Όλοι μας χρησιμοποιούμε καθημερινά το στυλό, είτε βρισκόμαστε στη δουλειά είτε στο σπίτι. Έχετε αναρωτηθεί όμως πως δουλεύει το στυλό; Τι γίνεται ακριβώς τη στιγμή που το χρησιμοποιούμε πάνω στο χαρτι;
Αυτό το βίντεο μας ακριβώς τι συμβαίνει όταν η άκρη του στυλό αγγίζει το χαρτί.
Καμία γωνιά του σπιτιού σας δεν μπορεί και δεν πρέπει να μείνει ανεκμετάλλευτη!
Δείτε την έξυπνη μετατροπή του συγκεκριμένου μικρού τοίχου στις φωτογραφίες που ακολουθούν:
Φανταστείτε ότι βρίσκεστε σε αυτή την κατάσταση: Μια σκοτεινή νύχτα, οδηγείτε το αυτοκίνητο σας και ξαφνικά βλέπετε 3 ανθρώπους σε μια στάση λεωφορείου.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι εξής:
Εάν το αυτοκίνητο σας ήταν διθέσιο, ποιους από τους παραπάνω 3 ανθρώπους θα επιλέγατε να πάρετε μαζί σας;
Η σωστή απάντηση:
Θα μπορούσατε να προσφέρετε τη θέση στο αυτοκίνητο σας στην ηλικιωμένη γυναίκα που μοιάζει άρρωστη ή θα μπορούσατε να δώσετε την θέση στο παλιό σας φίλο που σας έσωσε την ζωή στο παρελθόν, ανταποδίδοντας έτσι την χάρη που του χρωστάτε σε ένα μικρό βαθμό. Πότε όμως θα είχατε ξανά την τύχη να γνωρίσετε το άλλο σας μισό;
Μόνο ένας στους 200 υποψήφιους έδωσε σωστά την απάντηση στην παραπάνω ερώτηση στην συνέντευξη και πήρε την θέση στην εταιρία. Η σωστή απάντηση που έδωσε είναι η εξής: “Θα έδινα τα κλειδιά του αυτοκινήτου μου στον παλιό μου φίλο και θα του έλεγα να πάει την ηλικιωμένη κυρία στο νοσοκομείο, ενώ εγώ θα έμενα πίσω με την γυναίκα τον ονείρων μου”
Μερικές φορές πρέπει να σκεπτόμαστε έξω από το στενό πλαίσιο της λογικής και να επιλέγουμε δημιουργικές λύσεις, όπως η παραπάνω για να λύνουμε περίπλοκα προβλήματα.
Ο φωτογράφος Γκουστάβο Γκερμάνο αφιέρωσε το έργο του στους ανθρώπους που εξαφανίστηκαν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας στην Αργεντινή και Βραζιλία.
Αναδημιούργησε 25 οικογενειακές φωτογραφίες μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στα ίδια ακριβός μέρη που τραβήχτηκαν και παλιά.
Είναι εντυπωσιακό πως σε κάθε φωτογραφία κάποιος λείπει, ενώ σε μερικές εικόνες λείπει ακόμα και όλη η οικογένεια.
Μέσα σε επτά χρόνια στη χώρα εξαφανίστηκαν πάνω από 30000 άνθρωποι.
1975 και 2006
1975 και 2006
1974 και 2006
1966 και 2006
1973 και 2006
1973 και 2006
1971 και 2006
1973 και 2006
1968 και 2006
1970 και 2006
1969 και 2006
1970 και 2006
1968 και 2006
1974 και 2006
1976 και 2006
1970 και 2012
1970 και 2012
1964 και 2012
1947 και 2012
1967 και 2012
1961 και 2012
1964 και 2012
1967 και 2012
1969 και 2012
1966 και 2012
Οι κάτοικοι της πόλης Dudinka στη Ρωσία έμειναν χωρίς ρεύμα, θέρμανση και ζεστό νερό εξαιτίας ενός ατυχήματος στην τροφοδοσία. Κι αν κάτι τέτοιο θα ήταν άσχημο για οποιαδήποτε περιοχή στον κόσμο, δεν υπάρχει χειρότερο σενάριο από το να παθαίνεις κάτι τέτοιο σε μια πόλη που οι θερμοκρασίες φτάνουν τους -40°C!
Μία πλούσια κυρία ρώτησε: “ Πόσo κάνουν τα αυγά; ”
Ο γέρος πωλητής απάντησε: “ 30 λεπτά το ένα αυγό, κυρία ”
Του είπε: “ Θα πάρω 10 αυγά για 2,50 Ευρώ ή αλλιώς θα φύγω ”.
Ο γέρος πωλητής απάντησε: “ Εντάξει, πάρτε τα στην τιμή που θέλετε. Και ίσως μου φέρει γούρι η επίσκεψη σας, γιατί σήμερα δεν έχω πουλήσει ούτε ένα μέχρι τώρα. ”
Η κυρία πήρε τα αυγά και έφυγε έχοντας την αίσθηση πως κέρδισε. Έβαλε τα αυγά στο διθέσιο αυτοκίνητο της και πήγε στο απέναντι εστιατόριο με τη φίλη της. Εκεί, παρήγγειλαν ό, τι τους άρεσε.
Και παρόλο που πήραν πολλά πιάτα, έφαγαν λίγο και άφησαν τα υπόλοιπα στο τραπέζι. Στη συνέχεια, ζήτησε τον λογαριασμό. Ήταν €37,30 και έδωσε €40,00 λέγοντας στον σερβιτόρο να κρατήσει τα ρέστα.
Αυτό το περιστατικό ήταν αρκετά φυσιολογικό για τον σερβιτόρο, αλλά έδειχνε επώδυνο για τον φτωχό πωλητή αυγών που τις κοιτούσε από μακριά.
Το θέμα είναι:
Γιατί δείχνουμε πάντα την δύναμη μας όταν βλέπουμε έναν φτωχότερο άνθρωπο;
Και γιατί γινόμαστε απλόχεροι σε όσους δεν έχουν και τόσο ανάγκη την γενναιοδωρία μας;
Κάποτε διάβασα κάπου:
Ο πατέρας μου αγόραζε απλά πράγματα από φτωχούς πλανόδιους σε ακριβή τιμή παρόλο που δεν τα χρειαζόταν. Μερικές φορές μάλιστα, συνήθιζε να τους πληρώνει πολύ παραπάνω.
Με παραξένεψε αυτή η συνήθεια του και έτσι τον ρώτησα: “ Γιατί το κάνεις αυτό; “
Τότε ο πατέρας μου απάντησε:
” Παιδί μου, αυτό που κάνω είναι μια πράξη φιλανθρωπίας τυλιγμένη με αξιοπρέπεια “.
Μια κωφή κοπέλα που εργάζεται σε εστιατόριο του Λονδίνου, διηγείται μια προσωπική της εμπειρία που έγινε αιτία να αυξηθούν τα έσοδα της.
Διαβάστε την:
«Είμαι εντελώς κωφή από το αριστερό μου αυτί και μερικώς κωφή από το δεξί μου. Φοράω ένα κανονικό ακουστικό βαρηκοΐας στο δεξί αυτί μου και έχω κοχλιακό εμφύτευμα στο αριστερό μου. Τώρα είμαι 19 ετών και εργάζομαι για να ζήσω σε ένα πολύ «κυριλέ» εστιατόριο.
Εκείνη τη μέρα είχε έρθει για φαγητό μια μεγάλη παρέα από 10 άτομα. Οι οικοδεσπότες της παρέας ήταν ένα ζευγάρι που τους είχα ξαναδεί αρκετές φορές. Ήταν τακτικοί πελάτες στο εστιατόριο. Ο σύζυγος ήταν ευγενικός, αλλά η γυναίκα του δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα. Με κοίταζε με ύφος και νόμιζε ότι επειδή δουλεύω σε εστιατόριο, είμαι κατώτερη από αυτήν.
Πλησίασα πολύ ευγενικά για να τους ρωτήσω τι θα παραγγείλουν, αλλά πριν προλάβει κανείς άλλος να μιλήσει, η γυναίκα από το ζευγάρι μου είπε:
«Θα μπορούσες να πεις στον ιδιοκτήτη του εστιατορίου να έρθει για λίγο στο τραπέζι μας. Θα ήθελα κάτι να του πω πριν παραγγείλουμε. Τώρα σε παρακαλώ.»
Έκπληκτη της απάντησα: «Φυσικά. Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω εγώ για σας;»
Ήταν κάθετη. Όχι μόνο δεν ήθελε να μου μιλήσει αλλά ούτε καν να με κοιτάξει: «Είπα το αφεντικό σου. Αργείς.»
Προσπαθούσα να καταλάβω τι συμβαίνει αλλά μάταια. Ίσως κάτι να είχα κάνει που την ενόχλησε και δεν το κατάλαβα. Ξεκίνησα να ειδοποιήσω το αφεντικό μου αλλά με βαριά καρδιά. Δεν ήταν και ο πιο εύκολος άνθρωπος του κόσμου και ανησυχούσα μήπως εκνευριστεί μαζί μου και με απολύσει. Είχα ανάγκη την δουλειά. Είχα ανάγκη τα χρήματα.
Αφού με άκουσε το αφεντικό μου, στη συνέχεια προχώρησε αμίλητος προς το τραπέζι της κυρίας.
Όταν έφτασε, τους συστήθηκε και ρώτησε την γυναίκα τι συμβαίνει.
Με επιθετικό ύφος εκείνη του είπε: «Πώς τολμάς και αφήνεις το προσωπικό σου να φοράει ακουστικά στην δουλειά; Ξοδεύουμε πολλά χρήματα στο εστιατόριο σου και περιμένουμε σωστή εξυπηρέτηση. Είναι ντροπή για τους ανθρώπους που έρχονται για να σου αφήσουν τα χρήματα τους.»
Οι περισσότεροι από την παρέα της φαίνονταν ότι ένιωθαν άβολα. Είχαν καταλάβει ότι μιλούσε για μένα. Είχαν καταλάβει επίσης ότι δεν φορούσα ακουστικά για να ακούω μουσική αλλά ακουστικά βαρηκοΐας. Δεν ήταν δύσκολο άλλωστε να το δει αυτό κάποιος.
«Κυρία μου, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν το επιτρέπω. Αν μπορούσατε να μου δείξετε ποιος από το προσωπικό μου το κάνει αυτό, θα φροντίσω να τον τιμωρήσω όπως του αξίζει» της είπε.
«Μα για όνομα του Θεού! Είναι το κορίτσι που στέκεται δίπλα σας!» του είπε η γυναίκα και με έδειξε.
Δουλεύω σε αυτό το εστιατόριο πάνω από 1 χρόνο και δεν έχω νιώσει ποτέ τόση απέχθεια για κάποιον πελάτη.
Το αφεντικό μου άρχισε να μιλάει: «Πραγματικά λυπάμαι. Δεν αξίζετε τέτοια μεταχείριση από κανέναν και για κανένα λόγο.»
«Αυτό σας είπα και εγώ. Δεν αξίζουμε να..» ξεκίνησε να λέει η γυναίκα αλλά το αφεντικό μου την διέκοψε.
«Μα δεν μιλούσα σε σας. Μιλούσα με την υπάλληλο μου και πολύ καλή μου φίλη. Εσείς είστε ένα κατάπτυστο ανθρώπινο ον. Πώς τολμάτε να έρχεστε εδώ και να μιλάτε σε ένα μέλος του προσωπικού μου με αυτό το τρόπο; Είναι προφανές ότι φοράει ακουστικά βαρηκοΐας. Όλοι οι υπόλοιποι στο τραπέζι σας το είδαν. Εσείς όχι; Τώρα δεν έχετε φέρει σε αμηχανία μόνο τον εαυτό σας με αυτό που κάνατε αλλά και τους φίλους σας. Λυπάμαι πολύ, θα σας ζητήσω όμως να φύγετε. Όποιος επιθυμεί από την παρέα σας μπορεί να παραμείνει. Όχι εσείς. Δεν επιτρέπω σε κανέναν να φέρεται με αυτό το τρόπο στο προσωπικό μου. Φύγετε σας παρακαλώ. Τώρα.»
«Πολύ καλά! Νομίζω όμως ότι μόλις κάνατε ένα πολύ μεγάλο λάθος. Δεν έπρεπε να μου μιλήσετε έτσι. Θα χάσετε πολλούς πελάτες εξαιτίας μας. Ο σύζυγός μου είναι δικηγόρος και θα..»
Αυτή τη φορά την διέκοψε ο σύζυγος της: «Αρκετά. Πραγματικά λυπάμαι. Έχουμε εξυπηρετηθεί και άλλες φορές από την σερβιτόρα σας και ξέρω ότι φοράει ακουστικά βαρηκοΐας. Και δεν είμαι δικηγόρος.»
Γύρισε προς τη σύζυγό του: «Νομίζω ότι πρέπει να πας σπίτι.» Συνέχισε να μιλάει αυτή τη φορά κοιτάζοντας προς το μέρος μου: «Είμαι πεινασμένος. Θα ήθελα να παραγγείλω σας παρακαλώ.»
Η γυναίκα αποσβολωμένη κοίταξε όλους στο τραπέζι αλλά κανείς δεν έμοιαζε διατεθειμένος να την ακολουθήσει στην έξοδο. Στη συνέχεια σηκώθηκε και έφυγε νευριασμένη. Πήρα την παραγγελία τους και το υπόλοιπο της βραδιάς πέρασε πολύ ομαλά. Όταν η παρέα ζήτησε το λογαριασμό, με φώναξε κοντά του ο σύζυγος και μου είπε:
«Λυπάμαι πολύ για τη σύζυγό μου. Ξέρετε, ούτε εγώ εργάζομαι αλλά ούτε και η γυναίκα μου. Δεν ήμασταν πάντα πλούσιοι. Δεν έχουν περάσει ούτε έξι μήνες από την ημέρα που κέρδισα πολλά χρήματα στο Λόττο. Πριν δούλευα σε ένα λογιστικό γραφείο και η γυναίκα μου ήταν υπάλληλος σε ένα κατάστημα υποδημάτων. Δεν ήταν έτσι πριν. Δεν έχω πραγματικά καμία ιδέα γιατί έχει γίνει τώρα έτσι. Σας υπόσχομαι ότι δεν θα την ξαναφέρω ποτέ εδώ.»
Το γεύμα τους κόστιζε περίπου 400 λίρες αλλά το φιλοδώρημα που μου έδωσαν ήταν πολύ μεγαλύτερο. Όλοι τους αισθάνονταν άσχημα και ήθελαν με κάποιο τρόπο να με αποζημιώσουν. Κανένα πρόβλημα!
Από τότε ο σύζυγος εξακολουθεί να έρχεται με φίλους του αλλά ποτέ με την γυναίκα του. Ζητάει πάντα εμένα για να τους σερβίρω και μου αφήνει μεγάλα, γενναία φιλοδωρήματα. Τόσο γενναία που πλέον έχω αρχίσει να τα μοιράζομαι και με τους άλλους υπαλλήλους του εστιατορίου!»
Ολοι κατά τη διάρκεια ενός καυτού καλοκαιριού έχουν σκεφτεί τι ωραία που θα ήταν να σηκωθούν από το κρεβάτι και κατευθείαν να βουτήξουν στην πισίνα.
Κάποιοι λιγοστοί, όμως, διαθέτουν εκτός από τη φαντασία και τα χρήματα για να το καταφέρουν.
Το architecturendesign.net συγκέντρωσε μερικά από τα πιο πολυτελή υπνοδωμάτια του πλανήτη και τα παρέθεσε σε ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ που κόβει την ανάσα.
Ακολουθεί η ιστορία μιας γυναίκας που βρέθηκε ευλογημένη όχι με μία, αλλά με δύο εγκυμοσύνες μέσα σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα 28 ημερών.
Αυτό που έκανε την περίπτωση της ακόμα πιο ιδιαίτερη, ήταν το γεγονός ότι γέννησε και τα δύο μωρά την ίδια ημέρα.
Για τη γυναίκα που ξεκίνησε αυτό το εξαιρετικό ταξίδι, η συνειδητοποίηση ότι έμεινε έγκυος δύο φορές μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα προκάλεσε μια δίνη συναισθημάτων. Η αρχική έκπληξη έδωσε τη θέση της σε ένα μοναδικό μείγμα χαράς, θαυμασμού και μιας δόσης ανησυχίας. Αντιμετωπίζοντας την ταυτόχρονη ανάπτυξη δύο πολύτιμων ζωών, ξεκίνησε ένα μονοπάτι που δεν έχει ταξιδέψει τόσο πολύ, ξεχειλίζοντας από προσμονή και άφθονη αγάπη.
Η ταυτόχρονη κυοφορία και ανατροφή δύο κυήσεων παρουσίασε στη γυναίκα μια σειρά από προκλήσεις που απαιτούσαν τεράστια δύναμη και ανθεκτικότητα. Οι σωματικές και συναισθηματικές απαιτήσεις ήταν απαράμιλλες, απαιτώντας μια βαθιά δέσμευση για τη δική της ευημερία και την ευημερία των αγέννητων παιδιών της.
Οι επαγγελματίες υγείας παρακολουθούσαν στενά την πρόοδό της, παρέχοντας την απαραίτητη φροντίδα και καθοδήγηση καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της εξαιρετικής διαδρομής.
Καθώς πλησίαζε η αναμενόμενη ημέρα, ένας αέρας ενθουσιασμού γέμισε την αίθουσα τοκετού, με μια αίσθηση θαυμασμού και προσμονής. Εκείνη τη σημαδιακή ημέρα, η γυναίκα βίωσε την απερίγραπτη χαρά να γεννήσει και τα δύο μωρά, με τις ζωές τους να συγκλίνουν σε μια θαυμαστή συμφωνία γέννησης. Το δωμάτιο γέμισε με μια συγκλονιστική αίσθηση δέους και γιορτής, καθώς η οικογένεια έβλεπε το θαύμα της ζωής να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια της.
Η ταυτόχρονη άφιξη των διδύμων, που γεννήθηκαν από δύο διαφορετικές εγκυμοσύνες μέσα στην ίδια περίοδο 28 ημερών, αποτέλεσε παράδειγμα της αξιοσημείωτης συγχρονικότητας που υπάρχει στο πεδίο της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο περίπλοκος χορός της βιολογίας και του πεπρωμένου διαπλέχτηκαν, δημιουργώντας έναν εξαιρετικό δεσμό μεταξύ των αδελφών από τις πρώτες στιγμές της ζωής τους. Το κοινό τους ταξίδι ξεκίνησε εκείνη την αξέχαστη ημέρα, συνδέοντάς τα για πάντα σε ένα μωσαϊκό αγάπης και πεπρωμένου.
Μια παρέα φίλων από το Ντένβερ, Κολοράντο αποφάσισαν να πάνε σε μια περιπέτεια.
Άρχισαν να ακολουθούν ένα μονοπάτι που τους οδήγησε 60 μίλια μακριά σε κάτι που δεν είχαν ξανά δει και ίσως κανείς δεν γνωρίζει.
Βρίσκεται στο Deer Trail, Κολοράντο και έχει εγκαταλειφθεί κατά την δεκαετία του 60 και έως σήμερα σφραγίζεται.
Φτάνοντας στην μικρή ανατριχιαστική είσοδο που οδηγεί σε μια τεράστια υπόγεια εγκατάσταση η παρέα αυτών των παιδιών είχε τα κότσια να μπει μέσα.
Δείτε τι είδαν στο εσωτερικό:
Η είσοδος βρίσκεται κρυμμένη μέσα σε λόφους και γίνεται εύκολα αντιληπτή αν βρίσκεσαι κοντά στο σημείο.
Η παρέα φίλων μπήκε μέσα στο «Τιτάν 1» Σιλό Πυραύλων . Το μέρος εγκαταλείφτηκε επειδή τα έξοδα ήταν πολλά για την συντήρηση του.
Το εγκαταλειμμένο σιλό πυραύλων έχει αφεθεί στην μοίρα του εδώ και σχεδόν 50 χρόνια. Ο τελευταίος εξοπλισμός αφαιρέθηκε περίπου 15 χρόνια πριν.
Φτάνοντας σε αυτό τον θάλαμο καταλαβαίνει κανείς ότι μάλλον εδώ ήταν η αίθουσα ελέγχου για τις γεννήτριες και τις εγκαταστάσεις ηλεκτρικής ενέργειας.
Οι διάδρομοι ήταν πολύ τρομακτικοί και επικίνδυνοι. Πολλές φορές χρειάστηκε και η ισορροπία για να μπορέσουν τα παιδιά να περάσουν από μερικά σημεία στα οποία ο χρόνος και η διάβρωση είχαν καταστρέψει τον χάλυβα.
Ακόμα ανακάλυψαν και μερικές ανατριχιαστικές φιγούρες ζωγραφισμένες από παλαιότερη επίσκεψη καλλιτεχνών.
Ένας ανελκυστήρας….
Μια ακόμη ανατριχιαστική φιγούρα….
Η κύρια αίθουσα οδήγησε σε ένα ακόμη μεγάλο τούνελ….
Τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με αυτή την εικόνα και τρόμαξαν!!! Μετά κατάλαβαν ότι δεν είναι σημάδια από κάποια δολοφονία που εξελίχτηκε εκεί μέσα αλλά υδραυλικά υγρά.
Αν δεν το βρείτε εδώ, δεν είναι είδηση
© Tilestwra.com
