Αποφάσισα να μιλήσω για την ιστορία μου παρ’ όλο που ξέρω πως θα βρεθούν αρκετοί που θα με κρίνουν. Δεν με ενδιαφέρει πιστεύω πως η αγάπη που μπορεί να δώσει ένας γονιός στο παιδί του δεν γνωρίζει φύλο. Με λένε Γιώργο-Μάριο και είμαι ομοφυλόφιλος.

Δεν το γνώριζα το ανακάλυψα μέσα στο γάμο μου. Το αναφέρω γιατί πολλοί είπαν ότι κορόιδεψα τη γυναίκα μου και ενώ εξηγώ ότι δεν το γνώριζα όταν τη παντρευόμουν πάλι με κοιτάζουν με δυσπιστία. Τη γυναίκα μου την αγάπησα, δεν την ερωτεύτηκα και ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί μέχρι που συνειδητοποίησα τη πραγματική σεξουαλική μου ταυτότητα. Δεν είχα ιδέα μέχρι το βράδυ εκείνο που πήγα με κάποιον γνωστό μας. Από τη πρώτη στιγμή και μετά το πρώτο σοκ την ενημέρωσα και ζήτησα διαζύγιο. Έγινε ένας πολύ μεγάλος καυγάς στο σπίτι, έσπασε τα πάντα και έφυγε. Δεν με πίστεψε και σήμερα ακόμα δεν με πιστεύει. Ελπίζω να με συγχωρέσει αλλά θεώρησα σωστό να την αφήσω να βρει έναν άνθρωπο που θα τη κάνει ευτυχισμένη γιατί αν εγώ έμενα μαζί της γνωρίζοντας πως είμαι ομοφυλόφιλος, μόνο δυστυχία θα της έδινα.

Πέρασαν δύο χρόνια από τότε, έγινα 40. Είχα και έχω μια πολύ καλή δουλειά και τα οικονομικά μου παρά τη κρίση είναι σε καλή κατάσταση. Μου έλειπε πολύ ένα παιδί. Συνήθως αυτή είναι μια κουβέντα που λένε οι γυναίκες όμως εγώ από μικρός ονειρευόμουν τη στιγμή που θα γινόμουν μπαμπάς. Φαντάζεστε το σοκ όταν ανακάλυψα πως είμαι ομοφυλόφιλος. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω μπαμπάς. Πίστευα πως αφού ήμουν γκέι δεν θα μπορούσα να μεγαλώσω ένα παιδί. Μια φίλη μου δικηγόρος με “ξύπνησε” όταν της εκμυστηρεύτηκα πως ήθελα να αποκτήσω ένα παιδάκι και να του δώσω όλη μου την αγάπη αλλά δεν μπορούσα. “Όλα γίνονται” μου είπε και ξεκινήσαμε τη διαδικασία της ιδιωτικής υιοθεσίας.

Μετά από 1 χρόνο, αρκετά χρήματα , αρκετή γραφειοκρατία και κάποια ταξίδια στη Ρωσία, έγινα μπαμπάς ενός υπέροχου κοριτσιού 9 μηνών από τη Μόσχα. Η μαμά της έμεινε έγκυος από έναν παντρεμένο και δεν μπορούσε για ηθικούς και οικονομικούς λόγους να μεγαλώσει το παιδί. Δεν ήρθα ποτέ σε επαφή μαζί της, μου είπαν πως δεν επιτρέπεται για διάφορους ψυχολογικούς και πρακτικούς λόγους, ζήτησα όμως από τον δικηγόρο της να της μεταφέρει πως το παιδί της είναι σε καλά χέρια και πως θα το αγαπώ με όλη μου τη καρδιά. “Είναι καρπός μεγάλου έρωτα” μου είπε ο δικηγόρος της και έτσι έχω έναν παραπάνω λόγο να αγαπώ αυτό το παιδί. Γιατί στα μάτια του βλέπω τον μεγάλο έρωτα που εγώ δεν έζησα ποτέ. Για το λόγο αυτό, πριν λίγους μήνες τη βάφτισα και της δώσαμε το όνομα “Αγάπη”.

Η Αγάπη μου είναι σήμερα σχεδόν 2 ετών. Πάμε παντού μαζί, παίζουμε, γελάμε, κάνουμε βόλτες, της λέω παραμύθια πρίν κοιμηθεί, έχω μάθει όλα τα φαγητά και τα τραγούδια που της αρέσουν, κάνω τα καλύτερα χτενίσματα στα μακριά κοριτσίστικα μαλλιά της και φυσικά στο άκουσμα της λέξης “μπαμπάς” , θέλω πάνες για την ακράτεια από τη χαρά μου! Το μόνο που με προβληματίζει είναι τί θα της πω για τη σεξουαλική μου επιλογή όταν μεγαλώσει και ήδη συμβουλεύομαι παιδοψυχολόγο για το πώς να χειριστώ τη μονογονεϊκότητα, πώς να αναπληρώσω το γυναικείο πρότυπο που της λείπει και συμμετέχω και σε σχολή γονέων για αυτό το σκοπό. Λένε πως δεν έχει σημασία πόσοι γονείς μεγαλώνουν ένα παιδί αλλά πόσο το αγαπούν. Αν ισχύει αυτό, η κόρη μου έχει άπειρους γονείς. Εμένα και τη τεράστια αγάπη μου για εκείνη!

Φιλικά,

Γιώργος-Μάριος

Με λένε Φανή και έχω ένα κοριτσάκι 9 ετών που είναι και βαφτιστήρα μου. Πριν απο 7 χρόνια η κολλητή μου και κουμπάρα μου έχασε τον σύζυγό της σε τροχαίο.

Από τότε πήρε την κάτω βόλτα, έπινε διαρκώς, παρατούσε το παιδί απο εδω κι απο εκει, μια μερα το ξέχασε στο καρότσι του σούπερ μαρκετ πήρε τις σακούλες και έφυγε.

Συμφωνήσαμε να την κρατήσω εγώ τη μικρή μέχρι να σταθεί στα πόδια της αλλά 6 μήνες μετά, και αφού ξεπέρασε το πρόβλημα αλκοολισμού που είχε, της έγινε πρόταση για δουλειά στο εξωτερικό.

Επειδή δεν ήταν σε θέση να τη μεγαλώσει, και ήταν κρίμα το παιδί να καταλήξει σε ιδρυμα, κάναμε όλα τα χαρτια και έγινε υιοθεσία με την υπόσχεση ότι θα μπορούσε να βλέπει τη μικρή και να επικοινωνεί μαζί της, όποτε θέλει. Έτσι έφυγε στο εξωτερικο

Στην αρχή επαιρνε τηλέφωνα καθε μερα, μετά αυτά άρχισαν να αραιώνουν. Το ίδιο και οι επισκέψεις. Κάθε Χριστούγεννα Πάσχα κατέβαινε να τη δει, μετά καθόλου.

Είναι τωρα ενάμισης χρόνος που έχουν μιλήσει στο τηλέφωνο 2 φορές μόνο. Η μικρή φωνάζει εμένα “μαμά” και “μπαμπά” τον άντρα μου, που παντρευτήκαμε πέρσι. Τη μητέρα της δεν τη ζηταει γιατι τη γνωρισε ελάχιστα.

Πριν 2 μήνες εμφανίστηκε η κουμπάρα μου, για να μου πει ότι ξαναπαντρεύτηκε και είναι έγκυος και ότι τώρα που γυρίζει στην Ελλάδα, 7 χρόνια μετά και έχοντας ελάχιστη επαφή όλα αυτα τα χρόνια με το παιδί, θέλει να το πάρει λέει πίσω λες και είναι δέμα. Εγώ τη μεγάλωσα, εγώ την πήγα πρώτη μερα στο σχολείο, εγώ στους γιατρούς και στις χαρές, εγώ έκανα πίσω τα δικά μου επαγγελματικά για να μεγαλώσω το παιδί όπως έπρεπε. Και ήρθε αυτή 7 χρόνια μετά να το ζητήσει πίσω το παιδί το δικό μου που το μεγάλωσα όταν αυτή έκανε ζωάρα.

Η μικρή το άκουσε και έβαλε τα κλάματα δεν θέλει με τιποτα να φυγει απο εμας. Η κουμπαρα μου λέει θα διεκδικήσει πίσω το παιδί.

Έχω σκάσει απο τη στενοχώρια μου τι να κάνω;

Φανή

Υιοθέτησα ένα παιδάκι για να κρατήσω τον άντρα μου αλλά τώρα που αυτός έφυγε θέλω να το δώσω πίσω

Με λένε Σόνια και είμαι 45 ετών. Παντρεύτηκα πριν από 10 χρόνια έναν άντρα με τον οποίο ήξερα ότι το μέλλον μας ήταν καταδικασμένο, παρόλαυτα ήμουν τόσο ερωτευμένη μαζί του που δεν με ένοιαζε. Ας τον παντρευόμουν και ας τράβαγα τα πάνδεινα. Τόσο χαμηλά είχα πέσει.

Λίγα χρόνια μετά το γάμο μας παιδί δεν είχαμε κάνει. Προσπαθούσαμε ξαναπροσπαθούσαμε αλλά τίποτα. Δεν είναι τόσο ότι το ήθελα εγώ. Το ήθελε εκείνος και από τη στιγμή που το ήθελε θα έβρισκα τρόπο να του το προσφέρω. Κάναμε εξετάσεις και εγώ και εκείνος αλλά κανείς μας δεν είχε πρόβλημα. Mου είπε ότι αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε παιδί θα με χωρίσει λες και έφταιγα εγώ και πάνω στην απελπισία μου για να μην τον χάσω του ζήτησα να υιοθετήσουμε. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Ήθελε παιδί. Έπρεπε να εμφανιστεί ένα παιδί με τον οποιονδήποτε τρόπο αλλιώς θα τον έχανα για πάντα. Ευτυχώς για καλή μου τύχη δέχτηκε και έτσι υιοθετήσαμε ένα κοριτσάκι ενός έτους.

Άλλαξε τελείως η ζωή μας. Άλλαξαν τα πάντα. Πλέον είχαμε να ασχολούμαστε με το παιδί και όχι ο ένας με τον άλλον. Άλλαξαν τα ωράριά μας, οι προτεραιότητές μας, οι υποχρεώσεις μας, τα πάντα. Στην αρχή μου άρεσε πολύ αυτό αλλά μετά μου έλειπε ο άντρας μου, έτσι όπως τον είχα συνηθίσει. Δεν είχαμε πια χρόνο ο ένας για τον άλλον, είχαμε μάτια μόνο για το παιδί, έβλεπα όμως πόσο εκείνος το αγαπούσε και έκανα υπομονή. Σημασία είχε μόνο να είμαστε μαζί όποιο και αν ήταν το τίμημα.

Πιστεύω πως από τα παραπάνω έχετε καταλάβει ότι δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα fan της μητρότητας. Ο μοναδικός λόγος για να κάνω παιδί ήταν για να τον κρατήσω κοντά μου, κανένας άλλος, δεν λέω όμως ότι δεν αγάπησα το παιδί ή ότι ήθελα το κακό του.

Όπως και να έχει ο γάμος μας δεν πήγαινε καλά. Υπήρχαν προβλήματα, οικονομικά και διάφορα άλλα, δεν υπήρχε συνεννόηση και επικοινωνία και τσακωνόμασταν για τα πάντα μέχρι που ένα πρωινό μάζεψε τα πράγματά του και εξαφανίστηκε. Βρήκε άλλη και εμείς του ήμασταν περιττές.

Δεν ξέρω για ποιον ήταν πιο μεγάλο το πλήγμα. Για μένα ή για το παιδί που τον λάτρευε; Έκλαιγε το παιδί γιατί του έλειπε ο μπαμπάς του, έκλαιγα και εγώ που τον είχα και τον έχασα και κατηγορούσα τον εαυτό μου ότι έφταιγα. Ντρέπομαι που το λέω αλλά ήμουν και είμαι μία γυναίκα εξαρτημένη από εκείνον. Ζούσα γιατί ζούσε. Ανέπνεα γιατί ανέπνεε. Το παιδί ήταν για μένα πάντα σε δεύτερη μοίρα όχι ότι το παραμέλησα ή ότι δεν ενδιαφερόμουν για τις ανάγκες του απλώς ο άντρας μου ήταν για μένα ο Θεός μου.

Πάνε πέντε μήνες που έφυγε και δεν έχει πάρει ούτε ένα τηλέφωνο. Απέδειξε ότι ούτε εμένα αγαπούσε ούτε όμως και το παιδί για το οποίο υποτίθεται ότι κάποτε έλιωνε.

Τώρα τι κάνουμε; Με άφησε με ένα 6χρονο παιδί και εξαφανίστηκε. Το παιδί όμως αυτό εγώ δεν θέλω να το μεγαλώσω μόνη. Όσο ήμασταν μαζί έκανα υποχωρήσεις γιατί ξέρω ότι το ήθελε εκείνος, τώρα όμως;

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να απευθυνθώ στο Ίδρυμα από το οποίο το πήραμε και να τους ζητήσω να τη δεχτούν πίσω.

Κακό θα κάνω στο παιδί αν το κρατήσω κοντά μου. Δεν το θέλω και μεγαλώνοντας θα το καταλάβει. πιο καλά θα περάσει στο ίδρυμα με τα άλλα παιδάκια όπως ήταν πριν παρά μαζί μου και εγώ θα απαλλαγώ από κάτι που μου είμαι βάρος. Το υιοθέτησα για να κρατήσω τον άντρα μου κοντά μου τώρα όμως μου είναι περιττό. Κάποια στιγμή θα θελήσω να ξαναφτιάξω τη ζωή μου και το παιδί είμαι σίγουρη ότι θα σταθεί εμπόδιο. Εσείς τι πιστεύετε; Θα δεχτούν το παιδί πίσω;

Σόνια