Μία «χωριατοπούλα», από μία πάμπτωχη οικογένεια, χωρίς να μπορούν να τη βοηθήσουν οι γονείς της. Αυτό ήταν εκείνη που σήμερα αποτελεί την πλουσιότερη γυναίκα στην Κίνα.
Κι όμως, αυτή την απίθανη ιστορία της έχει η Ζου Κινφέι, που ίδρυσε την Lens Technology, τις οποίες τις μετοχές μπορεί να αγοράσει πλέον ο κόσμο. Εξέλιξη που μετέτρεψε την 45χρονη στην πλουσιότερη γυναίκα της Κίνας, καθώς η αξία της εκτιμάται στα 4,9 δισεκατομμύρια λίρες.
Η ίδια γυναίκα, κάποτε, κέρδιζε λιγότερα από 100 λίρες το μήνα, καθώς δούλευε ως εργάτρια σε εργοστάσιο.
Μισθό που έστελνε στον σχεδόν τυφλό πατέρα της- αποτέλεσμα εργατικού ατυχήματος- τον οποίο είχε αφήσει πίσω της στο χωριό που γεννήθηκε, μόνο του καθώς η μητέρα της είχε πεθάνει όταν εκείνη ήταν πέντε ετών.
Η Κινφέι, που πλέον είναι πιο πλούσια από τον Ρίτσαρντ Μπράνσον, δούλευε σε εργοστάσιο που έφτιαχνε γυαλί για ρολόγια από την εφηβική της ηλικία. Μετά από λίγους μήνες όμως βαρέθηκε τη μονότονη δουλειά της και παραιτήθηκε.
Τότε ήταν που τα αφεντικά της αποφάσισαν να της δώσουν προαγωγή και να την τοποθετήσουν σε ένα τμήμα που μόλις είχε συσταθεί.
«Ισως τους εξέπληξε το γεγονός ότι μία χωριατοπούλα μπορούσε να γράψει, για αυτό αποφάσισαν να μου δώσουν την ευκαιρία», είπε η ίδια σύμφωνα με την Daily Mail.
Στα 22 της, με κεφάλαιο τις 1.800 λίρες που είχε κερδίσει δουλεύοντας υπερωρίες- τα μόνα χρήματα που δεν έστελνε στον πατέρα της- ίδρυσε την Lens Technology. Πλέον η εταιρεία της είναι πάροχος της Apple και των περισσότερων εταιρειών που κατασκευάζουν κινητά τηλέφωνα.
Πριν λίγες εβδομάδες, η φίλη μου Έλενα, δημοσίευσε ένα αληθινό περιστατικό που βίωσε με μια πελάτισσα της τράπεζας που εργάζεται. Ευτυχώς η Έλενα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και δεν αγνόησε τα σημάδια που ξεδιπλωθήκαν μπροστά της.
Έδρασε και κάπως έτσι δεν βρέθηκε η κυρία Μαρία να γυρίζει χαμένη στο Παγκράτι για ώρες. Ακόμα χειροτέρα θα μπορούσε να πέσει θύμα ληστείας, ατυχήματος ή δυστυχήματος. Λίγοι όμως έχουν την ενσυναίσθηση να κατανοήσουν πως το άτομο που έχουν απέναντι τους, δεν είναι καλά. Ή έστω πως δεν είναι ο συνηθισμένος εαυτός τους.
Έχουμε συνδέσει την άνοια, μόνο με τα σημάδια απώλειας μνήμης. Ακόμα όμως και η σύγχυση, η μειωμένη συγκέντρωση της προσοχής, οι αλλαγές στη συμπεριφορά και στην προσωπικότητα είναι σημάδια. Η απάθεια, η απομόνωση, η κατάθλιψη. Η απώλεια της ικανότητας να εκτελέσει το άτομο ακόμα και απλές καθημερινές εργασίες. Λανθασμένα τα θεωρούμε όλα αυτά πως γίνονται από τεμπελιά, κούραση ή ως αποτέλεσμα μιας δύσκολης ημέρας. Γιατί είναι συμπεριφορές που έχουν γίνει πάγιες και σταδιακά χειροτερεύουν. Αρνούνται να κάνουν κάτι για αυτό, ακόμη και όταν γνωρίζουν ότι κάτι συμβαίνει.
Αρκετά συμπτώματα είναι παρόμοια και με άλλες ασθένειες, όπως τα εγκεφαλικά επεισόδια, ορμονικές διαταραχές, διατροφικές ανεπάρκειες, κατάθλιψη και αλκοολισμός. Μόνο ένας γιατρός μπορεί να κάνει τη διάγνωση της άνοιας. Όσο πιο έγκαιρη η διάγνωση, τόσο καλυτέρα θα μπορέσει να βοηθήσει τον ασθενή. Μπορεί να μην υπάρχει ακόμα θεραπεία για την άνοια, υπάρχουν όμως μέθοδοι αντιμετώπισης των συμπτωμάτων. Δίνεται η δυνατότητα στο άτομο να αντιμετωπίσει αυτό που έρχεται. Να βάλει σε τάξη τη ζωή του, πριν η ασθένεια κατακλύσει τα πάντα.
Η ιστορία της κυρίας Μαρίας, όπως την κατέγραψε η Έλενα.
Ήρθε στην τράπεζα μια κυρία, τακτική πελάτισσα, ευγενής, καλοστεκούμενη, πάντα περιποιημένη με το φουλαράκι και το ταγεράκι της, γύρω στα 70. Ήθελε να πληρώσει τη ΔΕΗ της, 81€. Μου δίνει το βιβλιάριο της, το φάκελο με το λογαριασμό της ΔΕΗ, και έναν φάκελο με χίλια ευρώ.
Κυρία Μαρία, πως θέλετε να το πληρώσω μετρητά ή από λογαριασμό; Τα μετρητά είναι πολλά.
Εσύ τι λες;
Αν δε σας χρειάζονται όλα τα μετρητά να το πληρώσω με αυτά. Αλλά συνήθως τα πληρώνετε από το λογαριασμό σας.
Δε ξέρω, εσύ τι λες;
Κυρία Μαρία πάρτε το φακελάκι, δώστε μου 100€ να το πληρώσουμε από το μηχάνημα, να σας δώσω τα ρέστα.
Ολοκληρώνεται η συναλλαγή της λέω
Καθίστε, βάλτε τα πράγματα σας στη τσάντα σας και μετα βγείτε έξω, μη σας πέσουν.
Λες Έλενα ε;
Κυρία Μαρία είστε καλά σήμερα;
Νιώθω λίγο παράξενα σήμερα βρε Έλενα μου.
Κυρία Μαρία είναι απλά μια δύσκολη μέρα μάλλον, μην ανησυχείτε.
Έλενα, υπάρχει κάποια έξοδος να φύγω; Από δω μπήκα;
Ελάτε να σας ανοίξω εγώ την πόρτα, να βγούμε έξω να πάτε σπίτι σας να ξεκουραστείτε.
Κοντοστέκεται στην πόρτα έξω και με κοιτάει.
Έλενα που πρέπει να πάω; Που είναι το σπίτι μου;
Κατάλαβα ότι κάτι πάει εντελώς λάθος..
Κυρία Μαρία μισό λεπτό να διαβάσω τη διεύθυνση στον λογαριασμό να σας πω που να πάτε. Της δείχνω προς τα που να πάει.
Δε θυμάμαι να ήρθα από αυτό το δρόμο όμως βρε Έλενα μου αλλά μη σε κουράζω άλλο, θα τα βρω, και φεύγει.
Μπαίνω στο σύστημα, βρισκω το φάκελο της πάλι, με την ελπίδα να έχει συνδικαιούχο στο λογαριασμό της κάποιον, να καλέσω, να έχει την έννοια της. Ευτυχώς είχε δυο παιδιά. Ενημερώνω την κόρη της. Άμεσα ξεκινάμε να πάμε στο σπίτι της να την βρούμε.
Δεν έχουμε λόγια, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για την ενημέρωση! Πριν λίγες μέρες άρχισε να φέρεται παράξενα, την πήγαμε σε γιατρό και μάθαμε ότι είναι στις αρχές άνοιας.
Έπειτα από λίγο με παίρνει πάλι η κόρη της πίσω και μου λέει δεν αναγνωρίζει στην πολυκατοικία σε ποιο διαμέρισμα πρέπει να μπει. Ζήτησε από μια γειτόνισσα που συνάντησε στην είσοδο της πολυκατοικίας να επιστρέψει στην τράπεζα σε σένα, ζήτησε την κοπέλα από την τράπεζα . Σε παρακαλώ κράτησε την εκεί μέχρι να φτάσουμε.
Άνοια.
Ξεκινάς ένα πρωί να πας στην τράπεζα, είσαι η κυρία Μαρία, θέλεις να πληρώσεις 81€ τη ΔΕΗ, μένεις στην οδό σπιτάκι 6 στον 4 όροφο στο Παγκράτι και μέχρι να γυρίσεις ξανά σε αυτό, δεν ξέρεις τι έχεις να κάνεις, ποιος είσαι, που ανήκεις, τι επιθυμείς, που πας, ποιοι σε αγαπάνε ή ποιους αγαπάς.
Ξαφνικά ένας άγνωστος άνθρωπος που έχεις δει 15 φορές στη ζωή σου, είναι το σημείο που λοκαρε(κλείδωσε) ο εγκέφαλος σου και αυτή η πληροφορία απλά σου προσφέρει ασφάλεια και θες να επιστρέψεις εκεί.
Πω πω θα με μαλώσουν πολύ τώρα που θα έρθουν να με πάρουν. Δεν έπρεπε να ξεχάσω..
Κυρία Μαρία συμβαίνουν κι αυτά. Δε θα τους αφήσω να σας μαλώσουν μην ανησυχείτε.
Σίγουρα Έλενα;
Σίγουρα κυρία Μαρία.
Από τύχη σήμερα, χθες, αύριο, δεν είμαστε μια φοβισμένη κυρία Μαρία. Ίσως κάποτε γίνουμε. Ποιος ξέρει. Μακριά από μας αλλά όλα στη ζωή είναι τελικά. Όμως σοκαρίστηκα όταν ειδα πως η ζωή ενός ανθρώπου μοιάζει με έναν φάκελο στην οθόνη του PC(υπολογιστή) μας που κάποιος πάτησε ένα delete(διαγραφή) και τον έστειλε κουβά.Ξαφνικά όλα όσα έκανες, υπήρξες, ένιωσες, είναι μια πληροφορία που διαγράφτηκε σε έναν εγκέφαλο που ξαφνικά για κάποιο λόγο κρασαρε.
Ίσως να πρέπει να αγαπάμε τόσο και να το δείχνουμε.
Που η αγάπη μας να περνά μέχρι το μεδούλι των ανθρώπων μας, να εμπεδωθεί στο DNA τους και να μη βγαίνει από μέσα τους με κανέναν τρόπο. Ίσως πρέπει να χαραχθεί μέσα στη ψυχή τους τόσο έντονα, ώστε αν καμία φορά αναρωτηθούν ποιος είμαι, να είναι σε θέση να πουν. Είμαι αυτός που με αγαπάνε πολύ, η τάδε οικογένεια μου, οι φίλοι μου, τα παιδιά μου, οι άνθρωποι μου. Και η καρδιά να του δείξει το δρόμο, να μη χαθεί ποτέ συναισθηματικά τουλάχιστον, για το που πρέπει να πηγαίνει.
Κυριά Μαρία όπου κι αν είσαι, ότι κι αν θυμάσαι, εγώ θα θυμάμαι ότι είσαι ένα γλυκύτατο πλάσμα γεμάτο ευγένεια κ καλοσύνη. Μπορεί να μη σε αφήσουν ξανά μόνη να επισκεφτείς το Παγκράτι. Αλλά εγώ δε θα ξεχάσω ποτέ ότι υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που αξίζει να τους γνωρίσεις έστω και λίγο. Και αποτελούν ένα όμορφο μάθημα στο διάβα μας. Μάθημα συμπεριφοράς, καλοσύνης, και πως σ αυτή τη ζωή μπορεί για Χ λόγους να μην ξανά συναντήσεις έναν άνθρωπο., Αλλά να σε έχει κερδίσει με τη γλυκύτητα του εφόρου ζωής. Και θα τον κουβαλάς σαν όμορφη ανάμνηση πάντα μέσα σου και θα γλυκαίνει και σένα.
Ώρα καλή οπού κι αν είσαι. Σε ευχαριστώ.
Εισαγωγικό σημείωμα – επιμέλεια κειμένου: Βογιατζής Ηλίας για newsitamea.gr
Με την ευγενική παραχώρηση του κύριου κειμένου από την φίλη μου Έλενα.
Η Πιπ είναι το μεγαλύτερο δώρο που πήρα ποτέ. Ήρθε στη ζωή μου σε μια εποχή που πίστευα ότι τα είχα όλα υπό έλεγχο, αλλά δεν τα είχα.
Εκείνη την πρώτη νύχτα που ήρθαμε αληθινά κοντά, καθόταν λουσμένη στο φεγγαρόφωτο και χαμογελούσε, κι εγώ ήξερα πως αν γνωριζόμασταν καλύτερα θα παντρευόμασταν και θα κάναμε παιδιά.
Το ταξίδι της σχέσης μας ξεκίνησε από έναν καρκίνο στο πανέμορφο στήθος της. Ω! Πώς μου έδειχναν το δρόμο το θάρρος και η δύναμη της! Το μόνιμο χαμόγελο της και το ιδιότυπο χιούμορ της με κρατούσαν όρθιο, αλλά την πιο ισχυρή επίδραση πάνω μου την είχε η ανεπιφύλακτη αγάπη της. Αυτή η αγάπη ήταν γερή σαν αιωνόβια βαλανιδιά, βαθιά σαν τον καταγάλανο ωκεανό και δυνατή σαν τα ισχυρά ρεύματα στα βάθη του.
Η αγάπη της για μένα και ο τρόπος που με έβλεπε ήταν εκπληκτικά.
Πήγε πέρα από τις τραχιές μου πλευρές, πέρα από τη σκωτσέζικη προφορά μου, πέρα από τις βλαστήμιες και την άξεστη συμπεριφορά μου, απομεινάρια του παρελθόντος μου. Έβλεπε μόνο το καλύτερο σ’ εμένα κι είχε ένα μοναδικό τρόπο να το τρέφει και να το καλλιεργεί.
Η θεραπευτική αγωγή της ήταν βάναυση, όπως είναι οι πρωτόγονες ιατρικές μας αγωγές. Εγχείρηση, χημειοθεραπεία, ακτινοβολίες, ορμόνες, πρόωρη εμμηνόπαυση — τίποτε δεν άλλαξε τη θηλυκή ουσία της αγαπημένης μου.
Ο πόνος που της προκαλούσαν οι θεραπείες δεν έφεραν ούτε ένα στεναγμό, ούτε καν δυσφορία, και όταν γεννήθηκαν τα παιδιά μας, έλαμπε από τη μητρότητα, τη θηλυκότητα και την απύθμενη αγάπη της.
Η ομορφιά της, εξωτερική κι εσωτερική, τους άγγιζε όλους.
Όταν, επτά μήνες μετά τη γέννηση των διδύμων μας, ανακαλύψαμε ότι είχε γίνει μετάσταση στα οστά, εκείνη ζήτησε συγγνώμη. Εκείνη τη στιγμή δεν σκεφτόταν τον εαυτό της, αλλά εμένα και τα τρία αγόρια μας. Κι ύστερα σηκώθηκε όρθια, ανασήκωσε τα μανίκια της και άνοιξε τον κρουνό της αγάπης της!
Έζησε άλλα τρία χρόνια σχεδόν. Αλλά πώς έζησε!
Έφυγε τη στιγμή που διάλεξε εκείνη, κι έφυγε με το δικό της τρόπο. Όταν κατάλαβε ότι όλα θα ήταν εντάξει, μου έκανε το μεγαλύτερο δώρο απ’ όλα: να είμαι δίπλα της και να της κρατάω το χέρι.
Ήταν 12:50μετά τα μεσάνυχτα- μόλις είχε μπει ο καινούριος χρόνος. Είχε πει ότι ήθελε να τα καταφέρει να φτάσει ως το γύρισμα του χρόνου, και τα κατάφερε — ακριβώς. Όλη η ένταση της αγρύπνιας, όλη η προσπάθεια να γίνουν όλα σωστά, να ειπωθούν όλα όσα έπρεπε να ειπωθούν, έφυγαν μαζί με το πνεύμα της. Έφυγε ήσυχα, έτσι όπως είχε ζήσει όλη της τη ζωή. Και μ’ άφησε χωρίς να έχω καμία αμφιβολία για το ποιος είμαι και γιατί βρίσκομαι εδώ. Το μεγαλύτερο της δώρο ήταν ότι πήρε μαζί της το φόβο μου.
Τώρα οι μέρες μου είναι διαφορετικές, αυτό είναι αλήθεια. Παρόλα αυτά, εκείνη δεν είναι ποτέ πολύ μακριά μου. Τα αγόρια μας δυσκολεύονται — μια αγάπη σαν της Πιπ δεν είναι εύκολο να αντικατασταθεί. Μεγαλώνουν και μεγαλώνω κι εγώ μαζί τους, νιώθοντας την αγάπη της να ανοίγεται μέσα μας σαν τα πέταλα του λωτού και να φωτίζει την πορεία της ζωής μας.
Μ’ αυτά τα λόγια που έγραψα έτσι ακριβώς όπως τα ένιωθα, θέλησα να τιμήσω την αγαπημένη μου, τη μητέρα των παιδιών μου, αλλά και εσάς, και τη ζωή ολόκληρη. Η παρουσία της κοντά μας, μας έκανε καλύτερους.
Κάθε μας επιλογή στη ζωή, ο τρόπος που δρούμε και αντιδρούμε, χρωματίζει την ύπαρξη μας. Η Πιπ κι εγώ επιλέξαμε την αγάπη μας, και παρά τις δυσκολίες, αυτή η αγάπη μου έδωσε ζωή. Διάλεξα τη σκοπιά της ευγνωμοσύνης και όχι της απώλειας και του πόνου. Ω, σίγουρα υπάρχουν μέσα μου κι αυτά τα συναισθήματα, και δεν τα καταδικάζω. Όμως όταν υπερβείς το φόβο, τότε συνδέεσαι με την αγάπη, με την ίδια σου τη θεϊκή φύση και με τη μοναδικότητα σου. Η αγάπη γιατρεύει. Γιατρεύει τις ψυχές μας, γιατρεύει τις σχέσεις μας και μπορεί να γιατρέψει ολόκληρο τον πλανήτη μας. Η γυναίκα μου μοιράστηκε μαζί μου αυτή την αγάπη, κι εγώ θέλω τώρα να τη μοιραστώ μαζί σας.
Την επιστολή έστειλε ο Άρθουρ Πάρκερ μετά το θάνατο της γυναίκας του και δημοσιεύεται στο βιβλίο του Neale Donald Wlasch “Συζήτηση με το Θεό για το Θάνατο” που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Η Δυναμική της Επιτυχίας
Μερικές φορές, τα μαθήματα που παίρνουμε σε νεαρή ηλικία αποδεικνύονται εξαιρετικά χρήσιμα μετά από χρόνια και κυρίως σε στιγμές που δεν το περιμέναμε. Το παρακάτω βίντεο τράβηξε την προσοχή λόγω του δυνατού του μηνύματος που μπορεί να σώσει μια ανθρώπινη ζωή.
Η διαφήμιση δημιουργήθηκε από την εταιρία Not Norm του Cape Town της Νοτίου Αφρικής για τον οργανισμό Scouting South Africa, και μπορεί να είναι μικρή και απλή αλλά παραμένει φανταστική.
Οι γονείς εγγράφουν τα παιδιά τους στους προσκόπους, σε συλλόγους και κατασκηνώσεις ώστε να αναπτύξουν ένα αίσθημα υπευθυνότητας, ικανότητας και ηγεσίας σε νεαρή ηλικία. Οι ικανότητες και οι γνώσεις που αποκτούν τα παιδιά μένουν χαραγμένες στο μυαλό τους και τα βοηθούν να διαμορφώσουν το χαρακτήρα και τη ζωή τους.
Στην παρακάτω διαφήμιση θα δείτε ένα αγόρι που διασώζει ένα νεαρό κορίτσι από πνιγμό, το βγάζει έξω από τη θάλασσα και χρησιμοποιεί τεχνικές πρώτων βοηθειών για να σώσει τη ζωή της.
Στιγμές αργότερα η κάμερα αποκαλύπτει μια απρόσμενη αλήθεια για το ηρωικό αγόρι.
Το μήνυμα της διαφήμισης είναι «Learn it young, remember it forever». Κάτι που όλοι πρέπει να δουν.
Ο 3 ετών υιοθετημένος Μπάντι και ο καλύτερός του φίλος, ο Ρίγκαν, ένα αξιολάτρευτο Λαμπραντόρ-Κανίς, θα κυκλοφορήσουν ένα βιβλίο φιλανθρωπικού σκοπού για να υποστηρίξουν την οργάνωση θετών γονιών. Το πολύ γλυκό δίδυμο κάνει τα πάντα μαζί: από κολύμβηση και ύπνο ως παιχνίδια στις κούνιες. «Η συγκινητική, αληθινή ιστορία του Ρίγκαν και του φίλου του πρέπει να γίνει γνωστή. Δεν γινόταν να το κρατήσουμε για εμάς» αναφέρει στην Daily Mail η Sandi Swiridoff, η γιαγιά του μικρού αγοριού.
Η ίδια αποκαλύπτει: «Το ημερολόγιο περιλαμβάνει φωτογραφίες που προβάλουν τη σχέση τους από την πρώτη στιγμή που συναντήθηκαν ως σήμερα, σχεδόν 2 χρόνια μετά. Η ιστορία τους περιλαμβάνει έναν ισχυρό δεσμό και μια γλυκιά φιλία με μερικές εκπλήξεις.»
Ο Ρίγκαν υιοθετήθηκε ως 8 εβδομάδων κουτάβι για να βοηθήσει την κόρη της Swiridoff να αντιμετωπίσει τον πόνο που ένιωσε όταν χρειάστηκε να εγκαταλείψει τα δύο πρώτα θετά παιδιά της. Ο Μπάντι υιοθετήθηκε ως 11 μηνών μωρό και από τότε περιβάλλεται με αγάπη από τον τετράποδο φίλο του. «Ο Ρίγκαν είναι πολύ καλός με τα παιδιά και τα άλλα σκυλιά, δεν έχει συναντήσει ένα άλλο σκυλί ή πρόσωπο που δεν του άρεσε… Η υιοθέτηση του Ρίγκαν ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που έχουμε πάρει ποτέ. Έχει προσθέσει τόση χαρά στη ζωή μας, καθώς και στις ζωές πολλών άλλων ανθρώπων» προσθέτει.
Ο υιοθετημένος Μπάντι και ο φίλος του, ο Ρίγκαν, ένα αξιολάτρευτο Λαμπραντόρ-Κανίς, έχουν κλέψει την καρδιά των χρηστών του Instagram.
Sandi Swiridoff
Τώρα κυκλοφορούν ένα ημερολόγιο φιλανθρωπικού σκοπού για να υποστηρίξουν μια οργάνωση θετών γονιών.
Sandi Swiridoff
«Η συγκινητική, αληθινή ιστορία του Ρίγκαν και του μικρού Μπάντι έπρεπε να ειπωθεί.»
Sandi Swiridoff
«Δεν μπορούσα να κρατήσω όλη αυτή την γλυκύτητα για τον εαυτό μου.»
Sandi Swiridoff
Το γλυκό δίδυμο κάνει σχεδόν τα πάντα μαζί. Συχνά, φορούν και ίδια ρούχα.
Sandi Swiridoff
«Το βιβλίο περιλαμβάνει φωτογραφίες που δεν έχει δει ποτέ κανείς. Δείχνουν την φιλία τους από την πρώτη στιγμή που γνωρίστηκαν.»
Sandi Swiridoff
«Η ιστορία τους περιλαμβάνει έναν ισχυρό δεσμό και μια γλυκιά φιλία με μερικέςεκπλήξεις.»
Sandi Swiridoff
Ο Ρίγκαν υιοθετήθηκε ως 8 εβδομάδων κουτάβι για να βοηθήσει την κόρη της Swiridoff να αντιμετωπίσει την θλίψη.
Sandi Swiridoff
Ο Μπάντι υιοθετήθηκε ως 11 μηνών μωρό και από τότε περιβάλλεται με αγάπη από τον τετράποδο φίλο του.
Sandi Swiridoff
«Ο Ρίγκαν είναι πολύ καλός με τα παιδιά και τα άλλα σκυλιά, δεν έχει συναντήσει ένα άλλο σκυλί ή πρόσωπο που δεν του αρέσει.»
Sandi Swiridoff
«Η υιοθέτηση του Ρίγκαν ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που έχουμε πάρει ποτέ.»
Sandi Swiridoff
Τα κέρδη από το ημερολόγιό τους (@Reagandoodle) δωρίζονται για να βοηθήσουν υιοθετημένα παιδιά.
Sandi Swiridoff
« Έχει προσθέσει τόση χαρά στη ζωή μας, καθώς και στις ζωές πολλών άλλων ανθρώπων»
Ο Ντέβιντ Μπρανκάτο, είναι σχεδιαστής του στούντιο Walt Disney και δημιούργησε αυτήν την απίστευτη ταινία μικρού μήκους με την βοήθεια του τμήματος σχεδίασης animation με υπολογιστή από το Ringling College of Art and Design.
Η ιστορία περιτριγυρίζεται γύρω από έναν πατέρα ποντίκι που θα κάνει τα πάντα για να γίνουν τα όνειρα του παιδιού του πραγματικότητα.
Η ταινία αυτή θα εμπνεύσει ακόμα και τους πιο δύσπιστους γονείς να ακούσουν τα παιδιά τους και να τους βοηθήσουν να μετατρέψουν τα όνειρά τους σε πραγματικότητα.
Για τον εορτασμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς, η Ashley England πήγε για φαγητό με την οικογένεια της. Όπως μπορεί να σας επιβεβαιώσει κάθε γονιός, το να έχεις μαζί σου τα παιδιά σε ένα εστιατόριο μπορεί να είναι δύσκολο, όμως η Asley είναι μια περήφανη μαμά ενός αγοριού με ειδικές ανάγκες. Για την οικογένεια της, μια έξοδος σε εστιατόριο μπορεί να είναι πραγματική πρόκληση.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ο 8 ετών Riley, άρχισε να γίνεται λιγάκι εριστικός. Άρχισε να χτυπά το τραπέζι, να πετά πράγματα, και να υψώνει την φωνή του, και σύμφωνα με την Ashley ενοχλούσε τους ανθρώπους που κάθονταν στα διπλανά τραπέζια. Ο Riley πάσχει από μια σοβαρή μορφή επιληψίας η οποία του προκαλεί επιληπτικές κρίσεις.
Τότε, μια σερβιτόρα πλησίασε την Ashley και εκείνη έβαλε στο μυαλό της το χειρότερο, και προετοιμάστηκε για το παράπονο που θα δεχόταν για τον Riley. Όμως αυτό που έγινε ήταν ακριβώς το αντίθετο. Η σερβιτόρα είχε δάκρυα στα μάτια, και ένα σημείωμα στο χέρι της.
«Θα προσπαθήσω να το κάνω αυτό χωρίς να κλάψω,» είπε η σερβιτόρα. «Ένας πελάτης έχει πληρώσει τον λογαριασμό σας για απόψε και μου ζήτησε να σας δώσω αυτό το σημείωμα.»
Το σημείωμα έγραφε: «Ο Θεός δίνει μόνο ξεχωριστά παιδιά σε ξεχωριστούς ανθρώπους.»
Η πράξη ευγένειας του άγνωστου πελάτη έκανε την Ashley να βάλει τα κλάματα. «Μια τέτοια πράξη για εμάς, δείχνει πως υπάρχουν άνθρωποι που καταλαβαίνουν αυτό που περνάμε και πόσο σκληρό είναι κάποιες φορές να αντιμετωπίζεις τον έξω κόσμο,» λέει. «Με αυτήν την κίνηση διέγραψα κάθε αρνητικό σχόλιο που μας είχε γίνει στο παρελθόν.»
Δείτε παρακάτω την Ashley και την οικογένεια της να περιγράφουν το περιστατικό.
Παρακαλούμε κοινοποιήστε την εκπληκτική αυτή ιστορία.
Αυτός είναι ο Riley. Είναι παιδάκι με ειδικές ανάγκες. Από τότε που ήταν μωρό πάσχει από μια σοβαρή μορφή επιληψίας η οποία του προκαλεί επιληπτικές κρίσεις. Δεν μπορούσαν να φανταστούν πως μια απλή πράξη έμελλε να αγγίξει τις ζωές τους για πάντα.
Ένα βράδυ, ο Riley πήγε με την οικογένεια του στο εστιατόριο Stag & Doe, στην Βόρεια Καρολίνα. Η μητέρα του είχε προετοιμαστεί για το χειρότερο, όταν ο Riley άρχισε να συμπεριφέρεται ανάρμοστα και ενόχλησε κάποιους από τους πελάτες.
Τότε μια σερβιτόρα πλησίασε την μητέρα του και της έδωσε το παρακάτω σημείωμα το οποίο είχε αφήσει ένας άγνωστος πελάτης για αυτήν. Η Ashley έβαλε τα κλάματα. Ο άγνωστο είχε πληρώσει επίσης και τον λογαριασμό τους.
«Λίγοι γνώριζαν τι περνούσαμε τον τελευταίο καιρό και αυτό ήταν κάτι που χρειαζόμασταν σίγουρα αυτή τη στιγμή.» λέει η Ashley.
Ο Riley θέλησε να στείλει ένα ευχαριστήριο μήνυμα στον άγνωστο πελάτη, όποιος ή όποια και αν ήταν. Ακόμη και η μικρότερη χειρονομία μπορεί να έχει τον μεγαλύτερο αντίκτυπο.
Χάζευα στο timeline του facebook όταν έπεσε στα μάτια μου το post ενός φίλου και «συμπατριώτη» (δεν αναφέρω όνομα γιατί μπορεί να μη θέλει το παιδί) το οποίο πραγματικά με άγγιξε.
Η συγκεκριμένη δημοσίευση, περιγράφει την εξής συγκινητική ιστορία:
Περιστατικό προ ολίγων λεπτών. Γυρίζω σπίτι με το λεωφορείο. Πέφτω σε ελεγκτή, του εξηγώ με ευγένεια ότι είναι η πρώτη φορά μετά από 2 χρόνια που χρησιμοποιώ λεωφορείο γιατί γενικά μετακινούμαι με μηχανάκι (μάλιστα έτυχε και είχα ένα εισιτήριο ενός φίλου από τις 10 το πρωί το οποίο του έδειξα)αλλά επέμενε να με γράψει.
Και τότε έγινε κάτι υπέροχο. Ένας καλοσυνάτος ηλικιωμένος άντρας ρώτησε πόσο είναι το πρόστιμο (18 ευρώ), έβγαλε όσα χρήματα είχε στις τσέπες του (10 ευρώ) και μου τα προσέφερε απλόχερα.
Παρόλο που τον ευχαρίστησα και του είπα ότι πραγματικά δεν τα χρειάζομαι, μέχρι τελευταία στιγμή επέμενε πεισματικά, βουρκωμένος να μου τα δώσει. Τα χρήματα δεν τα πήρα φυσικά, ωστόσο αποκόμισα μια υπέροχη εμπειρία. Κύριε Στράτο, μακάρι να σου μοιάζαμε όλοι στο ελάχιστο!
Όχι, δεν είναι η σούπερ-απίστευτη ιστορία που θα αλλάξει τον κόσμο και την καθημερινότητά μας. Είναι όμως μία ιστορία που αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως δεν είναι όλα «μαύρα» εκεί έξω.
Πως υπάρχει ελπίδα ακόμη και στην Ελλάδα της κρίσης, της ανασφάλειας και του αβέβαιου κλίματος. Κι εννοείται πως τη διαφορά δεν την κάνουν τα 10 ευρώ του κύριου Στράτου αλλά η κίνηση του χεριού του να βγάλει κάτι από την τσέπη. Έστω κι αν αυτό το …κάτι, ήταν δυο καραμέλες για να «παρηγορήσει» τον φίλο.
Μπράβο λοιπόν! Που και που, είναι ωραίο να αντλούμε αισιοδοξία από τέτοια μικροπράγματα…
Κάποτε, μια νεαρή γυναίκα αποφάσισε να πάρει ένα κάκτο στο σπίτι της. Για τέσσερα χρόνια ο κάκτος καθόταν δυστυχισμένος στο περβάζι του παραθύρου, χωρίς να παρουσιάζει σημάδια ανάπτυξης ή ζωτικότητας, ώσπου κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά μια μέρα ήρθε μια έκπληξη: η γυναίκα παρατήρησε, ότι ο κάκτος είχε αρχίσει να ανθίζει με υγιείς ρυθμούς. “Αναρωτιέμαι, γιατί όλοι σκέφτονται, ότι είμαι μια μοχθηρή και άκαρδη μάγισσα” σκέφτηκε η γυναίκα. “Αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Τα φυτά δεν ανθίζουν, αν ο ιδιοκτήτης τους είναι άκαρδος και μοχθηρός.”
Απορροφημένη στις όμορφες σκέψεις της για τον κάκτο, που άνθιζε, η γυναίκα πάτησε κατά λάθος το πόδι ενός άντρα στο μετρό. Όταν ο άντρας άρχισε να παραπονιέται, η γυναίκα δεν άρχισε να του φωνάζει, νιώθοντας προσβεβλημένη, όπως θα έκανε συνήθως. Αντίθετα, του χαμογέλασε και του είπε: “Σε παρακαλώ, μην είσαι θυμωμένος μαζί μου. Δεν είχα από που να κρατηθώ και γλίστρησα. Αν θέλεις μπορείς να πατήσεις και εσύ το πόδι μου και έτσι θα είμαστε πάτσι.”
Κατευθείαν, ο άντρας φάνηκε σαν να κατάπιε όλες τις προσβολές, που της είχε πει. Λίγο αργότερα, αφού είχε κατέβει από το μετρό και πήγε να αγοράσει την εφημερίδα του, αντί να είναι αγενής στην πωλήτρια, που του έδωσε λάθος ρέστα, είπε: “Δεν πειράζει, δεν έγινε τίποτα. Απλά μέτρησέ τα άλλη μια φορά. Δεν είμαι καλός στα μαθηματικά, ειδικά τόσο νωρίς το πρωί.”
Η πωλήτρια δεν περίμενε με τίποτα αυτή την ευγενική αντίδραση. Νιώθοντας την καρδιά της γεμάτη από αγάπη και καλοσύνη, έδωσε αυθόρμητα 2 παλιά περιοδικά και ένα σωρό από παλιές εφημερίδες σε έναν ηλικιωμένο άντρα δωρεάν. Ήταν τακτικός πελάτης στο μαγαζί και του άρεσε πραγματικά να διαβάζει όλες τις ειδήσεις, αλλά μπορούσε να αγοράζει μόνο μια φθηνή εφημερίδα την ημέρα.
Ο ηλικιωμένος άντρας γύρισε σπίτι χαρούμενος και φορτωμένος με πολλές εφημερίδες και περιοδικά. Όταν συνάντησε την γειτόνισσα του, που έμενε από πάνω δεν της παραπονέθηκε για το παιδί της που κάνει πολύ φασαρία και δεν τον αφήνει να ξεκουραστεί με την ησυχία του, όπως έκανε συνήθως. Αντ’ αυτού απλά την κοίταξε και της είπε: “Η κόρη σου μεγαλώνει πολύ γρήγορα. Δεν μπορώ να καταλάβω αν μοιάζει σε σένα ή στον πατέρα της, αλλά σίγουρα θα γίνει μια πολύ όμορφη δεσποινίδα.”
Η γειτόνισσα του ηλικιωμένου άντρα ένιωθε κάπως μπερδεμένη, αλλά ταυτόχρονα ευχαριστημένη από αυτά, που είχε ακούσει. Μετά πήγε την κόρη της στον παιδικό σταθμό και συνέχισε για να πάει στην δουλειά της. Στην συνέχεια, αντί να φωνάξει στην γιαγιά που είχε μπερδευτεί και πήγε στον γιατρό την επομένη του ραντεβού της, της είπε: “Μην στεναχωριέσαι καλή μου. Και εγώ ξεχνάω πράγματα καμιά φορά. Περίμενε ένα λεπτό εδώ και πάω να δω αν ο γιατρός θα μπορέσει να σε δει τώρα.”
Έχοντας καταφέρει να δει τον γιατρό, η ηλικιωμένη γυναίκα δεν είχε καμία απαίτηση για θεραπεία, που θα γιάτρευε κατευθείαν τις ασθένειές της ή δεν απείλησε να πάει στην Αστυνομία, αν το προσωπικό δεν έκανε αμέσως, ότι τους ζητούσε, όπως είχε απειλήσει, ότι θα κάνει στο παρελθόν. Αντ ‘αυτού, μόνο αναστέναξε και είπε: “Δεν έχω χάσει το μυαλό μου τελείως ακόμα και καταλαβαίνω, ότι δεν μπορείτε να θεραπεύσετε τα γηρατειά. Σας ζητώ συγγνώμη γιατρέ, που σας ενοχλώ τόσο συχνά.”
Αργότερα, καθώς γύριζε σπίτι ο γιατρός έφερε στην μνήμη του την συνάντηση που είχε με την ηλικιωμένη γυναίκα και άρχισε να αισθάνεται άσχημα γι’ αυτήν. Ξαφνικά, συνειδητοποίησε πόσο γρήγορα περνάει η ζωή χωρίς καν να το καταλάβουμε και σταμάτησε στο κοντινότερο σούπερ-μάρκετ, για να αγοράσει ένα μπουκέτο λουλούδια και μια πολύ ωραία τούρτα. Κατευθύνθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση από το σπίτι του, προς ένα συγκρότημα κατοικιών, ανέβηκε στον τρίτο όροφο και χτύπησε την πόρτα. Του άνοιξε μια νεαρή γυναίκα.
“Σκεφτόμουν για ποιον λόγο νιώθουμε την ανάγκη να ζούμε αποκομμένοι από τους άλλους ανθρώπους, χωρίς να νοιαζόμαστε για κανέναν; Σου αγόρασα μια τούρτα, αλλά καταλάθος έβαλα την τσάντα μου πάνω και χάλασε λίγο. Αλλά δεν έχει καμία σημασία, γιατί δεν επηρεάζει καθόλου την γεύση. Σου αγόρασα και ένα μπουκέτο λουλούδια, αλλά και αυτά τσαλακώθηκαν λίγο, εξαιτίας της τσάντας μου. Αλλά, ίσως μπορούμε να τα ισιώσουμε;”
“Φυσικά μπορούμε να τα ισιώσουμε”, απάντησε η γυναίκα. “Θα τους ξαναδώσουμε ζωή. Παρεμπιπτόντως, έχω και κάποια νέα να σου πω. Δεν μπορείς να φανταστείς! Ξύπνησα σήμερα το πρωί, κοίταξα έξω από το παράθυρο και τι να δω; Ο κάκτος μου είχε ανθίσει!
