Μια μητέρα ντράπηκε βλέποντας μια φωτογραφία της που τράβηξε ο γιος της. Στη συνέχεια όμως ανακάλυψε κάτι..

Η Μπρίτζετ Γουάιτ, blogger και μητέρα δυο παιδιών, ήταν στην παραλία με τα παιδιά της όταν ο γιος της την τράβηξε χωρίς να το καταλάβει, μία όχι και τόσο κολακευτική φωτογραφία.

Η ίδια περιγράφει το περιστατικό στο blog της, «Τα παραμύθια της Μπρίτζετ», χαρακτηρίζοντας τη συγκεκριμένη φωτογραφία της, ως φωτογραφία που της προκάλεσε «αυτό απέχθεια και αηδία».

«Τριγύριζα μέσα στις εικόνες που έχω αποθηκευμένες στο τηλέφωνό μου, όταν την είδα. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να σοκαριστώ. Ποιος τράβηξε αυτή τη φρικτή φωτογραφία μου;

Η αυτό-απέχθεια και η αηδία που ένιωσα απειλούσαν να με οδηγήσουν στα δάκρυα.

Ακριβώς τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να πατήσω το πλήκτρο «διαγραφή», μπήκε το αγόρι μου στο δωμάτιο.

«Ξέρεις κάτι γι αυτή τη φωτογραφία;» το ρώτησα.

Γύρισα την οθόνη του κινητού, ώστε να μπορεί να τη δει. Χαμογέλασε πλατιά.

«Σε φωτογράφισα όταν ήμασταν στο Tahoe», μου είπε. «Ήσουν τόσο όμορφη έτσι όπως είχες ξαπλώσει στην άμμο που δεν άντεξα να μην σε φωτογραφίσω μαμά!»

«Θα πρέπει να με ρωτάς άλλη φορά πριν χρησιμοποιήσεις το τηλέφωνό μου για να τραβάς φωτογραφίες» του είπα με αυστηρό τόνο.

«Το ξέρω», μου είπε απολογητικά. «Αλλά μαμά, σοβαρά. Κοίτα πόσο όμορφη δείχνεις!»

Κοιτάζω την εικόνα ξανά και ξανά προσπαθώντας να καταλάβω τι βλέπει. Προσπαθώντας να διακρίνω την «ομορφιά».

Εκείνη τη στιγμή με πλησίασε η κόρη μου. Είδε τη φωτογραφία και μου είπε χαμογελώντας:

«Αυτή θα μπορούσε να είναι καρτ ποστάλ, μαμά. Είσαι τόσο όμορφη. Μου αρέσει πολύ.»

Πήρα μια βαθιά ανάσα. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν να ακούσω.

Η προεπιλεγμένη λειτουργία μου είναι να βλέπω και να επικεντρώνομαι στις αδυναμίες και στις ατέλειες μου. Ξαφνικά όμως άρχισα να βλέπω κάτι διαφορετικό.

Εξακολουθούσα να βλέπω το πάχος και το λίπος στους μηρούς μου.

Ξαφνικά όμως είδα και μια μαμά που κατέρρευσε από την κούραση μετά από μια πολύωρη εξερεύνηση της λίμνης και ένα διασκεδαστικό αλλά κοπιαστικό περίπατο με τα παιδιά της.

Εξακολουθούσα να βλέπω τα παχουλά χέρια.

Ξαφνικά όμως είδα τα χέρια μιας μαμάς που σήκωναν τα παιδιά της για να μην καούν τα ποδαράκια τους από την καυτή άμμο και τις πέτρες.

Εξακολουθούσα να βλέπω μια γυναίκα με πολύ λίπος που φοράει ένα μαύρο φόρεμα ως μαγιό, στη προσπάθεια της να κρύψει το βάρος της.

Ξαφνικά όμως είδα και μια περιπετειώδη μαμά που αγαπά τα παιδιά της πολύ έντονα.

Όπως και πολλές άλλες γυναίκες, έχω δώσει μάχη με το βάρος μου για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Δεν είναι κάτι που θα σταματήσω ποτέ να το κάνω. Δεν έχω ένα φυσικό λεπτό σώμα. Ποτέ δεν είχα.

Αυτή τη στιγμή έχω τα περισσότερα κιλά που είχα τα τελευταία 10 χρόνια. Ωστόσο…

Δεν έχω αφήσει το βάρος μου να με σταματήσει. Φοράω φανελάκια, φαρδιά φορέματα και μαγιό μπροστά σε κόσμο. Τρέχω τριγύρω παίζοντας με τα παιδιά μου αυτό το καλοκαίρι και κάποιες φορές, αισθάνομαι ότι είμαι ελκυστική.

Ναι. Καλά ακούτε.

Νιώθω όμορφη. Ω τόσο όμορφη. Νιώθω όμορφη και πνευματώδης και λαμπερή!

Λοιπόν … όχι ακριβώς. Αλλά κάτι τέτοιο.

Είναι επειδή μεγαλώνω; Είναι επειδή νοιάζομαι περισσότερο για αυτά που πραγματικά με ενδιαφέρουν από όσο νοιάζομαι για την εμφάνιση μου; Ή επειδή βλέπω τα παιδιά μου να με κοιτούν με τέτοιο, αξιολάτρευτο τρόπο;

Πραγματικά, δεν έχει σημασία.

Δεν μισώ το σώμα μου πια.

Αυτό δεν είναι μόνο δύσκολο για μένα να το πω αλλά είναι και τρομερά δύσκολο απλά να το σκεφτώ.

Δεν παραιτούμαι από την άσκηση και από τη προσπάθεια μου να αποκτήσω ένα πιο υγιεινό σώμα. Αυτά είναι πράγματα για τα οποία θα συνεχίσω να αγωνίζομαι γιατί θέλω να ζήσω για λίγο ακόμη εδώ τριγύρω.

Αυτή τη στιγμή, όμως, θέλω απλά να αγαπήσω το σώμα μου έτσι όπως είναι. Θέλω απλά να βλέπω τον εαυτό μου έτσι ακριβώς όπως με βλέπουν τα παιδιά μου.

Σας ευχαριστώ, παιδιά!»

Όπως κάθε καλή μητέρα, έτσι και η Κάρεν Σάιμονς Κνάπ, όταν ανακάλυψε ότι ήταν έγκυος, έκανε ότι μπορούσε για να προετοιμάσει τον 3χρονο γιο της, Μάικλ, για την έλευση του νέου μέλους της οικογένειας.

Όταν είπε στον Μάικλ ότι το νέο μωρό θα είναι κορίτσι, εκείνος ξάπλωνε δίπλα της και τραγουδούσε συνέχεια στην αδελφή του που βρίσκονταν ακόμη στην κοιλιά της μαμάς του. Ήταν η οικοδόμηση ενός δεσμού αγάπης με τη μικρή του αδελφή, πριν ακόμη την συναντήσει.

Η εγκυμοσύνη προχωρούσε κανονικά για τη Κάρεν. Σε λίγο καιρό ήρθαν και οι πόνοι της γέννας. Αλλά σοβαρές επιπλοκές προέκυψαν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης που οδήγησαν την Κάρεν στο χειρουργείο. Οι γιατροί ετοιμάζονταν για μια καισαρική τομή.

Μετά από μια μακρά και δύσκολη επέμβαση, η μικρή αδελφή του Μάικλ γεννήθηκε. Αλλά ήταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Με τη σειρήνα να ουρλιάζει μέσα στη νύχτα, το ασθενοφόρο μετέφερε το βρέφος στην μονάδα εντατικής θεραπείας νεογνών στο Νοσοκομείο St Mary του Τενεσί.

Οι μέρες περνούσαν αλλά η υγεία του βρέφους χειροτέρευε. Ο παιδίατρος έπρεπε να πει στους γονείς ότι δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες να ανακάμψει:

«Να είστε προετοιμασμένοι για το χειρότερο».

Η Κάρεν και ο σύζυγός της ήρθαν σε επαφή με ένα γραφείο κηδειών για να κανονίσουν τα διαδικαστικά για την ταφή. Ενώ εδώ και καιρό προετοιμάζονταν για την έλευση του νέου μέλους της οικογένειας, είχαν φτιάξει ακόμη και το δωμάτιο που θα τοποθετούσαν το κοριτσάκι τους, τώρα κανόνιζαν την κηδεία του.

Ο Μάικλ δεν είχε σταματήσει όλο αυτό το διάστημα να παρακαλάει τους γονείς του να τον αφήσουν να δει την αδερφή του. «Θέλω να της τραγουδήσω», τους έλεγε.

Όμως οι γιατροί δεν επέτρεπαν την είσοδο παιδιών στη μονάδα εντατικής θεραπείας.

Η Κάρεν τους αγνόησε, πήρε από το χέρι τον γιό της και τον πήγε στο δωμάτιο που βρίσκονταν η αδερφή του. Ήταν η τελευταία ευκαιρία του Μάικλ να δει την μικρή του αδερφή και η μητέρα του το ήξερε.

Έτσι λοιπόν ντυμένο με μια τεράστια προστατευτική στολή προχώρησε μαζί του στους διαδρόμους της ΜΕΘ. Ο μικρός έμοιαζε με ένα καλάθι για άπλυτα που είχε πόδια.

Η προϊσταμένη μόλις τον είδε, τον αναγνώρισε και άρχισε να φωνάζει, «Πάρτε αυτό το παιδί από εδώ τώρα. Δεν επιτρέπονται τα παιδιά.»

Η μητέρα του Μάικλ, αν και συνήθως ήρεμη, την κοίταξε με άγριο βλέμμα.

«Δεν θα φύγουμε αν δεν τραγουδήσει ο γιος μου στην αδερφή του».

Προσπέρασε την προϊσταμένη και οδήγησε τον Μάικλ πλάι από το κρεβατάκι του βρέφους που έδινε τη μάχη για τη ζωή του.

Ο μικρός την είδε, τις μίλησε, της είπε όλα όσα θα ήθελε να κάνει μαζί της όταν μεγάλωνε και στη συνέχεια άρχισε να της τραγουδά:

«You are my sunshine, my only sunshine, you make me happy when skies are gray.»

Αμέσως το μωρό άρχισε να δίχνει σημάδια ζωής. Η συχνότητα των παλμών της άρχισε να σταθεροποιείται.

«Συνέχισε να τραγουδάς Μάικλ», τον ενθάρρυνε η μητέρα του έκπληκτη.

«You never know, dear, how much I love you, please don’t take my sunshine away.» «

Καθώς ο Μάικλ τραγουδούσε στην αδελφή του, η βαριά, τεταμένη αναπνοή του μωρού έγινε τόσο ομαλή σαν να γουργούριζε ένα γατάκι.

«Συνέχισε να τραγουδάς παιδί μου»

«The other night, dear, as I lay sleeping, I dreamed I held you in my arms».

Η μικρή αδελφή του Μάικλ άρχισε να χαλαρώνει και να γαληνεύει.

«Συνέχισε να τραγουδάς Μάικλ»

Η Κάρεν έλαμπε την στιγμή που η σκληρή προϊσταμένη τους κοιτούσε άφωνη και δακρυσμένη.

«You are my sunshine, my only sunshine. Please don’t take my sunshine away…»

Την αμέσως επόμενη ημέρα, το κοριτσάκι ήταν αρκετά καλά για να πάει στο σπίτι του. Ένα γυναικείο περιοδικό αποκάλεσε το περιστατικό ως το «Το θαύμα του τραγουδιού ενός αδελφού». Το ιατρικό προσωπικό το αποκάλεσε απλά ένα θαύμα.

Περισσότερα θέματα: dinfo.gr

via

Αν οι γοργόνες υπήρχαν πραγματικά, τότε αυτή η όμορφη νεαρή γυναίκα θα ήταν σίγουρα μια από αυτές!

Η Σάσα Κάλις από τις Μπαχάμες είναι τόσο συνδεδεμένη με τον ωκεανό, που όταν ήταν μωρό πρώτα έμαθε να κολυμπά και μετά άρχισε να περπατάει. Από τότε, έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, κάτω από το νερό, όσο φυσικά είναι αυτό ανθρωπίνως δυνατό.

Η μητέρα της Έλενα Κάλις, η οποία είναι επαγγελματίας φωτογράφος, εμπνεύστηκε από το πάθος της κόρης της για τον ωκεανό, και αποφάσισε να δημιουργήσει μια σειρά φωτογραφιών με τίτλο «Το κορίτσι από τις Μπαχάμες»

Οι καταπληκτικές φωτογραφίες της μαμάς Κάλις παρουσιάζουν την κόρη της, σαν μια γοργόνα, να διασχίζει τα κύματα και να αλληλεπιδρά με τους θαλάσσιους φίλους της.

Μοιάζουν σαν είναι εικόνες από κάποιο μαγικό παραμύθι …

... αλλά είναι απλά η πραγματική της ζωή.

Αυτή η ιστορία είναι το τέλειο παράδειγμα του γιατί δεν πρέπει ποτέ να κρίνουμε κάποιον από την εξωτερική του εμφάνιση.

Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του μοναδικές εμπειρίες, τη δική του στάση ζωής και κανένα τατουάζ ή βρώμικο ρούχο δεν αντικατοπτρίζει την προσωπικότητα του.

Στην περίπτωση που θα διαβάσετε στη συνέχεια, ένας άντρας κρίθηκε αρνητικά από μια οικογένεια γιατί είχε τατουάζ, φορούσε βρώμικα ρούχα και οδηγούσε μια μοτοσυκλέτα.

Η απάντησή του όμως τους απέδειξε ότι έκαναν λάθος..

Αυτό είναι το κείμενο που ανέβασε ο Luc Perreault από το Ontario στην προσωπική του σελίδα στο Facebook. Προχωρήστε για να διαβάσετε την μετάφραση.

«Προς την οικογένεια με το κόκκινο SUV σήμερα,

Ναι, είμαι ένας μεγάλος άντρας 127 κιλών με μοτοσικλέτα και γεμάτος τατουάζ. Είμαι οξυγονοκολλητής, είμαι δυνατός, πίνω μπύρα και ορκίζομαι ότι θα σου φάω την ψυχή αν με κοιτάξεις με λάθος τρόπο.

Αυτά που δεν ξέρετε όμως είναι ότι υπήρξα σε ένα ευτυχισμένο γάμο για 11 χρόνια, τα παιδιά μου με αποκαλούν μπαμπά, είμαι απόφοιτος κολεγίου, η μητέρα μου είναι περήφανη για μένα και λέει σε όλους πόσο τυχερή είναι που έχει έναν τόσο υπέροχο γιο. Τα ανίψια μου πάντα χαίρονται όταν με βλέπουν και όταν η κόρη μου έσπασε το χέρι της εγώ έκλαψα περισσότερο από εκείνη.

Διαβάζω βιβλία, βοηθώ τους ανθρώπους, αλλάζω κατεύθυνση κάθε φορά που βλέπω βετεράνους για να τους ευχαριστήσω και κλαίω κάθε φορά που βλέπω το Armageddon…

Για αυτό την επόμενη φορά που θα χαμογελάσω και θα χαιρετήσω το μικρό κοριτσάκι σας και εσείς θα τραβήξετε το χέρι της και θα του πείτε «Όχι, όχι αγάπη μου δεν μιλάμε σε βρώμικους μηχανόβιους», να θυμάστε ότι ακόμη και αν πληγώνετε τα συναισθήματα μου αυτός ο «βρώμικος μηχανόβιος» θα είναι ο πρώτος που θα μπει στο φλεγόμενο σπίτι σας για να σώσει τα χρυσόψαρα της κόρης σας ώστε αυτή να μην στεναχωρηθεί!!!!»

via