Ο Πωλ Τατεόσιαν από τη Φλόριντα επιθεωρούσε ένα άδειο σπίτι με κάποιον συνάδελφό του, όταν ξαφνικά άκουσε το νιαούρισμα μιας γάτας. Δεν πέρασε λίγη ώρα και εμφανίστηκε και η γατούλα. Έμοιαζε ταλαιπωρημένη, νηστική και πολύ διψασμένη.
Ο Πωλ προσπάθησε να την ταΐσει ένα μάνγκο που βρήκε πεταμένο στο γρασίδι. Η γατούλα έφαγε λίγο αν και από το βλέμμα της δεν φάνηκε ιδιαίτερα χαρούμενη ούτε με το φαγητό, αλλά ούτε και με τους ξαφνικούς επισκέπτες.
«Όταν τελειώσαμε τη δουλειά, επειδή οι ενοικιαστές περίμεναν να μπουν στο σπίτι αλλά και επειδή οι προηγούμενοι ιδιοκτήτες είχαν φύγει, αποφασίσαμε να την πάρουμε σπίτι. Στη Φλόριντα ζουν αλιγάτορες, γεράκια, αετοί, κουκουβάγιες και φίδια που μπορούν να αποδειχθούν πολύ επικίνδυνα για αυτόν τον μικρό τύπο. Χρειάζονταν οπωσδήποτε ένα σπίτι».
Έδωσαν στο γατάκι με την περίεργη φατσούλα το όνομα Γκάρφιλντ. Αν και μοιάζει να περιφρονεί τους πάντες και τα πάντα με την έκφραση του προσώπου του, είμαστε σίγουροι ότι η καρδιά του είναι ζεστή. Μέσα του είναι πολύ ευτυχισμένο που έχει επιτέλους ένα σπίτι!
Το μονοπάτι προς τη μητρότητα δεν είναι πάντα το ίδιο για όλες τις γυναίκες, αφού υπάρχουν πολλοί τρόποι να γίνεις μαμά. Κάποιες φορές, μάλιστα, η ζωή σου δίνει αυτό το υπέροχο δώρο εκεί που δεν το περιμένεις και με τρόπο που δεν είχες φανταστεί. Αυτό συνέβη και στην Suzi Mann που από τη μια στιγμή στην άλλη, από εργένισσα καριέρας έγινε… μαμά!
Θυμάμαι ακόμη την αγωνία που είχα εκείνη τη μέρα. Περίμενα πώς και πώς να χτυπήσει το κουδούνι και να ανοίξω στο παιδί μου – στον ανηψιό μου δηλαδή, για τον οποίο θα ήμουν πλέον η νόμιμη κηδεμόνας του. Η μαμά του.
Ο Raffio ήταν μόλις 18 μηνών και ο αδερφός μου με τη γυναίκα του ήταν ανήμποροι να τον φροντίσουν. Στην υπόλοιπη οικογένεια δεν ξέραμε καν την ύπαρξή του για τους πρώτους 10 μήνες της ζωής του…
Ευτυχώς, οι υπεύθυνοι της πρόνοιας είχαν ως προτεραιότητα να δοθεί ο μικρός σε έναν συγγενή αντί να υιοθετηθεί από αγνώστους. Όταν ρωτήθηκα, τους απάντησα με ένα τεράστιο, αυθόρμητο «ναι»!
Πολλοί σοκαρίστηκαν από την απόφασή μου αυτή, μιας και με ήξεραν ως κάποια που εργάζεται πολλές ώρες και ταξιδεύει συνέχεια. Σοκ, όμως, έπαθε και η οικογένειά μου που, γενικότερα, έχει συντηρητική στάση απέναντι στην υιοθεσία – πόσο μάλλον από μια γυναίκα μόνη.
Δεν πτοήθηκα, φυσικά, κι έτσι μέσα σε μια νύχτα έγινα από εργένισσα, ανύπαντρη μαμά. Ήξερα ότι δεν είναι εύκολο, αλλά ήξερα κιόλας ότι ήμουν έτοιμη να προσφέρω στον Raffio όσα χρειαζόταν: ένα σπίτι γεμάτο αγάπη, ασφάλεια και σταθερότητα.
Οι πρώτες εβδομάδες ήταν όντως δύσκολες – και για εκείνον και για μένα. Αν και τόσο μικρός ήξερε καλά ότι μόλις είχε βιώσει μια τεράστια αλλαγή στη ζωή του και ήθελε χρόνο για να το χωνέψει, αφού δεν είχε τρόπο να εκφραστεί κα να εκτονώσει τα συναισθήματά του. Του έδωσα λοιπόν όσο χρόνο ήθελε και όση αγάπη είχα και όλα πήγαν καλά.
Ευτυχώς, η ανάδοχος μητέρα που τον είχε φροντίσει πριν από μένα με βοήθησε πάρα πολύ με τις ιδιαιτερότητες και τις συνήθειες του μικρούλη. Ήταν πολύ σημαντικό, αφού ήταν ήδη ενάμισι και είχε συγκεκριμένες ρουτίνες φαγητού, ύπνου κλπ. Γνωρίζοντας τι πρέπει να κάνω, τον βοήθησα κι εγώ να εγκλιματιστεί πιο γρήγορα δίπλα μου και στο νέο του σπιτικό.
Σήμερα, ο Raffio είναι 10 ετών και η σχέση μας είναι μοναδική. Είμαι η μαμά του και πλέον, με φροντίζει κι εκείνος, όχι μόνο εγώ. Αν και επιδίωξα να διατηρήσει επαφή με τους βιολογικούς γονείς του αυτό δεν ήταν εφικτό απ’ τη μεριά τους. Η πρώτη του μαμά, όμως, η ανάδοχος, παραμένει κοντά μας ως μια υπέροχη φίλη.
Δεν έχω παντρευτεί ακόμη, αλλά αρχίζω και νιώθω ότι ο μικρός μου δεν με χρειάζεται πια 24 ώρες το 24ωρο και είναι καιρός να το κυνηγήσω. Είναι αλήθεια ότι η μητρότητα έγινε η δεύτερη φύση μου μαζί του και συχνά αναπολώ εκείνους τους πρώτους μήνες που μαθαίναμε ο ένας τον άλλον.
Ή μέρα που εμφανίστηκε στην πόρτα μου, μου άλλαξε κυριολεκτικά τη ζωή, με γέμισε με μια πρωτόγνωρη ευτυχία που δεν ήξερα ότι μπορεί να βιώσει κανείς!
Αποφάσισα να μιλήσω για την ιστορία μου παρ’ όλο που ξέρω πως θα βρεθούν αρκετοί που θα με κρίνουν. Δεν με ενδιαφέρει πιστεύω πως η αγάπη που μπορεί να δώσει ένας γονιός στο παιδί του δεν γνωρίζει φύλο. Με λένε Γιώργο-Μάριο και είμαι ομοφυλόφιλος.
Δεν το γνώριζα το ανακάλυψα μέσα στο γάμο μου. Το αναφέρω γιατί πολλοί είπαν ότι κορόιδεψα τη γυναίκα μου και ενώ εξηγώ ότι δεν το γνώριζα όταν τη παντρευόμουν πάλι με κοιτάζουν με δυσπιστία. Τη γυναίκα μου την αγάπησα, δεν την ερωτεύτηκα και ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί μέχρι που συνειδητοποίησα τη πραγματική σεξουαλική μου ταυτότητα. Δεν είχα ιδέα μέχρι το βράδυ εκείνο που πήγα με κάποιον γνωστό μας. Από τη πρώτη στιγμή και μετά το πρώτο σοκ την ενημέρωσα και ζήτησα διαζύγιο. Έγινε ένας πολύ μεγάλος καυγάς στο σπίτι, έσπασε τα πάντα και έφυγε. Δεν με πίστεψε και σήμερα ακόμα δεν με πιστεύει. Ελπίζω να με συγχωρέσει αλλά θεώρησα σωστό να την αφήσω να βρει έναν άνθρωπο που θα τη κάνει ευτυχισμένη γιατί αν εγώ έμενα μαζί της γνωρίζοντας πως είμαι ομοφυλόφιλος, μόνο δυστυχία θα της έδινα.
Πέρασαν δύο χρόνια από τότε, έγινα 40. Είχα και έχω μια πολύ καλή δουλειά και τα οικονομικά μου παρά τη κρίση είναι σε καλή κατάσταση. Μου έλειπε πολύ ένα παιδί. Συνήθως αυτή είναι μια κουβέντα που λένε οι γυναίκες όμως εγώ από μικρός ονειρευόμουν τη στιγμή που θα γινόμουν μπαμπάς. Φαντάζεστε το σοκ όταν ανακάλυψα πως είμαι ομοφυλόφιλος. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν πως δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω μπαμπάς. Πίστευα πως αφού ήμουν γκέι δεν θα μπορούσα να μεγαλώσω ένα παιδί. Μια φίλη μου δικηγόρος με “ξύπνησε” όταν της εκμυστηρεύτηκα πως ήθελα να αποκτήσω ένα παιδάκι και να του δώσω όλη μου την αγάπη αλλά δεν μπορούσα. “Όλα γίνονται” μου είπε και ξεκινήσαμε τη διαδικασία της ιδιωτικής υιοθεσίας.
Μετά από 1 χρόνο, αρκετά χρήματα , αρκετή γραφειοκρατία και κάποια ταξίδια στη Ρωσία, έγινα μπαμπάς ενός υπέροχου κοριτσιού 9 μηνών από τη Μόσχα. Η μαμά της έμεινε έγκυος από έναν παντρεμένο και δεν μπορούσε για ηθικούς και οικονομικούς λόγους να μεγαλώσει το παιδί. Δεν ήρθα ποτέ σε επαφή μαζί της, μου είπαν πως δεν επιτρέπεται για διάφορους ψυχολογικούς και πρακτικούς λόγους, ζήτησα όμως από τον δικηγόρο της να της μεταφέρει πως το παιδί της είναι σε καλά χέρια και πως θα το αγαπώ με όλη μου τη καρδιά. “Είναι καρπός μεγάλου έρωτα” μου είπε ο δικηγόρος της και έτσι έχω έναν παραπάνω λόγο να αγαπώ αυτό το παιδί. Γιατί στα μάτια του βλέπω τον μεγάλο έρωτα που εγώ δεν έζησα ποτέ. Για το λόγο αυτό, πριν λίγους μήνες τη βάφτισα και της δώσαμε το όνομα “Αγάπη”.
Η Αγάπη μου είναι σήμερα σχεδόν 2 ετών. Πάμε παντού μαζί, παίζουμε, γελάμε, κάνουμε βόλτες, της λέω παραμύθια πρίν κοιμηθεί, έχω μάθει όλα τα φαγητά και τα τραγούδια που της αρέσουν, κάνω τα καλύτερα χτενίσματα στα μακριά κοριτσίστικα μαλλιά της και φυσικά στο άκουσμα της λέξης “μπαμπάς” , θέλω πάνες για την ακράτεια από τη χαρά μου! Το μόνο που με προβληματίζει είναι τί θα της πω για τη σεξουαλική μου επιλογή όταν μεγαλώσει και ήδη συμβουλεύομαι παιδοψυχολόγο για το πώς να χειριστώ τη μονογονεϊκότητα, πώς να αναπληρώσω το γυναικείο πρότυπο που της λείπει και συμμετέχω και σε σχολή γονέων για αυτό το σκοπό. Λένε πως δεν έχει σημασία πόσοι γονείς μεγαλώνουν ένα παιδί αλλά πόσο το αγαπούν. Αν ισχύει αυτό, η κόρη μου έχει άπειρους γονείς. Εμένα και τη τεράστια αγάπη μου για εκείνη!
Με λένε Φανή και έχω ένα κοριτσάκι 9 ετών που είναι και βαφτιστήρα μου. Πριν απο 7 χρόνια η κολλητή μου και κουμπάρα μου έχασε τον σύζυγό της σε τροχαίο.
Από τότε πήρε την κάτω βόλτα, έπινε διαρκώς, παρατούσε το παιδί απο εδω κι απο εκει, μια μερα το ξέχασε στο καρότσι του σούπερ μαρκετ πήρε τις σακούλες και έφυγε.
Συμφωνήσαμε να την κρατήσω εγώ τη μικρή μέχρι να σταθεί στα πόδια της αλλά 6 μήνες μετά, και αφού ξεπέρασε το πρόβλημα αλκοολισμού που είχε, της έγινε πρόταση για δουλειά στο εξωτερικό.
Επειδή δεν ήταν σε θέση να τη μεγαλώσει, και ήταν κρίμα το παιδί να καταλήξει σε ιδρυμα, κάναμε όλα τα χαρτια και έγινε υιοθεσία με την υπόσχεση ότι θα μπορούσε να βλέπει τη μικρή και να επικοινωνεί μαζί της, όποτε θέλει. Έτσι έφυγε στο εξωτερικο
Στην αρχή επαιρνε τηλέφωνα καθε μερα, μετά αυτά άρχισαν να αραιώνουν. Το ίδιο και οι επισκέψεις. Κάθε Χριστούγεννα Πάσχα κατέβαινε να τη δει, μετά καθόλου.
Είναι τωρα ενάμισης χρόνος που έχουν μιλήσει στο τηλέφωνο 2 φορές μόνο. Η μικρή φωνάζει εμένα “μαμά” και “μπαμπά” τον άντρα μου, που παντρευτήκαμε πέρσι. Τη μητέρα της δεν τη ζηταει γιατι τη γνωρισε ελάχιστα.
Πριν 2 μήνες εμφανίστηκε η κουμπάρα μου, για να μου πει ότι ξαναπαντρεύτηκε και είναι έγκυος και ότι τώρα που γυρίζει στην Ελλάδα, 7 χρόνια μετά και έχοντας ελάχιστη επαφή όλα αυτα τα χρόνια με το παιδί, θέλει να το πάρει λέει πίσω λες και είναι δέμα. Εγώ τη μεγάλωσα, εγώ την πήγα πρώτη μερα στο σχολείο, εγώ στους γιατρούς και στις χαρές, εγώ έκανα πίσω τα δικά μου επαγγελματικά για να μεγαλώσω το παιδί όπως έπρεπε. Και ήρθε αυτή 7 χρόνια μετά να το ζητήσει πίσω το παιδί το δικό μου που το μεγάλωσα όταν αυτή έκανε ζωάρα.
Η μικρή το άκουσε και έβαλε τα κλάματα δεν θέλει με τιποτα να φυγει απο εμας. Η κουμπαρα μου λέει θα διεκδικήσει πίσω το παιδί.
Υιοθέτησα ένα παιδάκι για να κρατήσω τον άντρα μου αλλά τώρα που αυτός έφυγε θέλω να το δώσω πίσω
Με λένε Σόνια και είμαι 45 ετών. Παντρεύτηκα πριν από 10 χρόνια έναν άντρα με τον οποίο ήξερα ότι το μέλλον μας ήταν καταδικασμένο, παρόλαυτα ήμουν τόσο ερωτευμένη μαζί του που δεν με ένοιαζε. Ας τον παντρευόμουν και ας τράβαγα τα πάνδεινα. Τόσο χαμηλά είχα πέσει.
Λίγα χρόνια μετά το γάμο μας παιδί δεν είχαμε κάνει. Προσπαθούσαμε ξαναπροσπαθούσαμε αλλά τίποτα. Δεν είναι τόσο ότι το ήθελα εγώ. Το ήθελε εκείνος και από τη στιγμή που το ήθελε θα έβρισκα τρόπο να του το προσφέρω. Κάναμε εξετάσεις και εγώ και εκείνος αλλά κανείς μας δεν είχε πρόβλημα. Mου είπε ότι αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε παιδί θα με χωρίσει λες και έφταιγα εγώ και πάνω στην απελπισία μου για να μην τον χάσω του ζήτησα να υιοθετήσουμε. Δεν υπήρχε άλλη λύση. Ήθελε παιδί. Έπρεπε να εμφανιστεί ένα παιδί με τον οποιονδήποτε τρόπο αλλιώς θα τον έχανα για πάντα. Ευτυχώς για καλή μου τύχη δέχτηκε και έτσι υιοθετήσαμε ένα κοριτσάκι ενός έτους.
Άλλαξε τελείως η ζωή μας. Άλλαξαν τα πάντα. Πλέον είχαμε να ασχολούμαστε με το παιδί και όχι ο ένας με τον άλλον. Άλλαξαν τα ωράριά μας, οι προτεραιότητές μας, οι υποχρεώσεις μας, τα πάντα. Στην αρχή μου άρεσε πολύ αυτό αλλά μετά μου έλειπε ο άντρας μου, έτσι όπως τον είχα συνηθίσει. Δεν είχαμε πια χρόνο ο ένας για τον άλλον, είχαμε μάτια μόνο για το παιδί, έβλεπα όμως πόσο εκείνος το αγαπούσε και έκανα υπομονή. Σημασία είχε μόνο να είμαστε μαζί όποιο και αν ήταν το τίμημα.
Πιστεύω πως από τα παραπάνω έχετε καταλάβει ότι δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα fan της μητρότητας. Ο μοναδικός λόγος για να κάνω παιδί ήταν για να τον κρατήσω κοντά μου, κανένας άλλος, δεν λέω όμως ότι δεν αγάπησα το παιδί ή ότι ήθελα το κακό του.
Όπως και να έχει ο γάμος μας δεν πήγαινε καλά. Υπήρχαν προβλήματα, οικονομικά και διάφορα άλλα, δεν υπήρχε συνεννόηση και επικοινωνία και τσακωνόμασταν για τα πάντα μέχρι που ένα πρωινό μάζεψε τα πράγματά του και εξαφανίστηκε. Βρήκε άλλη και εμείς του ήμασταν περιττές.
Δεν ξέρω για ποιον ήταν πιο μεγάλο το πλήγμα. Για μένα ή για το παιδί που τον λάτρευε; Έκλαιγε το παιδί γιατί του έλειπε ο μπαμπάς του, έκλαιγα και εγώ που τον είχα και τον έχασα και κατηγορούσα τον εαυτό μου ότι έφταιγα. Ντρέπομαι που το λέω αλλά ήμουν και είμαι μία γυναίκα εξαρτημένη από εκείνον. Ζούσα γιατί ζούσε. Ανέπνεα γιατί ανέπνεε. Το παιδί ήταν για μένα πάντα σε δεύτερη μοίρα όχι ότι το παραμέλησα ή ότι δεν ενδιαφερόμουν για τις ανάγκες του απλώς ο άντρας μου ήταν για μένα ο Θεός μου.
Πάνε πέντε μήνες που έφυγε και δεν έχει πάρει ούτε ένα τηλέφωνο. Απέδειξε ότι ούτε εμένα αγαπούσε ούτε όμως και το παιδί για το οποίο υποτίθεται ότι κάποτε έλιωνε.
Τώρα τι κάνουμε; Με άφησε με ένα 6χρονο παιδί και εξαφανίστηκε. Το παιδί όμως αυτό εγώ δεν θέλω να το μεγαλώσω μόνη. Όσο ήμασταν μαζί έκανα υποχωρήσεις γιατί ξέρω ότι το ήθελε εκείνος, τώρα όμως;
Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να απευθυνθώ στο Ίδρυμα από το οποίο το πήραμε και να τους ζητήσω να τη δεχτούν πίσω.
Κακό θα κάνω στο παιδί αν το κρατήσω κοντά μου. Δεν το θέλω και μεγαλώνοντας θα το καταλάβει. πιο καλά θα περάσει στο ίδρυμα με τα άλλα παιδάκια όπως ήταν πριν παρά μαζί μου και εγώ θα απαλλαγώ από κάτι που μου είμαι βάρος. Το υιοθέτησα για να κρατήσω τον άντρα μου κοντά μου τώρα όμως μου είναι περιττό. Κάποια στιγμή θα θελήσω να ξαναφτιάξω τη ζωή μου και το παιδί είμαι σίγουρη ότι θα σταθεί εμπόδιο. Εσείς τι πιστεύετε; Θα δεχτούν το παιδί πίσω;
Ήθελα να πιστεύω ότι η υιοθεσία παιδιών μεγαλύτερων σε ηλικία, θα με έκανε να μπορώ να τα αποχωριστώ πιο εύκολα όταν θα ερχόταν η ώρα, αλλά έκανα λάθος.
Στην αρχή ανυπομονούσα να φύγουν από το σπίτι να βρω την ηρεμία μου. Αυτό που μου έδινε κουράγιο ήταν η σκέψη ότι κάποια στιγμή θα μεγαλώσουν και θα φύγουν! Δεν ήξερα όμως ότι στην πορεία χωρίς εκείνα δεν θα μπορούσα να ζήσω… Γνώρισα συναισθήματα πρωτόγνωρα και αιτία ήταν τα δύο αυτά καταπληκτικά κοριτσάκια, οι κόρες μου.
Τα κορίτσια ήταν σχεδόν 11 και 14 ετών όταν τα υιοθετήσαμε. Μεγάλωναν σε ορφανοτροφείο σε άλλη χώρα κάτι που μας δυσκόλεψε πολύ στη διαδικασία της υιοθεσίας μιας και την εποχή που θελήσαμε να υιοθετήσουμε με τον άντρα μου δεν ήταν ακόμα νόμιμη η υιοθεσία αλλοδαπών παιδιών. Αυτός είναι και ο λόγος που χρειαστήκαμε περίπου τρία χρόνια για να ολοκληρώσουμε τις διαδικασίες. Όλα αυτά συνέβησαν 20 χρόνια πριν.
Οι φίλοι και οι οικογένειές μας ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί υιοθετήσαμε μεγάλα παιδιά. Ακόμα και σήμερα μας κοιτάζουν και κουνούν τα κεφάλια τους με μία δόση απογοήτευσης και ειρωνείας. Εδώ τα ίδια σου τα παιδιά, που τα γεννάς και τα μεγαλώνεις και έρχεται η εφηβεία και απορείς μήπως δεν είναι δικά σου ή μήπως έγινε κάποιο λάθος στο μαιευτήριο έτσι που συμπεριφέρονται και σε ταλαιπωρούν, πόσο μάλλον να βάλεις στο σπίτι σου δύο καινούριους και ήδη διαμορφωμένους χαρακτήρες.
Όταν έφερα για πρώτη φορά τα κορίτσια σπίτι δεν μιλούσαν παρά μόνο τη γλώσσα τους. Μπορεί να μην καταλαβαίναμε η μία την άλλη, αλλά «κολλήσαμε» αμέσως ειδικά με τη μικρότερη. Όταν πηγαίναμε σούπερ μάρκετ δεν άφηνε το χέρι μου και γενικά δεν ήθελε να απομακρύνομαι από κοντά της. Δεν τολμούσα να αφήσω το χέρι της για να πιάσω κάτι από τα πάνω ράφια, αμέσως έτρεχε να μου αρπάξει και πάλι το χέρι σφίγγοντας τα δάχτυλά της ανάμεσα στα δικά μου.
Ήταν φανερό ότι αυτό το παιδί δεν είχε γνωρίσει ποτέ τη μητρική στοργή. Δεν ξέρω καν αν είχε βγει ποτέ εκτός ορφανοτροφείου. Το δέρμα της ήταν ολόλευκο και η υγεία της εύθραυστη. Δεν με άφηνε λεπτό από τα μάτια της παρά μόνο για να πάω τουαλέτα. Τη μία στιγμή της έφτιαχνα πρωινό και το έτρωγε με λαχτάρα και την άλλη είχε σηκωθεί και είχε έρθει δίπλα μου αγκαλιάζοντας τον αγκώνα μου. Η αδερφή της δεν ήταν έτσι. Θα έλεγα ότι ήταν πιο ανεξάρτητη και πιο κοινωνική σε σχέση με τη μικρή.
Τα χρόνια πέρασαν και από τη μία χαίρομαι που τα κατάφερα, από την άλλη πονάω γιατί μου λείπει αφάνταστα.
Κάποτε μου είπε κάποιος «Τι στεναχωριέσαι; Έκανες το χρέος σου, τους πρόσφερες μία καλύτερη ζωή, οπότε όλα καλά. Δεν μπορείς να συγκρίνεις τον εαυτό σου με μία μάνα που γέννησε. Εκείνη είναι που πραγματικά υποφέρει. Εσύ λόγω της τρέχουσας κατάστασης θα έπρεπε να είσαι πιο αποστασιοποιημένη». Και όμως όσο και αν προσπάθησα, δεν τα κατάφερα. Πίστευα στην αρχή ότι επειδή δεν ήταν τα κουβάλησα 9 μήνες στην κοιλιά μου θα μου ήταν πιο εύκολο να τα αφήσω να φύγουν.
Όχι, δεν τα γέννησα. Δεν έχω στα χέρια μου κανένα υπερηχογράφημα, καμία φωτογραφία από τη γέννησή τους, κανένα μωρουδιακό τους. Έχω μόνο τις φωτογραφίες τους από το ορφανοτροφείο, τότε που μου τις έστειλαν για να διαλέξω παιδάκι και τα έγγραφα της υιοθεσίας τους. Έχω στα χέρια μου τις βεβαιώσεις των ψυχιάτρων ότι είμαστε ικανοί να υιοθετήσουμε παιδί και τις βεβαιώσεις των ιατρών ότι τα παιδιά χαίρουν άκρας υγείας.
Ποτέ δεν φαντάστηκα πόσο θα τα αγαπήσω και θα εξαρτηθώ από εκείνα. Τώρα που λείπουν, μυρίζω τα ρούχα τους και δεν εύχομαι πια να εξαφανιστούν. Τα θέλω εδώ κοντά μου. Μου λείπουν αφάνταστα. Προσπαθώ να γεμίσω το χώρο με τα πράγματά τους για να τα νιώθω κοντά μου. Η καρδιά μου βρίσκεται εκεί που είναι οι κόρες μου. Η καρδιά μου ανήκει σε εκείνες.
Φέρνω συχνά στο μυαλό μου τη βιολογική τους μητέρα. Ήταν απόφασή της να τις αφήσει στο ορφανοτροφείο και να φύγει, αλλά όπως και να έχει δεν παύει να είναι η γυναίκα που τους έδωσε ζωή και φτερά να πετάξουν. Όσοι με ακούν να λέω αυτά τα λόγια, με θαυμάζουν και λένε πόσο ανιδιοτελής και ώριμη είμαι. Όταν όμως τα παιδιά έφυγαν από κοντά μου, έπαψα να είμαι τόσο «άνετη». Ήθελα να δέσω τα «φτερά» τους για να μην μπορέσουν ποτέ να πετάξουν από τη «φωλιά» τους. Εγωιστικό, αλλά έτσι σκεφτόμουν.
Ο σύζυγός μου και εγώ μείναμε μόνοι μας. Κάθε πρωί που πηγαίνει στη δουλειά το σπίτι φαντάζει ακόμα πιο άδειο. Τα κορίτσια μας πια έχουν τις δικές τους ζωές. Έχουν τη δουλειά τους, τη ζωή τους, η μία το δικό της παιδί, η άλλη το φίλο της. Κάθε φορά που πηγαίνω σούπερ μάρκετ ψάχνω με τα χέρια μου τα χέρια των παιδιών μου. Ψάχνω μέσα στον κόσμο τη μικρή μου κόρη που κάθε φορά ερχόταν και αγκάλιαζε το χέρι μου από φόβο μη με χάσει.
Γεμάτη και ευτυχισμένη νιώθω μόνο όταν βλέπω τις κόρες μου. Κάνουμε τα αστεία μας, λέμε τα δικά μας και μόνο τότε καταλαβαίνω πόσο πολύ ήθελα τελικά να γίνω μάνα. Έπρεπε να φτάσω 57 ετών για να καταλάβω.
Κάθε φορά που με φιλούν για να φύγουν νιώθω την καρδιά μου να σπάει. Θέλω ο χρόνος να σταματήσει εκεί για πάντα. Όμως δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου, φροντίζω το σώμα και τη διατροφή μου, περιποιούμαι το σπίτι μου και τα φυτά μου και λέω κάθε μέρα στον άντρα μου πόσο πολύ τον αγαπώ και τον ευγνωμονώ για την υπέροχη οικογένεια που μου χάρισε. Αυτό είναι και το μάθημα που θέλω να δώσω στις κόρες μου. Να αγαπούν τον εαυτό τους και να είναι ικανοποιημένες από τη ζωή τους.
Αν κάποιος κάποτε μου έλεγε πόσο θα μου κόστιζε όταν τα παιδιά θα έφευγαν από το σπίτι, δεν θα τον πίστευα.
Η Κάιλα Φίλουν είναι φοιτήτρια και, επίσης, πηγαίνει εθελοντικά βόλτες τα σκυλιά ενός καταφυγίου ζώων της Φιλαδέλφεια. Τότε είδε για πρώτη φορά τον Ρας, ένα πίτμπουλ, με το οποίο ανέπτυξε μια ιδιαίτερη σχέση. «Ήρθε ως αδέσποτο και ήταν χτυπημένος. Του έλειπε τρίχωμα από την ουρά και τα αφτιά. Ήταν, επίσης, τρομερά αδύνατος. Απλά καθόταν εκεί ήρεμα και με κοιτούσε. Τότε σκέφτηκα πως πρέπει να τον πάρω τώρα», αναφέρει η 20χρονη.
Η Φίλουν ήξερε πως έπρεπε να δράσει γρήγορα. Πρόσφατα, το καταφύγιο ζώων έκανε ευθανασία σε 15 σκυλιά. «Κάθε σκύλος είχε την πιθανότητα να θανατωθεί, ιδιαίτερα εκείνα που ήταν πιο άρρωστα και ο Ρας ήταν σίγουρα ένα από αυτά», αναφέρει η ίδια. Έτσι, την επόμενη μέρα πήγε στο καταφύγιο για να φροντίσει τα χαρτιά της υιοθεσίας.
«Ένα βράδυ καθόμουν στην καρέκλα, έκανα τις εργασίες μου και προσπάθησε να βρει τρόπους να με αγκαλιάσει», δήλωσε η κοπέλα. Ο φίλος της έβγαλε την φωτογραφία και την ανέβασε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου έγινε διάσημη.
«Είναι σκύλος της αγάπης, πραγματικά», συμπληρώνει και ελπίζει πως η φωτογραφία θα εμπνεύσει και άλλους ανθρώπους να υιοθετήσουν σκυλιά από καταφύγια ζώων.
Όταν η Κάιλα Φίλουν εργάστηκε ως εθελόντρια σε ένα καταφύγιο ζώων και είδε πρώτη φορά τον Ρας, το πίτμπουλ…
Το ημερολόγιο έδειχνε 12 Μαρτίου 2011. Ήταν μια βροχερή μέρα και ο Μέριλ Τζένκινς ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του έχοντας χάσει τη σύζυγό του μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο.
Λίγο ο μουντός καιρός εκείνο το ψυχρό ανοιξιάτικο πρωινό, λίγο η βαριά διάθεση από τη μεγάλη απώλεια που είχε βιώσει, και ο Μέριλ ένιωσε την ανάγκη ν’ αναζητήσει τις …ρίζες του.
Γεννημένος πριν από 68 χρόνια, σ’ ένα μικρό ορεινό χωριό, ο Μέριλ βρέθηκε λίγες μέρες μετά τη γέννησή του παρατημένος στα σκαλιά μιας εκκλησίας, της Παναγίας της Παντάνασσας.
Μοναδικό στοιχείο ταυτότητας, ένα χειρόγραφο σημείωμα που έγραφε: «…είναι βαφτισμένος, τον λένε Μήτσο».
Ήταν στις 25 Νοεμβρίου, στις 6 το απόγευμα όταν βρέθηκε και σχεδόν ένα 24ωρο αργότερα μεταφέρθηκε στο Ορφανοτροφείο της Πάτρας, απ’ όπου τον υιοθέτησε ένα ζευγάρι Αμερικανών όταν ήταν 11 μηνών, βάζοντάς τον σε μια νέα πορεία ζωής, πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από εκεί που είδε το πρώτο φως της μέρας.
Ο Μήτσος, που στη συνέχεια πήρε το όνομα Μέριλ Τζένκινς (Merrill Jenkins), έλαβε πολλή αγάπη από τους θετούς του γονείς και μεγάλωσε αμέριμνος κάνοντας ποδήλατο και παίζοντας ατέλειωτες ώρες με τα παιδιά της γειτονιάς του στο Cedar Hill (Τσένταρ Χιλ), μια μικρή πόλη κοντά στο Saint Louis (Σαιντ Λούις), στο Μιζούρι των ΗΠΑ.
Έκανε τη δική του οικογένεια και παρόλο που πάντα ήξερε πως ήταν υιοθετημένος και είναι Έλληνας δεν είχε νιώσει ποτέ την ανάγκη να βρει τη βιολογική του οικογένεια ώς εκείνο το πρωινό, που άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας του. Αυτό που τον έφερε μια δεκαετία και πλέον μετά να γιορτάζει τα εξηκοστά όγδοα γενέθλιά του, για πρώτη φορά με την ελληνική του οικογένεια, σ΄ ένα πάρτι έκπληξη για τον ίδιο!
Η αναζήτηση κράτησε μια δεκαετία
«Εκείνο το πρωινό καθόμουν μπροστά στον υπολογιστή και αποφάσισα να πληκτρολογήσω “ορφανοτροφείο Πάτρας”, αναζητώντας πληροφορίες.
Το είχα ξανακάνει 2-3 φορές στο παρελθόν, χωρίς να προκύψει κάτι ενδιαφέρον. Αυτή τη φορά, στη λίστα των αποτελεσμάτων εμφανίστηκε ένα άρθρο των New York Times από το 1996, που μιλούσε για τα “κλεμμένα” παιδιά του ορφανοτροφείου της Πάτρας. Δεν είχα ακούσει ποτέ τίποτα γι’ αυτό.
Διάβασα το άρθρο απνευστί, μένοντας με ανοιχτό το στόμα… Αισθάνθηκα την ανάγκη να αρχίσω να ερευνώ το παρελθόν μου και να δω τι μπορώ να βρω. Πήγα στο υπόγειο και αναζήτησα τον φάκελο της υιοθεσίας μου, που είχαν κρατήσει οι γονείς μου, και πέρασα την υπόλοιπη μέρα μου μπροστά στην οθόνη ενός υπολογιστή», εξιστορεί ο Μέριλ, ο οποίος ήρθε αμέσως σε επαφή με μια οργάνωση στην Ελλάδα για να τον βοηθήσει στην έρευνά του, ενώ παράλληλα αναζήτησε τον φάκελο με τα στοιχεία του στα αρχεία της αρμόδιας κοινωνικής υπηρεσίας των ΗΠΑ.
«Ήλπιζα ότι θα βρω στοιχεία σε αυτό τον φάκελο αλλά δυστυχώς δεν υπήρχαν άλλες πληροφορίες ή ονόματα», λέει και ανατρέχοντας στο παρελθόν θυμάται πως πάντα γνώριζε ότι ήταν υιοθετημένος.
«Στη δευτέρα δημοτικού είπα στη δασκάλα μου ότι είμαι υιοθετημένος. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς μου το είπαν οι γονείς μου, αλλά ήξερα πάντα πως είμαι υιοθετημένος και ότι είμαι Έλληνας. Ήμουν, μάλιστα, πολύ υπερήφανος που είμαι Έλληνας, αν και τότε δεν ήξερα τι ακριβώς σημαίνει αυτό».
Δυο χρόνια αργότερα, το 2013, αποφάσισε να κάνει ένα DNA τεστ στο Ancestry, αλλά το μόνο που κατάφερε να εντοπίσει ήταν κάποια πολύ μακρινά του ξαδέλφια. Και παρότι πέρασαν αρκετά χρόνια, δεν εγκατέλειψε την προσπάθεια και το 2018 αποφάσισε ν’ ανεβάσει τα στοιχεία του και σε άλλους σχετικούς ιστότοπους, όπως το My Heritage, για να δει αν μπορεί να βρει κάτι περισσότερο.
Ήταν τότε που η Ευτυχία Νούλα (Λίντα Κάρολ Φόρρεστ), η δραστήρια πρόεδρος του «The Eftychia Project» (σ.σ. ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός, που από το 2019 βοηθάει ελληνικής καταγωγής παιδιά υιοθετημένα στις ΗΠΑ να βρουν τις ρίζες τους) και στενή φίλη του Μέριλ, τον συμβούλεψε να κάνει ένα ακόμη τεστ DNA, αυτή τη φορά στο 23andme, το οποίο και τον οδήγησε στο να βρει έναν πρώτο του ξάδελφο.
Ήταν τότε που για πρώτη φορά ένιωσε πως το τόσο μπλεγμένο κουβάρι της σύντομης ζωής του στην Ελλάδα άρχισε να ξετυλίγεται…
«Τα αποτελέσματα βγήκαν έναν μήνα μετά και κατά τύχη η Ευτυχία ήταν στο σπίτι μου εκείνο το Σάββατο, όταν γύρω στο μεσημέρι άνοιξα τον υπολογιστή μου και βρέθηκα μπροστά στην οθόνη να κοιτώ ένα email από το 23andme, χωρίς να μπορώ να πιστέψω αυτό που έβλεπα», θυμάται.
Ο ξάδελφός του έμενε στο Μόντρεαλ του Καναδά αλλά για κακή τύχη του Μέριλ, ο πατέρας του, με τον οποίο φαίνεται πως είχαν δεσμούς αίματος, είχε φύγει από τη ζωή… Η επικοινωνία μαζί του «ξεθώριασε» σιγά σιγά, αλλά όχι και η ελπίδα πως θα βρει τελικά τη βιολογική του οικογένεια. Και είχε δίκιο! Μια από τις αναζητήσεις τον έφερε σε επαφή με μια γυναίκα που ζούσε σε κοντινή απόσταση από τον ίδιο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο σύζυγος της οποίας φαίνεται πως ήταν ξάδελφος του Μέριλ.
Ο Στιβ είχε καταγωγή από τη Δροσιά, μια μικρή τοπική κοινότητα στον ευρύτερο δήμο Ερυμάνθου, στην Αχαΐα, κι ήταν αυτό το στοιχείο τελικά που «ξεκλείδωσε» τον γρίφο της ιστορίας του Μέριλ.
Θέλοντας να βοηθήσει τον φίλο της, η Ευτυχία, μαζί με τη Μαρία, εθελόντρια στο «The Eftychia Project», βρέθηκαν στις αρχές του περασμένου Σεπτέμβρη στο καφενείο της Δροσιάς να πίνουν καφέ και ν’ απαντούν στις επίμονες ερωτήσεις ενός ηλικιωμένου για το τι τις φέρνει στο χωριό.
«Η Δροσιά είναι ένα μικρό ορεινό χωριό στην Τριταία. Δεν είναι πέρασμα, όταν κάποιος πάει εκεί, πάει για κάποιον λόγο. Γι αυτό και μας ρώτησε ο άνθρωπος: τι είστε εσείς ρε κορίτσια;», περιγράφει με γλαφυρό τρόπο η Μαρία. Του απάντησαν, λοιπόν, πως έχουν έρθει από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να δουν το χωριό ενός φίλου τους.
«Μας ρώτησε το όνομά του, του απαντήσαμε και από εκεί και πέρα μας είπε τα πάντα!», λέει με ενθουσιασμό, εξηγώντας πως για καλή τους τύχη όλη η οικογένεια (από την πλευρά του πατέρα) ζει στην Πάτρα, ενώ μια από τις ξαδέλφες του έχει ταβέρνα στα Βραχναίικα.
«Πήγαμε στην ταβέρνα και εκεί έπρεπε να πούμε την αλήθεια. Της εξηγούμε ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και αν μπορεί να συζητήσει με τις θείες και τους θείους της να δεχτούν να κάνουν τεστ DNA. Η κοπέλα σοκαρίστηκε καθώς δεν είχε ακούσει ποτέ κάτι σχετικό. Κάποια στιγμή, μάλιστα, δάκρυσε», εξηγεί η Ευτυχία που θυμάται σαν σήμερα τη μέρα που τα ξαδέλφια του Μέριλ έκαναν το τεστ και βγήκαν τα αποτελέσματα.
«Άρχισαν να λένε “είναι δικός μας, είναι αδελφός μας” και να ρωτούν με αγωνία πότε θα έρθει στην Ελλάδα!», τονίζει η Ευτυχία -επίσης υιοθετημένη στις ΗΠΑ- που εδώ και χρόνια απολαμβάνει την αγάπη και τη θαλπωρή της δικής της βιολογικής οικογένειας.
Ο Μέριλ ήρθε στην Ελλάδα για να συναντηθεί με τα ξαδέλφια του στις 31 Οκτωβρίου, με την Ευτυχία να τον υποδέχεται στο αεροδρόμιο.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκεπτόταν τη χώρα σε αναζήτηση της βιολογικής του οικογένειας, ενώ δημοσιεύματα στον τοπικό Τύπο, αλλά και μια εμφάνιση στην εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη «Φως στο Τούνελ» μπορεί να έκαναν το τηλέφωνό του να χτυπά συνέχεια από ανθρώπους που πίστευαν πως είχαν κάποια συγγένεια μαζί του, αλλά δυστυχώς δεν είχαν αποτέλεσμα.
Το 2018, μάλιστα, ο Μέριλ και η Ευτυχία είχαν επισκεφθεί τον ιερέα της Παναγίας Παντάνασσας στην Πάτρα καθώς πίστευαν τότε ότι στα σκαλιά εκείνης της εκκλησίας είχε βρεθεί ως εγκαταλελειμμένο βρέφος.
Η Ευτυχία δεν ξεχνά τη συγκίνηση που βίωσαν, όταν ο ιερέας καλούσε τους πιστούς στη λειτουργία της Μεγάλης Παρασκευής να βοηθήσουν τον Μέριλ να βρει την οικογένειά του, ωστόσο στο κάλεσμα του ιερέα η απάντηση ήταν η σιωπή.
Μια σιωπή που η Ευτυχία κατάλαβε αργότερα πού οφειλόταν, αφού κατά την επίσκεψή της στη Δροσιά ανακάλυψε ότι η Παναγιά Παντάνασσα που αναφερόταν στην καταγραφή της αστυνομίας για τη μέρα που βρέθηκε ο μικρός Μήτσος ήταν αυτή του μικρού ορεινού χωριού και όχι της Πάτρας.
Η υποδοχή που γέμισε την ψυχή του
Μια μέρα μετά την άφιξή του στην Ελλάδα, ο Μέριλ περιστοιχιζόταν από δεκάδες μέλη της ευρύτερης βιολογικής του οικογένειας (ξαδέλφια και τα παιδιά τους κυρίως), που οργάνωσαν ένα μεγάλο πάρτι υποδοχής σε εστιατόριο της Πάτρας για να υποδεχθούν τον δικό τους άνθρωπο και να τον «πνίξουν» στα λουλούδια, τις αγκαλιές και τα φιλιά.
«Την πρώτη φορά που τους συνάντησα στην ταβέρνα στην Πάτρα, ήταν κάτι ξεχωριστό. Η αγάπη που μου έδειξαν ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Οι Έλληνες είναι πολύ θερμοί, ιδίως με την οικογένειά τους. Ένιωσα αμέσως ότι είχα επιστρέψει στο σπίτι μου. Είναι όλοι υπέροχοι», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Μέριλ, με έκδηλη τη συγκίνηση στη φωνή.
«Ορισμένα από τα υιοθετημένα παιδιά στην Αμερική που ψάχνουν την οικογένειά τους στην Ελλάδα αναζητούν αυτή ακριβώς τη ζεστασιά που ίσως να τους έλειψε. Εγώ ήμουν από τους τυχερούς. Δεν μου έλειπε κάτι πριν, αλλά το να βρω την ελληνική οικογένειά μου είναι κάτι εκπληκτικό. Ήταν σαν ένα bonus από τη ζωή!», τονίζει.
Η επιστροφή στη Δροσιά και ο πατέρας που πέθανε …άκληρος
Μια από τις πιο φορτισμένες συναισθηματικά στιγμές αυτού του ταξιδιού του Μέριλ ήταν η επιστροφή στο χωριό του. «Είχα δει πώς είναι η Δροσιά στο street view της google αλλά ήταν άλλο πράγμα να βλέπεις το χωριό από κοντά, γνωρίζοντας τους δεσμούς που έχεις μαζί του. Λατρεύω το ορεινό τοπίο και κοιτώντας τα σπίτια και τον περιβάλλοντα χώρο σκεφτόμουν πώς θα ήταν αν είχα μείνει εκεί. Μου άρεσε πολύ η αίσθηση του “ανήκειν” που ένιωσα φτάνοντας σ’ αυτόν τον τόπο», αφηγείται.
Μπορεί η επιστροφή στο χωριό να ήταν φορτισμένη συναισθηματικά, αλλά ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι μέσα του είναι το να γνωρίζει πως ο πατέρας του πέθανε χωρίς να έχει κάνει άλλα παιδιά και χωρίς να γνωρίζει τη δική του ύπαρξη.
«Προφανώς ο πατέρας του ήταν εργένης, δεν έμαθε ποτέ ότι άφησε κάποια κοπέλα έγκυο, παντρεύτηκε, δεν έκανε παιδιά και πέθανε χωρίς να ξέρει ότι κάπου στις Ηνωμένες Πολιτείες ζει ο βιολογικός του γιος. Είχε, μάλιστα, πολλά ανίψια, τα οποία και λάτρευε», εξηγεί η Μαρία.
Η «Eftychia» που έφερε την ευτυχία (και) στη δική του ζωή
Παρά το γεγονός ότι έχει βοηθήσει σε διάφορες επανενώσεις, η Ευτυχία Νούλα κάθε φορά νιώθει την ίδια συγκίνηση. Μάλιστα, αυτή τη φορά, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, βίωσε στον υπέρτατο βαθμό την αγάπη με την οποία περιέβαλε τον Μέριλ η οικογένειά του. «Μια από τις στιγμές που μου έμεινε πολύ έντονα χαραγμένη στο μυαλό μου ήταν όταν ένα από τα ξαδέλφια του, που έμαθε κάποια αγγλικά για να μπορέσει να επικοινωνήσει μαζί του, τον αγκάλιασε και του είπε: I love you, cousin! (σ’ αγαπώ, ξάδελφε!). Ήταν πολύ όμορφο και κάθε φορά που το φέρνω στο μυαλό μου, δακρύζω».
Αδύναμη να περιγράψει τα συναισθήματα που βίωσε και η ίδια ώσπου να ευοδωθεί η όλη προσπάθεια, δηλώνει και η Μαρία.
«Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις ότι ένας άνθρωπος που ψάχνει τόσα χρόνια, με ελάχιστα στοιχεία, τελικά βρίσκει την οικογένειά του και τον αγκαλιάζουν με τόση αγάπη. Δεν περιγράφεται το συναίσθημα», τονίζει, εξηγώντας πως και στην οικογένεια του συντρόφου της έχουν χαθεί κατά τον ίδιο τρόπο δυο αδέλφια.
«Νιώθω πως υπάρχει ελπίδα να βρούμε κι εμείς τα αγαπημένα μας πρόσωπα», λέει.
Όσο για τον Μέριλ, στο μεγάλο πάρτι που έκανε για να αποχαιρετήσει την οικογένειά του στην Ελλάδα, τους είπε ότι ανυπομονεί να επιστρέψει το Πάσχα για να γιορτάσουν όλοι μαζί στο σπίτι του πατέρα του, στο χωριό!
Τις φωτογραφίες και τα πλάνα στο βίντεο έχει παραχωρήσει το «The Eftychia Project»
Αίσιο τέλος είχε η περιπέτεια του αδέσποτου σκύλου στη Μεγαλόπολη ο οποίος βρέθηκε βαμμένος με τα χρώματα και το όνομα της ΑΕΚ.
Φωτογραφία πριν την υιοθέτηση της
Όπως ενημέρωσε μία από τις δύο κοπέλες που έκαναν γνωστή την κακοποίηση μέσω αναρτήσεων στο facebook, η σκυλίτσα υιοθετήθηκε, έκανε τα εμβόλια σε κτηνίατρο, της πέρασαν τσιπάκι ενώ αφαιρέθηκε και το περισσότερο χρώμα.
Υιοθετήθηκε ο σκύλος που βρέθηκε λιπόθυμος σε καμένη έκταση στο Μάτι και ο ιδιοκτήτης του δεν τον ήθελε πίσω. Το 7χρονο αρσενικό σκυλί που είναι Γερμανικός Ποιμενικός, υιοθετήθηκε από οικογένεια.
Tην είδηση της υιοθεσίας ανακοίνωσε το Dogs’ Voice στην ιστοσελίδα της που έχει στο facebook.
Το ζώο αυτό εντοπίστηκε με καμμένες πατούσες λιπόθυμο από την ομάδα DOGIT σε καμμένο σπίτι στη Νέα Μάκρη και μεταφέρθηκε στον σταθμό πρώτων βοηθειών της ΕΔΚΕ στην Ραφήνα όπου και του χορηγήθηκαν οι πρώτες βοήθειες. Εκεί κρίθηκε ότι πρέπει να μεταφερθεί για νοσηλεία. Όλα τα παραπάνω έγιναν σε συνεννόηση με τον ιδιοκτήτη ο οποίος ανήκει στην ομάδα των πυρόπληκτων της Νέας Μάκρης. Όταν ο ιδιοκτήτης ενημερώθηκε ότι θα πρέπει να γίνει περαιτέρω νοσηλεία του σκύλου αρνήθηκε να τον δώσει. Με τα πολλά η ομάδα της Dogit τον έπεισε και μεταφέρθηκε στο Vets4Life στο Πικέρμι. Εκεί ξεκίνησε η θεραπεία του σκύλου καθώς το ζώο πονούσε πολύ και τα τραύματα του ήθελαν συνεχείς αλλαγές από καταρτισμένο νοσηλευτικό προσωπικό. Σε επικοινωνία των εθελοντών και του νοσοκομείου με τον ιδιοκτήτη για το μέλλον του σκύλου, ο ίδιος υποστήριξε ότι δεν μπορεί να φροντίσει κατάλληλα το ζώο και πώς επιθυμεί να δοθεί για υιοθεσία. Έκτοτε τον σκύλο ανέλαβε το Dogs’ Voice για να του βρει την υιοθεσία που αξίζει. Ο σκύλος υιοθετήθηκε στην Αθήνα από ζευγάρι με μεγάλη εμπειρία στη ράτσα με κατάλληλο σπίτι και κατάλληλες συνθήκες για τον σκύλο. Φωτογραφίες θα ακολουθήσουν σύντομα!
Θα σας παρακαλέσω θερμά να κλείσουμε το θέμα όλοι εδώ.
ΟΧΙ!
Σταμάτα να με κοιτάς!
ΟΧΙ!
Εγώ φταίω που σου έδωσα θάρρος στην αρχή..
Θες και χάδια τώρα;
Σταμάτα αυτό που κάνεις. ΤΩΡΑ!
