Ήμουν 14 ετών όταν αντιλήφθηκα και συνειδητοποίησα ότι κακοποιούμουν σεξουαλικά από τον πατέρα μου, από όταν ήμουν 7 ετών.

Είχε οικειοποιηθεί όλο αυτό στο μυαλό μου, νόμιζα ότι έτσι πρέπει να γίνεται σε μια οικογένεια, ότι αυτό είναι το σωστό μέσα σε μια πενταμελή «αγαπημένη»-κατά τα λεγόμενα του κόσμου-οικογένεια.

Μέχρι που έκανα τη πρώτη μου σχέση, τότε που κατάλαβα πως η μεγαλύτερή μου ανάγκη στη σχέση αυτή, ήταν να με πάρει από εκεί μέσα…

Φυσικά ο μόνος που είχε πρόβλημα με τη σχέση αυτή, ήταν ο πατέρας μου.Πέρασαν δύο πολύ όμορφα χρόνια με το παλικάρι αλλά η σχέση έληξε διότι ήμασταν πολύ μικροί. Μετά ήρθε στη ζωή μου ένας άλλος άνθρωπος, από τον οποίο είχα ακριβώς την ίδια ανάγκη: Να φύγω! Αρραβωνιαστήκαμε όταν ήμουν 19 ετών κι αυτός 22 μόνο και μόνο για να με αφήσει ο πατέρας μου, μετά από 3 χρόνια σχέση, να πάω διακοπές μαζί του. Το ήξερα όμως, το ένιωθα ότι η σχέση αυτή δεν θα προχωρούσε γιατί απλά δεν ταιριάζαμε. Κι έτσι έγινε.

Πέρασε ένας χρόνος, ήρθε στη ζωή μου ο άνθρωπος που ήταν το κερασάκι στη τούρτα και ο πατέρας του μοναδικού ανθρώπου που δεν θα πάψω ποτέ, να αγαπάω: Του γιού μου. Δεν μπορώ να πώ ότι τον αγάπησα πολύ. Αλλά κατάφερε να κάνει αυτό που έψαχνα σε όλες μου τις σχέσεις: Να με πάρει από εκεί μέσα. Παντρευτήκαμε και μετά από λίγα χρόνια ήρθε στο κόσμο το παιδί μας. Πάλευα καθημερινά από τη πρώτη στιγμή που τον γνώρισα, να κρατήσω αυτή τη σχέση μέσα από δύσκολες καταστάσεις. Βίωσα τον εξευτελισμό, την απόρριψη, τη λεκτική κακοποίηση, αυτή τη φορά από τον άντρα μου. Όταν όμως έχεις ανεχτεί τη κακοποίηση σε τόσο τρυφερή ηλικία και μάλιστα από τον ίδιο σου τον πατέρα, πώς να μην ανεχτείς τις υπόλοιπες;

Έλεγα θα περάσει, θα αλλάξει. 15 χρόνια έπρεπε να περάσουν για να καταλάβω ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Ώσπου ένα 9χρονο πλάσμα, μου έδειξε με τον τρόπο του, ότι αυτό πρέπει να τελειώσει, ειδικά όταν είδα το παιδί να εκδηλώνει ψυχοσωματικά προβλήματα, η λύση ήταν μονόδρομος. Ένα βράδυ τον πήρα και έφυγα, μακριά απ’ όλους και απ’ όλα.Πρώτον για να σώσω το παιδί μου και μετά τον εαυτό μου. Δεν θέλω να έχω καμία σχέση με αυτές τις αντρικές φιγούρες, που μου κατέστρεψαν τη ζωή. Το παιδί φυσικά συνεχίζει να έχει επαφές με τον πατέρα του όταν το θελήσει ο ίδιος. Εγώ δεν θέλω πια καμία.

Όσο μπορώ, μαζεύοντας τα κομμάτια μου στα 35 μου χρόνια, είμαι και θα είμαι πάντα πατέρας, γιαγιά και παππούς γι’ αυτό το παιδί. Ξέρω ότι η έλλειψη όλων αυτών από τη ζωή του, θα χαραχτεί στη μνήμη του αλλά καλύτερα έτσι, παρά να έχει μνήμες και βιώματα όπως τα δικά μου όταν ήμουν παιδί κι αργότερα όταν μεγάλωσα. Συνεχίζω ακόμη να παλεύω. Αλλά παλεύω για μένα και το παιδί μου, μακριά απ’ όλους και όλα. Είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό, έχω απλώσει τις φτερούγες μου σε αυτή τη ψυχούλα και δεν θα αφήσω κανέναν και τίποτα να την τραυματίσει!

Αγγελική

Το κατάλαβα ότι ήταν τρελή αλλά αφού παντρευτήκαμε και χωρίσαμε. Αυτό ήταν το λάθος μου. Με τύφλωσε ο έρωτας και την παντρεύτηκα  πριν προλάβω να καταλάβω τι καπνό φουμάρει. Όταν γνωριστήκαμε και πριν παντρευτούμε έδειχνε να είναι η ιδανική γυναίκα. Γλυκιά, τρυφερή και πανέμορφη. Μιλούσαμε για τα πάντα, ήταν η μοναδική γυναίκα που είχα γνωρίσει και είχε τόσο όμορφες απόψεις. Πέρα από την ομορφιά της, ήταν αυτό που με κέρδισε. Μιλούσε πάρα πολύ όμορφα, ήταν μορφωμένη, φιλόζωη, αγαπούσε το περιβάλλον και σε γενικές γραμμές ήταν ένας πολύ ήρεμος και ήπιος χαρακτήρας. Όλα όσα σας είπα παραπάνω άλλαξαν σε μία μόλις μέρα και πήγαμε στο άλλο άκρο. Το μοναδικό χαρακτηριστικό που τελικά ίσχυε είναι ότι ήταν φιλόζωη και θα καταλάβετε γιατί.

Μία μέρα που γύρισα ξαφνικά σπίτι από τη δουλειά λόγω αδιαθεσίας την έπιασα στο κρεβάτι μαζί με τον εραστή της. Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έβλεπα. Δεν μπορεί η γυναίκα μου να έκανε κάτι τέτοιο πίσω από την πλάτη μου. Από πότε τον είχε ούτε που ήξερα. Το κρατούσε καλά μυστικό και με την πρώτη ευκαιρία τον έβαζε σπίτι μας και έβγαζαν τα μάτια τους. Προσπάθησε πολλές φορές να απολογηθεί και να μου εξηγήσει αλλά δεν την άφησα. Αυτό που είχα δει ήταν αρκετό. Δεν ήταν παρά μία ανήθικη που δεν δίστασε να βάλει μέσα στο ίδιο μας το σπίτι το γκόμενό της. Φανταστείτε για τί άλλο ήταν ικανή.

Ήθελα διαζύγιο αλλά εκείνη ούτε που να το ακούσει. Παιδιά δεν είχαμε, εκείνη είχε βρει ήδη τον αντικαταστάτη, ποιος ο λόγος να μένουμε μαζί; Μόνο όταν την απείλησα με δικαστήρια και τέτοια έκανε πίσω και μου έδωσε τελικά το διαζύγιο.

Ήμουν σίγουρος πως όλο αυτό δεν θα το άφηνε να πέσει κάτω. Ήταν άνθρωπος που δεν είχε μάθει να χάνει. Τον πρώτο μήνα μετά το διαζύγιο μου έστελνε κάθε μέρα πέντε μηνύματα παρακαλώντας με να τη συγχωρήσω και να τα ξαναβρούμε αλλά εγώ ούτε που να το ακούσω. Λένε πως όταν σπάσει το γυαλί δεν ξανακολλάει και αυτό για μένα ισχύει. Δεν ήθελα να ξαναείμαι μαζί της γιατί δεν θα ήμουν ποτέ ήσυχος.

Ένα μήνα μετά το διαζύγιο τα μηνύματα κόπηκαν μαχαίρι. Επιτέλους σκέφτηκα να ησυχάσει και λίγο το κεφάλι μου. Χρειαζόμουν χρόνο να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί και να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Ήθελα να συνέλθω, να καταλάβω τι ακριβώς είχε γίνει και με τον καιρό να βγω και πάλι στον κόσμο. Μου πήρε αρκετό χρόνο αλλά μερικούς μήνες μετά άρχισα κάπως να συνέρχομαι και να κάνω μερικά μικρά βηματάκια. Το μεγαλύτερο κουσούρι που μου άφησε αυτή μου η περιπέτεια ήταν η έλλειψη εμπιστοσύνης. Πώς θα ξαναεμπιστευόμουν γυναίκα εγώ μετά απ’ αυτό που αντίκρυσα εκείνο το μεσημέρι; Πάντα θα υπήρχε μέσα μου το αγκάθι της καχυποψίας και αυτό ξέρω πως ήταν αρκετό για να δηλητηριάσει οποιαδήποτε σχέση ερχόταν στη ζωή μου.

24 Ιουλίου του 2021 είχαμε επέτειο με την πρώην γυναίκα μου. Θα κλείναμε τέσσερα χρόνια γάμου. Το είχα ξεχάσει μέχρι που το θυμήθηκα με το χειρότερο τρόπο…

Δεν είχε περάσει πολλή ώρα από τότε που γύρισα από τη δουλειά και χτύπησε το κουδούνι. Ένας κούριερ μου είχε φέρει ένα μικρό, καφέ πακέτο. «Μα δεν έχω παραγγείλει κάτι», του είπα. «Εσείς δεν είστε ο τάδε; Αυτή δεν είναι η διεύθυνσή σας; Είναι πληρωμένο, σας το αφήνω και φεύγω». Τι ήταν πάλι αυτό; Καμία διαφημιστική καμπάνια; Κανένα δώρο για τα γενέθλιά μου που ήταν προχθές; Δεν μπορούσα να καταλάβω. Αποστολέα πάνω δεν έγραφε. Έμενε μόνο να το ανοίξω για να μου φύγει η περιέργεια…

Κάθισα αναπαυτικά στον καναπέ γεμάτος περιέργεια να δω τι περιείχε το περίεργο δέμα… Πήρα ένα κοπίδι, άνοιξα το κουτί έσκυψα από πάνω και τι να δω. Στον πάτο ήταν κουλουριασμένο ένα ψόφιο φίδι!!! Ηταν οχιά. Έσπρωξα το κουτί μακριά ουρλιάζοντας και έφυγα τρέχοντας από το σπίτι. 

Γύρισα σπίτι μου αργά τη νύχτα αλλά που να κοιμηθώ; Στριφογύριζα στο κρεβάτι μου και κάθε πέντε λεπτά σηκωνόμουν και με ένα φακό έψαχνα κάτω από τα κρεβάτια, τους καναπέδες και στις γωνίες. Ξημερώματα πια, πάνω που με είχε πάρει για λίγο ο ύπνος ήρθε μήνυμα στο κινητό μου: «Αυτό ήταν το φετινό μου δώρο για την επέτειο του γάμου μας. Φαντάσου του χρόνου τι σε περιμένει».

Ήταν η πρώην γυναίκα μου. Μου είχε περάσει από το μυαλό ότι ενδεχομένως να είναι εκείνη αλλά δεν την είχα ικανή να φτάσει μέχρι εκεί.

Στέλιος

Ακολουθεί εξομολόγηση εθελόντριας

«Λεωφ. Μαραθωνος, λίγο μετά τη διασταύρωση της Ραφήνας και πριν το Μάτι, Δευτέρα 30/07, 6:50 π.μ. Έχω ξεκινήσει από το Χαιδαρι και είμαι πια πολύ κοντά στην Ε’ κατασκηνωση του Αγίου Ανδρέα, όπου εθελοντικά προσφέρουμε ο,τι μπορουμε.. Δεξιά του δρόμου, προσπερνω μια κυρία μονη, μεγάλης ηλικίας, που κουβαλα βαρυ σακιδιο…

Προβληματίστηκα, και σταμάτησα σε ένα άνοιγμα του δρόμου στα 100 μέτρα… Πεζή αρχισα να κατευθύνομαι προς το μέρος της… βλέποντάς με άρχισε να επιταχύνει το βηματισμό της.

Συναντηθήκαμε στη μέση περίπου και τη βοηθώ να διασκελισει μια καμένη κολόνα της ΔΕΗ… Όλα γύρω είναι καμενα φυσικά..

-Καλημέρα…Θέλετε βοηθεια; Πού πατε μονη σας;

-Όχι, παιδί μου εδώ παρακάτω πάω..

-Πού ακριβώς; Μπορώ να σας πάω με το αυτοκίνητο αν θέλετε…

-Περιμένω τον άντρα μου, έφτασα με το λεωφορείο μόλις από την πατρίδα μου και θα ερχόταν να με πάρει αλλά άργησε και προχωράω με τα πόδια.

-Απο πού ερχεται;

-Απο το σπίτι θα ξεκινούσε..

-Πού είναι το σπίτι σας;

-Εδώ παρακάτω, στην οδό Κ…. Έφυγα όταν έγινε αυτό (Δεν μπορούσε να βρει λέξη άλλη να το περιγράφει αυτό που έγινε, ήταν εμφανες)… Δεν το άντεχα και μόλις γύρισα.

-Χάσατε κάποιον δικό σας ανθρωπο;; (Την ακούς συχνά σαν ερώτηση αυτή τελευταια)

– Όχι… (και το είπε σαν να ντρεποταν)

-Κάηκε το σπίτι σας;

-Όχι παιδί μου.. Μόνο το μισό… Αλλά κάηκαν των γειτόνων μου.. Πού θα μείνουν αυτοί οι άνθρωποι… (έχει αρχίσει να σπάει η φωνή της)

Παίρνω το βαρύ σακο και προχωράω προς το αυτοκινητο, με ακολουθεί η κυρία…

-Είστε σίγουρη πως δεν θέλετε να σας πάω στο σπίτι, δεν μου κάνει κόπο.

-Όχι, ευχαριστώ ειμαι καλά.. Εσύ πού πας;

-Στον Άγιο Ανδρέα, έχει κατασκήνωση εκεί.

-Εθελόντρια είσαι παιδί μου;

-Ναι..

Και τότε έβαλε τα κλάματα..

-Θέλω να μου κάνεις μια χάρη…

Εβαλε το χέρι στην τσάντα της και έβγαλε ένα μικροσκοπικό τσαντάκι.. μου πήρε το χερι, μου γύρισε την παλαμη δημιουργώντας μια χουφτα … το δικό της χέρι από κάτω… αναποδογυρισε το τσαντάκι και έπεσαν όσα κέρματα ειχε μεσα στην χουφτα μου.. Και μου έκλεισε σφιχτά τα δάχτυλα.

– θέλω να πάρεις σοκοφρετες για τα παιδιά.. Και αν βρεις και μπαλόνια.. ερχόντουσαν πολλά παιδιά κάθε απόγευμα γιατί ήξεραν πως πάντα είχα κάτι στην ποδια μου γι αυτά… ελπίζω να φτάνουν τα λεφτά..

Είπα ένα γρήγορο «εντάξει» και θέλησα να φύγω βιαστικα για να μην τη συγκινησω περισσότερο…

Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο της φώναξα «Ευχαριστώ» Και μου είπε «Εγώ σε ευχαριστώ παιδί μου… να μου φιλήσεις τα παιδιά μου!

13.26 ευρώ δόθηκαν εχθές από μια άγνωστη γιαγιά για να αγοραστούν σοκοφρετες για τα παιδάκια της Ε’κατασκηνωσης του Αγίου Ανδρέα.

«Πληρώθηκα» ως εθελόντρια… #μαθήματα_ζωής

Πηγή: irafina.gr

Έχω βρει το τέλειο νυφικό εδώ και 6 μήνες, αλλά η πεθερά μου με παίρνει τηλέφωνο από 30 μέχρι 50 φορές τη μέρα προσπαθώντας να με πείσει να βάλω το δικό της νυφικό, το οποίο έχει παραποιήσει για να μου κάνει. Μα 50 φορές τη μέρα; Δεν το σηκώνω και επιμένει μέχρι να με βρει. Με ικετεύει…Λέει ότι δεν θα σταματήσει μέχρι να δεχτώ.

Σε λίγους μήνες παντρεύομαι επιτέλους. Χρυσό τον έκανα τον γαμπρό, ο οποίος απέφευγε το γάμο όπως ο διάολος το λιβάνι. Όλα κυλούν καλά μέχρι στιγμής εκτός από ένα πράγμα, που με έχει βγάλει εκτός εαυτού. Η μέλλουσα πεθερά μου και το θέμα νυφικό. Έχω βρει το τέλειο νυφικό εδώ και 6 μήνες, αλλά η πεθερά μου με παίρνει τηλέφωνο από 30 μέχρι 50 φορές τη μέρα προσπαθώντας να με πείσει να βάλω το δικό της νυφικό, το οποίο έχει παραποιήσει για να μου κάνει.

Το αποφεύγω ευγενικά όσο μπορώ, αλλά αυτή η επιμονή της μου την έχει δώσει στα νεύρα. Εκτιμώ την κίνησή της, αναγνωρίζω ότι είναι οικογενειακό κειμήλιο, αλλά θέλω το δικό μου νυφικό, εκείνο, που διάλεξα εγώ και μου άρεσε. Πίστευα ότι με τόσα άκυρα, που έχει φάει από μένα, θα το έπαιρνε επιτέλους απόφαση και θα το έδινε σε κάποια από τις κόρες της. Αλλά, δεν…Θύμωσε, που δεν δέχτηκα και είπε στον αρραβωνιαστικό μου ότι δεν θέλει να έχει καμία σχέση με αυτό τον γάμο και ότι δεν θα βοηθήσει καθόλου. Πάνω που χάρηκα, άρχισαν τα τηλέφωνα προσπαθώντας να με μεταπείσει. Μα 50 φορές τη μέρα; Δεν το σηκώνω και επιμένει μέχρι να με βρει. Με ικετεύει…Λέει ότι δεν θα σταματήσει μέχρι να δεχτώ.

Ο αρραβωνιαστικός μου δεν παίρνει θέση και καλούμαι να βγάλω μόνη μου το φίδι από την τρύπα. Από τη μια η πεθερά που μου πέταξε ότι αν δεν το βάλω, δεν θα έρθει στο γάμο και από την άλλη ο μνηστήρας μου, που λέει να της κάνω το χατίρι και να το βάλω στο γάμο και μετά στο κέντρο, που θα βγουν οι πιο πολλές φωτογραφίες το βγάζω και βάζω ό, τι θέλω. Βοήθεια σας παρακαλώ!!!

Νίκη