Μια γυναίκα ισχυρίστηκε ότι πέρασε τρεις μέρες στον ουρανό και μάλιστα την προειδοποίησαν για το μέλλον της ανθρωπότητας
Μια γυναίκα ισχυρίστηκε ότι πέρασε τρεις μέρες στον ουρανό και μάλιστα την προειδοποίησαν για το μέλλον της ανθρωπότητας όταν είχε αυτή την έντονη πνευματική εμπειρία.
Η Τζούλι Πουλ είναι εδώ και χρόνια Life coach, αλλά η γυναίκα έχει υποστεί πολλαπλά τραύματα στη ζωή της.
Έχει μιλήσει ανοιχτά για τη «σωματική, διανοητική, σεξουαλική και συναισθηματική κακοποίηση» και ενώ αποσταθεροποίησε τη ζωή της, την έφερε πιο κοντά στην πνευματικότητα.
Στα βιβλία της έχει μιλήσει για τις εμπειρίες της καθώς και για την απόπειρα αυτοκτονίας της.
Η συγγραφέας είπε ότι πήρε υπερβολική δόση από τα φάρμακά της στα 20 της χρόνια και κατά κάποιο τρόπο «πέθανε» και μεταφέρθηκε σε ένα ουράνιο «πνευματικό βασίλειο». Εκεί η Πουλ ισχυρίστηκε ότι είδε οράματα για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Η ίδια είπε: «Οπότε, αν και δεν είναι αλήθεια, θα μπορούσα να πω ότι δεν θα μπορούσα να το κάνω: «Ξαφνικά είδα τους οδηγούς μου και τους αγγέλους μου γύρω μου και στη συνέχεια με σήκωσαν και με πήγαν στα ανώτερα βασίλεια. Θυμάμαι μόνο να λέω «Πάω σπίτι» και μου είπαν «Όχι, δεν θα πας, δεν είναι η ώρα σου»».
Αυτά τα πνεύματα τότε φέρεται να της είπαν: «Και τώρα είσαι εδώ στα 21 σου και προσπαθείς να φύγεις». Η Πουλ είπε ότι επέστρεψε στο κανονικό γήινο σώμα της τρεις ημέρες αργότερα, αλλά θυμάται τα τελευταία λόγια που έλαβε από αυτά τα απόκοσμα όντα.
Είπε ότι της είπαν ότι μεταξύ του 2012 και του 2032 θα ήταν η αρχή μιας νέας «χρυσής εποχής» για την ανθρωπότητα.
Η Πουλ εξήγησε ότι συνέχισαν να λένε: «Αυτό που εννοούμε με τον όρο Χρυσή Εποχή είναι ότι εδώ και χιλιετίες υπάρχει ένα τεράστιο μέγεθος εξουσίας, κατάχρησης και ελέγχου… όλα αυτά τα κατέχουν λίγοι και ελέγχουν τις μάζες. Αυτή η Χρυσή Εποχή φέρνει μια ισότητα σε όλους τους τομείς, έτσι ώστε ό,τι είναι ψεύτικο και ψεύτικο και αναληθές και διεφθαρμένο θα πέσει».
Έρχεται η μέρα της κρίσης
Η Πουλ δήλωσε ότι σίγουρα πιστεύει σε αυτή την ιδέα και υποστήριξε ότι πλησιάζουμε σε μια «ημέρα της κρίσης».
Συνέχισε: «Έρχεται όχι για να έχουμε κάποιο είδος Αρμαγεδδώνα, αλλά οι άνθρωποι στην εξουσία που είναι διεφθαρμένοι ανακαλύπτονται.Τους πιάνουν και τους διώχνουν και στη θέση τους έρχονται άνθρωποι που έχουν αγνή καρδιά και αγνές προθέσεις».
«Περιέγραψε το κάθε τι που συνέβαινε στο δωμάτιο και, το σημαντικότερο, άκουσε δύο ″μπιπ″ από το μηχάνημα, το οποίο βγάζει έναν ήχο ανά τρία λεπτά. Ό,τι είπε ότι συνέβη, όντως συνέβη», τόνισε ο γιατρός.
Η μεγαλύτερη έως τώρα επιστημονική έρευνα σχετικά με τις επιθανάτιες και εξωσωματικές εμπειρίες, τις οποίες κατά καιρούς αναφέρουν άνθρωποι που έπαθαν καρδιακή ανακοπή, αλλά τελικά ανένηψαν, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι σε όλο τον κόσμο το φαινόμενο δεν είναι καθόλου σπάνιο μεταξύ όσων επιβίωσαν.
Στο 9% των περιπτώσεων που ερευνήθηκαν, ο ασθενής ανέφερε επιθανάτιες εμπειρίες και το 2% δήλωσε ότι είχε μικρότερη ή μεγαλύτερη επίγνωση κατά τη στιγμή της διαδικασίας ανάνηψης, βλέποντας ή ακούγοντας διάφορα πράγματα γύρω του.
Σε μια τουλάχιστον περίπτωση ασθενούς που κρίθηκε ιδιαίτερα αξιόπιστη, η μελέτη βρήκε σαφείς ενδείξεις για ύπαρξη επίγνωσης και συνείδησης τουλάχιστον για μερικά λεπτά μετά το σταμάτημα της καρδιάς. Αν και οι επιστήμονες δεν έκαναν λόγο για «ζωή μετά θάνατο», ανέφεραν ότι ασφαλώς το θέμα -που αντιμετωπίζεται με έντονο σκεπτικισμό από άλλους επιστήμονες- χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση.
O άνδρας μάλιστα διηγήθηκε ότι αισθάνθηκε πως είχε εγκαταλείψει το σώμα του και παρακολουθούσε από μια γωνία του δωματίου την επέμβαση της ανάνηψης. Αν και ήταν «νεκρός» για τρία λεπτά, ο 57χρονος θυμάται με λεπτομέρειες τι έκανε γύρω του το ιατρικό προσωπικό, περιγράφοντας ακόμη και τον ήχο του μηχανήματος.
«Ο συγκεκριμένος άνδρας περιέγραψε το κάθε τι που συνέβαινε στο δωμάτιο και, το σημαντικότερο, άκουσε δύο ″μπιπ″ από το μηχάνημα, το οποίο βγάζει έναν ήχο ανά τρία λεπτά. Έτσι, μπορούμε να χρονομετρήσουμε πόσο διήρκεσε η εμπειρία του. Φαινόταν πολύ αξιόπιστος και ό,τι είπε ότι συνέβη, όντως συνέβη», πρόσθεσε ο βρετανός γιατρός, Σαμ Πάρνια.
Οι ερευνητές, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό “Resuscitation” (Ανάνηψη), με επικεφαλής τον Πάρνια του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (SUNY) και μέχρι πρόσφατα του Πανεπιστημίου του Σαουθάμπτον στη Βρετανία, ο οποίος εδώ και χρόνια μελετά επιστημονικά τις επιθανάτιες και εξωσωματικές εμπειρίες, εξέτασαν επί τέσσερα χρόνια ένα – ένα ξεχωριστά 2.060 περιστατικά ανθρώπων, οι οποίοι έπαθαν καρδιακή ανακοπή, ενώ νοσηλεύονταν σε 15 νοσοκομεία της Βρετανίας, των ΗΠΑ και της Αυστραλίας.
Η μελέτη αποκάλυψε ότι ένα μεγάλο ποσοστό (σχεδόν το 40%) όσων ανένηψαν μετά την ανακοπή (οι 140 από τους 330 που επιβίωσαν), ανέφεραν στη συνέχεια ότι είχαν κάποιου είδους επίγνωση, ενόσω ήσαν κλινικά νεκροί και προτού ξαναρχίσει η καρδιά τους να χτυπά.
«Γνωρίζουμε ότι ο εγκέφαλος δεν μπορεί να λειτουργήσει, όταν η καρδιά έχει σταματήσει να χτυπά. Όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, φαίνεται πως η συνειδητή επίγνωση συνεχίστηκε τουλάχιστον για τρία λεπτά μετά το σταμάτημα της καρδιάς, παρ’ όλο που ο εγκέφαλος τυπικά παύει να λειτουργεί 20 έως 30 δευτερόλεπτα, αφ’ ότου η καρδιά σταματήσει», δήλωσε ο Σαμ Πάρνια, σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ».
Από τους υπόλοιπους 140 ανθρώπους που η έρευνα κατέγραψε ότι είχαν κάποια συνείδηση μετά την ανακοπή της καρδιάς τους, πολλοί δεν θυμούνταν λεπτομέρειες, όμως ένας στους πέντε δήλωσαν ότι ένιωσαν ένα ασυνήθιστο αίσθημα γαλήνης, ενώ ένας στους τρεις αισθάνθηκαν τον χρόνο είτε να επιβραδύνεται, είτε να επιταχύνεται.
Μερικοί ανέφεραν ότι είδαν ένα έντονο φως, μια χρυσή λάμψη ή τον Ήλιο να λάμπει. Άλλοι θυμούνταν ότι φοβούνταν ή ότι ένιωθαν να πνίγονται ή να βουλιάζουν σε βαθιά νερά. Το 13% δήλωσαν ότι ένιωσαν να διαχωρίζονται από το σώμα τους και ένα ανάλογο ποσοστό είπαν ότι αισθάνθηκαν να ανυψώνονται.
Ο δρ Πάρνια πιστεύει ότι πολλοί περισσότεροι άνθρωποι έχουν παρεμφερείς εμπειρίες, όταν πλησιάζει η στιγμή του θανάτου τους, όμως τα φάρμακα και τα ηρεμιστικά που τους χορηγούν οι γιατροί, τους εμποδίζουν να τις θυμηθούν. «Εκτιμάται ότι εκατομμύρια άνθρωποι έχουν νιώσει ζωντανές εμπειρίες σε σχέση με τον θάνατο, αλλά τα επιστημονικά στοιχεία είναι αμφιλεγόμενα στην καλύτερη περίπτωση. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι πρόκειται για φαντασιώσεις ή για ψευδαισθήσεις, όμως φαίνεται πως μάλλον αντιδρούν σε πραγματικά συμβάντα», πρόσθεσε.
«Το δείγμα ήταν πραγματικά μεγάλο, πράγμα που δίνει στη νέα έρευνα πολλή αξιοπιστία. Παρουσιάζει μερικά πολύ καλά στοιχεία ότι αυτές οι εμπειρίες πράγματι συμβαίνουν, αφ’ ότου οι άνθρωποι έχουν ιατρικά πεθάνει. Απλώς, δεν ξέρουμε τι τελικά συμβαίνει. Είμαστε ακόμη στο σκοτάδι σε πολύ μεγάλο βαθμό, όσον αφορά το τι συμβαίνει, όταν κανείς πεθαίνει και ελπίζουμε ότι η νέα μελέτη θα βοηθήσει στην επιστημονική κατανόηση του θέματος», δήλωσε ο ψυχολόγος δρ Ντέηβιντ Γουάιλντ του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ Τρεντ, ο οποίος επίσης μελετά το ζήτημα των εξωσωματικών εμπειριών.
Υπάρχει ένας θρύλος στον οποίο ο Θεός εμφανίζεται στον καθένα μας μια φορά στη ζωή. Είναι σαν κάποια μορφή, ο γέρος, ο άντρας που κάθεται ήρεμα στο παγκάκι δίπλα μας… και τότε διακυβεύεται η μοίρα μας. Εξαρτάται από το πώς θα αντιδράσουμε σε αυτή την «τυχαία» συνάντηση. Τι λέμε; Τι θα κάνουμε;
Έζησε στον κόσμο ένας άντρας. Είχε τρία όνειρα: να έχει μια καλά πληρωμένη δουλειά, να παντρευτεί μια όμορφη γυναικά και να γίνει παγκοσμίως διάσημος. Σε ένα κρύο χειμώνα, ο άνθρωπος βιάζεται για μια συνέντευξη σε μια διάσημη εταιρεία. Ένας μεγάλος άντρας ήταν στο έδαφος μπροστά του.
Ο άνθρωπος κοίταξε τον πεσόντα νόμιζε ότι ήταν μεθυσμένος και δεν του έδωσε ένα χέρι. Έτσι κατάφερε να μην αργήσει για την προγραμματισμένη συνάντηση. Ωστόσο, η συνέντευξη απέτυχε και δεν τον πήραν στη δουλειά. Μια φορά, μια όμορφη καλοκαιρινή νύχτα, ο άνθρωπος περπατούσε γύρω από τους δρόμους της πόλης. Σταμάτησε και έβλεπε την παράσταση των ηθοποιών του δρόμου. Δεν υπήρχαν πολλοί παρευρισκόμενοι, αλλά οι ηθοποιοί που συνήθιζαν να παίζουν το στούτζες ήταν συναρπαστικό και χαρούμενο. Μετά το τέλος, υπήρξε ένα χειροκρότημα και οι θεατές άρχισαν να αυξάνονται.
Και ο δικός μας πήγε να φύγει, αλλά κάποιος τον άγγιξε στον ώμο. Ήταν η πρωταγωνίστρια μια γριά γυναίκα ντυμένη και φτιαγμένη σαν κλόουν. Τον ρώτησε αν του άρεσε αυτό που είδε και πως εκτιμά το παιχνίδι των ηθοποιών. Ο τύπος δεν ήθελε να μιλήσει, και νόμιζε ότι θα δείξει το καπέλο της για να βάλει κάποια χρήματα μέσα. Γύρισε χωρίς να πει τίποτα χωρίς να χαμογελάει, ακόμα και χωρίς να την κοιτάει στα μάτια και γύρισε σπίτι. Βροχερή νύχτα. Ο τύπος γύρισε από τα γενέθλια ενός φίλου. Ήταν πολύ κουρασμένος, και ονειρευόταν ένα αρωματικό μπάνιο και χνουδωτά σεντόνια. Ξαφνικά άκουσε μια υπόκωφο κραυγή. Μια γυναίκα καθόταν στον πάγκο έξω από την είσοδο του και έκλαιγε ήσυχα. Χωρίς ομπρέλα. Όταν είδε τον άνθρωπό μας, του ζήτησε βοήθεια. Έγινε ένα ατύχημα στην οικογένεια. Απλά ήθελε να μιλήσει σε κάποιον. Ο τύπος σταμάτησε για δευτερόλεπτα, αλλά εισήχθη στην μπανιέρα και στο ζεστό κρεβάτι και μπήκε γρήγορα στην είσοδο του.
Η ζωή του ήταν άθλια. Πέθανε μόνος του .Ήδη στον παράδεισο, ο άνθρωπος γνώρισε τον φύλακα άγγελο του, τον αιώνιο φίλο του.– Ξέρεις, έχω ζήσει αρκετά δυστυχισμένα και ανούσια. Είχα τρία όνειρα, αλλά δεν έγιναν πραγματικότητα. Κρίμα. Φίλε μου, έκανα τα πάντα για να κάνω τα όνειρά σου πραγματικότητα, αλλά για να συμβεί αυτό, το μόνο που χρειαζόμουν ήταν το χέρι σου, τα μάτια σου και την καρδιά σου. – Για ποιο πράγμα; – Θυμάσαι αυτόν που έπεσε μπροστά σου στον διάδρομο; Ήταν ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας που ήθελες να δουλέψεις. Περίμενες μια λαμπρή καριέρα. Το μόνο που ήθελε ήταν το χέρι σου. – Τι λες γι ‘ αυτόν την κλόουν, την θυμάσαι; Ποιος σε σταμάτησε με μια ερώτηση εκείνο το βράδυ; Για την ακρίβεια, ήταν μια όμορφη νέα ταλαντούχα ηθοποιός, που φτιάχτηκε σαν γριά. Σε ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά. Σε περίμενε ένα ευτυχισμένο μέλλον, παιδιά, από αγάπη. Το μόνο που ήθελες ήταν τα μάτια σου.
– Έλα, θυμήσου τη γυναίκα στον πάγκο δίπλα στην είσοδο σου. Ναι, ναι, η γυναίκα που κλαίει που σε σταμάτησε και σου ζήτησε να καθίσεις για λίγο μόνο για να μιλήσεις. Ήταν διάσημη συγγραφέας. Είχε μια κρίση στην οικογένειά της, και χρειαζόταν ψυχική υποστήριξη. Δεν ασχολήθηκες. Αν την είχες καλέσει για ένα φλιτζάνι τσάι στο σπίτι της θα είχε γράψει αργότερα ένα βιβλίο για να πει την ιστορία. Το βιβλίο θα ήταν BESTSELLER θα είχε δημοσιευτεί στα εκατομμύρια αντίτυπα του κόσμου, και θα ήσουν διάσημος. Γιατί στον πρόλογό της, θα έβαζε το όνομα σου και θα σου έλεγε πως της γύρισες τη ζωή εκείνη τη νύχτα και την ενέπνευσες για το βιβλίο. Το μόνο που ήθελε ήταν η καρδιά σου. Ακούστε τον κόσμο γύρω σας, σας προσφέρει τόσες πολλές ευκαιρίες. Και για βοήθεια, πρέπει να μάθουμε όχι μόνο πως να το θέλουμε, αλλά πως με αξιοπρέπεια να το δεχτούμε…».
Mια μαγευτική πτήση πάνω από δύο ήσυχες παραλίες με υπέροχα νερά στη Νότια Εύβοια, στην περιοχή της Καρυστίας.
Εντοπίστε το ναυάγιο που βρίσκεται μπροστά από την παραλία Ποτάμι. Απολαύστε τα χρώματα του ελληνικού καλοκαιριού και το βαθύ μπλε του Αιγαίου. Αξιοσημείωτη είναι η μεγάλη διαύγεια ορατότητα του νερού που σας επιτρέπει να δείτε ακόμα και σε βάθος 10 μέτρων από ψηλά.
Η παραλία Ποτάμι είναι μια από της δημοφιλέστερες της Νοτίου Ευβοίας και η μεγαλύτερη παραλία του Καβοντόρου. Η περιοχή πήρε το όνομά της από το ποτάμι που διασχίζει το χωριό Πλατανίστος φτάνοντας μέχρι την ομώνυμη περιοχή. Η παραλία είναι αμμώδης στο μεγαλύτερο μέρος της ενώ σε κάποια σημεία έχει βοτσαλάκια. Το μήκος της εκτείνεται στο 1 χμ. Είναι μη οργανωμένη αλλά κοντά υπάρχουν ταβέρνες οι οποίες μπορούν να εφοδιάσουν τον επισκέπτη με τα απαραίτητα.
Διαδρομή: Υπολογίστε περίπου 130 χλμ. από τη Χαλκίδα. Διαδοχικά περνάτε από Βασιλικό, Ερέτρια, Αμάρυνθο, Αλιβέρι, Λέπουρα, Κριεζά, Ζάρακες, Στύρα, Παραδείσι και τέλος το χωριό του Αγίου Δημητρίου. Τα τελευταία 1-2 χιλιόμετρα μόνο, είναι χωματόδρομος. Ακτοπλοϊκώς: Ραφήνα – Μαρμάρι διάρκεια 60 λεπτά. Μαρμάρι – Κάρυστος 12 χλμ. Κάρυστος – Πλατανιστός 25 χλμ.
Λίγο μετά το Ποτάμι, βρίσκεται ο κόλπος του Λιναρίου, μια απέραντη ακρογιαλιά μέσα σε ένα άγονο τοπίο. Η περιοχή αποτελεί παράδεισο των κατασκηνωτών μιας και δεν μαζεύει πάρα πολύ κόσμο. Στο Λινάρι μπορείτε να συνεχίσετε με σκάφος ή με 4×4. Το παραπάνω βίντεο drone είναι κατατοπιστικό για τη διαδρομή που θα ακολουθήσετε.
Ο γλυπτός του διάκοσμος χρονολογείται το 12ο αιώνα και οι τοιχογραφίες του ανάγονται στα τέλη του 12ου – αρχές του 13ου αιώνα.
Η γραπτή και προφορική παράδοση συνδέει την εκκλησία με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β’ Παλαιολόγο (1282-1328).
Ο ναός, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, ήταν αφιερωμένος στην Παναγία Οδηγήτρια.
Μετά την επανάσταση του 1821 αφιερώθηκε στην Σοφία του Θεού, επειδή θεωρήθηκε πιστό αντίγραφο της Αγίας Σοφιάς στην Κωνσταντινούπολη.
Στη περίοδο της Ά Τουρκοκρατίας μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος, το «Φετιχέ» ή του «Σουλτάνου Σουλεϊμάν», με την προσθήκη μιχράμπ (κόγχη ιερού) και μιναρέ στη νότια πλευρά.
Στην περίοδο της Β΄ Ενετοκρατίας αποτέλεσε το καθολικό μονής δυτικού δόγματος, αφιερωμένο στη Madonna del Carmine, με την προσθήκη διώροφου εξωνάρθηκα.
Ως μουσουλμανικό τέμενος επαναλειτούργησε στην περίοδο της Β΄ Τουρκοκρατίας και επέστρεψε στη χριστιανική λατρεία μετά την απελευθέρωση της πόλης το 1821.
Οι χρονολογίες 1827 και 1845 στη δυτική όψη αντιστοιχούν σε εργασίες επισκευής του ναού. Το μνημείο αναστηλώθηκε το 1958 – 1959 από τον Ευστάθιο Στίκα.
Εξωτερικά μοιάζει με ένα οποιοδήποτε ταχυδρομικό κουτί.
Εσωτερικά όμως είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Ανοίγοντας το δεν πρόκειται να βρείτε γράμματα και δέματα αλλά.. μωρά!
Το κουτί που κατασκεύασε ο πάστορας Λι Γιονγκ – Ράκ από τη Νότια Κορέα, έχει έναν και μοναδικό σκοπό.
Προσφέρει την επιλογή στους γονείς που έχουν σκοπό να εγκαταλείψουν τα μωρά τους, αντί να τα αφήσουν στο δρόμο ή έξω από κάποια πόρτα, να τα τοποθετήσουν στο εσωτερικό του.
Στη συνέχεια ο πάστορας της Εκκλησίας Jusarang, που βρίσκεται στη Σεούλ, μαζεύει τα ανεπιθύμητα μωρά από το κουτί και προσπαθεί με τη βοήθεια δωρεών να τους προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον.
Αυτό είναι το αναπτυσσόμενο κουτί που δημιούργησε ο πάστορας για να σώσει τις ζωές εκατοντάδων παιδιών.
Το μόνο που ζητάει από τους γονείς είναι, αντί να αφήσουν τα μωρά τους να πεθάνουν στους δρόμους, να τα τοποθετήσουν στο εσωτερικό του κουτιού.
Το κουτί θερμαίνεται, είναι εξοπλισμένο με ανιχνευτές καπνού και είναι συνδεδεμένο με την εκκλησία.
Εκατοντάδες βρέφη εγκαταλείπονται από τους γονείς τους στους δρόμους της Σεούλ κάθε χρόνο. Η κατάληξη τους συνήθως είναι ο θάνατος από την πείνα και το κρύο.
Χάρη σε αυτόν τον ευγενικό άνθρωπο όμως, έχουν μια ακόμη ευκαιρία.
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το «κουτί» του πάστορα Λι Γιονγκ – Ράκ στη ιστοσελίδα του.
Στα βάθη του Αμαζονίου βρίσκεται ένα χωριό με το όνομα Μακεδονία που έχει συγκλονίσει με την ομορφιά του ολόκληρη την υφήλιο. Το χωριό Μακεδονία βρίσκεται στην όχθη του κολομβιανού Αμαζονίου και αριθμεί 800 κατοίκους που ζουν από το ψάρεμα, το κυνήγι και τη χειροτεχνία.
Ένα σχολείο, μια εκκλησία οι μόνοι δημόσιοι χώροι του χωριού. Το αυτοκίνητο είναι άγνωστη λέξη στην πυκνή ζούγκλα του Αμαζονίου. Οι επικοινωνίες είναι παντού παραποτάμιες.
Στην συγκεκριμένη περιοχή του Αμαζονίου διέμενε από τα τέλη του 19ου αιώνα αρχικά μια οικογένεια από τη φυλή Τιχούνα, της οποίας το επώνυμο ήταν Macedo.
Το πλήθος ιεραποστολών που δραστηριοποιούνται και ενίοτε αλληλοσυγκρούονται στον Αμαζόνιο εκχριστιάνισαν βιαστικά και τυχάρπαστα το μεγαλύτερο ποσοστό Ινδιάνων, δίνοντάς τους ισπανογενή ονόματα και φροντίζοντας να εξαφανίζουν τις προαιώνιες δικές τους παραδόσεις και τρόπους ζωής.
Οι Macedo πρώτα έγιναν Καθολικοί, στη συνέχεια μεταπήδησαν στους Ευαγγελιστές, στους οποίους προσηλύτισαν και άλλες οικογένειες Τιχούνα, όπως τους Pena (Πένια) και τους Leon (Λεόν), που ήρθαν από γειτονικές περιοχές στη Βραζιλία και στο Περού και εγκαταστάθηκαν μαζί τους στο ίδιο χωριό.
Άρχισαν να μελετούν ομαδικά τη Βίβλο και όταν έφτασαν στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου προς Θεσσαλονικείς και Φιλίππους στην Καινή Διαθήκη εντυπωσιάστηκαν όταν για πρώτη φορά διάβασαν τη λέξη Macedonia.
Αγνοώντας παντελώς τη δική μας Μακεδονία και τον Μέγα Αλέξανδρο, πίστεψαν ότι το όνομα Macedonia αναφερόταν σε κάποια γωνιά της γης που είτε λεγόταν έτσι στα χρόνια που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο ή ίσως και να ήταν φανταστική. Πάντως ήταν ιερή. Θεώρησαν, λοιπόν, θεϊκό σημάδι ότι το όνομά τους, Macedo, ήταν παραπλήσιο με το Macedonia.
Και έτσι το 1975 όλες οι οικογένειες που ζούσαν μαζί στο παρόχθιο χωριό αποφάσισαν να δώσουν στο χωριό τους το όνομα Macedonia, θεωρώντας ότι είναι οι μοναδικοί Μακεδόνες στον κόσμο. Η Μακεδονία του Αμαζονίου είχε πάρει σάρκα και οστά.
Η κοινότητα της Μακεδονίας αριθμεί περί τους 800 κατοίκους, από τους οποίους σχεδόν οι μισοί είναι κάτω των 18 ετών. Ζουν από το ψάρεμα, το κυνήγι και τη χειροτεχνία. Έλληνες δεν είχαν ξαναδεί εδώ.
Δεν ξέρουν καλά-καλά ούτε πού πέφτει η Ελλάδα. Αγνοούν τον Μέγα Αλέξανδρο. Όταν εξηγώ στην Rosaura ότι είμαι από τη Μακεδονία, η απάντησή της δείχνει την ισορροπία τής φιλοσοφίας των Ινδιάνων.
«Όπως εσείς ήρθατε στη δική μας Μακεδονία έτσι και κάποιος Τικούνα μπορεί να φτάσει στη δική σας». Ελάχιστοι στην Ελλάδα γνωρίζουμε ότι η λέξη Αμαζόνιος προέρχεται από την ελληνική λέξη Αμαζόνες.
Όταν οι Πορτογάλοι πρωτοήρθαν σε επαφή με τους Ινδιάνους και είδαν ότι όλοι έχουν τόξα θεώρησαν ότι έφτασαν στη χώρα των Αμαζόνων. Εξ ου και το όνομα του ποταμού.
Το δέντρο τοτούμα είναι το πιο ιερό για τους Τικούνα, γιατί από αυτό φτιάχνουν βότανα και κρέμες για δερματικές μολύνσεις. Από το δέντρο μπρέα φτιάχνουν τη μονωτική πίσσα για τις μαλόκες τους. Κάθε κοινότητα έχει δική της τεχνοτροπία στην καλαθοπλεκτική από χόρτο που φτιάχνουν από τα φύλλα των φοινικόδεντρων.
Κατασκευάζουν τα υφάσματα των κοστουμιών τους από ξύλο γιαντσάμα, που το κόβουν ανάλογα με τη θέση του ήλιου και του φεγγαριού (αν το κόψουν με νέο φεγγάρι το ξύλο σπάει) και κατόπιν το επεξεργάζονται ώστε να γίνει λεπτό και εύκαμπτο.
Στολίζουν τα κοστούμια με κουκούτσια από φοινικόδεντρα, για να δημιουργούν ήχους ώστε να εντυπωσιάζουν. Τα χρώματα γίνονται από χώμα και φυτά. Ο κάθε Ινδιάνος δουλεύει ο ίδιος τη μάσκα του, που φορά στις τελετές χορού, ενώ οι Ινδιάνες προσέχουν ιδιαίτερα τα μαλλιά τους, σήμα κατατεθέν της δυναμικότητάς τους.
Το σύστημα εκπαίδευσης μάς μαθαίνει να είμαστε σαν τους λευκούς, χωρίς, όμως, να γινόμαστε λευκοί. Μας αντιμετωπίζουν σαν ανίκανους να κάνουμε οτιδήποτε αλλά δεν είναι έτσι. Μόλις το 1975 ιδρύθηκε το πρώτο σχολείο στη Μακεδονία για τη διδασκαλία της γλώσσας των Τικούνα και έβαλαν ως δάσκαλο τον Leon Macedo, που είχε πάει μόνο τέσσερα χρόνια σχολείο και αναρωτιόταν τι μπορούσε να διδάξει.
cloudfront
Η γλώσσα των Τικούνα ήταν μέχρι τότε προφορική. Σήμερα, παράλληλα με το επίσημο πρόγραμμα στα ισπανικά, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα στη γλώσσα Τικούνα είναι υποχρεωτικό. Από το 1975 μελετήθηκε από ανθρωπολόγους και φωνητικούς και είναι πλέον γραπτή.
Επόμενος στόχος των Μακεδόνων του Αμαζονίου είναι ίδρυση ενός πανεπιστημίου που θα έχει αποκλειστικό αντικείμενο τη διάσωση και μελέτη των γλωσσών, εθίμων, παραδόσεων, της ιατρικής και της ιστορίας τους πριν από την έλευση των Ευρωπαίων στην ήπειρό τους. Κάτι τέτοιο μέχρι σήμερα δεν υπάρχει πουθενά στον Αμαζόνιο, σε όλη την Νότια Αμερική.
Ταυτόχρονα προσπαθούν να βρουν χρηματοδότηση ώστε να φτιάξουν μια εστία για τους νέους από τη Μακεδονία που θέλουν να συνεχίσουν πανεπιστημιακές σπουδές στη Λετίσια.
Το απαγορευτικό κόστος της ανώτατης εκπαίδευσης, που στην Κολομβία δεν είναι δωρεάν, κρατά τους νεαρούς Μακεδόνες μετά το λύκειο άνεργους στο χωριό, ενώ τα ναρκωτικά και το αλκοόλ παραμονεύουν γύρω τους.
«Αν σπουδάσουμε, θα έχουμε ίσες ευκαιρίες με τους άλλους» εξηγεί ο Αντόνιο, επικεφαλής του χριστιανικού γκρουπ Club Macedonia, που μας υποδέχεται μαζί με όλους τους νέους Μακεδόνες στην εκκλησία.
Η μοναδική βοήθεια προερχόταν από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις της Σουηδίας, που έκτισαν τις περισσότερες αίθουσες διδασκαλίας της Μακεδονίας. Μια ολλανδική ΜΚΟ ποτέ δεν ολοκλήρωσε τις μαλόκες που επρόκειτο να φτιάξει. Τα λεφτά που στέλνουν από έξω τα τρώει η διαφθορά πριν φτάσουν εδώ, ενώ η γραφειοκρατία τα σκοτώνει όλα –αυτή είναι η εξήγηση των Μακεδόνων.
Οι γυναίκες της Μακεδονίας έχουν δημιουργήσει μια συντεχνία που φτιάχνει κοσμήματα και είδη λαϊκής τέχνης με στόχο τους περαστικούς τουρίστες. Οι ίδιες το θεωρούν σαν μοναδικό τρόπο ανάπτυξης της οικονομίας του χωριού. «Ένας λευκός τουρίστας δεν μπορεί να δει σε βάθος τη σκέψη μας και τα ιερά μας.
Εμείς ξέρουμε τι και μέχρι πού θα του το προσφέρουμε. Είμαστε Χριστιανοί, αλλά πια δεν βλέπουμε τις δοξασίες μας σαν διαβολικές» λέει η επικεφαλής της συντεχνίας, Eudocia Moran.
Η Norwegian Cruise Line έχει ετοιμάσει ένα νέο τεράστιο κρουαζιερόπλοιο, το Norwegian Joy –Νορβηγική Χαρά– το οποίο διαθέτει μια πίστα καρτ στην οροφή του.
Η πίστα δημιουργήθηκε σε συνεργασία με την Scuderia Ferrari Watches και η εταιρία αναφέρει πως είναι το πρώτο κρουαζιερόπλοιο του κόσμου με πίστα καρτ.
Το Norwegian Joy θα ξεκινήσει τα ταξίδια του στις θάλασσες του κόσμου το καλοκαίρι, με την διαδρομή της πίστας καρτ να είναι δύο επιπέδων και να μπορεί να φιλοξενήσει 10 ηλεκτρικά καρτ, με τους οδηγούς να οδηγούν με θέα το απέραντο γαλάζιο. Οι μπαριέρες είναι στα χρώματα και στα σήματα της Ferrari, με ένα κατάστημα πώλησης ρολογιών της Ferrari να βρίσκεται κοντά στη πίστα.
To Norwegian Joy έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά για την κινεζική αγορά και μπορεί να φιλοξενήσει 3.850 άτομα που μπορούν να κάνουν δωρεάν βόλτες στην πίστα της Ferrari. Επίσης το πλοίο με μήκος 326 μέτρα και πλάτος 41 μέτρα, διαθέτει μεταξύ άλλων πισίνες, νεροτσουλήθρες, πάρκο, δωμάτιο εικονικής πραγματικότητας, εξομοιωτές αλλά και μια αίθουσα παιχνιδιών με λέιζερ.
Το Little Kook, το οποίο έχει δανειστεί το όνομά του από ένα άτακτο ξωτικό και αν δεν ήταν ένα εντελώς πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα καφε-ζαχαροπλαστείο, θα ήταν σκηνικό ταινίας του Χόλιγουντ με τους ήρωες των αγαπημένων μας παραμυθιων να παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια μας.
Εχοντας συμπληρώσει μόλις 1 χρόνο ζωής, αυτό το παραμυθένιο καφεζαχαροπλαστείο, έχει γίνει αξιοθέατο του κέντρου της Αθήνας με τις ουρές να είναι ατελείωτες καθημερινά από Έλληνες και τουρίστες.
Το Little Kook, έφερε ξανά κόσμο στην περιοχή του Ψυρρή, με ανθρώπους να χάνονται στα ερειπωμένα στενά του, ρωτώντας τους περαστικούς: «Ξέρετε πού βρίσκεται εκείνος ο μαγικός δρόμος με τα κρεμασμένα λαμπατέρ, που οδηγούν σε ένα παραμυθένιο καφέ;»
Ναι, οι κάτοικοι της περιοχής έχουν βαρεθεί να απαντούν σε αυτή την ερώτηση. Αλλά δεν χορταίνουν να βλέπουν τον ενθουσιασμό στα μάτια των ανθρώπων όταν αντικρίζουν την πρόσοψη του μαγαζιού.
Στο Little Kook είναι πάντα Χριστούγεννα, πόσω μάλλον όταν έχουμε Χριστούγεννα. Eνα κλασικό διώροφο στου Ψυρρή, μεταμορφώθηκε στο σπίτι ενός ξωτικού των Χριστουγέννων, του Little Kook, το οποίο τα βράδια ξεπορτίζει, κρέμεται από τα ταβάνια και τρώει τα λαχταριστά κέικ.
Αν και πολλοί θα θεωρήσουν τη διακόσμηση υπερβολική (κάποιοι την έχουν χαρακτηρίσει κιτς), αυτό το παραμυθοπωλείο σίγουρα είναι ένα από τα πιο γιορτινά μαγαζί της Αθήνας (και όχι μόνο).
Ο Ιγκόρ Γκαβάρ ένας φωτογράφος από το Ομσκ, είναι ο ιδρυτής του πρώτου πρακτορείο ηλικιωμένων μοντέλων στη Ρωσία – Το OLDUSHKA. Υπάρχει εδώ και 1,5 χρόνο και έχει ήδη 4 υποκαταστήματα: στη Μόσχα, στην Αγία Πετρούπολη, στο Τσελιάμπινσκ και στο Όμσκ.
Θα εκπλαγείτε από την ομορφιά και τη χάρη των ανθρώπων σε αυτό το άρθρο και δεν θα μπορείτε να επιλέξετε ποιο είναι το καλύτερο μοντέλο.
Αυτά τα ηλικιωμένα μοντέλα παρουσιάζονται σε περιοδικά μόδας, σε διαφημίσεις και κάνουν διάφορες φωτογραφίσει σαν να είναι κάτι γνώριμο για αυτούς, καθώς πολλοί από αυτούς ξεκίνησαν όταν πήραν σύνταξη.
