ· ήταν μια πράξη αγάπης. Ένα «γλύκισμα της φτώχειας», όπως έλεγαν πολλοί, αλλά με γεύση πλούσια σε αναμνήσεις. Το ψωμί κόβονταν σε φέτες, βρεχόταν ελαφρά για να μαλακώσει και από πάνω η γιαγιά έριχνε γενναιόδωρα ζάχαρη και μια μικρή χούφτα κακάο. Η απλότητα του συνδυασμού αυτού δημιουργούσε μια μαγική ισορροπία γλυκού και πικρού, που έμενε αξέχαστη.
Ήταν η εποχή που τα παιδιά έπαιζαν στις αυλές, γύριζαν ιδρωμένα και κουρασμένα, και εκείνη η λιχουδιά τα περίμενε στο τραπέζι —πάντα σε πιάτο με ροζ ανθάκια ή παλιά πορσελάνη. Δεν υπήρχαν μπάρες δημητριακών, κρουασάν ή τσιπς, αλλά υπήρχε αγάπη, νοιάξιμο και η μαγεία του σπιτικού.
Σήμερα, το βρεγμένο ψωμί με ζάχαρη και κακάο είναι μια γεύση νοσταλγίας. Μας θυμίζει τη γιαγιά με το τσεμπέρι, την κουζίνα που μοσχομύριζε καφέ και φρεσκοψημένο ψωμί, τα χρόνια της αθωότητας. Ίσως αξίζει, κάποια στιγμή, να το φτιάξουμε ξανά —όχι τόσο για τη γεύση, όσο για να νιώσουμε για λίγο ξανά παιδιά.
«Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, σκέφτηκα την κόρη μου, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος. Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου. Αισθάνομαι ότι θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της», είπε για την Μάρθη
Η Μαρία Καρυστιανού μιλά στη συνέντευξή της στο DownTown με σκληρούς όρους για το πολιτικό σύστημα, τη λειτουργία της δικαιοσύνης και τον ρόλο της κοινωνίας μετά το δυστύχημα των Τεμπών. Λέει η κυβέρνηση δημιούργησε κατακραυγή εναντίον της, σημειώνοντας πως «την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό», ενώ υποστηρίζει ότι «η εκτελεστική εξουσία ελέγχει πλήρως και τη δικαιοσύνη».
Όπως δηλώνει, αποφάσισε να δώσει τη μάχη ώστε «να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα το σάπιο σύστημα», χαρακτηρίζοντας τις μαζικές συγκεντρώσεις για τα Τέμπη «σαν μια επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά».
Παράλληλα, η Μαρία Καρυστιανού στη συνέντευξή της στον Γιάννη Χατζηγεωργίου αναλαμβάνει προσωπικό μερίδιο ευθύνης, λέγοντας ότι «φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας» και ότι «με την ανοχή μου επέτρεψα να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη».
Την ίδια ώρα, ασκεί συνολική κριτική στο πολιτικό σύστημα, τονίζοντας πως «το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του», ενώ ξεκαθαρίζει ότι, σε ό,τι αφορά το οργανωμένο κίνημα πολιτών, «το ποιος θα ηγηθεί είναι το τελευταίο που με απασχολεί».
Η Μαρία Καρυστιανού μιλάει και για την κόρη της, Μάρθη, λέγοντας: «Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος. Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου. Αισθάνομαι ότι θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της».
Τέλος, αναφέρεται και στις αλλαγές της καθημερινότητάς της μετά την τραγωδία, αποκαλύπτοντας ότι δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιήσει τρένα «Δεν μπαίνω ούτε στο μετρό. Δεν το αντέχω».
Ολόκληρη η συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στo Down Town:
Πώς ήταν οι μέρες των εορτών για εσάς;
Οι μέρες των γιορτών είναι πάρα πολύ δύσκολες. Είναι η πιο δύσκολη περίοδος, κάτι που -το καταλαβαίνω- έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το «φυσιολογικό». Αλλά είναι κάτι με το οποίο έχω συμβιβαστεί: Ξέρω πως θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με αυτό τον τρόπο, απλώς προσπαθώ να μην με εξαντλεί πλήρως. Το βιώνω, αλλά με την αξιοπρέπεια και το σθένος που πρέπει να το βιώσω.
«Συμβιβάζεται» κανείς με το πένθος;
Πιστεύω πως ναι. Με την έννοια ότι αυτή είναι μία καινούργια κατάσταση και η νέα τροχιά που έχει πάρει η ζωή μας. Έτσι θα είναι τα πράγματα από εδώ και πέρα. Παρόλο που ακούω κάποιους να λένε πως «Ο χρόνος απαλύνει τον πόνο», δεν θεωρώ πως αυτό μπορεί να συμβεί σε αυτή την περίπτωση. Ίσως να τον κάνει πιο υποφερτό… Εμείς, έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ψυχής μας, ένα κομμάτι μέσα μας λείπει – γι’ αυτό και δεν θα είμαστε ποτέ ολόκληροι. Θα ζούμε για πάντα μ’ αυτό. Ξέρω πως δεν θα ξαναδώ μπροστά μου το παιδί μου, πως δεν θα την αγκαλιάσω ξανά, πως δεν θα μπορέσω να ακούσω ξανά τη φωνή της, πως δεν θα ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο και να βλέπω το όνομά της να με καλεί αλλά, είμαι εντάξει, είμαι εντάξει μ’ αυτό τον πόνο.
Πώς γίνεται αυτό;
Γιατί κι αυτά είναι δικά της. Κι ο πόνος που νιώθω, είναι κι αυτό κάτι δικό της. Και, ξέρετε, πρέπει να έχω και κάτι δικό της στη ζωή μου.
Πώς σας ακούγεται η λέξη «σύμβολο», την οποία χρησιμοποιούν αρκετοί -απλοί άνθρωποι- για να σας χαρακτηρίσουν, λόγω και της εμπλοκής σας ως Προέδρου του «Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος “Τέμπη 2023”»;
Δεν μπορώ να καταλάβω αυτή τη λέξη. Και στην προσπάθειά μου να μαζέψω τους συγγενείς, να δημιουργήσουμε αυτό τον Σύλλογο και να κάνουμε και κάποιες πιο δυναμικές κινήσεις στο εξωτερικό, δεν είχα ποτέ μου φανταστεί πως αυτή η προσπάθεια που κάναμε θα είχε τέτοιο κοινωνικό αντίκτυπο. Αυτό που εισπράττω από τον κόσμο στον δρόμο ή όταν γίνεται μία ομιλία και έρχονται άνθρωποι για να μου μιλήσουν, δεν αφορά τόσο στη συμπαράσταση σε μία μάνα που έχασε το παιδί της -γιατί έχει συμβεί και άλλες φορές, και από άλλες κρατικές δολοφονίες- αλλά περισσότερο στον αγώνα ενός πολίτη απέναντι στη διαφθορά, απέναντι στο βαθύ κράτος. Θεωρώ ότι η κοινωνία συνδέθηκε με το γεγονός καθαυτό. Κι αυτό, αν θέλετε, με διαφοροποιεί και από άλλους συγγενείς. Κι είναι λογικό, ξέρετε – δεν μπορούμε να είμαστε όλοι το ίδιο εσωτερικά, να έχουμε την ίδια αντοχή και δύναμη.
Είστε πεπεισμένη πως συνέβη μία «κρατική δολοφονία», όπως μου αναφέρατε;
Απολύτως. Και δεν μιλάμε μόνο για μία κρατική δολοφονία, η οποία έγινε μέσα από αμέλεια για τα χρήματα αλλά είναι και η απόδειξη ότι η εκτελεστική εξουσία παρεμβαίνει και ελέγχει πλήρως και τη δικαστική. Κάτι που μας έχει οδηγήσει στη σημερινή κατάντια της χώρας.
Πάντως, κάποια μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, αποφεύγουν να σας επιτεθούν -τουλάχιστον δημόσια- λέγοντας χαρακτηριστικά: «Σέβομαι τη μάνα που έχασε το παιδί της». Λόγια συγκεκριμένου υπουργού αυτά…
Αυτό γίνεται στο πλαίσιο του πώς οι πολιτικοί ψεύδονται, γιατί δεν είναι φερέγγυοι και αυτοαναιρούνται συνεχώς. Από τη μία με κατηγορούν ευθέως κι από την άλλη θέλουν να προβάλουν ένα, ας το πούμε, «καλό» πρόσωπο στους πολίτες. Γι’ αυτό και υπάρχουν και συγγενείς που δεν μπορούν να αντέξουν αυτή την κατακραυγή, που τεχνηέντως δημιούργησε η κυβέρνηση. Αλλά και η αντιπολίτευση. Γιατί και την αντιπολίτευση τη βολεύει όλο αυτό.
Εντωμεταξύ, καλώντας σας σήμερα στο τηλέφωνο, σκεφτόμουν πως αν ισχύουν οι καταγγελίες περί παρακολούθησής σας, τότε μάλλον δεν είμαστε μόνοι μας στην τηλεφωνική γραμμή – υπάρχει και κοινό…
Αυτό είναι σίγουρο, ισχύει 100%. Η «ενημέρωση» γίνεται άμεσα.
Παρόλο που, κατά καιρούς, ακόμη και πριν από λίγες μέρες, έχετε κατηγορηθεί, έχετε λοιδορηθεί, εισπράξατε ειρωνείες, τίποτα δεν σας πτόησε μέχρι σήμερα, ώστε να σας καταβάλει; Ανθρώπινο θα ‘ναι…
Κοιτάξτε, εγώ πριν από τον θάνατο της κόρης μου, ήμουν ένας άνθρωπος που πρόσεχε πάρα πολύ την εικόνα του. Δεν είχα δώσει ποτέ δικαιώματα. Ήμουν ένας άνθρωπος που δεν ήθελα να φαίνομαι, ήμουν low profile, με μία συγκεκριμένη καθημερινότητα ενός μέσου πολίτη. Πήγαινα το πρωί στη δουλειά μου, στο ιατρείο μου, είχα την οικογένειά μου, τη φροντίδα των παιδιών μου, οι κοινωνικές μου σχέσεις ήταν πολύ επιλεγμένες, όπως και οι φιλίες μου. Όμως, μετά τον θάνατο της κόρης μου και παίρνοντας την απόφαση πως για το υπόλοιπο της ζωής μου δεν μπορώ να παραμείνω μόνο στην εργασία μου και σε μία καθημερινότητα έτσι όπως προϋπήρχε, αποφάσισα να μην συμβιβαστώ με την ατιμωρισία και με μία αποζημίωση. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό! Κι είπα: «Θα δώσω αγώνα! Και θα μπω μέσα στη “λάσπη”!». Ήταν πολύ συνειδητή επιλογή. Κι είχα πλήρη επίγνωση του τι κάνω, με ποιους τα βάζω και σε ποιο χώρο μπαίνω. Επομένως, αυτά που πλέον μου συμβαίνουν, ήταν αναμενόμενα. Κι όταν κάτι το περιμένεις από την αρχή, προφανώς και είναι πιο εύκολα αντιμετωπίσιμο. Όμως, εγώ έχω δώσει μία υπόσχεση στην κόρη μου. Κι αυτή την υπόσχεση δεν θα μπορούσε τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο, να με κάνει την πάρω πίσω. Θα την τηρήσω! Ξέρετε, με βοηθάει πάρα πολύ το γεγονός πως δεν ξυπνάω το πρωί, απλά για να αδράξω την καθημερινότητά μου, αλλά ξυπνάω έχοντας έναν στόχο. Ξυπνάω, για να δώσω τη μάχη μου! Κι όλο αυτό με βοηθάει, ώστε η κάθε μου μέρα να κυλάει, όσο το δυνατό, λιγότερο επώδυνα.
Αυτό το κάνετε για την αλήθεια; Για τη δικαιοσύνη; Ή για την ψυχή της Μάρθης;
Για όλους αυτούς τους λόγους που μου αναφέρατε. Το κάνω, γιατί θέλω να δικαιωθεί η κόρη μου. Το κάνω, για να μην έχω τύψεις ότι δεν αντιμετώπισα αυτό το σάπιο σύστημα, στο οποίο και εγώ, όπως και οι περισσότεροι, συμμετείχαμε με την ανοχή μας. Δεν θέλω, λοιπόν, αυτό το σάπιο σύστημα να το βιώσει και το άλλο μου παιδί! Δεν το δέχομαι! Θέλω να δώσω τον αγώνα μου! Αυτές οι μεγάλες συγκεντρώσεις που έχουν γίνει στην Ελλάδα, είναι σαν μια μικρή επανάσταση της κοινωνίας απέναντι στη διαφθορά… Είμαι πολύ περήφανη για τους συμπολίτες μας! Για το γεγονός πως υπάρχει ένα τόσο μεγάλο υγιές κομμάτι στην κοινωνία. Γιατί, πραγματικά, είχα απογοητευτεί, σκεφτόμουν πως ίσως να είχε αλλοιώσει την ψυχή μας ό,τι προηγήθηκε.
Το δεύτερό σας παιδί είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο από την Μάρθη;
Είναι μεγαλύτερο.
Πώς διατηρείτε τις ισορροπίες στη σχέση σας με το μεγαλύτερό σας παιδί, μετά τον χαμό του μικρότερού σας παιδιού – που έφυγε απ’ τη ζωή με τον συγκεκριμένο τρόπο;
Η αλήθεια είναι πως ο αγώνας μου για τη δικαίωση της Μάρθης μού παίρνει πολύ χρόνο και ουσιαστικά «κλέβει» χρόνο από το άλλο μου παιδί. Έχοντας κάνει, όμως, μία συζήτηση από την αρχή με τον γιο μου, του είπα «Θέλω, σε παρακαλώ, να καταλάβεις, πως αυτή τη στιγμή, είμαι λίγο περισσότερο εκεί. Δεν είναι θέμα μεγαλύτερης αγάπης ή μεγαλύτερης φροντίδας, αλλά αυτή τη στιγμή επείγει το θέμα της Μαρθούλας. Και τώρα είναι ο καιρός – δεν μπορώ να ξεκινήσω τον αγώνα μου μετά από κάποια χρόνια». Ο γιος μου, όχι απλά μου είπε «Σε καταλαβαίνω», αλλά μου είπε «Σε ενθαρρύνω και δεν θα δεχόμουν από σένα τίποτ’ άλλο!».
Από την άλλη, υπάρχουν και οι γονείς εκείνοι που ο θάνατος του παιδιού τους τούς ακινητοποιεί, τους «παραλύει», και υποθέτω πως το αντιμετωπίσατε κι εσείς με άλλους γονείς θυμάτων. Εσείς, περάσατε ποτέ από όλο αυτό – έστω, για μικρό χρονικό διάστημα;
Πράγματι. Επειδή ο πόνος είναι τόσο έντονος, υπάρχουν γονείς που «παγώνουν». Ίσως, για λίγο, το πρώτο χρονικό διάστημα να μου συνέβη κι εμένα αυτό, γιατί σε μία τόσο συγκλονιστική απώλεια -ένας γονιός να χάσει το παιδί του- δεν είναι εύκολο νοητικά να κατανοήσεις αμέσως τι έχει συμβεί. Υπάρχει μία άρνηση, αρχικά. Δεν μπορείς να το πιστέψεις! Λες: «Πώς θα ζήσω εγώ τώρα; Χωρίς να βλέπω τη Μάρθη;». Πολύ γρήγορα όμως, όλο αυτό μετατράπηκε σε κάτι άλλο, στη σκέψη πως «Παιδί μου, εγώ δεν σε προστάτευσα, όπως όφειλα, γιατί αυτό ήταν το χρέος μου ως μάνα και δεν το ‘κανα. Θα κάνω, όμως, τα πάντα, για να σε δικαιώσω!».
Γιατί νιώθετε τύψεις; Δεν φταίτε εσείς για το δυστύχημα…
Φταίω! Σαφώς και φταίω! Φταίω, γιατί επέτρεψα στους πολιτικούς να απαξιώσουν τη ζωή μας. Έβλεπα τα σκάνδαλα που έμεναν ατιμώρητα κι έλεγα «Έτσι είναι τα πράγματα στην Ελλάδα…». Επέτρεψα έτσι με την ανοχή μου να γίνει η χώρα μας η πιο διεφθαρμένη στην Ευρώπη. Γιατί στο τέλος της ημέρας, εμείς είμαστε που το επιτρέπουμε.
Να, αυτά λέτε και όλοι περιμένουν τη στιγμή που θα ανακοινώσετε -και επίσημα πια!- τη δημιουργία του κόμματος στο οποίο, όπως φημολογείται, θα ηγείστε… Υπάρχει ήδη και όνομα γι’ αυτό, σε κάποιες παραπολιτικές στήλες εφημερίδων: «Οξυγόνο»… Και, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, είστε ήδη αρκετά ψηλά στην πρόθεση ψήφου των Ελλήνων πολιτών…
Το κίνημα των πολιτών, πραγματικά οργανώνεται και θεωρώ ότι θα καταφέρει να ωριμάσει τόσο, ώστε να διεκδικήσει την ψήφο του ελληνικού λαού, με αξιοπρέπεια και με ένα πρόγραμμα που θα δίνει λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Το όνομα αυτού και η ημερομηνία των επίσημων ανακοινώσεων δεν έχουν οριστικοποιηθεί, διότι δεν είναι προσωπική απόφαση – θα είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας στην οποία συμμετέχω ενεργά.
Μέχρι πριν από δύο βδομάδες πάντως, κάποιοι είχαν την εντύπωση πως, παρά τα όσα ακούγονταν, δεν θα προχωρούσατε, τελικά, μαζί με την ομάδα σας, στην δημιουργία κόμματος…
Η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ το περίμενα ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Δεν ξεκίνησα, για να γίνω πολιτικός! Ξεκίνησα, για να απαιτήσω δικαίωση στη μνήμη της κόρης μου, γιατί γνώριζα πώς λειτουργεί το διεφθαρμένο σύστημα. Όταν, όμως, όλα τα αιτήματά μου που ρίχνουν φως και αποκαλύπτουν την αλήθεια απορρίπτονται και οι στοιχειώδεις απαντήσεις που ζητάω δεν δίδονται, γιατί η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, κι όταν τα προβλήματα που δημιουργούνται, αντί να λύνονται, διογκώνονται, τότε η συμμετοχή σε αυτή την αντίδραση, θα πρέπει να παίρνει τη θέση της ευθύνης. Επομένως, από τη θέση της ευθύνης, ως ενεργός πολίτης, δηλώνω ότι, ναι, θα πρέπει να προχωρήσουμε σε κάτι πιο δραστικό. Διότι το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα ποτέ δεν θα δώσει λύσεις, γιατί αυτό θα σήμαινε τη διάλυσή του.
Δεν είναι σαφές, ωστόσο: Θα ηγείστε εσείς, προσωπικά, αυτού του κινήματος, σωστά;
Ο ηγέτης βγαίνει από τον λαό. Δεν πρέπει να αυτοπροτείνεται. Και θα μείνω σ’ αυτό. Θα σεβαστώ τη γνώμη της πλειοψηφίας, αφού η διαδικασία επιλογής του επικεφαλής αυτού του κινήματος, θα γίνει με δημοκρατικές διαδικασίες.
Μέσα στον επόμενο μήνα;
Όποτε είναι ολοκληρωμένο το πρόγραμμα θέσεων. Γιατί, το πιο σημαντικό, είναι να οριστικοποιηθεί το πρόγραμμα και να συμμετέχουν στη διαμόρφωσή του, εκείνα τα ακέραια και ανεξάρτητα άτομα που θα απαρτίζουν και το κίνημα. Το ποιος θα ηγηθεί του κινήματος, είναι το τελευταίο που μας απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μας ενδιαφέρει πριν και πάνω απ’ όλα η ουσία και το έργο της ομάδας και όχι ποιος θα ηγείται αυτής.
Δεν θα κάνουμε πολιτική συζήτηση σε αυτή τη συνέντευξη ούτε θα μπούμε σε λεπτομέρειες -κοντός ψαλμός αλληλούια, άλλωστε- αλλά θα παραμείνουμε στα ανθρώπινα – στο πώς εσείς βιώσατε ό,τι συνέβη, ως μάνα. Αναμενόμενη, νομίζω η ερώτηση και, επίτρεψέ μου τον ενικό, αλλά πόσο άλλαξε αυτά τα δύο χρόνια ο χαρακτήρας σου, Μαρία;
Πολύ! Πλέον δεν είμαι η ίδια γυναίκα. Πριν από τον θάνατο της Μάρθης, ούτε η δημοσιότητα ούτε ο δημόσιος λόγος με εξέφραζαν. Ήμουν μία γυναίκα που κοιτούσε τη δουλειά της και την οικογένειά της. Και, φυσικά, δεν γνώριζα ότι έκρυβα τόση δύναμη μέσα μου – ακόμη κι εμένα με εξέπληξα κάποια στιγμή. Όμως, ήταν ο πόνος που είχε μετουσιωθεί σε δύναμη. Κι έτσι ανακάλυψα έναν άλλο εαυτό. Λόγω του πόνου μου. Ευτυχώς, αυτός ο πόνος δεν με ακινητοποίησε, δεν με άφησε στάσιμη. Είπα «Από αυτό τον χαμό της κόρης μου, εγώ θα βγάλω κάτι καλό, κάτι που θα μείνει, κάτι που θα είναι καλό για όλους μας. Κι ίσως έτσι αλλάξει, κάποια στιγμή, κι η χώρα». Στο όνομα της κόρης μου – αυτή ήταν η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη. Πως το έγκλημα το Τεμπών θα μπορούσε να γίνει το εφαλτήριο μιας αναγέννησης, μιας πραγματικά δημοκρατικής Ελλάδας στην οποία δεν θα υπάρχει πια η διαφθορά.
Κατά καιρούς, έχεις μιλήσει και για τη στενή σου σχέση με τον Θεό. Αυτή ήταν πάντα;
Όχι. Πίστευα, όπως οι περισσότεροι. Λυπάμαι πολύ που έπρεπε να μου συμβεί αυτό το γεγονός, για να γνωρίσω τη δύναμη που δίνει ο Θεός – γιατί εγώ αντλώ πια δύναμη και από εκεί. Χωρίς να είμαι θρησκόληπτη, πιστεύω βαθιά στον Θεό. Γι’ αυτό και επειδή πλέον η κόρη μου είναι στον ουρανό, ο ουρανός είναι ένα στοιχείο από το οποίο αντλώ δύναμη.
Αισθάνεσαι, με κάποιο μεταφυσικό ίσως τρόπο, πως σε «οδηγεί» η Μάρθη;
Αισθάνομαι ότι σίγουρα θα ήθελε να δώσω έναν αγώνα, για να δικαιωθεί η ψυχή της! Είμαι σίγουρη γι’ αυτό! Είναι σα να την ακούω να μου λέει: «Μαμά, θα το αφήσεις αυτό έτσι;».
Πώς την έχεις στο μυαλό σου τώρα, καθώς μιλάμε γι’ αυτήν;
Σαν άγγελο… Όποτε την έφερνα στη σκέψη μου, ήταν χαρούμενη. Την έβλεπα πάντα χαρούμενη και φωτεινή, αλλά με τη μορφή που την γνώριζα. Ξαφνικά, ένα χρόνο μετά το δυστύχημα, όταν τη σκέφτηκα, μου παρουσιάστηκε με φτερά – σαν άγγελος… Ήταν πολύ ψηλή, είχε φτερά… Ήταν φως! Από τότε, την έχω έτσι στο μυαλό μου.
Από την τελευταία σου συνομιλία με τη Μάρθη, τι θυμάσαι;
Θυμάμαι που με πήρε το απόγευμα, γύρω στις επτά η ώρα. Ήμουνα στο ιατρείο μου. Αλλά εγώ εξέταζα και δεν το απάντησα – κάτι που πάντα θα με στοιχειώνει. Μετά είχα πάρα πολλή δουλειά και ξεχάστηκα, και με ξαναπήρε εκείνη στις εννιά η ώρα το βράδυ, το σήκωσα, μιλήσαμε γρήγορα, γιατί πάλι είχα δουλειά, για να μου πει «Μαμά, θα αργήσουμε. Έχω ξεχάσει τα κλειδιά, οπότε θα χτυπήσω, μην τρομάξεις, εγώ θα ‘μαι». Ήταν μια συνομιλία που κράτησε λιγότερο από ένα λεπτό. Αλλά το κλείσαμε στα γρήγορα, γιατί είχα δουλειά. Πού να φανταζόμουνα ότι… (σταματάμε για λίγο τη συνομιλία μας). Πού να φανταζόμουνα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που την άκουγα… Τελοσπάντων, αυτές οι δύο κλήσεις της, η μία, η αναπάντητη κι η άλλη, η βιαστική, είναι τα δύο πράγματα που πάντα θα με στοιχειώνουν… Θα έδινα τα πάντα να άλλαζα εκείνα τα τηλεφωνήματα! Όπως και το ότι συζητούσαμε για εκείνη την εκδρομή, που λέγαμε μήπως να μην πάει… Είναι τα πράγματα που θα έδινα τα πάντα, για να τ’ αλλάξω!
Για πόσο χρονικό διάστημα μετά το δυστύχημα, ήλπιζες πως ίσως θα ζούσε η Μάρθη;
Την Πέμπτη μού ερχόταν φευγαλέα στο μυαλό ότι μπορεί και να έχει πεθάνει. Και το ‘διωχνα αμέσως! Το έδιωχνα από τη σκέψη μου. Έβαζα τη λογική μου κάτω κι έλεγα: «Μα, ακόμη γίνονται έρευνες». Αλλά την Παρασκευή, που χτύπησε το τηλέφωνο απ’ την αστυνομία και μας είπαν ότι ταυτοποιήθηκε… Αλλά πάλι κι εκεί, εγώ είπα: «Δεν γίνονται λάθη στις ταυτοποιήσεις; Ίσως έγινε λάθος!». Ήθελα, για λίγο, να πιστέψω πως έγινε λάθος, καταλάβατε; Αλλά, δεν έγινε λάθος…
Διαμένεις μόνιμα στη Θεσσαλονίκη, σωστά;
Σωστά.
Επειδή πηγαινοέρχεσαι συχνά στην Αθήνα, πώς μετακινείσαι τα τελευταία δύο χρόνια;
Με το αεροπλάνο. Και χρειάστηκε, μία δυο φορές, να χρησιμοποιήσω αυτοκίνητο.
Σε τρένο δεν θα ξαναμπείς;
Ούτε στο μετρό της Θεσσαλονίκης δεν μπαίνω! Δεν θέλω να ξαναμπώ σε τρένο, όχι. Όχι από φόβο -αν και είναι επικίνδυνα- αλλά επειδή δεν το αντέχω. Ούτε μπροστά από τον σιδηροδρομικό σταθμό δεν θέλω να περνάω. Προτιμώ να κάνω έναν ολόκληρο κύκλο, προκειμένου να αποφύγω να δω τις γραμμές των τρένων…
Πηγή: Down Town Κύπρου (που κυκλοφορεί κάθε Κυριακή μαζί με την εφημερίδα «Ο Φιλελεύθερος» της Κύπρου)
«Όταν ασχολείται κάποιος με τα κοινά, πρέπει να είναι καθαρός μέσα του και να μην έχει προσωπικά προβλήματα» λέει η Μαίρη Βιδάλη σε ερώτηση για την Μαρία Καρυστιανού
Η Μαίρη Βιδάλη παραχώρησε συνέντευξη στη ραδιοφωνική εκπομπή του Σπύρου Λάμπρου και της Άννας Σταματιάδου στον Alpha Radio 989 και μεταξύ άλλων ρωτήθηκε για το κόμμα που ετοιμάζει η Μαρία Καρυστιανού. Τόνισε πως η ίδια δεν θα μπορούσε να ασχοληθεί με κάτι τέτοιο. Έδειξε μάλιστα να απορεί με τις προθέσεις που εκφράζει η μητέρα της αδικοχαμένης Μάρθης.
«Δεν θέλω να αναφερθώ σε αυτό το θέμα γιατί έχω περάσει κάτι ανάλογο στην προσωπική μου ζωή. Όχι μόνο δεν ασχολήθηκα με τα κοινά, αλλά σταμάτησα γιατί δεν μπορούσα να ανταπεξέλθω. Όταν ασχολείται κάποιος με τα κοινά, πρέπει να είναι καθαρός μέσα του και να μην έχει προσωπικά προβλήματα. Να είναι σε θέση να προσφέρει», είπε αρχικά η Μαίρη Βιδάλη για την Μαρία Καρυστιανού.
«Δεν μπορώ να διανοηθώ τη σκέψη κάποιας γυναίκας να θέλει να πολιτευτεί μετά από αυτό το τραύμα. Μπράβο της που έχει αυτή τη δύναμη», πρόσθεσε για τη Μαρία Καρυστιανού η Μαίρη Βιδάλη.
Για την απώλεια του γιου της και τις δύσκολες στιγμές που βίωσε η Μαίρη Βιδάλη τόνισε πως είχε δίπλα της την κόρη της και αγαπημένα της πρόσωπα.
«Με στήριξε η κόρη μου, η δουλειά μου, οι δικοί μου άνθρωποι. Ήμουν υποψήφια ξανά τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης, πριν φύγει ο γιος μου. Ήταν πολύ άρρωστος στο νοσοκομείο. Δεν γινόταν να κάνω προεκλογικό αγώνα, δεν είχα τη δύναμη και δεν είχα και τη διάθεση», είπε η Μαίρη Βιδάλη.
Ένα χρόνο πριν, τον Ιανουάριο του 2025 η Μαίρη Βιδάλη βίωσε την τραγική απώλεια του γιου της, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 34 ετών. Ο Κάρολος Βιδάλης πάλεψε γενναία αλλά ο καρκίνος αποδείχθηκε ένας αντίπαλος εξαιρετικά ύπουλος. Ο 34χρονος έδινε μάχη για να συνέλθει και κατά διαστήματα φαινόταν να βγαίνει νικητής. Η κατάσταση της υγείας του όμως επιδεινώθηκε ξαφνικά και οι γιατροί δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα για να επιβραδύνουν το μοιραίο.
Ο Κάρολος Βιδάλης, έφυγε από τη ζωή στα 34 του χρόνια, ύστερα από μάχη δύο ετών με έναν επιθετικό καρκίνο που εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλο του το σώμα. Η διάγνωση ήρθε ξαφνικά, μετά από προληπτικές εξετάσεις του ηθοποιού που έφυγε πρόωρα από τη ζωή.
Οι πρώτες χημειοθεραπείες έφεραν ελπίδα, καθώς ο καρκίνος φαινόταν να υποχωρεί. «Δεν θα το βάλω κάτω», συνήθιζε να λέει στους δικούς του ανθρώπους. Η μάχη του όμως αποδείχθηκε άνιση. Ο καρκίνος επέστρεψε και επεκτάθηκε. Μια εβδομάδα πριν το τέλος, η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε δραματικά.
Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο Υγεία, όπου οι γιατροί έκριναν απαραίτητη τη διασωλήνωσή του. Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή του κρεμόταν από μια κλωστή. Δεν κατάφερε να συνέλθει.
Μίρκα Καλατζοπούλου: Πώς είναι σήμερα στα 80 το παιδί θαύμα που έγινε η ντίβα της μεγάλης οθόνης
Η Μίρκα Καλατζοπούλου γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1945 στην Αθήνα και κέρδισε την αγάπη του κοινού σε ηλικία μόλις 9 ετών, όταν έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία Η Δούκισσα της Πλακεντίας (1955), σε σκηνοθεσία Μαρίας Πλυτά.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και την αρχή του 1960 αναδείχθηκε ως ένα από τα πλέον δημοφιλή πρόσωπα του ελληνικού σινεμά. Ο πρώτος πρωταγωνιστικός της ρόλος ήρθε το 1960 με την ταινία Ερωτικά Παιχνίδια, πλάι σε μεγάλα ονόματα όπως ο Λάμπρος Κωνσταντάρας.
Μαζί με τον αδελφό της Γιάννη Καλατζόπουλο και τον Βασιλάκη Καΐλα θεωρήθηκαν τα παιδιά θαύματα της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.
Από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε μαθήματα κλασικού χορού. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 άρχισε τις εμφανίσεις στο παιδικό θέατρο μαζί με τον αδελφό της Γιάννη.
Άλλοι σημαντικοί της ρόλοι στην δεκαετία του 1960 ήταν στις ταινίες Ο κατήφορος του Γιάννη Δαλιανίδη, Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο του Αλέκου Σακελλάριου και το Κορόιδο γαμπρέ του Κώστα Καραγιάννη. Το 1967 μετά τον γάμο της με τον επιχειρηματία Καρλ Έπσερ έφυγε για τις Ηνωμένες Πολιτείες όπου ξεκίνησε να εμφανίζεται στη αμερικανική τηλεόραση συμμετέχοντας σε διάφορες εκπομπές, ενώ παράλληλα άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή της Κολούμπια, καθώς και μαθήματα στην διοίκηση επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο UCLA.
Το 1978 η Καλατζοπούλου επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να παίρνει μέρος σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, ενώ δύο χρόνια αργότερα το 1980 θα κάνει την επανεμφάνιση της στον κινηματογράφο με την ταινία Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο σε σκηνοθεσία του Νίκου Τζίμα. Το 1986 συμμετείχε στην ταινία Καραβάν Σαράι του Τάσου Ψαρρά, όπου και βραβεύτηκε για την ερμηνεία της.
Η τελευταία της συμμετοχή στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία Το βλέμμα του Οδυσσέα το 1995 σε σκηνοθεσία Θόδωρου Αγγελόπουλου. Το 1967 γνώρισε και παντρεύτηκε τον σύζυγό της, τον Αμερικανό επιχειρηματία Καρλ Έπσερ γερμανικής καταγωγής και μετακόμισαν στο Λος Άντζελες, εκεί όπου δραστηριοποιούταν ο σύζυγός της. Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά και τέσσερα εγγόνια.
«Άνοιξε η γη και την κατάπιε»! Δέκα μέρες μετά την εξαφάνιση της Λόρας: Ένα καλά οργανωμένο σχέδιο εξαφάνισης από ένα 16χρονο παιδί, βλέπουν οι Αρχές.
Υπάρχουν σοβαρές μαρτυρίες συμμαθητών της, για κακοποίηση από τον «σκληρό» Ουκρανό πατέρα της!
Ο 65χρονος πατέρας της Λόρας, με καταγωγή από την Ουκρανία, έφυγε από την Οδησσό στα τέλη του ’80 και μετανάστευσε στη Γερμανία, όπου κι έζησε 30 χρόνια.
Δείτε το βίντεο:
Με την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, ο τότε 30χρονος πατέρας της Λόρα που εργαζόταν ως στρατιωτικός γιατρός στην Οδησσό, έχασε τη δουλειά του. Αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στο Αμβούργο και να βρει στέγη σε ένα σπίτι αιτούντων άσυλο. Εκεί, λίγους μήνες αργότερα γεννήθηκε ο ετεροθαλής αδελφός της Λόρα, που σήμερα είναι 37 ετών.
Το 1995, με τη βοήθεια συναδέλφου του γιατρού, η οικογένεια μετακόμισε στο Γκρόχανσντορφ. Ο Βλαντιμίρ Λόμτεβ βρήκε ξανά δουλειά, πρώτα ως χειροπράκτης, στη συνέχεια στην υπηρεσία αιμοδοσίας του Γερμανικού Ερυθρού Σταυρού και έπειτα σε μία ιδιωτική εταιρεία ασθενοφόρων στο Αμβούργο.
Τα πρώτα χρόνια στη Γερμανία ήταν δύσκολα. Η σύζυγός του εργαζόταν ως οικιακή βοηθός και εκείνος ως χειροπράκτης. Μέχρι να πολιτογραφηθεί δεν μπορούσε να εξασκήσει το επάγγελμα του γιατρού.
Το 2000, μετά από 11 χρόνια, απέκτησε την ιθαγένεια και για μια δεκαετία εργαζόταν πλέον ως γιατρός.
Το 2009, με τη δεύτερη σύζυγό του, απέκτησαν τη Λόρα. Τα ετεροθαλή αδέλφια όμως δεν είχαν καμία επικοινωνία μεταξύ τους, με μαρτυρίες να έχουν αναφέρει πως η Λόρα έμαθε ότι είχε μεγάλο αδελφό πολλά χρόνια αργότερα.
Δείτε το βίντεο:
Μετά από 33 ολόκληρα χρόνια που έμενε στη Γερμανία και είχε καταφέρει με αρκετό κόπο να φτιάξει τη ζωή του εκεί, άγνωστο γιατί, ο πατέρας της 16χρονης αποφάσισε να αρχίσει και πάλι από το μηδέν.
Πήρε τη σύζυγο και την τότε 13χρονη κόρη τους και μετακόμισαν στην Ελλάδα και μάλιστα όχι στην πρωτεύουσα, αλλά σε μια απομονωμένη γειτονιά στο Ρίο.
Ήταν εκείνος που βρήκε το σπίτι μέσω αγγελίας και που έκανε όλες τις ενέργειες για την αγοροπωλησία με τη βοήθεια μεσίτριας και δικηγόρου γιατί μιλούσε μόνο Γερμανικά και Ρωσικά.
Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού είχε πιστέψει ότι ήθελε απλά να ζήσει στη φύση και με περισσότερη ηρεμία. Γείτονες τέλος κατέθεσαν ότι ήταν μια ήσυχη οικογένεια, που δεν είχε πολλές επαφές μαζί τους και που ζούσε αρκετά απομονωμένη.
Δείτε το βίντεο:
Δέκα ολόκληρες μέρες μετά την εξαφάνιση της 16χρονης Λόρας από την Πάτρα, η υπόθεση όχι μόνο παραμένει ανεξιχνίαστη αλλά αποκτά ολοένα και πιο σύνθετα χαρακτηριστικά. Οι πρώτες ενδείξεις απομακρύνουν τις αρχές από το σενάριο μιας απλής φυγής ανηλίκου και στρέφουν την έρευνα σε ένα ενδεχόμενο που προκαλεί έντονο προβληματισμό, ένα καλά οργανωμένο σχέδιο εξαφάνισης, ασυνήθιστο για ένα παιδί μόλις 16 ετών.
Οι κινήσεις της Λορας πριν χαθούν τα ίχνη της δείχνουν προετοιμασία. Χρόνοι, διαδρομές και επιλογές που εξετάζονται μέσω υλικού από κάμερες ασφαλείας και μαρτυριών, συνθέτουν ένα παζλ με πολλά κενά αλλά και κρίσιμα ερωτήματα: υπήρχε τρίτο πρόσωπο που την καθοδήγησε ή προσπαθούσε να ξεφύγει από μια κατάσταση που θεωρούσε αδιέξοδη;
Την ώρα που οι αρχές προσπαθούν να ξετυλίξουν το νήμα, η εικόνα της ανήλικης έχει γίνει σύμβολο αγωνίας. Η φωτογραφία της βρίσκεται αναρτημένη σε δεκάδες στάσεις λεωφορείων και δημόσια σημεία σε Αθήνα και άλλες πόλεις.
Ιδιαίτερο βάρος δίνεται και στις πληροφορίες που έρχονται από το οικογενειακό περιβάλλον. Μαρτυρίες αναφέρουν πως η μητέρα της Λόρας δείχνει τη φωτογραφία του παιδιού της σε αγνώστους, σε μια απελπισμένη αλλά επίμονη προσπάθεια να συγκεντρώσει οποιοδήποτε στοιχείο θα μπορούσε να οδηγήσει στην κόρη της.
Παράλληλα, οι αρχές εξετάζουν και τις μαρτυρίες των συμμαθητριών της 16χρονης, οι οποίες αναφέρουν ότι η Λόρα είχε μιλήσει για περιστατικά κακοποίησης από τον πατέρα της 16χρονης. Αυτές οι μαρτυρίες καθώς και το παρελθόν της οικογένειας στην Γερμανία αξιολογούνται προσεκτικά καθώς μπορεί να αποτελέσουν κρίσιμο κρίκο για την κατανόηση των λόγων που οδήγησαν την Λορα να θέλει να απομακρυνθεί από την οικογένεια της και ίσως και από τη χώρα. Σε αυτό το πλαίσιο εξετάζονται και οι σχέσεις της ανήλικης με τους γονείς της, χωρίς -όπως επισημαίνουν οι αρμόδιοι- να έχει αποδοθεί μέχρι στιγμής οποιαδήποτε ευθύνη.
Δείτε το βίντεο:
Για ένατη ημέρα παραμένει εξαφανισμένη η 16χρονη Λόρα από την Πάτρα, με τις Αρχές να συνεχίζουν τις έρευνες σε Αθήνα και περιφέρεια. Οι γονείς της, φίλοι της και το «Χαμόγελο του Παιδιού» απευθύνουν εκκλήσεις μέσω τηλεόρασης και κοινωνικών δικτύων σε όποιον γνωρίζει οτιδήποτε, ενώ ζητούν και από την ίδια να επικοινωνήσει ώστε να δοθεί τέλος στο θρίλερ της εξαφάνισής της.
Αναλυτικά όλες οι τελευταίες εξελίξεις:
Το τελευταίο επιβεβαιωμένο στίγμα στου Ζωγράφου
Το τελευταίο επιβεβαιωμένο στίγμα της 16χρονης εντοπίζεται σε κατάστημα στου Ζωγράφου, περιοχή στην οποία κατευθύνθηκε μόλις έφτασε στην Αθήνα, αφού έφυγε από το σπίτι της στην Πάτρα. Η συγκεκριμένη περιοχή θεωρείται σημείο-«κλειδί», καθώς, σύμφωνα με πληροφορίες, μεγάλο μέρος του μυστηρίου της εξαφάνισης φαίνεται να συνδέεται με τις πρώτες κινήσεις της εκεί.
Στο νοσοκομείο Παίδων εντοπίστηκε η σχολική της τσάντα, μέσα στην οποία υπήρχαν δύο μπουφάν, βιβλία και ένα πάσο.
Εκτίμηση ότι η τσάντα πετάχτηκε σκόπιμα.
Οι Αρχές εκτιμούν ότι η τσάντα ενδέχεται να πετάχτηκε σκόπιμα, προκειμένου η 16χρονη να μην αναγνωριστεί από τον ρουχισμό της, τον οποίο γνώριζαν οι γονείς της. Η κίνηση αυτή ενισχύει την εκτίμηση ότι η εξαφάνιση είχε σχεδιαστεί μεθοδικά.
Έρευνες σε ΚΤΕΛ, λιμάνια και αεροδρόμι
Οι έρευνες έχουν επεκταθεί σε σταθμούς ΚΤΕΛ, λιμάνια και στο αεροδρόμιο, με τις Αρχές να ζητούν λίστες επιβατών ώστε να διαπιστωθεί αν κάποιο άτομο ταξίδεψε με πλαστά στοιχεία. Το ενδεχόμενο αεροπορικής φυγής θεωρείται περιορισμένο, λόγω των καμερών ασφαλείας, ωστόσο εξετάζεται σοβαρά το σενάριο μετακίνησης με λεωφορείο που εκτελεί διεθνή δρομολόγια, ακόμη και προς τη Γερμανία.
Την βοηθά κάποιος;
Ένα από τα βασικά ερωτήματα της έρευνας είναι αν η 16χρονη είχε τη βοήθεια δεύτερου προσώπου. Σύμφωνα με στοιχεία, μόλις έφτασε στου Ζωγράφου με ταξί, συνδέθηκε σε δίκτυο WiFi και έστειλε μήνυμα σε άγνωστο παραλήπτη, γεγονός που ενισχύει το σενάριο υποστήριξης από τρίτο άτομο.
Παράλληλα εξετάζεται και το ενδεχόμενο να κατάφερε να φύγει μόνη της από την περιοχή, σβήνοντας προσεκτικά τα ίχνη της.
Συνεχής διαγραφή και δημιουργία λογαριασμών στα social media
Σύμφωνα με μαρτυρίες φίλων της, η Λόρα δημιουργούσε συχνά νέους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα, τους οποίους στη συνέχεια διέγραφε. Η συμπεριφορά αυτή εξετάζεται ως πιθανή προσπάθεια περιορισμού του ψηφιακού της αποτυπώματος.
«Έρχεται ο πατέρας μου» – ο φόβος στις συνομιλίες
Παλιά συμμαθήτριά της ανέφερε ότι η 16χρονη διέκοπτε απότομα συνομιλίες όταν αντιλαμβανόταν πως πλησίαζε ο πατέρας της. Φέρεται να εξέφραζε έντονο φόβο μήπως την δει να χρησιμοποιεί το κινητό της, το οποίο, σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρίες, της αφαιρούνταν συχνά.
Δείτε το βίντεο:
Μαρτυρίες για έντονη πίεση στο σπίτι
Συμμαθήτριες της Λόρα περιγράφουν ένα παιδί που βίωνε έντονη ψυχολογική πίεση. Μαρτυρία αναφέρει ότι ο πατέρας της την είχε κουρέψει κοντά επειδή ζήτησε να πάει κομμωτήριο, περιστατικό που η ίδια είχε εκμυστηρευτεί σε πολλά άτομα, ζητώντας βοήθεια.
Άλλες φίλες της ανέφεραν ότι οι γονείς της δεν της έδιναν χρήματα, με αποτέλεσμα σε σχολικές εκδρομές να μην έχει ούτε για φαγητό, ενώ περιέγραψαν τη μητέρα της ως «ουδέτερη» και αποστασιοποιημένη.
«Δεν αντέχω άλλο, δεν ξέρω τι να κάνω»
Συγκλονιστικές είναι οι μαρτυρίες που αναφέρουν ότι η Λόρα μιλούσε συχνά για ψυχολογική πίεση από τον πατέρα της, λέγοντας ότι της φώναζε για καθημερινά ζητήματα, της έπαιρνε το κινητό και την έλεγχε αυστηρά. «Δεν αντέχω άλλο, δεν ξέρω τι να κάνω», φέρεται να έλεγε σε φίλες της.
Η μητέρα ήθελε επίσης να φύγει από το σπίτι
Σύμφωνα με πληροφορίες, στο παρελθόν η μητέρα της 16χρονης είχε εκφράσει σε εκπαιδευτικό του σχολείου τον προβληματισμό της για την κατάσταση στο σπίτι, αναφέροντας ότι και η ίδια σκεφτόταν το ενδεχόμενο να φύγει. Η αναφορά αυτή έγινε στο πλαίσιο δυσκολιών προσαρμογής της Λόρα στο σχολικό περιβάλλον.
Ήθελε να φύγει από την Ελλάδα μαζί με τη μητέρα της
Σύμφωνα με πληροφορίες από τον φιλικό της κύκλο, η 16χρονη είχε εκφράσει την επιθυμία να φύγει από την Ελλάδα μαζί με τη μητέρα της, θεωρώντας ότι αυτό θα αποτελούσε διέξοδο από τα προβλήματα που αντιμετώπιζε.
Προσπάθειες να βγάζει χρήματα
Παλιά συμμαθήτριά της περιέγραψε ότι η Λόρα έπλεκε αντικείμενα μέσα στην τάξη και προσπαθούσε να τα πουλήσει σε συμμαθητές ή μέσω Instagram, αναζητώντας τρόπους να αποκτήσει δικά της χρήματα. Δεν είχε επαφή με τα αδέρφια της που ζουν στη Γερμανία, όπως φέρεται να έλεγε.
Εμμονική προβολή συγκεκριμένης ταινίας
Σύμφωνα με μαρτυρίες, η 16χρονη συνήθιζε να παρακολουθεί επανειλημμένα ταινία με θέμα κορίτσια που νοσηλεύονται σε ψυχιατρικά ιδρύματα, στοιχείο που σκιαγραφεί πτυχές της ψυχολογικής της κατάστασης.
Οι γονείς έφυγαν για την Αθήνα
Σύμφωνα με μαρτυρία γειτόνισσας, οι γονείς της 16χρονης φέρονται να αναχώρησαν για την Αθήνα την Πέμπτη, έχοντας μαζί τους μία βαλίτσα. Δεν έχει διευκρινιστεί αν η μετακίνηση σχετίζεται με τις έρευνες.
Οι έρευνες συνεχίζονται
Οι Αρχές αναμένουν κρίσιμα στοιχεία από το κινητό της 16χρονης, τα social media και νέες μαρτυρίες που ενδέχεται να ρίξουν φως στην υπόθεση. Η εξαφάνιση της Λόρα παραμένει ανοιχτή υπόθεση, με κάθε πληροφορία να θεωρείται σημαντική.
Στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ο Έντι Ράμα δήλωσε «έκπληκτος» από το μέγεθος των αντιδράσεων στην Αθήνα.
Μετά την κατακραυγή και το διπλωματικό «μούδιασμα» που προκάλεσαν οι δηλώσεις του στο Αμπού Ντάμπι, ο Αλβανός Πρωθυπουργός, Έντι Ράμα, επιχείρησε σήμερα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Με μια μακροσκελή ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα, ο Έντι Ράμα προσπάθησε να αναδιπλωθεί, υποστηρίζοντας ότι όσα είπε στον ελληνοαμερικανό δημοσιογράφο Τζον Ντεφτέριος δεν ήταν τίποτα περισσότερο από… «φιλικό χιούμορ».
Δείτε το βίντεο:
Στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, ο Έντι Ράμα δήλωσε «έκπληκτος» από το μέγεθος των αντιδράσεων στην Αθήνα. Αντί όμως για μια ειλικρινή συγγνώμη, επέλεξε εκ νέου την οδό της επίθεσης προς τα μέσα ενημέρωσης, κατηγορώντας τα ελληνικά media και τους πολιτικούς για «εθνικιστικό πάθος» και αποσπασματική παρουσίαση των λεγομένων του.
Σύμφωνα με τον Αλβανό Πρωθυπουργό, οι ειρωνείες περί «μονοπωλίου στη φιλοσοφία» και οι αιχμές για τα «τρία μηδενικά» των Ελλήνων ήταν απλώς αστεϊσμοί που μετατράπηκαν σε «δημόσια πολεμική» από την ελληνική πλευρά.
Ο θαυμασμός για τον Πλάτωνα και ο «ειδικός σεβασμός» στον Μητσοτάκη
Σε μια στροφή 180 μοιρών —τουλάχιστον στα λόγια— ο κ. Ράμα έσπευσε να διαβεβαιώσει πως δεν αμφισβητεί την ελληνικότητα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, χαρακτηρίζοντας την Αρχαία Ελλάδα ως το «λίκνο του ευρωπαϊκού πολιτισμού».
Επιθυμώντας προφανώς να χαμηλώσει τους τόνους σε κυβερνητικό επίπεδο, μίλησε για «αδελφική» σχέση των δύο λαών και εξέφρασε «ειδικό σεβασμό» προς τον Έλληνα Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται από αναλυτές ως μια προσπάθεια να περιορίσει τη ζημιά που προκάλεσε η απρόκλητη επιθετικότητά του σε ένα διεθνές ακροατήριο.
Δείτε το βίντεο:
Το «δηλητήριο» στην ουρά της ανάρτησης
Ωστόσο, ο Έντι Ράμα δεν θα ήταν ο εαυτός του αν δεν έκλεινε την παρέμβασή του με μια νέα δόση ειρωνείας, αποδεικνύοντας ότι η αναδίπλωσή του είναι μάλλον προσχηματική.
Στο κλείσιμο της ανάρτησής του, σημείωσε με νόημα πως δεν μπορεί να θεωρεί απογόνους του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη όσους «γράφουν και μιλούν ελληνικά με εθνικιστικό πάθος». Με αυτή τη φράση, ο Αλβανός ηγέτης επέλεξε να συντηρήσει την ένταση, αφήνοντας να εννοηθεί πως ο ίδιος παραμένει ο κριτής του ποιος δικαιούται να φέρει την κληρονομιά του ελληνικού πολιτισμού.
Άτυπη μετάφραση:
«Είμαι έκπληκτος από την αντίδραση ορισμένων μέσων ενημέρωσης στην Αθήνα και ορισμένων κουρασμένων Ελλήνων πολιτικών στον απολύτως αμερόληπτο, αλλά φιλικό και χιουμοριστικό τόνο της συνομιλίας μου με τον αξιότιμο δημοσιογράφο John Defterios στο πάνελ που διοργανώθηκε στο Συνέδριο για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη στο Αμπού Ντάμπι!
Είναι απίστευτο ότι μια φράση που ειπώθηκε για πλάκα μπορεί να βγει εντελώς από το πλαίσιο της και να μετατραπεί σε δημόσια διαμάχη που τροφοδοτείται από εθνικιστικό πάθος, κάτι που, δυστυχώς, συμβαίνει συχνά στα αθηναϊκά μέσα ενημέρωσης!
Αλλά διαβεβαιώνω όλους όσους ανησυχούν και αισθάνονται προσβεβλημένοι ότι δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης είναι Έλληνες φιλόσοφοι και ότι η Αρχαία Ελλάδα είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. ότι η ελληνική κουλτούρα αξίζει μόνο θαυμασμό, όχι μόνο για τους φιλοσόφους της αρχαιότητας, αλλά και για τους ποιητές, τους συγγραφείς, τους κινηματογραφιστές και τη μουσική που έχει δώσει στην ανθρωπότητα ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα για την οποία τρέφω τα πιο θετικά συναισθήματα, ότι ο ελληνικός λαός είναι, για μένα, ένας αναντικατάστατος γείτονας και αδιαίρετος αδελφός του αλβανικού λαού, και ότι τρέφω ιδιαίτερο σεβασμό για τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας 🇦🇱❤️🇬🇷
Έχουμε καταλάβει ο ένας τον άλλον; Ελπίζω ναι.
Αλλά, παρακαλώ, όσοι είναι αναστατωμένοι και προσβεβλημένοι από το χιούμορ μου, ας μην περιμένουν από μένα να θεωρήσω όποιον γράφει και μιλάει ελληνικά με το εθνικιστικό πάθος των προαναφερθέντων ως διάδοχο του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.🤷🏻♂️
Σε πολύ εγκάρδιο θύμα, ο πρώην πρωθυπουργός συνομίλησε με τους θαυμαστές του και υπέγραψε τα βιβλία τους
Στη Θεσσαλονίκη βρέθηκε ο Αλέξης Τσίπρας για να παρουσιάσει το βιβλίο του του «Ιθάκη», με πλήθος κόσμου να συγκεντρώνεται τόσο για την εκδήλωση όσο και για να συναντησει τον πρώην πρωθυπουργό.
Δεκάδες θαυμαστές του, παρευρέθηκαν έχοντας το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα στα χέρια με στόχο να πάρει μία αφιέρωση από των πρώην πρωθυπουργό.
Δείτε το βίντεο:
Ο κόσμος, φάνηκε ενθουσιασμένος με το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα και όπως του είπαν χαρακτηριστικά το διάβασαν όλο με τον πρώην πρωθυπουργό να τους ευχαριστεί και να τους αγκαλιάζει εγκάρδια αφού γράψει την αφιέρωσή του.
Νωρίτερα, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε λόγο στην ομιλία για την παρουσίαση του βιβλίου του μεταξύ άλλων για τη «χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης» ο πρώην πρωθυπουργός, τόνισε την ανάγκη για εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. «Έχουμε πυξίδα για την ρότα του τόπου, το ταξίδι ξανάρχισε», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Δείτε το βίντεο:
Αλ. Τσίπρας: “Αναγκαία η πολιτική αλλαγή, ξέρουμε τη ρότα που πρέπει να χαράξει η χώρα – Και όμως κινείται… η κοινωνία μας”
Κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης ανέφερε από τη Θεσσαλονίκη ο Αλέξης Τσίπρας υπογραμμίζοντας με νόημα πως «το ταξίδι ξανάρχισε…».
Μικρό αποδείχθηκε το «Ολύμπιον» στη Θεσσαλονίκη για την παρουσίαση του βιβλίου «Ιθάκη». Ο Αλέξης Τσίπρας, με εκατοντάδες πολίτες εντός της αίθουσας και αρκετούς εκτός να παρακολουθούν σε οθόνες, έστειλε το μήνυμα: «Kαι όμως κινείται! Κινείται η κοινωνία μας. Και αναζητά εναλλακτική».
Με τον κόσμο να περιμένει με αγωνία ένα «σήμα» από τον πρώην πρωθυπουργό για το αύριο τα λόγια του φανέρωσαν ολική επαναφορά σε ρόλο πρωταγωνιστή με την ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης να «κερδίζει έδαφος καθημερινά», όπως είπε.
«Έχουμε τη χειρότερη κυβέρνηση στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας»
Ο Τσίπρας σε μια ακόμη ηχηρή παρέμβαση κατέθεσε προτάσεις γύρω από τα μείζονα πολιτικά και κοινωνικά επίδικα και εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στη σημερινή κυβέρνηση και συνολικά ενάντια στη συντηρητική παράταξη.
Τα εθνικά, το αγροτικό και η εθνική ασφάλεια μετά την κατάρρευση του ελέγχου του ελληνικού FIR βρέθηκαν ψηλά στην ατζέντα της σκληρής κριτικής που εξαπέλυσε στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο Αλ. Τσίπρας
«Μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον γεμάτο παγίδες και κινδύνους, δυστυχώς η χώρας μας έχει τη χειρότερη κυβέρνηση στη μεταπολιτευτική της ιστορία», είπε αναδεικνύοντας τη ζοφερή κατάσταση όπου η σημερινή κυβέρνηση «έχει μετατρέψει το κράτος σε εργαλείο στυγνής εκμετάλλευσης των πολλών, κοινωνικής αδικίας, ανεντιμότητας, περιφρόνησης και καταδίωξης της δικαιοσύνης. Και έχει φέρει τη χώρα στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης σε μισθούς, αγοραστική δύναμη, παραγωγικές δυνατότητες, επενδύσεις και προοπτικές».
Δείτε το βίντεο:
Κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης
Αναφερόμενος στην επόμενη μέρα για τον τόπο είπε πως «θα είναι διαφορετική μόνο αν έχουμε το σχέδιο να επουλώσουμε τις μεγάλες πληγές και να υλοποιήσουμε τις μεγάλες και αναγκαίες προοδευτικές τομές» διαβεβαιώνοντας παράλληλα ότι ίδιος και οι συνεργάτες του δουλεύουν εντατικά και μεθοδικά αυτό το σχέδιο.
«Η χώρα μας έχει ανάγκη από πολιτική αλλαγή. Και ο τόπος από μια ριζικά διαφορετική πορεία. Μπορούμε και ξέρουμε ποια είναι η ρότα που πρέπει να χαράξει η χώρα. Έχουμε πυξίδα. Αρκεί να πείσουμε μια απογοητευμένη κοινωνία να υπερβεί το στερεότυπο, ότι σε αυτή τη χώρα τίποτε δεν γίνεται (…) σημείωσε.
Μετέφερε μάλιστα ένα μήνυμα σε όλες τις Ελληνίδες και τους Έλληνες: «Και όμως κινείται! Κινείται η κοινωνία μας. Και αναζητά εναλλακτική. Για αυτό κερδίζει έδαφος καθημερινά η ιδέα μιας μεγάλης προοδευτικής παράταξης, που θα μπορέσει να βάλει τέλος στο κράτος της απολυταρχίας, της ολιγαρχίας, της αδικίας και της διαφθοράς. Ο προοδευτικός κόσμος αναζητά μια ισχυρή κυβερνώσα προοδευτική δύναμη, κι όχι μικρά και ανίσχυρα να κυβερνήσουν κόμματα. Η ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης λοιπόν, που θα γεννήσει την εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και μαζί τη νέα ελπίδα, είναι αναγκαία και επιβεβλημένη».
Παράλληλα, δεν έδειξε να βιάζεται, λέγοντας πως η ανασύνθεση «θα γίνει πέρα και πάνω από ιδιοτέλειες και σκοπιμότητες. Θα γίνει όμως με σχέδιο, θα γίνει μεθοδικά, όχι βιαστικά και πρόχειρα».
Ολομέτωπη επίθεση στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη
Ο Αλέξης Τσίπρας εξαπέλυσε σφοδρότατη επίθεση εναντίον της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εστίασε ιδιαίτερα στην εξωτερική πολιτική κατηγορώντας τον πρωθυπουργό πως δεν προσπαθεί να δημιουργήσει μια Ελλάδα ισχυρή, που οικοδομεί συμμαχίες, αλλά «μια Ελλάδα που αναζητά προστάτες. Και θέτει σε κίνδυνο τη χώρα δικαιολογώντας τα αδικαιολόγητα, επιδιώκοντας την εύνοιά τους». Και συμπλήρωσε: «Η Ελλάδα είναι ισχυρή όχι όταν απλά αγοράζει εξοπλιστικά δισεκατομμυρίων, αλλά όταν μπορεί να ενισχύσει και να χτίσει τη δική της αμυντική βιομηχανία. Και κυρίως, όταν με βάση το διεθνές δίκαιο λύνει προβλήματα και δεν τα μεταφέρει στις επόμενες γενιές εν ονόματι του πολιτικού κόστος.
Κατηγόρησε επίσης τη συντηρητική παράταξη για την υπερψήφιση της συμφωνίας Mercosur αλλά και γιατί «εμπαίζει τους απελπισμένους αγρότες και οργανώνει θεατρικές συναντήσεις με τους ‘δικούς της’ για να διασπάσει τον αγώνα τους στα μπλόκα».
Με κριτική διάθεση υποστήριξε πως «το επιτελικό κράτος πάει καλά» και «παίρνει άριστα στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος μέσω της αδιαφάνειας».
Για την κατάρρευση του εναέριου συστήματος επικοινωνίας και ασφαλούς πλοήγησης θύμισε πως «η σύμβαση για ένα νέο, υπερσύγχρονο σύστημα είχε υπογραφεί από το 2019» και είπε πως «είναι ευτύχημα που δεν θρηνήσαμε θύματα» ενώ διαπίστωσε πως «στη σημερινή κυβέρνηση δυστυχώς δεν υπάρχει θεσμική μνήμη, διοικητική συνέχεια, στρατηγικό σχέδιο για την ενίσχυση των κρίσιμων υποδομών».
Δείτε το βίντεο:
Σκάνδαλο υποκλοπών και σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ
Διατηρώντας υψηλούς τόνους έναντι της κυβέρνησης συνέχισε λέγοντας πως «το επιτελικό κράτος δεν απέτυχε απλώς. Παραβίασε κάθε θεσμικό κανόνα, εκθέτοντας τη χώρα διεθνώς» αναφέροντας το σκάνδαλο των υποκλοπών που δεν ήταν «λάθος» αλλά «μοντέλο εξουσίας». Αλλά και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που ανέδειξε ένα «σύστημα επιδοτήσεων χωρίς διαφάνεια, χωρίς επαρκείς ελέγχους, χωρίς θεσμική θωράκιση».
Εστίασε στην ανάγκη για μια νέα μεταπολίτευση και ένα νέο ισχυρό δίκαιο κράτος που «θα παρέχει ασφάλεια στους πολίτες, θα λειτουργεί με αξιοκρατικούς κανόνες και θα συντονίζει με κοινωνική ευαισθησία την οικονομική ανάπτυξη» αναδεικνύοντας την ανάγκη ριζικών αλλαγών στους θεσμούς: «Του συστήματος εκτελεστικής εξουσίας, Βουλής και Δικαιοσύνης. Της κοινωνικής προστασίας και της προστασίας του δημόσιου συμφέροντος».
Ένας 32χρονος λέει πως από τον Δεκέμβριο του 2023 δεν έχει κοιμηθεί ούτε κανονικά, ούτε έστω για λίγο
Ο Oliver Alvis ήταν μέχρι πριν δύο χρόνια ένας απολύτως φυσιολογικός άνθρωπος. Δούλευε ως οδηγός τρένων, κοιμόταν 6 έως 12 ώρες κάθε βράδυ, γυμναζόταν, ζούσε εντελώς νορμάλ με λίγα λόγια. Και μετά, ένα βράδυ, απλώς… δεν κοιμήθηκε. Ούτε το επόμενο. Ούτε τα επόμενα.
Από τον Δεκέμβριο του 2023, όπως λέει, βρίσκεται σε μια κατάσταση διαρκούς εγρήγορσης. Χωρίς το παραμικρό αίσθημα υπνηλίας. Χωρίς έστω εκείνο το μισό λεπτό που κλείνουν τα μάτια και ετοιμάζεται το σάλιο να… τρέξει στο μάγουλο. «Είναι λες και ο εγκέφαλός μου έχει κολλήσει σε λειτουργία συναγερμού που δεν απενεργοποιείται ποτέ», περιγράφει.
Από τότε, τίποτα δεν τον στέλνει στην αγκαλιά του Μορφέα. Ούτε υπνωτικά. Ούτε βαριά φάρμακα. Ούτε αναισθητικά. «Είναι σαν να παίρνω ζάχαρη», λέει. Οι γιατροί σήκωσαν τα χέρια. Νευρολόγοι, ψυχίατροι, ψυχολόγοι, κλινικές ύπνου σε διάφορες χώρες… Άλλοι τον αμφισβήτησαν, άλλοι τον ειρωνεύτηκαν, άλλοι απλώς κουράστηκαν να ασχολούνται με την περίπτωσή του.
Όταν η αϋπνία γίνεται τρόμος
Η έλλειψη ύπνου τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τη δουλειά του τον Ιανουάριο του 2024. Πούλησε το σπίτι του και έφτασε στο σημείο να ζει με τη μητέρα του. «Μου είπαν να ανάψω ένα κερί και να χαλαρώσω», θυμάται. «Άλλος μου είπε πως είμαι παραληρηματικός. Και ένας γιατρός μου είπε ξεκάθαρα: “Κουράστηκα πια με εσένα”».
Στο μεταξύ, οι διαγνώσεις έπεφταν η μία μετά την άλλη. PTSD, σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, ινομυαλγία. Οι οδηγίες απλές και απελπιστικά άχρηστες για κάποιον που δεν κοιμάται ούτε λεπτό. «Να ξεκουράζεσαι ανάμεσα στις δραστηριότητες». Μόνο που, όπως λέει, «ούτε τα δόντια μου δεν μπορώ να πλύνω χωρίς να νιώθω ότι θα πεθάνω».
Ο ίδιος περιγράφει το σώμα του σαν να καίγεται από μέσα: Πίεση στο κεφάλι, πόνοι παντού, προβλήματα όρασης, δυσκολία στο περπάτημα, στο φαγητό, στην επικοινωνία. «Δεν νιώθω χαρά από τίποτα. Και μέσα σε όλα αυτά, παραμένω ξύπνιος. Πάντα».
Δεν θέλω να πεθάνω, αλλά δεν αντέχω άλλο
Τα λόγια του γίνονται πιο βαριά όσο μιλά για το τι του έχει στερήσει η αϋπνία. «Η στέρηση ύπνου δεν είναι απλώς κούραση. Διαλύει το πνεύμα σου. Ο άνθρωπος που ήμουν έχει χαθεί. Δεν θέλω να πεθάνω, αλλά δεν μπορώ να επιβιώσω άλλο σε αυτή την κατάσταση».
Έφτασε στο σημείο να πει ότι θα έδινε ό,τι έχει και δεν έχει, μόνο και μόνο για να κλείσει τα μάτια του και να κοιμηθεί κανονικά. Έστω για μία νύχτα.
Τι μπορεί πραγματικά να συμβαίνει
Σύμφωνα με τον νευρολόγο Guy Leschziner, υπάρχει το ενδεχόμενο ο Oliver να πάσχει από αυτό που ονομάζεται παράδοξη αϋπνία. Πρόκειται για μια κατάσταση όπου ο εγκέφαλος κοιμάται μερικώς, αλλά τα κέντρα της συνείδησης παραμένουν ενεργά, δίνοντας την αίσθηση ότι ο άνθρωπος δεν κοιμάται καθόλου.
Με απλά λόγια, το σώμα ίσως ξεκουράζεται, αλλά το μυαλό δεν το καταλαβαίνει ποτέ.
