Απευθυνόμενος στο γυναικείο κοινό ίσως μου λυθούν κάποιες απορίες. Είναι λίγο περίεργο που γράφω ένα τόσο προσωπικό θέμα και κυρίως που απευθύνομαι σε γυναικείο κοινό.

Όμως το κάνω γιατί έχω απελπιστεί και με ενδιαφέρει και η γυναικεία άποψη στο πρόβλημα μου . Με την γυναίκα μου είμαστε μαζί επτά χρόνια . Είμαι πολύ ερωτευμένος μαζί της .

Είναι πολύ ωραία γυναίκα, πολύ δυναμική, έξυπνη και πολύ sexy. Τα πάντα σε υπερθετικό βαθμό.

Ο γάμος μας πάει πολύ καλά. Σε όλα της άψογη. Φροντίζει το παιδί της, το σπίτι μας, εμένα.

Εγώ τα δίνω όλα για τη σχέση μου, όλα. Αισθήματα, ρομαντισμό, τα πάντα. Θα μιλούσα για την τέλεια σχέση, εκτός από ένα αγκάθι.

Τα τελευταία τρία χρόνια δε θέλει να κάνουμε έρωτα.

Και δεν εννοώ προχωρημένα πράγματα, αλλά την πράξη αυτή καθεαυτή. Δεν το αρνείται άμεσα, αλλά βρίσκει ένα σωρό δικαιολογίες. Πότε πονοκέφαλο, πότε καθαρίζει την κουζίνα, πότε την παίρνει ο ύπνος, πότε περιμένει να με πάρει εμένα ο ύπνος…

Τώρα που το ξανά σκέφτομαι, τελευταία, έχει αρχίσει να το αρνείται ευθέως.

Και όσο και να προσπαθώ με πλάγια μέσα (ρομαντικά δείπνα, ταξίδια αναψυχής) το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο… δεν την ενδιαφέρει το σεξ!

Εγώ από την πλευρά μου, νέος άνθρωπος, ούτε σαράντα δεν είμαι, το έχω πολύ ανάγκη. Και δεν είμαι ο άνθρωπος του κεράτου.

Δε θέλω να την απατήσω, ούτε να καταφύγω σε αγοραίο έρωτα, ούτε να έχω παράλληλες σχέσεις. Θέλω μόνο τη γυναίκα μου.

Όταν τις ελάχιστες φορές κάνουμε έρωτα, ο έρωτας μαζί της είναι θεϊκός, υπέροχος , αλλά όπως προείπα , το μια στο τόσο δεν μου φτάνει.

Με προβληματίζει, αναρωτιέμαι τι να συμβαίνει και πως μπορώ να το αντιμετωπίσω. Εκτός αυτού, η άρνηση με διαλύει ψυχολογικά, έχω νεύρα, μου καταρρέει το ηθικό , νιώθω ανικανοποίητος και κυρίως μη ερωτεύσιμος.

Έχω συζητήσει βέβαια το πρόβλημα και τις ανάγκες μου μαζί της αλλά με βρίσκει υπερβολικό, το πρόβλημα δε, ανύπαρκτο και δευτερεύουσας σημασίας.

Για αυτό λοιπόν, ως έσχατη λύση, επειδή δυσκολεύομαι να το συζητήσω με άτομα του κοντινού μου περιβάλλοντος , για να μην εκτεθούμε παρά έξω, προτίμησα να μιλήσω ανώνυμα σε εσάς και να ακούσω τις απόψεις σας πάνω στο θέμα.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων…

*To κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα εξομολογήσεων efisecrets.gr

«Δεν έχει λιώσει, θα την πάμε στα… αδιάλυτα.». Ένας εργάτης κουβαλά σ’ ένα καρότσι οικοδομής κάτι, σκεπασμένο με σεντόνι που έφερα εγώ όπως μου ζητήθηκε. Ανοίγει έναν λάκκο και ρίχνει το περιεχόμενο του καροτσιού.

Δηλαδή τη μαμά μου. Αφού κλείνει τον λάκκο πρόχειρα, μου επισημαίνει ότι πρέπει να ελέγχω ανά διαστήματα αν έχει αρκετό χώμα από πάνω. Φυσικά έφυγα περισσότερο τσακισμένη κι από τότε που έγινε η κηδεία. Μετά από μια εβδομάδα είμαι πλέον τσαντισμένη, γιατί αν η εκκλησία θεωρεί ότι η καύση είναι «περιύβριση νεκρού» η διαδικασία που περιέγραψα τι είναι; Οι στάχτες είναι πιο αξιοπρεπείς!

Όλοι μας έχουμε χάσει αγαπημένα μας πρόσωπα.Ίσως η πιο δύσκολη στιγμή είναι αυτή της ταφής γιατί εκεί συνειδητοποιείς ότι αυτό είναι το οριστικό αντίο. Αν δεν υπάρχει όμως… μόνιμη τελευταία κατοικία αυτό το αντίο δεν είναι οριστικό αλλά πολύ πιο επώδυνο.

Έτσι αφού πέρασε η τριετής ανάπαυση στο χώρο του κοιμητηρίου ήρθε το μπιλιετακι του δήμου για εκταφή. Σημειωτέον οτι ούτε μια μέρα μετά την τριετία είναι δεν είναι χωρίς επιπλέον χρέωση – το κόστος είναι 100 ευρώ ανά μήνα (μετάφραση: έλα και περιμένουν κι άλλοι!).

Ήρθε η μέρα λοιπόν. Ο κόμπος στο στομάχι ήταν εκεί, οι μνήμες εκεί, ο πόνος εκεί. Επτά και μισή το πρωί που σχεδόν δεν είχε ξημερώσει μέσα στο νεκροταφείο παίρνουμε πρώτοι σειρά.

Καταφτάνει ένας μικρός φορτωτής και δυο εργάτες που πιάνουν αμέσως δουλειά. Μέσα σε ένα τέταρτο κι αφού είσαι σε απόσταση ασφαλείας, σου ανακοινώνουν: «Πλησίασε, δεν έχει λιώσει, θα την πάμε στα… αδιάλυτα.» Επειδή ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί πια, ακολουθώ έναν εργάτη που κουβαλά σ’ ένα καρότσι οικοδομής κάτι, σκεπασμένο με σεντόνι που έφερα εγώ όπως μου ζητήθηκε.

Φτάνουμε σε ένα σημείο στο νεκροταφείο που έχει μόνο στήλες με ονόματα, ανοίγει έναν λάκκο και ρίχνει το περιεχόμενο του καροτσιού. Δηλαδή τη μαμά μου.

Αφού κλείνει τον λάκκο πρόχειρα, μου επισημαίνει ότι πρέπει να ελέγχω ανά διαστήματα αν έχει αρκετό χώμα από πάνω. Δεν θέλω να σκέφτομαι ΤΙ γίνεται αν δεν έχει χώμα από πάνω!

Πλησιάζω πιο κοντά και διαπιστώνω ότι για να φτάσω στο σημείο που για έξι μήνες θα βρίσκεται η μητέρα μου πρέπει να πατήσω ουσιαστικά πάνω από σορούς σκεπασμένους με χώμα! Κυριολεκτώ!

Φυσικά έφυγα περισσότερο τσακισμένη κι από τότε που έγινε η κηδεία. Μετά από μια εβδομάδα είμαι πλέον τσαντισμένη, γιατί αν η εκκλησία θεωρεί ότι η καύση είναι «περιύβριση νεκρού» η διαδικασία που περιέγραψα τι είναι;

Σίγουρα το κείμενο μου δεν ταιριάζει με την θεματολογία όσων διαβάζω κι εγώ εδώ μέσα. Αλλά βρε παιδιά, επειδή κάποια στιγμή θες να μην το ζήσει κι άλλος αυτό, γι αυτό και το έγραψα.

Ηθικό και όχι χριστιανικό δίδαγμα; Οι στάχτες είναι πιο αξιοπρεπείς! Καύση και πάλι καύση.

Χριστίνα

Πηγή: mikropragmata.lifo.gr

Η ιστορία της Φωτεινής: Είχα σχέση με ιερέα. Μόλις έμαθε ότι είμαι έγκυος σε δίδυμα, μου ζήτησε να τα ρiξω

Με λένε Φωτεινή και μεγαλώνω μόνη μου τα αγόρια μου.

Διάβασα την ιστορία της κοπέλας που είχε σχέση με παντρεμένο ιερέα (βλ. εδώ) και ήθελα να σας πω και τη δική μου.

Τον γνώρισα σε έναν γάμο, τον είχε καλέσει το ζευγάρι στο τραπέζι γιατί ήταν οικογενειακός τους φίλος οπότε αυτός τέλεσε και το μυστήριο. Κάτσαμε τυχαία στο ίδιο τραπέζι και εκεί γνωριστήκαμε. Από το ίδιο βράδυ γίναμε ζευγάρι ήταν κεραυνοβόλο. Τον έλεγαν Χρήστο αλλά δυστυχώς, δεν είχε καμία σχέση με Τον Χριστό.

Στην αρχή όλα ονειρεμένα, το μόνο αγκάθι οι συναντήσεις μας. Βρισκόμασταν παντα στα κρυφά, πότε ερχόταν τη νύχτα αυτός στο σπίτι μου και πότε εγώ σε ένα στενό δίπλα από την εκκλησία. Δεν μου έλεγε να πάω σπίτι του ότι δήθεν έμενε με τους γονείς του γιατί ήταν ηλικιωμένοι και δεν είχε ποιος να τους φροντίσει.

Μπουμ 6 μήνες μετά μένω έγκυος. Του το λέω και η αντίδραση που πήρα δεν ήταν η αναμενόμενη. “Είναι σίγουρα δικό μου;” με ρώτησε και τον πέταξα έξω από το αμάξι. Δεν έβλεπα μπροστά μου από τα δάκρυα. Μετά από λίγες ώρες μου έστειλε μήνυμα και μου ζήτησε συγγνώμη, ότι ταράχτηκε και δεν ήξερε τί έλεγε. Βρεθήκαμε σπίτι μου, με πήρε αγκαλιά και νομιζα κι εγώ ότι όντως ήταν σε σοκ. Αλλά δεν ήταν.

“Φωτεινή πρέπει να το ρίξεις” μου είπε.

“Εσύ άνθρωπος Του Θεού δεν ντρέπεσαι να λες κάτι τέτοιο;” του είπα. Κυνικά μου απάντησε πως δεν θα το ταίζει Ο Θεός αλλά ο ίδιος και πως δεν έβγαινε οικονομικά ούτε γνωριζόμασταν πολύ. Όταν βέβαια τελείωνε μέσα μου, γνωριζόμασταν μια χαρά. Τσακωθήκαμε ξανά κι έφυγε.

Λιγες εβδομάδες μετά πήγα στον γυναικολόγο. Ούτε λόγος να έρθει μαζί μου. Αντί για μία καρδούλα άκουσα δύο. Είχα δίδυμα. Η καρδιά μου πήγαινε να σπάσει. Καλά ένα αλλά δύο παιδιά πώς θα τα κρατούσα μόνη;

Πήγα έξω από την εκκλησία και τον περίμενα. Όταν τελείωσε ο Εσπερινός και με είδε πάγωσε. Μου έκανε νόημα να πάω παραπέρα. Του έδωσα τον υπέρηχο. “Έχουμε δίδυμα” του είπα με χαρά. “Έχεις δεν εχουμε. Εγώ δεν συμμετέχω σε αυτο Φωτεινή, αν δεν τα ρίξεις δεν με ξαναβλέπεις” μου απάντησε κι έφυγε. Τον έβλεπα να φεύγει μέσα στο ράσο του και ήθελα να του ορμήσω εκεί στη μέση του δρόμου και να του το σκίσω. Δεν του άξιζε να το φοράει…

Δεν πίστευα ότι ο άνθρωπος που έλιωνε για μένα, που με κρατούσε αγκαλιά και μου έλεγε πως η γνωριμία μας ήταν η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής του, θα ήταν τέτοιος αλήτης.

Έβαλα ντετέκτιβ και τα έμαθα όλα. Οι τάχα ηλικιωμένοι γονείς που φρόντιζε ήταν η σύζυγός του και τα 3 παιδιά τους. Οι γονείς του δεν ηταν στη ζωή. Ο τύπος ήταν παντρεμένος μάλιστα η σύζυγος ήταν έγκυος στο τρίτο παιδί. Αηδίασα. Κατηγόρησα τον εαυτό μου που τον πίστεψα, ότι έπρεπε να το είχα καταλάβει, ότι έφταιγα. Μετά έμαθα ότι το είχε κάνει σε αλλη μία κοπέλα με τη διαφορά ότι εκείνη έριξε το παιδί.

Εγώ τα αγόρια μου τα κράτησα. Σήμερα είναι 5 ετών. Δεν τον ξαναείδα από τότε, ούτε τον κάλεσα ξανά ποτέ ούτε αυτός εμένα. Μια μέρα μόνο επάνω στον καημό μου, πέρσι τέτοια εποχή, πήγα από την εκκλησία να του ζητήσω τον λόγο, να του δείξω φωτογραφίες των παιδιών και μου είπαν ότι είχε μετακομίσει και είχε αλλαξει ενορία.

Ήξερε να κρύβει καλά τα ίχνη του από τους ανθρώπους.

Από Τον Θεό όμως δεν θα μπορέσει να κρυφτεί ποτέ.

Χαίρομαι που κράτησα τα αγόρια μου, δεν μετανιώνω. Να είναι καλά ο αδερφός μου με τη νύφη μου που με χιλιοστήριξαν.

Αυτός θα έπρεπε να μετανιώνει κάθε μέρα που υπάρχει και ζει ανάμεσα σε ανθρώπους, παριστάνοντας τον εκπρόσωπο Του Θεού αντί για του Διαβόλου.

Μόνο ένας διάβολος θα ζητούσε από μια κοπέλα να ρίξει τα δίδυμα παιδιά τους.

Καλές γιορτές σε όλους.

Φωτεινη Χρ.

Είμαι 40 χρονών και ήμουν 15 χρόνια παντρεμένος μέχρι πριν από 9 μήνες οπότε και ανακάλυψα ότι η γυναίκα μου με απατούσε και έφυγα από το σπίτι. Έχουμε δύο παιδιά 10 και 13 χρονών.

Τα πράγματα ήταν από την αρχή πολύ άσχημα. Τον πρώτο καιρό ήταν απόμακρη, οξύθυμη και περίεργη μέχρι που ανακάλυψα ότι είχε σχέση με άλλον. Παρόλο που ήμουν πρόθυμος να το δουλέψουμε για να σώσουμε το γάμο μας κυρίως λόγω των παιδιών εκείνη ήταν ξεκάθαρη και αποφασισμένη: Ο γάμος μας είχε τελειώσει.

Οι πρώτοι μήνες ήταν πολύ δύσκολοι, ωστόσο επικεντρώθηκα στη δουλειά και τα παιδιά μου, τα οποία βλέπω κατά το ήμισυ του χρόνου και σιγά-σιγά άρχισα να το αφήνω πίσω μου. Η πρώην μου τα έχει ακόμα με τον άλλο αλλά τα πράγματα έμαθα ότι δεν πάνε και πολύ καλά μεταξύ τους. Τα παιδιά μου λένε ότι τσακώνονται πολύ με τη μαμά τους γιατί θέλουν να έρθουν να μείνουν μαζί μου αλλά εγώ τους λέω και δεν είναι σωστό να τσακώνονται μαζί της και να τη στεναχωρούν.

Σε όλη τη διάρκεια του γάμου μας έδωσα ό, τι είχα και δεν είχα για να είναι ευτυχισμένη και ικανοποιημένη από το γάμο μας γι’ αυτό και δεν μπορώ να δικαιολογήσω την εξέλιξη αυτή. Πάντα έκανα ό, τι ήθελε για να αποφύγω τσακωμούς και συγκρούσεις και αντί να είναι ευχαριστημένη, ήταν πάντα θυμωμένη.

Στην παρούσα φάση είμαι τελείως μόνος και πιο ευτυχισμένος από ποτέ. Πάνω απ’ όλα είμαι ήρεμος και αυτό μου αρέσει πάρα πολύ.

Το περίεργο συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα όταν μου έφερε τα παιδιά στο σπίτι. Ήταν γλυκιά, ήρεμη, με ρώτησε τι κάνω, πώς είμαι, πώς τα περνάω, έδειξε ενδιαφέρον γενικά και μάλιστα μου είπε τι έκανα και έχω ομορφύνει έτσι!

Με ρώτησε αν θέλω να βγούμε όλοι μαζί με τα παιδιά να φάμε όταν της πήγα τα παιδιά στο σπίτι κάτι που με κάνει να υποψιάζομαι ότι θέλει να τα ξαναβρούμε και το πάει εμμέσως. Με αντιμετωπίζει σαν το σιγουράκι της. Αφού δεν πάει καλά η άλλη σχέση, ας γυρίσουμε σε αυτόν που τον ξέρουμε και μας ξέρει. Την αγαπώ ακόμα για να πω την αλήθεια μου αλλά δεν ξέρω αν αυτό αρκεί για να γυρίσω κοντά της μετά το κέρατο και την κοροϊδία που έφαγα στη μούρη. Ποιος μου λέει εμένα ότι αύριο μεθαύριο δεν θα κάνει τα ίδια;

Κώστας