Ντρέπομαι πολύ γι’ αυτό που έκανα αλλά δεν είχα άλλη επιλογή.

Έμεινα χήρα με δύο μικρά παιδιά όταν ο άντρας μου σκοτώθηκε σε τροχαίο. Μετά από 6 μήνες, στο σούπερ μάρκετ που εργαζόμουν με έκαναν 6ωρη αντί για 8ωρη και μετά από λίγο καιρό 4ωρη. Είπα δόξα Το Θεό που δεν με απέλυσαν και ας μου έκοψαν τον μισθό στα δύο, τουλάχιστον να τρώνε τα παιδιά μου και εγώ ας μην έτρωγα. Όμως ένα χρόνο μετά η ιδιοκτήτρια μας έδιωξε γιατί ήθελε το σπίτ για την κόρη της. Βρέθηκα στο δρόμο σε μια εποχή που τα ενοίκια είχαν διπλασιαστεί. Νοικιάσαμε την πρώτη γκαρσονιέρα που βρήκαμε μπροστά μας και εγώ άρχισα να καθαρίζω και σπίτια όταν δεν δούλευα στο σούπερ μαρκετ για να μπορέσουμε να ζούμε.

Δυστυχώς από το σούπερ μάρκετ με απέλυσαν λόγω περικοπών. Είχα πλέον μόνο τα σπίτια που καθάριζα αλλά ίσα που έφταναν για το ενοίκιο. Φώτα; Νερά; Φαγητό; Φροντιστήρια των παιδιών; Πώς; Μια μέρα έπιασα τον ιδιοκτήτη και του είπα πως θα του καθυστερούσα λίγο το ενοίκιο. Το ίδιο έγινε και τον επόμενο μήνα. Τον μεθεπόμενο, μου έκανε νύξη να τα βρούμε…αλλιώς. Θύμωσα, νευρίασα, είπα θα φύγω, πώς τολμούσε. Κι όμως δεν έφυγα. Έκατσα και έκανα ό,τι μου είπε. Συμφώνησα. Για τα παιδιά μου, για εμένα, για να μην πεθάνουμε στον δρόμο.

Πολλά βράδια παρακάλεσα τον άντρα μου να με πάρει μαζί του να μην τυρρανιέμαι. Πολλές φορές ντράπηκα για το ψωμί που αγόραζα και για το κολατσιό των παιδιών γιατί ήξερα ότι ήταν χρήματα που δεν είχαν βγει σωστά. Μα τί να έκανα; Μπορούσα να κάνω αλλιώς;

Βρες μια δουλειά σου λένε. Πούν’τη; Έτσι εύκολα βρίσκονται οι δουλειές; Είχα τα σπίτια που καθάριζα αλλά τί να σου κάνουν 300ευρώ το μήνα; Πώς να ζήσεις; Και μέχρι να βρεις δεύτερη δουλειά τί τρως και πώς πληρώνονται οι λογαριασμοί;

Πολλές φορές με ρώτησαν τα παιδιά μου τί έλεγα με τον σπιτονοικοκύρη, ποτέ δεν τους είπα. Ούτε σήμερα 10 χρόνια μετά, είπα ποτέ τίποτα σε κανέναν. Τα αγόρια μου είναι τώρα φαντάροι, δεν γνωρίζουν ούτε θα μάθουν ποτέ. Η ιστορία αυτή κράτησε ενα χρόνο ώσπου βρήκα δεύτερη δουλειά και μέσα σε ένα βράδυ πήρα τα παιδιά και τα πράγματά μας, άλλαξα τηλέφωνο και εγκατέλειψα εκείνο το σπίτι. Μια φορά πρόπερσι τον είδα τυχαία στον δρόμο, ευτυχώς δεν με γνώρισε. Μου ήρθε μια αηδία. Δεν τον κατηγορώ όμως. Ό,τι έγινε ήταν με τη συναίνεσή μου. Μπορούσα να αρνηθώ με όλες τις συνέπειες.

Εκείνη η ιστορία, με έμαθε να μην κρίνω κανέναν. Κάθε άνθρωπος έχει λόγο γι αυτά που κάνει και γι’ αυτά που δεν κάνει. Έστω κι έτσι, με βοήθησε Ο Θεός να μην πεθάνουμε στον δρόμο. Και μόνο Εκείνος θα με κρίνει.

Φρόσω

Η γυναίκα μου έχει εξωσυζυγική σχέση εδώ και ένα χρόνο. Ένας χρόνος μαρτυρικός, ένας χρόνος θάνατος για μένα. Δεν είναι απλά ένα πήδημα. Τον αγαπά, τον θέλει, κάνει όνειρα για κοινή ζωή μαζί του.

Έχασα τη δουλειά μου πρίν 2 χρόνια και όλα πήραν τη κάτω βόλτα. Από τα 1500 ευρώ το μήνα μείναμε με την αποζημίωση που τελείωσε γρήγορα, το επίδομα ανεργίας που και αυτό μετά τους 12 μήνες κόπηκε και ύστερα τίποτα. Έστελνα βιογραφικά παντού σαν τρελός. Χρησιμοποίησα ό,τι γνωριμία είχα και δεν είχα, τίποτα. Τότε η γυναίκα μου βρήκε δουλειά. Θα κρατούσα εγώ τη κόρη μας (σήμερα είναι 4 ετών) και εκείνη θα πήγαινε να δουλέψει.

Ένιωσα τον ανδρισμό μου να χάνεται αλλά δεν είπα τίποτα. Κάπως έπρεπε να ζήσουμε. Είχαμε ένα στεγαστικό να πληρώσουμε. Κρατούσα εγώ τη μικρή και η γυναίκα μου στη δουλειά. Στην αρχή 9-5. Μετά 9-7 μετά 9-9. Έλειπε 12 και 14 ώρες. Γρήγορα ανακάλυψα πως έκανε εξωσυζυγική σχέση με τον διευθυντή της. Τα έχουν εδώ και ένα χρόνο. Αυτή νομίζει πως δεν ξέρω τίποτα. Εγώ τα ξέρω όλα από τη πρώτη εβδομάδα. 

Τα βράδια έρχεται χαμογελαστή και ευτυχισμένη. Τα Σαββατόβραδα προφασίζεται εξόδους με φίλες. Το καλοκαίρι που μας πέρασε προφασίστηκε επαγγελματικό ταξίδι και πήγε διακοπές μαζί του. Ερωτική ζωή μηδέν, δεν την ακουμπάω, δεν με ακουμπάει. Κοιμόμαστε πλάτη με πλάτη. Μιλάμε για τα τυπικά, τους λογαριασμούς, το σούπερ μάρκετ, τον παιδικό σταθμό της μικρής. Αποφεύγουμε να κοιταχτούμε πια, τηλεόραση δεν βλέπουμε πια μαζί, δεν τρώμε μαζί, δεν υπάρχουμε μαζί. Εκείνη κάνει τη ζωή της πια και εγώ είμαι ένας εσώκλειστος άνθρωπος, ευνουχισμένος και απατημένος, κλεισμένος σε ένα σπίτι με ένα παιδί που δεν μπορώ να φροντίσω με τη καρδιά μου γιατί το μυαλό μου είναι συνέχεια στη κοροϊδία της και πιο πολύ στη δική μου δειλία. Δεν είμαι μόνο δειλός είμαι και άνεργος. Νιώθω προδομένος.

Προδομένος γιατί όταν εκείνη έμενε σπίτι να φροντίσει το παιδί, έκανα τα πάντα για να μην της λείψει τίποτα. Γιατί το μυαλό μου δεν ήταν στο ποιά θα πηδήξω όσο ήμουν οικονομικά πιο ισχυρός αλλά στο πώς θα τη κάνω να νιώσει ίση με εμένα, πως θα τη κάνω να νιώσει γυναίκα. Και αυτή με το που έπιασε δουλειά και άρχισε να βγάζει δικά της λεφτά, με το που έμεινα άνεργος, με πέταξε για τον πρώτο τυχόντα που δεν είναι απλά ένας μεροκαματιάρης αλλά διευθυντής. Πρόσφατα ανακάλυψα στο πορτοφόλι της, τη πιστωτική του. Λεφτά αισθήματα. Δυστυχώς και για μένα που όσο δούλευα ήμουν καλός.

Μπροστά στους άλλους, είμαστε το ιδανικό ζευγάρι. Κοινές φωτογραφίες και κοινό προφίλ στο facebook, χαβαλές κάτω από τα στάτους μου, ένας άλλος άνθρωπος στο διαδίκτυο και μπροστά σε τρίτους. Όλοι γνωρίζουν ότι εκείνη δουλεύει και εγώ όχι και στην αρχή το αντιμετώπισαν κάπως με αμηχανία, μετά όμως που μας είδαν “ευτυχισμένους”, το κατάπιαν. Που να ήξεραν…

Γιατί δεν φεύγεις θα μου πεις. Που να πάω; Είμαι άνεργος, δεν έχω φράγκο να πληρώσω δικηγόρο για να βλέπω το παιδί μου (που είμαι σίγουρος πως θα κάνει τα πάντα για να το βλέπω στο ελάχιστο αφού πια είμαι άχρηστος και δεν έχω να τους παρέχω) ή για να φύγω και να νοικιάσω σπίτι με ό,τι έξοδα συνεπάγεται και το βασικότερο,  δεν έχω τη δύναμη να την αντιμετωπίσω, να τη ξεφτιλίσω, να τη φτύσω στα μούτρα. Δεν έχω τη δύναμη να φύγω.

Κάθε γνώμη ευπρόσδεκτη.

Παναγιώτης

Πολλές γυναίκες στην ηλικία μου εκεί έξω βγαίνουν με μικρότερους άντρες, δεν πίστευα όμως ποτέ ότι τα πράγματα θα εξελίσσονταν έτσι και για’ μένα.

Καθόμουν σε μια γαμήλια δεξίωση γάμου μόνη μου, όταν η ζωή μου θα άλλαζε για πάντα. Μόλις είχα χωρίσει από μια σχέση 10 ετών με έναν άντρα ο οποίος ήταν συνομήλικος μου και βγαίναμε από όταν ήμασταν στο Λύκειο. Ήταν ελκυστικός, έξυπνος και τον είχα ερωτευτεί από την πρώτη στιγμή. Δεν υπήρχε όμως χημεία και ένιωθα ότι μας έδενε το σεξ. Απορώ πως έμεινα μαζί του τόσο καιρό.

Μέχρι που ένας τύπος στη δεξίωση μου ζητούσε επίμονα, να χορέψουμε. Η νύφη ήταν φίλη μου και ήμουν 36 εκείνη την περίοδο. Εκείνος ήταν 22 ετών, μόλις είχε τελειώσει τη σχολή του και ήταν συγγενής του γαμπρού.

Στην αρχή ένιωσα ότι με λυπόταν, γιατί καθόμουν μόνη με τις άλλες μεγαλύτερες γυναίκες, αλλά συνέχισε να χορεύει μαζί μου. Κατά τη διάρκεια ενός μπλούζ, κοιταχτήκαμε στα μάτια, πήρε τα χέρια μου στα δικά του και μου είπε το εξής, «Δεν τα πάω πολύ καλά με αυτά, μην ανησυχείς ξέρω να χορεύω και θα σου δείξω πως να το κάνεις σωστά». Ανατρίχιασα και ένιωσα ότι ήμουν ξανά 14 ετών.

Είχα τρομοκρατηθεί, ένιωθα μπερδεμένη και έξω από τα νερά μου. Κοιμόμουν όρθια σε όλες τις προηγούμενες σχέσεις μου και ο συγκεκριμένος με είχε ξυπνήσει απότομα.

Όπως και άλλες μεγαλύτερες γυναίκες που κάνουν σχέση με μικρότερους άντρες, δεν το είδα να έρχεται. Η κοινωνία το θεωρεί ανήθικο, αλλά άφησα τον εαυτό μου να ξεκινήσει μια καινούρια σχέση μαζί του, γιατί φοβόμουν ότι δεν θα ένιωθα ποτέ ξανά τόσο ζωντανή. Θα πλήρωνα όποιο τίμημα και αν χρειαζόταν.

Έτσι και έγινε. Η νύφη έγινε έξαλλη όταν έμαθε ότι είχα κάνει σχέση με έναν από τους συγγενείς του συζύγου της και η οικογένεια της κατέκρινε τη διαφορά ηλικίας. Με απείλησε και μου είπε ότι θα με ξεμπρόστιαζε παντού. Επίσης είπε πάρα πολλά ψέματα και ιστορίες για να προσπαθήσει να μας χωρίσει. Μου είπε ότι εκείνος παντρευόταν και ότι δεν ήθελε να με ξαναδεί, ενώ σε εκείνον είπε ότι τα είχα με ένα μαφιόζο, ο οποίος τον έψαχνε για τον σκοτώσει. Τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν αλήθεια. Βγαίναμε για ένα μήνα περίπου, αλλά στο τέλος ένιωθα τόσες ενοχές που τον χώρισα.

Η εμπειρία όμως της σχέσης με ένα νεότερο άντρα με άλλαξε για πάντα. Μετά το χωρισμό, έκανα σχέση με έναν άντρα, 16 χρόνια μικρότερο μου.

Βγαίναμε για 2 χρόνια, ήταν υπέροχος, αλλά κατάλαβα ότι ήταν ανώριμος. Έμενε στο σπίτι των γονιών του και στο δικό μου και σκέφτηκα ότι αν τον έδιωχνα, ίσως να καταλάβαινε ότι θα έπρεπε να αναλάβει τις ευθύνες του.

Για τους επόμενους 6 μήνες, προσπάθησα να βγώ με κάποιους στην ηλικία μου. Μέχρι που γνώρισα κάποιον από το γυμναστήριο. Για ένα χρόνο του έδινα συμβουλές για τις κοπέλες με τις οποίες έβγαινε και κάναμε τεράστιες συζητήσεις πάνω στην ψυχολογία. Θεωρούσα τον εαυτό μου μέντορα του και ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα, δεν πίστευα ότι θα με ερωτευόταν. Μια μέρα μου είπε ότι με αγαπά και πως δεν το είχε ξαναπεί ποτέ, σε άλλη γυναίκα. Είχα συγκινηθεί τόσο πολύ, που δεν μπορούσα να του απαντήσω καν.

Ήταν 19 και βγαίναμε για πάνω από 5 χρόνια μέχρι που το έμαθε η οικογένεια του και μας ανάγκασε να χωρίσουμε. Η μητέρα του τον έδιωξε από το σπίτι και προσπάθησε να με καταστρέψει επαγγελματικά. Ήθελε να πείσει τους άλλους ότι ήμουν επαγγελματίας συνοδός, παρά να αποδεχτεί ότι με τον γιό της ήμασταν ερωτευμένοι.

Αρκετοί άνθρωποι με ρωτάνε πως καταφέρνω να ξεπερνώ τους χωρισμούς, με τους νεότερους άντρες που υπήρξαν στη ζωή μου. Ποτέ δεν αναζήτησα κάποιον, δεν βγαίνω έξω σε μπάρ, οπότε με τα χρόνια τους περισσότερους από αυτούς, τους γνώριζα στο γυμναστήριο. Μιλούσαμε, κάναμε μαζί γυμναστική, πηγαίναμε για καφέ και από εκεί και πέρα τα πράγματα προχωρούσαν μόνα τους.

Επίσης ποτέ δεν ήθελα να παντρευτώ και να αποκτήσω παιδιά και άλλαξα το επάγγελμα μου αρκετές φορές. Νομίζω ότι η αναμελιά που έχει ο χαρακτήρας μου, έπαιξε ρόλο. Επίσης στα 40 και στα 50 μου είχα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από ότι στα 20 μου.

Φυσικά δεν θεωρούν όλοι οι μικρότεροι άντρες ελκυστική μια μεγαλύτερη γυναίκα. Είναι μια πολύ συγκεκριμένη ομάδα αντρών.

Οι μικρότεροι άντρες που έβγαινα ήταν ιδιαίτερα έξυπνοι και αρκετά συναισθηματικοί. Διψούσαν για κάποια που θα κέντριζε την περιέργεια τους, κάποια που θα μπορούσε να τους διδάξει πράγματα. Οι γυναίκες που βγαίνουν με μικρότερους άντρες κάνουν υποχωρήσεις.

Πηγή: singlewoman