Ξέρω πως θα σάς φανεί περίεργο. Αλλά εγώ θέλω να αποκαταστήσω την κακή εικόνα που έχουμε οι περισσότερες για τις πεθερές μας.

Διαβάζω ιστορίες άλλων γυναικών που έχουν ταλαιπωρηθεί από τις πεθερές τους γιατί είναι κακές, ύπουλες και δύστροπες.

Ωστόσο η δική μου ιστορία είναι γεμάτη αγάπη κι ευγνωμοσύνη για την πεθερά μου.

Μου στάθηκε ως φίλη, ως μάνα, ως αδελφή κάτι που δεν έκανε η βιολογική μου μάνα.

Αγάπησα την πεθερά μου περισσότερο από την ίδια μου τη μάνα γιατί είναι μια γυναίκα που αποφάσισε από την πρώτη στιγμή που με γνώρισε να γίνει φίλη μαζί μου για το καλό του γιου της.

Την αγάπη μου και την αφοσίωσή μου στο πρόσωπό της η πεθερά μου την κέρδισε με το σπαθί της και δεν οφείλεται στη δική μου γενναιοδωρία.

Είναι η γυναίκα που στάθηκε στους πρώτους καυγάδες με το γιο της, είναι η πεθερά που πήρε τη θέση μου γεμάτη άδολη αγάπη κι αυτή που στη συνέχεια ήταν στο πλευρό μου στην εγκυμοσύνη μου, τη γέννα και την καθημερινότητα του μεγαλώματος.

Η πεθερά μου έχω την ευλογία να μένει σχετικά κοντά μας και έτσι πηγαίναμε μαζί για ψώνια, για καφέ και βέβαια δε χάναμε ευκαιρία να περνάμε χρόνο μαζί.

Η ίδια μου η μάνα το μόνο που θεωρούσε ως καθήκον της ήταν να με παίρνει τηλέφωνο.

Λες και μέσα από μια τηλεφωνική γραμμή στέκεται μια μητέρα στο αίμα της.

Η αγάπη αν δεν παρουσιάζεται με πράξεις δεν έχει αξία.

Η ανθρώπινη επικοινωνία βασίζεται στο πάρε- δώσε κι όχι στο εύκολο κομμάτι που είναι μόνο τα λόγια.

Αυτός ήταν κι ο λόγος που αγάπησα τόσο αυτή τη γυναίκα.

Η πεθερά μου είναι ένας σπάνιος άνθρωπος.

Ανοιχτόμυαλος, θετικός, δίκαιος και ακόμη κι αν ο γάμος μου θεωρητικά τελείωνε δε θα έπαυα να την έχω στη ζωή μου και να την αγαπώ πολύ.

Μακάρι όλες οι πεθερές να θυμούνται πως είναι γυναίκες και πως η αγάπη είναι μονόδρομος…

Όλοι μας περνάμε πολλές και δύσκολες στιγμές φέτος. Κάποιοι άνθρωποι έχασαν τους αγαπημένους τους, τη δουλειά τους και τα σπίτια τους λόγω της πανδημίας και άλλοι αντιμετωπίζουν προσωπικά προβλήματα. Βλέπουν τα όνειρά τους να καταρρέουν, τη λογική να χάνεται και τις σχέσεις τους να διαλύονται. Είναι σημαντικό να νιώθουμε ευγνώμονες γι’ αυτό που περνάμε γιατί θα βγούμε πιο δυνατοί.

Κάθε χρόνο σαν σήμερα «γιορτάζω» το διαζύγιό μου. Ήμουν μόλις 20 χρονών και αντί να είμαι με τους φίλους μου από το πανεπιστήμιο που έβγαιναν, διασκέδαζαν και ζούσαν όμορφα τα νεανικά τους χρόνια, μάζευα κουτιά και έφευγα από το σπίτι που μοιραζόμουν με το σύζυγό μου για να γυρίσω στο πατρικό μου.

Το διαζύγιο ήταν ό,τι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου. Έμεινα παντρεμένη λίγο παραπάνω από ένα χρόνο. Όχι μόνο έχασα το σύζυγό μου φεύγοντας, αλλά έχασα και το σπίτι μου, μερικούς από τους καλύτερούς μου φίλους και τη δουλειά μου.

Θα μπορούσα να είχα πάθει κατάθλιψη, να είχα εθιστεί στο ποτό ή στα ναρκωτικά ή στην καλύτερη να κλειστώ στο σπίτι και να κατηγορώ (ή να λυπάμαι) τον εαυτό μου κάθε μέρα, όλη μέρα, αλλά η προσωπικότητα και η νοοτροπία μου με βοήθησαν να παραμείνω θετική και να καταλάβω πως ό,τι συμβαίνει γύρω μου γίνεται για κάποιο λόγο. Δεν έπρεπε να καταρρεύσω.

Το πρώτο διάστημα μετά το διαζύγιό μου το πέρασα στο παιδικό μου δωμάτιο κρύβοντας τη ντροπή μου από την οικογένειά μου. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν για το τι περνούσα. Η μόνη μου παρέα, οι μόνοι στους οποίους έλεγα τον πόνο μου ήταν τα δύο μου σκυλάκια που μου προσέφεραν την άνευ όρων αγάπη τους.

Μπορεί να ήμουν μόλις 20 ετών αλλά ένιωθα πολύ μεγάλη ακόμα και για να αποκτήσω παιδί. Ένιωθα σαν να γέρασα ξαφνικά. Είχα πετύχει πολλούς στόχους και είχα ακόμα αρκετούς, αλλά ο πιο σημαντικός ήταν πάντα η μητρότητα.

Όταν ο άντρας μου, μου είπε ότι μετάνιωσε που παντρευτήκαμε κι ότι δεν ήθελε παιδιά, νόμιζα πως η ζωή μου τελείωσε. Δεν υπήρχε λόγος να παραμείνουμε παντρεμένοι. Δεν ήμασταν ευτυχισμένοι ούτε επρόκειτο να γίνουμε, αλλά ευτυχώς το κατάλαβα έγκαιρα.

Λίγα ήξερα τότε αλλά το διαζύγιό μου ήταν μόνο το τέλος της ζωής μου όπως την ήξερα και όχι της ζωής μου γενικότερα. Αν δεν είχα χωρίσει, δεν θα αποκτούσα τη ζωή που πάντα ήθελα.

Δέκα χρόνια μετά είμαι η ζωντανή απόδειξη ότι με τον καιρό η ζωή σου δίνει όλα όσα σου στέρησε. Ξαναπαντρεύτηκα, έκανα δύο παιδάκια που τα λατρεύω, απολαμβάνω την καριέρα μου και ζούμε σε ένα σπίτι που με το σύζυγό μου συνεργαζόμαστε πλήρως. Είμαστε μία ομάδα και σκοπός μας είναι να κάνουμε το καλύτερο για την οικογένειά μας.

Ενάμιση χρόνο παντρεμένη στον πρώτο μου γάμο ένιωσα σαν να έχασα τα καλύτερά μου χρόνια αλλά δεν ήταν έτσι. Τα καλύτερα μου χρόνια τώρα ξεκινούν.

Μια γυναίκα ανακάλυψε στον γάμο του γιου της ότι η μέλλουσα νύφη της ήταν στην πραγματικότητα η χαμένη της κόρη.

Κατά τη διάρκεια της γαμήλιας τελετής που έγινε στις 31 Μάρτη στην πόλη Σουζού της Κίνας, η μάνα του γαμπρού πρόσεξε ένα σημάδι στο χέρι της νύφης.

Ήταν ακριβώς το ίδιο με ένα σημάδι γέννησης της κόρης της, που την είχε χάσει όταν ήταν μικρή.

Γεμάτη αμφιβολίες, η γυναίκα πλησίασε τους γονείς της νύφης για να ρωτήσει εάν η κόρη τους ήταν υιοθετημένη.
Τα πεθερικά σοκαρίστηκαν, γιατί αυτό ήταν ένα μυστικό που κρατούσαν για χρόνια καλά κρυμμένο.

Όπως ήταν φυσικό, όταν μαθεύτηκε η αλήθεια η νύφη δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της και διαβεβαίωσε ότι η συνάντηση με τη βιολογική της μητέρα ήταν ευτυχέστερο γεγονός ακόμη κι από τον ίδιο τον γάμο της, σύμφωνα με την Oriental Daily News.

Μετά την απίστευτη αποκάλυψη, το νεαρό ζευγάρι ήξερε πως δεν μπορούσε να προχωρήσει με τον γάμο, μιας και γαμπρός και νύφη θα ήταν αδέρφια, κάτι ανεπίτρεπτο.

Ωστόσο, η μητέρα του γαμπρού έδωσε την ευχή της στα δύο παιδιά, μιας και ο γιος της ήταν κι αυτός υιοθετημένος.

Η γυναίκα, έχοντας χάσει το παιδί της, είχε προχωρήσει στην υιοθεσία του μικρού αγοριού όταν είχε χάσει τις ελπίδες της ότι θα ξαναβρεί τη χαμένη κόρη της.

Μια πραγματικά απίστευτη ιστορία.

“Είδες την τελευταία φωτογραφία, που πόσταρε η Καίτη με το παιδί στην παραλία;”, ρώτησε το αγόρι μου την ώρα, που παίρναμε πρωινό. Πάγωσα. Λίγες μέρες πριν, πάνω σε μία έκρηξη θυμού και αγανάκτησης, έσβησα κάθε προφίλ, που είχε κατακλυστεί με φωτογραφίες μωρών.

“Φυσικά και την είδα”, είπα δαγκώνοντας τα χείλη μου.

«Ωχ, κατάλαβα», μου είπε. “Δεν σου άρεσε, σε βλέπω”.

Είπα ένα μικρό ψεματάκι. Έσβησα πολλούς φίλους μου στο facebook, είναι η αλήθεια, άρα και πολλές φωτογραφίες από όλους τους λογαριασμούς μου κοινωνικής δικτύωσης. Άλλαξα θέμα κακήν κακώς.

Στην πραγματικότητα, τους έσβησα με μεγάλη μου χαρά. Βαρέθηκα. Κουράστηκα να βλέπω φωτογραφίες γονιών με τα όμορφα, καθαρά και παχουλά μωρά τους σε κάθε πόζα, κουράστηκα να βλέπω μωρά ανάμεσα σε χρωματιστά μαξιλαράκια ντυμένα σαν μικρομέγαλα, με γελοία μπλουζάκια, που γράφουν επάνω “Η μικρή μας πριγκίπισσα” ή “Ο μικρός μας βασιλιάς”. Έχω ξεχάσει, πώς πρέπει να δείχνει στην πραγματικότητα ένα μωρό 3 εβδομάδων.

Προκειμένου λοιπόν να νιώθω χαρά και να χαλαρώνω κάθε φορά, που μπαίνω σε κάποιο απ’ τα προφίλ μου και να διατηρήσω σε καλή κατάσταση την ψυχική μου υγεία, έπρεπε να πάρω αυστηρά μέτρα. Με λίγα λόγια: έσβησα και εσένα και το μωρό σου και δεν μετανιώνω καθόλου.

Αγαπώ τα παιδιά. Ειδικά τα μωρά, τα λατρεύω. Θέλω να αποκτήσω δικά μου κάποτε και πιθανότατα θα τους δώσω ονόματα, που μόλις η μητέρα μου ακούσει, μπορεί και να λιποθυμήσει. Στην παρούσα φάση, όμως, δεν θέλω παιδιά. Προτιμώ να παίζω μαζί τους, να τα αγκαλιάζω, να τα φιλάω, μόλις όμως κουραστώ, να μπορώ να τα δίνω πίσω στους γονείς τους.

Τώρα πια, χάρις στα social media, εσύ και το παιδί σου εμφανίζεστε συνεχώς μπροστά μου, έχω, δεν έχω όρεξη να σας δω. Η πρώτη του πάνα, η πρώτη του ζωγραφιά, η πρώτη του λέξη, το πρώτο του μπάνιο, το πρώτο του πριτς. Παντού φωτογραφίες και λεζάντες, παντού φωτογραφίες μωρών. Αισθάνομαι, ότι πρέπει να γλιτώσω απ’ όλο αυτό, που μόνο χαρά και χαλάρωση δεν μου προσφέρει. Αυτός δεν είναι άλλωστε και ο ρόλος των social media;
Όταν γράφτηκα πρώτη φορά, είχα κάτι άλλο στο μυαλό μου και όχι αυτό, που τώρα αντιμετώπιζα. Το ότι δεν σχολιάζω ή δεν κάνω like στις φωτογραφίες του παιδιού σου, κάτι σημαίνει. Είναι περιττό και κουραστικό να σου γράψω: «Αχ, τί όμορφο μωράκι, τί γλυκούλι, τί καλό» για να στα ξαναπώ από κοντά, όταν συναντηθούμε, έξω, στον πραγματικό κόσμο. Το βρίσκω too much.

Και εγώ μπήκα σε καινούργιο σπίτι. Με είδες να ανεβάζω όλη μέρα φωτογραφίες; Να το σαλόνι, να η κρεβατοκάμαρα, να η τουαλέτα, να ο μπιντές, να η βεράντα, να η σκόνη και η βρώμα στην βεράντα (δεν έχω προλάβει να την πλύνω ακόμα). Ούτε να σε πρήζω θέλω, ούτε να σου τρίβω στη μούρη καθετί καινούργιο, που συμβαίνει στη ζωή μου. Δεν είσαι υποχρεωμένος/η να με ανέχεσαι.
Τώρα θα μου πεις, το καινούργιο σπίτι δεν συγκρίνεται με την άφιξη ενός μωρού, αλλά για μένα είναι ό, τι έχω εκείνη τη δεδομένη στιγμή.

Ο βασικότερος λόγος, που διαγράφω προφίλ μανάδων με μωρά έχει να κάνει με το πόσο πολύ τα αγαπώ. Όπως είπα, θέλω παιδιά, θέλω έναν σύζυγο, θέλω και εγώ ένα μεγάλο σπίτι με κήπο, πισίνα και πλυντήριο-στεγνωτήριο. Και όπως όλες αυτές οι φωτογραφίες γάμων και αρραβώνων, που πετάγονται με τέτοια άνεση μπροστά στα μάτια μου, φωτογραφίες ερωτευμένων και ευτυχισμένων ζευγαριών, φθινοπωρινές φωτογραφίες γεμάτες νοσταλγία για το καλοκαίρι και ανυπομονησία για το χειμώνα, που έρχεται, φωτογραφίες γεμάτες από αφοσίωση του ενός για τον άλλο, έτσι και οι φωτογραφίες των μωρών είναι μια συνεχής υπενθύμιση των όσων δεν έχω κάνει ακόμα και που πρέπει σιγά σιγά να κάνω. Είναι σαν μία πίεση του τύπου «Σκέψου, ο χρόνος φεύγει, κοίτα τους άλλους και τρέχα να τους προφτάσεις, πριν να είναι αργά».

Δεν ζητώ από τους γονείς να σταματήσουν να ανεβάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους, ούτε τους ζητώ να σκεφτούν, πώς μπορεί να αισθάνονται οι άλλοι, όταν βλέπουν αυτές τις φωτογραφίες (αν και θα έπρεπε). Το μόνο, που λέω, είναι, ότι πρέπει να θυμάσαι, ότι το μωρό σου δεν είναι τόσο σημαντικό για μένα όσο για σένα, οπότε πιθανότατα δεν θα με δεις να τρέχω να πατάω like ή καρδούλα σε κάθε φωτογραφία του, που ανεβάζεις. Πιθανό να μη σε νοιάζει καθόλου, σκασίλα σου. Κατανοητό και δεκτό.

Ήθελα απλώς να είμαι σαφής, ότι δεν είμαι αναγκασμένη να τρώω στη μάπα τα παιδιά σου ή των άλλων κάθε φορά, που ανοίγω Facebook ή Instagram. Και όχι, δεν λυπάμαι καθόλου γι’ αυτό.
Πηγή: refinery29.com